telefony, telefony

[uli]

Tak się zastanawiamy z mężem - o co chodzi, czemu to zawsze my dzwonimy do
rodziców, a oni nigdy (nie cierpimy z tego powodu, to po prostu ciekawość).
Nie chodzi o żadne uwiązanie czy nieprzeciętą pępowinę, po prostu czasem,
powiedzmy raz w miesiącu dzwonimy spytać co słychać. I zastanawiamy się co to
za rytuał, ktory nakazuje jednostronną komunikację? Rodzice się cieszą, że
dzwonimy, ale sami tego nie zrobią. Macie jakąś teorię?

[kavainca]

Dzwonię do mamy często, żeby dowiedziec się co słychać. Mama z
regóły dzwoni tylko w jakiejś konkretnej sprawie. Myślę,że tak się
poprostu przyzwyczaiła. Czasami jak jestem bardzo pochłonieta pracą
i nie odzywam sie przez kilka dni wtedy dzwoni z pytaniem " czemu
się nie odzywasz?". Jam mam zawsze jedna odpowiedż: "Telefony
działaja w obie strony" A ona zawsze odpowiada "Tez prawda!" :))))

[prochottka1]

ja mam taka teorie ze starsi ludzie zakodowane maja ze rozmowy telefoniczne
drogie sa. tak im zostalo w glowie i ciezko to zmienic.
wiec nie dzwonia ze wzgledu na koszty
czesto tez slyszalam ze po co dzwonic jak nic sie nie dzieje bo to kosztuje
a tzw. tanie minuty np po 20 czy telefonowanie za darmo w weekend ich nie
przekonuje i nie potrafia tego przyjac do wiadomosci

i jeszcze po co ja mam dzwonic jak np dzieci do mnie dzwonia

[uli]

Czyli że z wygody. Chyba tak jest...

[verdana]

Prawdę mowiac, wydaje mi się, ze rodzice nie czują potrzeby
rozmawiania z Wami - skoro raz w miesiacu im wystarcza...

[uli]

Właśnie tak myślę nad tym, może my się narzucamy? To co, lepiej przestać
dzwonić? Chodzi mi tak narawdę o rodziców męża, oni to w ogóle do niego dzwonią,
nigdy. Zmieniliśmy kraj i oni nawet nie spytali czy wylądowaliśmy, czy żyjemy.
Mnie to tak nie boli, ale przykro mi ze względu na niego. Ostatnio jak
dzwoniłam, to maż powiedział, że powinniśmy dac sobie spokój, że to jednostronna
relacja. Spytał ich kiedyś czemu nigdy nie dzwonią, nic nie powiedzieli. I nic
się nie zmieniło. Dać sobie spokój? Oni się cieszą jak dzwonimy.

[fanny]

Ja mam tak z ukochana Babcia.
Ona nigdy nie dzwoni, bo uwaza, ze teraz ludzie sa tak bardzo zajeci, zabiegani,
ze nie chce przeszkadzac.
Jak sami dzwonia - maja czas.
Jak nie dzwonia - nie maja czasu, ale bez pretensji.
Wiem, ze juz Jej nie przekonam.
Moze z Waszymi rodzicami jest podobnie?

f.

[verdana]

Prawdę mówiac nie wierze w rodziców, ktorzy interesuja się życiem
doroslych dzieci i uważaja, ze telefon raz na miesiąć będzie
narzucaniem się. babcia to co innego.
Rodzice, ktorzy nigdy nie dzwonią (o ile dzieci nie dzwonią często )
po prostu nie sa zainteresowani losami swego dziecka. Przykre, ale
prawdziwe.

[uli]

Ha, to chyba nie do konca tak, w przypadku moich rodziców wiem to na pewno - bo
np piszą maile i moja mama teraz do nas przylatuje.
W przypadku rodziców męza to jest wg mnie bradziej złożone. Kiedyś nie
dzwonilismy chyba przez 2 mies, nikt nie zadzwonil, ale tesc wysłał do meża
maila o tresci: odezwij się. O co tu może chodzić?? Wydaje mi się, że ma to
związek z tradycyjną hierarchią rodzinną, jaka panuje w domu mojego męża. Tzn
teściowa i bratowa robiły mi
(i drugiej, już ex-bratowej) "falę". Różnimy się też wyborami moralnymi i
religijnymi, że tak to oględnie ujmę. Po różnych przekopkach wyjechaliśmy z
kraju pogodzeni z rodziną męża, wszystko było niby OK.
Zastanawiam się na ile ten brak kontaktu to jest świadome odrzucenie nas, a na
ile jakaś dziwna tradycja właśnie. Że to dzieci potrzebują rodziców, a nie
rodzice dzieci. Ze świętami wygląda tak samo - nigdy nas nikt tam nie zaprosił,
ale np brat męża dzwonił do niego w święta z wyrzutami, że ten nie przyjechał
(właśnie mąż, a nie my jako rodzina). Ta rodzina jest bardzo zamknięta, tego nie
widać na początku, ale kiedy do niej weszłam, to już pierwszego dnia po ślubie
pokazano mi, że jestem tam obca i mam się podporządkować.

Myślicie, żeby to olać i wysyłać tylko kartki na święta? Jak postepować z
toksyczną rodziną męża?

