Kłopot z teściową i "prateściową"

[emli7]

Kłopot jest taki:
Mam przemiłą teściową, która bardzo lubię. Z nią i z teściem mieszka
jej mama, babcia mojego męża, w skrócie nazywam ja "prateściową"

Miesiac temu prateściowa, lat 90, złamała nogę w biodrze, jest juz w
domu, ale nadal leży. I zaczął sie cyrk. Prateściowa całkiem nieźle
ogarnia umysłowo rzeczywistość, zawsze była marudna i wymagająca
wobec otoczenia, a teraz zaczęła po prostu terroryzować. Mimo
nakazów lekarza i rehabilitanta w ogóle nie probuje współpracować,
choćby się podnieśc przy podawaniu basenu, a co gorsza uparła się,
ze tylko teściowa ma wokół niej wszystko robić, z niewielką pomocą
teścia. Nie może jej zastąpić ani druga córka, ani nikt inny z
rodziny. A co w tym najgorsze, teściowa daje sobą pomiatać, wstaje
niezliczoną ilość razy w nocy, spełnia absurdalne zachcianki, sama
dźwiga, nie daje sobie pomóc, "Bo babcia nie chce". Już ma jakieś
bóle w krzyżu - ale jak tam dziś pojechał mój mąż, specjalnie żeby
pomóc, to jedno jęknięcie babci, ze ona nie chce i woli, zeby Krysia
(teściowa) - i już Krysia sie rzucała, odsuwając mojego M
(bynajmniej nierozpieszczonego, aktywnego jeśli chodzi o obowiązki
domowe).
Zaproponowaliśmy, ze pomożemy znaleźć a nawet częściowo opłacić
kogoś do pomocy, prywatnie. Na co teściowa: "To muszę zapytać
babcię, czy się zgodzi". Przecież wiadomo, ze się nie zgodzi!
MOim zdaniem trzeba postawić ja przed faktem, ze nie ma innego
wyjścia. W tej sytaucji i w innych. Zaspokajac potrzeby - ale nie
wszystkie chimery.Ale Krysia ma opory moralne.
Próbowałam rozmawiać z teściową. powiedziała, ze w zasadzie to
zawsze była pod dużym wpływem matki, że ma poczucie winy, że nie
potrafi inaczej. Weszła w rolę poświęcającej się córki-polki.
Wiem, ze jej ojciec zmarł nagle, gdy była na jakimś wyjeździe. Chyba
miała poczucie winy i chce teraz być 100% w porzadku.
Trochę nie wiemy, co robić.
Chcemy pomóc, moze nie mamy możliwosci non stop (mieszkamy na drugim
krańcu dużego miasta, mamy malutkie dziecko), ale chociaż pomagając
zorganizowac dodatkową pomoc. Boimy się o zdrowie Krysi - fizyczne i
psychiczne. No i trochę, że nie damy sobie rady jeśli jeszcze ona
zrobi sobie krzywdę i będziemy mieć pod opieką naszego małego synka,
teściową i prateściową.
Jakieś pomysły? Please, podrzućcie coś.

[mama-cudownego-misia]

Podobnie było z moim ojcem. W wieku lat 70 poślizgnął się na psiej piłeczce,
połamał sobie żebra, trafił na respirator, bo klatka się zapadała, dostał sepsy.
Wyszedł z tego, ale przez dwa lata aż do jego śmierci w domu był szpital -
kondensatory tlenu, ssak, bo została mu rurka tracheotomijna, łóżko
rehabilitacyjne... Ja wzięłam na studiach tok indywidualny, zatrudniłyśmy na
parę godzin w tygodniu pielęgniarki. Niestety tata nie miał chyba nawet nie tyle
siły, co woli, żeby się podnieść, a potem już było mu coraz trudniej, bo mięśnie
zanikały, kości słabły, robiły się przykurcze.
Trochę go rozruszały dwie osoby: naprawdę śliczna pielęgniarka (faceci! ;-),
które to rozwiązanie u Was odpada, i wesoły, zdecydowany rehabilitant
przychodzący do domu i ćwiczący, ćwiczący, ćwiczący... Gdyby nie kolejna
infekcja, to myślę, że udałoby się Tatę spionizować. Proponuję wiec, żebyście
zaczęli od rehabilitanta przychodzącego możliwie często do domu (nawet
codziennie). Teściowa jeszcze jakiś czas pociągnie, a jak rehabilitant rozrusza
prateściową, to może pomoc nie będzie potrzebna. Fizykoterapeuci z pewnym
doświadczeniem mają już zwykle podejście i się nie dają zbyć jojczeniem, że się
nie da.

