Śmierc babci

[izka_pl]

Tydzień temu nagle zmarła babcia mojego męża, która z nami mieszkała. Nie
ukrywaliśmy przed naszą 4 letnią córką co się stało z babcią i zabraliśmy ją
na pogrzeb.Martwię się bo córeczka zaczęła dziwnie się zachowywać. Wszystkim
pokazuje jak wygląda nieboszczyk kładąc się na wznak i składając ręce ( babci
nie widziała ) mówi, że chce nie żyć i żeby ją pokroili, pyta czy ja umrę.
Jednocześnie stała się nieznośna i mówi żebyśmy kupili sobie inną dziewczynkę
bo ona jest zła i musi umrzeć.Na pytania z kąt to wie mówi, że z siebie.
Wszelki próby tłumaczenia pogarszają sytuację. Początkowo myślałam, żeby
przeczekać, ale coraz bardziej mnie ta sytuacja martwi.Co robic, jak pomóc
mojej córeczce pogodzić się ze stratą?

[anna-sara]

Tydzień to bardzo mało czasu, żeby dziecko oswoiło sie z tym
wszystkim. Poza tym ten tydzień i dla Was był bardzo trudny. Chociaż
pewnie chcieliście chronić dziecko przed stresem ale napewno między
sobą rozmawialiście głównie tylko o śmierci babci, o przygotowaniach
do pogrzebu. Tym bardziej, że babcia z Wami mieszkała. Córka napewno
widziała i płacz i wyczuwała Wasz smutek. Zachowanie dziecka jest
bardzo typowe dla tej sytuacji. Istoty samej śmierci ona nie
rozumie, reaguje jedynie na całą sytuację. Ja bym się nie wdawała w
poważne tłumaczenia, które i tak trudno będzie jej zrozumieć.
Postarajcie się oderwać córke od tych myśli. Może wyjedz z nią
gdzieś na kilka dni albo zafunduj jakąś extra rozrywkę. Na szczęście
dzieci łatwiej zapominają o złych chwilach niż dorośli. Napewno nie
raz będzie pytała gdzie jest babcia... zaprowadz ją na cmentarz,
pokaż zdjęcia. Napewno z babcią była bardzo związana i to rozstanie
nie może byc takie z dnia na dzień. Pozwól jej na pogodzenie się z
sytuacją.

[womania]

moim zdaniem nie mozna ignorowac zachowan corki.
a moze szkoda ze corka nie widziala niezyjacej babci - mowie serio,
czy sie z nia pozegnala?
czy zobaczyla Wasza zalobe? czy sopecjalnie nie mowiliscie przy
corce o pogrzecie, 'zeby jej w to nie mieszac', itp?
moze jest tak, ze ona naturalnie nie moze sie pogodzic
ze 'zniknieciem' babci w obliczu Waszych reakcji? bo np ona przezywa
a nie widzi ze Wy to robicie (nie twierdze oczywiscie, ze nie
przezywacie straty, tylko moze nie widac tego po Was lub tp).
smierc to naturalna kolej zycia. dzieci slusznie nie chca jej
wypierac z zycia, bo jeszcze nie wiedza, ze smierc wiaze sie z
choroba, bolem. to dorosli to wiedza i umiejetnie wypieraja smierc
(np jak najmniej o niej mowiac) z zycia.
na wsi ludzie sobie robia (robili dawniej) zdjecia z trumna i
nieboszczykiem. Zegnali sie w specjalny sposob. jak sie w pelni
przezyje zalobe, to mozna potem spokojnie zyc. tak to jest z
rytualami przejscia.
przepraszam, ze dlugo, nie znam szczegolow Waszej sytuacji, moze to
Was nie dotyczy. Ale moim zdaniem nie mozna ignorowac, bo w corce
zostanie jakas zadra, lek i moze sie objawic za wiele lat.
a co konkretnie robic, to sama jestem ciekawa odpowiedzi Ekspertki.

pozdrawiam

bardzo polecam ostatni film dokuemtalny Malgorzaty Szumowskiej o
umieraniu na wsi, o rytualach i pozegnaniach.

[agnieszka_iwaszkiewicz]

To co robi Pani córka, to właśnie godzenie się ze stratą. Wystarczy
jej nie przeszkadzać.Bawiąc się w pogrzeb, śmierć itp córka oswaja
swoje lęki, a także wyraża żal , smutek, stratę. Dzieci przeżywają
swoje uczucia inaczej niż dorośli. Nie mają umiejętności
symbolizacji. W zabawie, która w tym wypadku ma wymiar
terapeutyczny, operują konkretem, który może przestraszać dorosłych.
Jeśli pozwala Pani córce bawić się w dom, w mamę, w sklep, bo wtedy
uczy się różnych zachowań, trzeba pozwolić i zabawić się pogrzeb.
Szczególnie, gdy to łączy się z aktualną jej sytuacją.
Pomocą ze strony rodziców moga być odpowiedzi na pytania córki (
zawsze zgodnie z prawdą, ale językiem przystępnym dla dziecka ) lub
nazywanie uczuĆ jakie może wyrażać dane zachowanie czy zabawa córki
( np: to że czuje się zła i ma umrzeć może wiązać się z lekiem przed
karą za coś, z lekiem przed śmiercią samą w sobie )
Proszę nie zaprzeczać temu co się w niej dzieje. Nie zapewniać
rozrywek, aby nie była smutna.
Pani niepewność bierze się z Pani własnego lęku związanego ze
śmiercią. Dziecko przyjmuje to jeszcze naturalnie i to trzeba
wykorzystać. Przejdzie samo, jak ustaną uczucia związane z urtatą
bliskiej osoby. Tym razem proszę zawierzyć dziecku i podążać za nim.
To może pomóc i Państwu uporać się z odejściem babci. Agnieszka
Iwaszkiewicz