normalność

[kasik2222]

mam wrażenie, ze moje zycie nigdy juz nie będzie normalne. Bardzo mi
tej normalności brakuje, spokoju, braku tego ciężaru który
przygniata cały czas. Tak bardzo chce umieć się cieszyć z
czegokolwiek, bo nie umiem dosłownie z niczego.

[czarcinka19]

ja widze podobnie, nie ma tej normalnosci takze u mnie... ze
wszytskim mam problem,nie moge sie na niczym skoncentrowac...czas
leci...ale bol i rana swieze i wielkie... nie bedzie juz u nas tej
iskierki w oku... WSZYSTKo kompletnie uleglo zmianie.....

[alicjajulia]

Dziewczyny, jeszcze będzie normalnie, tylko, że to będzie już... inna norma.
Musimy nauczyć się cieszyć z tego, co mamy, bo my wiemy najlepiej jak łatwo i
szybko można to stracić. Życie jest zbyt zaskakujące, zbyt krótkie czasami,
dlatego powinnyśmy, my w szczególności cieszyć się chwila obecną. My żyjemy,
nasze dzieci żyją i choć to bardzo trudne i dziś pewnie wydaje się to niemożliwe
to musimy próbować cieszyć się tym życiem. Bo nic więcej nam nie pozostało.
Pozdrawiam was ciepło i zyczę siły. Wam i sobie.

[czarcinka19]

cudowny masz podpis i jakze zgodny z rzeczywistoscia, ja moge
powiedziec,ze dzieci mi zycie uratowaly.......

[anula123-0]

Juz nigdy nie bedzie tak jak kiedys,normalnie,ale wierze ze uda nam sie cieszyc zyciem.Ja po smierci Adama zaczelam inaczej zyc,zyje z dnia na dzien,nie martwie sie o jutro,bo nigdy nie wiemy co przyniesie los.Musimy sie cieszyc z naszych dzieci,czastka naszych mezow zyje wlasnie w nich.

[kasia42007]

A dzieci bardzo potrzebują normalności, one nie zawsze rozumieją co
sie stało, ale idą do przodu i chcą ,zeby im towarzyszyc. Dlatego
musimy przy nich byc, na miarę naszych możliwości, starac się
przynajmniej udawac, że sobie radzimy,żeby miały w nas oparcie i
pomoc.

[czarcinka19]

hmmm, normalnosc to slowo jest mi teraz obce...ja juz chyba tez do
normalnych nie naleze...ale dla dzieci bede sie starac,zeby mialy
namiastke normalnego domu..ja bez ojca sie wychowalam, wiec one nie
beda pierwsze i pewnie(niestety) nie ostatnie....
cholera jak to wszystko boli!

[czarcinka19]

ja takze unikam niektorych osob, ale i pewnie niektore osoby unikaja
takze mnie, dokladnie nie wiedza jak sie zachowac co powiedziec,
badz czego nie wypada.
Najchetniej jade na spacer z wozkiem i maluchami bez towarzystwa ja
one i moj Marcin, ktory jest zawsze w moich myslach, mam nadzieje ze
nie tylko w myslach

[kasik2222]

tak prawda że trzeba czerpać radość z drobiazgów, z naszych
dzieciątek i tego że żyjemy. Bo zycie jest bardzo krótkie. Ale
trudno się tego nauczyć. Ja zawsze bałam się samotności i dalej się
jej cholernie boję, tych samotnych wieczorów i poranków, tego że nic
nie robię dla tego kogoś ukochanego bo go nie ma. ale siłą rzeczy
jestem sama, to czego bałam się najbardziej ziściło się. Ale nadal
j\nie wierzę że go nie ma, dla mnie to tak niewiarygodne, że nie
umiem tego nawet wyrazić. Coś musi być dalej gdzieś on jest i czeka
na mnie. Nie wiem jak przeżyję swoje życie, czy dobrze czy źle, ale
wiem że on będzie na mnie czekał z otwartymi ramionami, bo nasza
miłość była wielka i niepowtarzalna.

[22suzi]

Ja zauważyłam że stałam się emocjonalną kaleką ,nic mnie nie cieszy ale też nie
martwi.Nie jestem już sobą.Jedyna emocja jaką odczuwam to lęk o dzieci żeby nic
im się nie stało.Wraz z nim umarło moje ja,a nowego nie umiem stworzyć więc może
to wszystko to sen tylko a mnie nie ma.Tylko chore myśli w mojej głowie siedzą.

[kasik2222]

właśnie tak

[kate371]

To nie chore myśli to głęboka załoba. Ale, choć brzmi to niewiarygodnie
dla was to minie. Trzeba o tym pamiętać. Sciskam was wszystkie.

[anula123-0]

Ja tez mam jakis niewytlumaczalny lęk żeby dzieciom sie nic nie stalo

[nuxxx]

Powiem Wam,że ja tez bardzo chce normalności, ale właśnie dzisiaj
zauważyłam, że jak byłam z małą na spacerze (bo pogoda u nas super)
to podeszli znajomi ze swoimi dziećmi-znajomi moi i Michała - i
powiem Wam szczerze że bardzo dziwnie się czułam, było tak
sztucznie, tak dziwnie, że przed Jego śmiercią to zawsze
pogadaliśmy, pośmialiśmy się i umawialiśmy się na jakieś kawy, grile
itp, a dzisiaj tak było dziwnie, jakbym była trendowata, nie wiem,
ale po prostu tak to odczułam, jakieś tylko półsłówki, krótkie
zdania, jakieś dziwne chwile milczenia, tylko dzieci co jakiś czas
podbiegały, po jakiś 20 min poszłam do domu :(
BARDZO CHCE NORMALNIE ŻYĆ, BARDZO CHCE MICHAŁA :((((((