[kol.3]

Zwykle jest tak, że kiedy osoba opiekująca się robi to czule i
serdecznie podopieczny wyszukuje coraz to nowe żądania, aby broń
Boże na 5 minut nie usiadła. Wcale nie chodzi o to, że czegoś
naprawdę potrzebuje, tylko by nieustannie skupiać na sobie uwagę. Po
prostu Twoja teściowa musi sobie zdać sprawę z tego, że babcia jak
się dobrze postara to ją przeżyje.
Radziłabym postarać się dla babaci o leki wyciszające na noc, aby
przesypiała noc spokojnie i dała rodzinie wypocząć. I nie ulegać
babci kaprysom. Musi się przyzwyczaić, że ktoś inny też się nią
zajmie. Sprawa jest trudna, bo chodzi o matkę teściowej a rodzicom
się niczego nie odmawia.
Staruszkowie niestety nie posługują się żadną logiką i nie można
organizować sobie tego trudnego etapu życia pod ich dyktando.

[annb]

no cóz
Krysia jest na dobrej drodze do tego ze kiedys się przewróci, i już
ni wstanie
to wcale nie jest takie rzadkie że poświecająca sie cała sobą osoba
umiera wcześniej niż ta biedna pokrzywdzona babcia
czarny scenariusz?
może
Krysia musi w ciągu dnia wyjść do lekarza, do ortopedy, do apteki
do kościoła
nei ma Krysi
nie ma i już
koniec kropka
babcia musi się przyzwyczaic do pielegniarki lub innej pomocy
ale to Krysia musi zrozumiec ze nie może dać się zajeżdzić na smierc

[anna-sara]