[edit38]

Ja z moimi rodzicami jestem w ciągłym kontakcie. Od czasu kiedy urodziłam córcię
to dzwonimy do siebie codziennie (ja do nich i odwrotnie również) Widzimy się
też bardzo często, z ojcem pracujemy w jednym zakładzie więc z nim praktycznie
codziennie a z mamą też często bo 2-3 razy w tyg. zostaje z córcią. Raz na
tydzień -dwa jesteśmy u nich. Za to z teściami widzimy się często (chociaż
mieszkają jakieś 2-3 km od nas)My tam jeździmy raz na miesiąc-półtora, teściowa
do nas z taką samą częstotliwością (teść odwiedza nas 1-2 razy do roku) ja do
nich nie dzwonię bo ostatnio z teściową nie żyjemy najlepiej, ona dzwoni do
mojego męża raz w miesiącu aby się umówić kiedy ma przyjść i wtedy ma pretensje
że my nie dzwonimy.
Więc to różnie bywa, wszystko zależy od człowieka.

[verdana]

Moi teściowie też nie dzwonią, chyba własnie w ramach "hierarchii".
Ale bez przesady. Jak mąż nie zadzwoni przez pare dni, to oni jednak
dzwonia pytać, co sie dzieje.
Nie wierze, ze rodzice, ktorych interesuje wlasne dziecko nie
dzwonią , nawet jesli maja zero wiadomosci przez dluzszy czas -
oznacza to po prostu, ze jedyne co ich interesuje, to szacunek,
ktory dorosle dziecko jest im winne, a nie jego życie i problemy.
Maile czy telefon to dla mnie wszystko jedno - jak mama mailuje, to
znaczy, ze jest w kontakcie - nie musi przeciez dzwonić1

[uli]

Tak po prawdzie to zakładając ten wątek chodziło mi właśnie o rodziców (i
rodzeństwo) męża (najmłodszego syna i brata), które się nim słabo interesuje.
Głównie to my podtrzymywalismy kontakt, teraz chyba zarzucimy ten zwyczaj, bo to
dziwny układ. Im dłużej o tym myślę, tym bardziej wydaje mi się dziwny.
Siostra męża oczerniała mnie przed nim, kiedy jeszcze nie bylismy małżeństwem
(wynajmowałyśmy razem mieszkanie po studiach, to była jej propozycja, ale
mieszkanie z nią to był koszmar). Przy kolejnych próbach ukazania mnie w czarnym
świetle mąż zrobił jej awanturę, ja się wyprowadziłam, jej płacze, przeprosiny,
niby dobrze, ale teściowa po slubie (zabawne, bo slub był 2 lata pózniej) przez
rok truła męzowi, że był "nielojalny wobec siostry". Czyli co, powinien był
posłuchac siostry i ze mną zerwać?
Brat męża miał byc chrzestnym naszego synka, zgodził się, po czym zupełnie się
na nas (nasze dziecko) wypiął.
Drugi brat nawet się z nami nie spotkał, jak przylecieliśmy do Polski - a
przylot i wylot był z miasta, w którym mieszka.

Przykro mi ze względu na męża, czasem widać po nim, że jest załamany, ale chyba
pogodzony (?). Myślicie, że można w ogóle coś zrobić prócz zakończenia tej
farsy? Przestać mówic o rodzinie?
Ja miałam jakieś poczucie obowiązku, więc wysłałam im kartki na święta po czym
dostałam odpowiedzi od jego braci "dziękujemy" - tyle, nawet nie wesołych świąt,
tylko właśnie dziękujemy. Siostra w imieniu rodziców wysłała nam drobny prezent,
ale znowu - wie, że mam inne nazwisko to pisze nazwisko męża. Czemu - bo mi się
nie chciało pisać dwóch :/
Może to i moja wina, powinnam zerwać do końca tą relację - w końcu ile można
udawać, że się nie widzi lekceważenia. Może ja to tylko pogarszam, przedłużam
coś, co nie powinno trwać?
Ostatnio jak mąż rozmawiał ze swoją mamą, to ona mu powiedziała "podziękuj Uli,
że namówiła cię, żebyś do nas zadzwonił". I tak własnie było - to ja go
namówiłam. Chyba powinnam przestac się wtrącać?

No i miało być o telefonach a wyszła telenowela :) Piszę do Was bo może łatwiej
Wam zobaczyć coś, czego ja chyba usiłuję nie widzieć:/ Doradźcie.

Verdana masz rację, tu chodzi tylko o hierarchię i szacunek, nie o miłość.

[verdana]

Ja bym radziła... nic nie robić. Tu moze zadecydować jedynie Twj
mąż. Chce podtrzymywać resztki kontaktów - niech to zrobi, nie chce -
i bardzo dobrze. Jedynym Twoim zadaniem jest podtrzymywac go na
duchu i przekonywac, ze cokolwiek zrobi, nie powinien miec wyrzutow
sumienia.
Podtrzymywanie jest o tyle lepsze, ze nigdy mąż nie będzie sobie
miał nic do zarzucenia. Nie podtrzymywanie - ze nie będzie się stale
czul lekcewazony. Ale to już jedynie jego wybór. Smutny, fakt.