[alicjajulia]

Dziewczyny, to, że ludzie nie potrafią się zachować, nie wiedzą, co powiedzieć
to tylko i wyłącznie ich problem. Ja dzisiaj byłam u znajomych Artura, którzy
prosili mnie wcześniej, przed wypadkiem o projekt ogrodu. Pojechałam do nich,
choć było mi trudno, bo planowaliśmy tam jechać razem z Arturem. Ale dałam radę,
zebrałam się w końcu i pojechałam, im też było trudno, bo nie wiedzieli, czy
mogą mnie jeszcze o to prosić. Zauważyłam, że bardzo unikali tematów wypadku,
Artura, mojej żałoby. A ja, kiedy miałam ochotę wspominałam mojego męża, mówiłam
o tym, że czasami jest mi ciężko i szczerze mówiąc w d... to mam, że oni czuli
się skonsternowani i nie wiedzieli, co powiedzieć. To ich problem, nie mój.
nuxx - żeby normalnie żyć, naucz się żyć, bez Michała. Wiem, że to zabrzmi
okrutnie, ale jego już nie ma i to ma się stać dla ciebie normą. Bo to sie nie
zmieni i czy chcemy, czy nie musimy tę rzeczywistość zaakceptować, żeby żyć
dalej. Wiem, że to trudne, ale starajmy się, dziewczyny, z całych sił.

[nuxxx]

Hej alicjajulia, ja cały czas staram się na nowo żyć, ale nie
wychodzi, jak prawie wszystko za co się chwytam od śmierci Michała -
po prostu nie wychodzi. I mimo moich najszczerszych chęci to mam
zamiast lepiej to mam cały czas gorzej :(... ale z sekundy na
sekundę z dnia na dzień żyję dalej i nie wiem jak mi to wychodzi ale
żyję... może uda mi się jeszcze przeżyć radosne chwilę - tylko
dlaczego już bez Niego :(

[trelka10]

ludzie nie potrafią się zachować nie wiedzą co powiedzieć i tą sztuczność się
wyczuwa. Szczerze powiedziawszy odsunęłam się od niektórych znajomych. Tak
naprawde prawdziwych przyjaciół poznaje się w biedzie czasem wart zawrzeć nowe.
Tak było w moim przypadku.
pozdrawiam

[b.wicia]

ja nawetniezbyt się staram wrócić do normalności..bo chyba nawet nie
chcę:(nie chcę żyć na nowo,bo moje życie miało być z bartkiem i nie
zamierzam zachowywać się tak,jakby Go już nigdy miało nie być:
((jeśli trozumiecie o czym mówię bo chyba źle wytłumaczyłam:))boję
się wrócić do normalności, boję się, że Bartuś wtedy pomyśli, że
zapominam o Nim;((a ja przecież bym nie mogła!!chcę tylko żyć ja kdo
trej pory!!!żyć z Nim;((a on niewidzialny..więc już nigdy nie będzie
normalnie:(((rzadko piszę ale chcę żebyście wiedziały że zawsze Was
czytam!!:)tylko że zamykam się niestety coraz bardziej z własnymi
myślami:(((pozdrawiam!!:)

[wk2]

to tak jak ja, czytam Was, ale jestem raczej zamknięta w sobie, nie
uzewnętrzniam uczuc, staram się trzytmac, ale to jest okropnie trudne, niestety.
z czasem wcale nie jest lepiej, wręcz odwrotnie, jest coraz gorzej.
Normalność? co to w ogóle jest?!

[magdatysz]

normalność pojawi się wówczas kiedy zaakceptujecie fakt ze jesteście
same. To będzie inna normalność niż ta jaką mieliści przed smiercią
bliskiej osoby. Ale wówczas powoli pojawi się ochota do życia, do
robienia czegoś więcej niż tylko tego co potrzebne do przetrwania.
Żałoba to okrutny czas, to równia pochyła w dół, ale w pewnym
momencie pojawia się sinusoida - zczynamy mieć trchę lepsze godziny
wśród tych psychicznych dołów, potem przychodzą lepsze dni, nastęnie
orientujemy się, że niewiadomo kiedy minął kolejny miesiąc podczas
którego nie uroniłam nawet jednej łzy. Jazda w dół zdarza się coraz
rzadziej, jednak na pewno nigdy nie zniknie. Różnica będzie taka że
będziemy wiedziały jak ją przetrwać, że to tylko chwilowy stan po
którym wrócimy do normalności, do codziennych obowiązków i
przyjemności, do uśmiechu którym ktoś nas obdarowuje i który gości
na naszej twarzy.

[alicjajulia]

Dzięki, Magdo. Wiem, że przede mną jeszcze daleka droga, ale tak właśnie sobie
wyobrażam tę drogę przez żałobę, jak opisałaś. Teoretycznie. Od śmierci mojego
męża minęło zaledwie cztery i pół miesiąca, ale już widzę, że jestem w innym
miejscu, niż miesiąc, dwa, trzy temu. Może to zabrzmi dziwnie, ale zaczynam
chcieć żyć. Chcę widzieć, jak dorastają moje dzieci, chcę być z nimi. Jeszcze
niedawno, choć to okrutne wyznanie z ust matki, było mi wszystko jedno, czy będę
żyła czy nie. Nawet więcej, chciałam jak najszybciej dołączyć do mojego męża.
Przy życiu trzymał mnie przymus, świadomość, że dzieci mnie potrzebują. Teraz
każdego dnia proszę Boga: ,,Panie proszę spraw, aby życie mi nie było
obojętne....abym zawsze kochał to co piękne....pozostawił ciepły ślad na czyjejś
ręce''