Jestem w podobnej sytuacji jak pani Krysia. Moja mama ma 84 lata i
od 16 lat chodziła na kulach. Od lat nie wychodzila z domu, nie
dawała się namówić, chociaz mogła. Jakby tego było mało w lutym
zlamała noge w kolanie. Trzy tygodnie temu (po 3 miesiącach) lekarz
powiedział, że kość się zrosła. Mama powinna ćwiczyć nogę, próbowac
wstawać. Niestety, nie daje sobie wytłumaczyć, że rozruszanie tej
zesztywniałej z powodu unieruchomienia nogi (ścięgna, mięśnie) to
jej jedyna szansa. Boi się, że najmniejszy ruch spowoduje następne
złamanie. Rano przeciągam ją z łóżka na fotel, w którym tkwi do
póżnego wieczora. Nie pozwala włączyć w swoim pokoju telewizora bo,
jak twierdzi, nie może patrzeć na ludzi szczęśliwych (chodzących).
Nie weżmie do rąk gazety, książki bo "nie ma nastroju". Nie dzwoni
do swoich kumpelek i niechętnie przyjmuje telefony. Trochę w tym
fotelu przysypia ale głównie marudzi półgłosem na temat swojego
nieszczęścia. W nocy, zamiast spać zaczyna się modlić a raczej
opowiada Bogu o swoim nieszczęściu prosząc o śmierć. Takie
zachowanie powoduje moją bezsilną wściekłość, którą staram się
ukrywać. Nie zawsze jednak to potrafię a raczej nie zawsze mam
ochote na ukrywanie (zwłaszcza w nocy!). Żebyście wiedziały, jakie
moje ekwilibrystyczne popisy towarzyszą podstawieniu basenu osobie
siedzącej na fotelu, która nie ma ochoty oprzeć się nogami o
podłogę! Mama jest osobą w pełni świadomą, inteligentną, kulturalną
i nie mam ochoty przed nią udawać, że jej zachowanie mi odpowiada.
Wszelkie rozmowy, tłumaczenia, prośby nie zdają się na nic. Ona SIĘ
BOI i koniec. Mam koleżankę, fizykoterapeutkę, zarazem
rehabilitantkę. Niestety, mama nie zgadzila się na jej pomoc a
dziewczyna nie zrobi przeciez nic na siłę. Próbowałam z obcą osobą,
myślałam, że obcej pani nie będzie "fikać", tez nie pomogło.
Wypożyczyłam wózek inwalidzki, żeby chociaz mogla zobaczyć coś
więcej poza swoim pokojem. Teraz już wiem, że te spacery po
mieszkaniu to dla niej żadna przyjemność. Boi się, że wywrócę ją z
tym wózkiem na progu kuchni (zmierzyłam, próg ma 3cm!!!). W swoim
pokoju nie pozwala otwierac okna, jak to mimo wszystko robię, to
krzyczy, że chcę ją zamordować. Kiedyś zaczęła sie drzeć "ludzie,
ratujcie bo chcą mnie zabić". Zamknęłam to okno bo przeciez wstyd. Z
moim mężem zawsze żyła w przyjażni, teraz odnalazła sobie w nim
wroga. Któregoś dnia mąż, chcąc mi pomóc, posadził ją na wózek.
Okazało się, że ma "łapy jak szpony", jest niedelikatny i chyba
złamał jej rękę". Mąż jest dobrym, rozsadnym człowiekiem więc nie
obraził się na starowinę, nadal kupuje jej ulubione słodkie bułeczki
z jabłuszkiem, ale nie wiem co jeszcze moja kochana mamusia jest w
stanie wymyśleć. Moja córka, zarazem ukochana wnusia też już jest
niedobra bo otwiera okno, robi przeciągi i nie siedzi z babcią pół
dnia w jej pokoju. Nie moge liczyc na niczyja pomoc, jestem
jedynaczką, mama urodzila mnie w póznym wieku. Wiem, że duzo w życiu
przeszla. Przed ślubem długo chorowała, potem straciła jedno
dziecko, potem tez wiele przeszła bo przez lata opiekowała się swoją
mamą. Całemu jej życiu towarzyszył strach o wszystko. Ja to rozumiem
ale nie chcę się poddać jej tyranii. Autorka wątku prosiła o radę a
ja tu piszę o własnym problemie. Niestety, rady nie mam bo nawet
sobie nie jestem w stanie pomóc. Zastanawiam sie tylko jak ja długo
tak wytrzymam.

[kol.3]

Czy nie mogłabyś wysłać mamy na rehabilitację na miesiąc-dwa? O ile
finansowo wchodzi to w grę. Są takie prywatne ośrodki opiekuńczo-
rehabilitacyjne, gdzie się przyjmuje ludzi po udarach z niedowładami
itp., czasem mają bardzo dobrych rehabilitantow. Może wysłać mamę na
przynajmniej miesiąc abyś w tym czasie miała psychiczną odskocznię i
odpoczęła, wyjechała na urlop.Poświęcanie się to piękna rzecz, ale
jak Ty padniesz to dalsza rodzina bez zbędnych formalności
przeflancuje mamę do DPSu i wtedy będzie się musiała z tym pogodzić.

[burza4]

teściowej na siłę nie zmienisz, taki typ Matki Teresy daje sobą
manipulować. Problem w tym, że ona też nie jest nastolatką,
dźwiganie bezwładnej staruszki MUSI odbić się na jej zdrowiu. Domowe
łóżka są niskie, podnoszenie starszej osoby to wielki wysiłek dla
kręgosłupa, do tego bliska osoba nie ma wprawy zawodowej
pielęgniarki. W rezultacie obie są wymęczone, a ubieranie czy
toaleta trwa kilkakrotnie dłużej.

Babcia ją po prostu zajeździ, jeśli czegoś nie zrobicie. W tym wieku
zdaje się przysługuje już darmowa pielęgniarka (do babci męża
przychodzi taka osoba 2 razy w tygodniu). Skoro babcia umysłowo nie
szwankuje (choć jej egoistyczne podejście też świadczy o starczych
zmianach osobowości) - to niechże ktoś z nią porozmawia za plecami
Krysi. I powie, że Krysia nie chciała jej martwić, ale ma poworne
kłopoty z kręgosłupem, i ortopeda straszy, że może jej dysk wylecieć
i będzie chodzić w gorsecie, albo coś w tym stylu, żeby babcię
postraszyć i zmusić do współpracy z pielęgniarką. Nawet jak Krysia
zaprzeczy, to będzie wyglądało jak potwierdzenie faktu, że ukrywa
własne problemy przed babcią. Krysię zabrać z domu siłą na czas
wizyty pielęgniarki - w końcu na pewno ma własne sprawy do
załatwienia.

co do samej babci - moja przez takie polegiwanie skróciła sobie
życie. Na leżąco układ trawienny przestaje normalnie pracować,
skutki były opłakane, stan zapalny jelit i wkrótce śmierć. Też nie
dała się rehabilitować, bo musiałaby się nieco sama wysilić, łatwiej
bylo terroryzować całe otoczenie, najlepiej żeby sto osób dookoła
niej skakało i było na każde skinienie.

[kol.3]

Nie wiem czy opiekunka z opieki społecznej przysługuje, jeśli babcia
mieszka z córką. Raczej nie, choć można sprawdzić. Jestem obecnie
dość na bieżąco w tych sprawach ponieważ mam na stanie ciotkę męża.
Nie jesteśmy bliską rodziną i wg reguł MOPS nie mamy obowiązku
prawnego zajmować się ciocią, ale pani w MOPSie od razu spytała kto
zrodziny dziedziczy mieszkanie i czy nie jest to darowizna za
dożywocie.

[burza4]

nie wiem jakie są zasady, do babci męża (też po 90-tce) przychodzi
siostra środowiskowa 2 razy w tygodniu, mimo że babcia ma córkę pod
ręką i wysoką emeryturę, a córka dziedziczy mieszkanie.
Stąd mój wniosek, że taka opiekunka przysługuje ze względu na wiek.

swoją drogą - nikt nie ma obowiązku tłumaczyć się jakiejś biurwie
kto ma co dziedziczyć. Nie dajmy się zwariować, bo nic jej do tego,
pomijając już drobiazg - że zawsze można zmienić dyspozycję.

[kol.3]

Rzeczywiście opiekunka w takim przypadku należy się, chociaż nie
wiem czy to słuszne. Do opiekunek dopłaca samorząd, a środki ma
ograniczone. Natomiast z opiekunek korzystają i ci bardzo bogaci,
których stać na prywatną pomoc i kompletnie biedni a bardzo
potrzebujący, którzy dostają za mało godzin opieki.

[twoj_aniol_stroz]

Miałam podobny przypadek w otoczeniu tyle, że tam wmieszała się
zaprzyjaźniona zakonnica,która zaleciła co następuje:
1. uwięzioną córkę, silnie uzależnioną od mamusi wysłać na solidną
psychoterapię
2. zatrudnić energicznego rehabilitanta oraz miłą aczkolwiek
stanowczą pielęgniarkę
Rehabilitant i pielęgniarka byli wtedy jak córka była na terapii.
Wszystko to razem dało rezultat pozytywny: mama została uruchomiona,
a córka "przerobiła" swoje problemy z rodzicami i teraz jest
znacznie szczęśliwszym człowiekiem.
Oczywiście Krysia na 100% zaprotestuje gromkim głosem na propozycję
terapii, ale należy postąpić równie stanowczo jak z prateściową,bo w
przeciwnym razie faktycznie będziecie mieć pod opieką jeszcze ją.
Padł tu jeszcze jeden dobry pomysł: poufna informacja,że córka ma
koszmarne problemy z kręgosłupem (tarczyca też źle znosi podnoszenie
ciężarów ponad siły). To może być wspomagacz całego przedsięwzięcia.

[kol.3]

Bardzo dobry pomysł z tym rehabilitantem oraz pielęgniarką tylko
szalenie kosztowny.

[twoj_aniol_stroz]

Niestety... ale może jakaś rodzinna "zrzutka"pozwoli uporać się z
finansową stroną przedsięwzięcia. Zawsze warto prosić o pomoc,
czasem przychodzi ona z najmniej oczekiwanej strony.

[kol.3]

Kiedy wychodzi sprawa opieki nad starszą osobą i koszty z tym
związane, część rodziny ma cudowną zdolność ulatniania się i
udawania że jej nie ma.

[twoj_aniol_stroz]

Tak,to prawda, ale czasem dobrze jest rodzinie przypomnieć, że mają
także obowiązki z tytułu bycia rodziną.

[agnieszka_iwaszkiewicz]

Domyślam się, że trudno patrzeć na to co sie dzieje. Oczywiście
byłoby lepiej gdyby teściowa i jej mama dopuściły pomoc w opiece
różnie zorganizowaną. Ponieważ tak się nie dzieje, może warto
zostawić sprawę w spokoju.
Po pierwsze, dlatego, że teściowa jest dorosłą osobą i sama
decyduje o swoich wyborach, nawet jak są one dla niej trudne a dla
innych nieracjonalne.
Po drugie, wyraźnie istnieje jakaś więź między tymi kobietami.
Pewnie jest ona nadmierna, pewnie widać tam dużą zależność, ale
trzeba wziąć pod uwagę, że te kobiety razem mieszkały od lat i taka
więź między nimi mogła się nawiązać, a innej nie umiały stworzyć.
Po trzecie teściowa może odczuwać swoistą przyjmność w opiece i
poświęcaniu się dla matki.
Z tych wszystkich powodów oraz z tego, że pokolenie Pani teściowej
inaczej pojmuje obowiązki dzieci wobec rodziców zostawiłabym tę
sprawę dwóm zainteresowanym kobietom.
Po prostu trzeba przyjąć ich punkt widzenia, szczególnie teściowej
i uszanować go. Pomoc zaś zaoferować w innych sferach, tak aby
odciążyć teściową od spraw, które w tej sytuacji mogą być
zaniedbane oraz okazać teściowej zrozumienie i podziw, że tak
świetnie sobie daje radę, bo to jest jej chyba bardzo potrzebne aby
przetrwać, te trudne chwile. Pozdrawiam. Agnieszka Iwaszkiewicz

[swinka-morska]

Nie rozumiem czemu miałoby służyć wyrażanie podziwu?
Wzmocnieniu poczucia u teściowej, że dobrze robi dając się
terroryzować?

[anndelumester]

tez nie rozumiem..
Jaki podziw, za co? Za wzbudzanie poczucia winy? Za matkopolkizm w
wersji czystej i nieskalanej?
A potem sie wszyscy dziwią, ze nikt nie reaguje jak sie z ludzmi źle
dzieje...

[burza4]

Sęk w tym, że wycofanie się i nieangażowanie w rozwiązanie problemu
może przynieść daleko idące negatywne skutki dla autorki, a ryzyko
że tak się stanie jest na tyle duże, że wymaga interwencji (że
pominę aspekt że zwyczajnie szkoda teściowej)

Nie mozna tak sobie machnąć na to ręką, bo jeśli w rezultacie
nadopiekuńczości teściowej posypie się zdrowie - to obowiązki
związane z opieką nad dwójką starych osób spadną na autorkę i jej
męża. A to już będzie katastrofa, zarówno z finansowego punktu
widzenia jak i organizacyjnego. W przeciwieństwie do teściowej - oni
zdaje się pracują, mają do tego małe dziecko - kto zajmie się
staruszkami, jeśli Krysi wysiądzie kręgoslup?

[swinka-morska]

Wyrażanie podziwu nie ochroni kręgosłupa Krysi, która prawdopodobnie
już sama zasłużyła na wypoczynek i jak każdemu należy jej się
szacunek od najbliższych - wliczając w to jej własną matkę.

[anna-sara]

Pani Agnieszko. Napisałam wyżej, że problem opieki nad mamą w
podeszłym wieku znam z autopsji. Zapewniam Panią, że problem ten
inaczej widać znad mądrych książek a inaczej zza podawanego basenu.
Tak często bywa, że w fachowych książkach nie piszą o szarej
codzienności. Nie można zostawić opiekującej sie osoby samej sobie.
Żeby dobrze wypełniac swoje obowiązki trzeba dużo sił psychicznych i
fizycznych. Nawet najlepsi pracownicy Domów Pomocy kiedyś kończą
swój dyżur i resztę doby mają dla siebie. Cóż dopiero osoba, która
swoją pracę wykonuje w "trybie ciągłym"... Tu nie wystarczy
tłumaczenie, że to mama, że przeciez ją kocham, że nie oddam jej
nikomu. To oczywiste ale chciałoby sie jeszcze trochę pożyć,
przeciez nie jestem jeszcze stara, mam męża, dzieci, pracę, jakies
zainteresowania. Nie jestem przeciez tylko córką ale też matką i
żoną. Pisze Pani, że pani Krysia jest dorosłą osoba i sama decyduje
o swoich wyborach. W związku z tym proszę powiedziec co ma do
wyboru? To przeciez nie Ona broni rodzinie dostępu do swojej matki,
to matka sobie nie życzy nikogo innego. Z jednym się zgodzę. Ta pani
może odczuwać "swoistą przyjemność w opiece i poświęceniu sie dla
matki", ja też taką odczuwam ale to nie znaczy, że mamy rację. Ja
zrozumienia nie potrzebuję (chociaz ze strony rodziny mam) ale tego,
żeby ktoś mi pomógł w codziennych sprawach, żeby mnie czasami
zastąpił a podziw? Ani ja ani pani Krysia nie robimy niczego
nadzwyczajnego, przeciez to nasze matki i chcemy się nimi opiekować,
setki tysięcy ludzi to robi. Problem w tym, czy musimy dac się
terroryzować. Pozdrawiam.

jeszcze raz ja

[emli7]

Dziękuję i, jeśli ktoś zechce, prosze o dalsze opinie.

Małe wyjaśneinie - opiekunka z MOPS nie przysługuje, bo mieszkają
tam 3 osoby (teściowa, prateściowa, teść) i wszyscy mają emeryturę.
Z caritas opieka przysługuje tylko chorym na nowotwory. Spisałam
dziś z sieci dane prywatnych agencji, jutro zrobię telefoniczny
rekonesans.
Co do Waszych opinii - tak, niektóre osoby mają genialną zdolność
ulatniania. Na przykłąd rodzona, nieco starsza siostra teściowej.
Pełna asertywnosć, zawsze ma swoje sprawy - a spotęgował to jeszcze
fakt, ze "Babcia nie chce" żeby się nia zajmował kto inny niż
teściowie.
Dzięki za info o tarczycy i dźwiganiu. teściowa choruje na tarczycę
i jak jej dziś tego newsa przekazałam, to się wystraszyła i w innym,
tonie ze mną gadała o pielęgniarce.
Też nie w pełni zgadzam się ze zdaniem pani Agnieszki - ale, rzecz
jasna, dziękuję za opinię. Koleżanki mają rację - boję się dalszych
konsekwencji tego co się dzieje. Tak, oboje pracujemy, mamy
dwuletniego synka. Poza tym naprawdę lubię teścową i chciałabym żeby
jeszcze długo pozyła w dobrej formie.
Już trochę czujemy konsekwencje sytuacji - teściowa zajmowała się
naszym maluchem w poniedziałki, wypadła z "grafiku", niania nie
moze, bo w poniedziałki zajmuje się swoją wnuczką, więc zapisaliśmy
synka na poniedziałki do prywatnej świetlicy i już zaczął wirusy
przynosić...

A co do uczuć teściowej - totalna mieszanka, tej przyjemności za
bardzo nie widać. Dużo, dużo irytacji wyniakjącej głównie z
nieudanych prób dogadania się w sensowny sposób(już wcześniej babcia
ja irytowała, bo Krysia usiłowała z nia gadac tak jakby nie było
tych starczych zmian osobowości) i poczucie obowiązku, powinności.
Dużo poczcuia winy w przypadku niezadowolenia babci. I lęk, że "coś
się stanie" jeśli ona nie dopilnuje.

Co do wyjazdu - raczej niewykonalne.Przed wypadkiem babci była
wersja, ze Krysia jedzie w lipcu na trochę ze mna i z naszym synkiem
nad morze. I tak non stop jęczała "ale co z babcią". A teraz nawet
jeśli przy babci siedzi kilka osób, to ma problem z wyjsciem z domu
na dłużej niż 2 godziny. I nie pojedzie juz nigdzie. Nawet na
weekend na działkę.
Proponowałam, ze moze chciałaby porozmawiać z pscyhologiem. Nie
obruszyła się (to nieglupia osoba i wie, ze pójście do psychologa
nie oznacza, że ktoś jest nienormalny), ale nie wyraziła chęci.

jeszcze raz pozdrawiam wszystkich
emli

[kol.3]

Trochę zdrowego egoizmu by się przydało, bo inaczej teściowa nie
przetrwa.

[burza4]

Emili, sytuacja jest bardzo trudna, tekst o radości mnie osobiście
lekko śmieszy. Radość można czerpać jedynie kiedy człowiek ma
jeszcze siłę na jakiekolwiek uczucia, tesciowa niedosypiająca i
uwiązana non-stop zapewne jest od radości moocno daleka. Nie mylmy
poczucia obowiązku z czerpaniem przyjemności z bycia pomocnym.

swoją drogą - w gruncie rzeczy na takie osoby patrzy się bardziej
przez pryzmat bezradności niż podziwu. Gdyby nie wpajana tamtemu
pokoleniu od dzieciństwa wizja kobiety jedynie w roli rodzinnej
posługaczki, Krysia nie miałaby tak ciężkiego życia, i potrafiła -
jeśli nie zagonić siostrę do pomocy, to zmusić do współfinansowania
opieki nad matką. Bo obie mają prawny obowiązek pomocy, jeśli jedna
się nie wywiązuje, to powinna wynając płatną opiekunkę.

jedyne co możesz zrobić, to wstrząsnąć babcią, mówiąc jej o
powaznych problemach zdrowotnych teściowej, i wymuszając zgodę na
dochodzącą pomoc. Za którą powinna zapłacić siostra teściowej.

[agnieszka_iwaszkiewicz]

Zgadzam się z Panią. Opieka nad chorą a do tego starą osobą jest
uciążliwa i bardzo trudna z punktu widzenia psychologicznego. Można
nawet powiedzić, że tak chora osoba i opieka nad nią, to często
problem całej rodziny. Należy pomagać. Jest jeden wszak warunek.
Taka osoba musi sobie dać pomóc. Musi być moywacja po stronie
teściowej "emli". Ale jej nie ma i potwierdza to jej kolejny wpis.
Dlatego napisałam jakie mogą być wewnętrzne motywacje jej teściowej,
które nie pozwalają jej na zmianę sytuacji. Napisałam to także po to
aby "emli" wiedziała, że w takiej sytuacji i w tej chwili niewiele
będzie mogła zrobić.
Dlatego uważam, że trzeba p. Krysię wspomagać w innych obszarach,
aby jej ulżyć. Nie proponuję pozostawienia samej z problemem, ale
proponuję działanie na możliwych polach. Pozdrawiam. Agnieszka
Iwaszkiewicz