co to jest miłosc

[grabcia27]

Co to znaczy kochac ta druga osobe?? Chyba pogubiłam sie, za duzo
mysle...Czy to znaczy ze bezgranicznie mam jej ufac pojsc nawet na
koniec świata, chciec sie kochac o kazdej porze- a jezeli nie chce
tego robic to znaczy ze juz nie kocham- 3 lata po slubie, po 7
latach bycia razem???

[mariajanis]

Jakbym sama siebie pytała? Ja Ci dzisiaj niestety nie odpowiem na to
pytanie, bo jedyna odpowiedź jaką znałam przez blisko 8 lat
małżeństwa właśnie się ... zdezaktualizowała :(

[anetwoj]

Miłość, to ciągłe szukanie kompromisu w każdej sytuacji.
Przychodzi taki czas, kiedy już nie siedzi się tak jak na początku, nie patrzy
się sobie w oczy, nie wzdycha i myślano uśmiecha. Życie uczy nas jak kochać.
Kochać, to znaczy mieć ze sobą cały czas mnóstwo tematów - choćby o tym jak w
pracy wypisał się długopis koleżance.
Kochać, to wspólnie zaplanować kolejny dzień, z podziałem obowiązków tak, aby
każdy był zadowolony, a nie tylko jedna strona. Proponuję kartkę z zapisaniem
takich obowiązków.
Kochać, to przynajmniej raz dziennie sobie o tym mówić, choćby akurat były ciche
dni - nie pozwolić na przerwanie, przynajmniej raz dziennie - Kocham Cię.
Kochać, to współżyć wtedy, kiedy obie strony są na to gotowe i mają takie
pragnienie, to ma być zjednoczenie w miłości dwojga osób, a nie jednej.

Jeśli nawet są nieporozumienia, rozwiązywać je od razu, nie czekać aż się w
sercu nagromadzi argumentów, aby potem wybuchnąć jak bomba atomowa. Jeśli trudno
jest rozmawiać, można napisać, co leży na sercu. Słyszałam piękne słowa - "Niech
słońce nie zachodzi nad Waszym gniewem" i jest to prawda, każdy dzień powinien
się rozpoczynać w zgodzi i bez wczorajszych problemów.
Jestem mężatką od 6,5 roku, z jednym facetem od 8 lat. Stosując się do
powyższych zasad, nie było między nami kłótni, jedynie czasami listy, zabolało
mnie, przykro mi, smutno mi że, itp.
Miłość na każdym etapie związku wygląda nieco inaczej, ale pewne zasady powinny
być niezmienne.
Pozdrawiam

[magda_mp]

Strasznie to piękne i mądre co napisałaś anetwoj... niestety dla
mnie jednocześnie nierealne, niemożliwe. Mam podobny staż jak Ty (w
czerwcu będzie 7 lat), ogromne poczucie niespełnienia, sraty. Czuję,
że mój związek jest kompletnym nieporozumieniem. Nie szukam
kompromisów bo najlepiej wychodze na tym kiedy się nie odzywam. Nie
mam wspólnym tematów bo do wszystkiego co powiem
otrzymuję "konstruktywną krytykę", nie planuję wspólnych dni bo to
czego ja bym chciała jest głupie, bezsensu albo podszyte egoizmem.
Nie dzielę obowiązków bo moje są w zasadzie wszystkie, nie mówię
Kocham Cię bo nic a nic tego nie czuję, nie współżyję ponieważ mnie
do niego nie ciągnie, nie rozwiązuję nieporozumień bo mnie to
przerasta i wszytsko co powyżej, już nawet nie wybucham jak bomba
atomowa bo tylko mam potem o to do siebie pretensje, pisac nie
próbowałam bo ze względu na wszystko powyższe uważam, że to marny
środek, kiedy wieczorem zabieram poduszki i wynoszę się do drugiego
pokoju to łatwiej mi zasnąć - wolę to niż przedzieranie się przez
jego niekończące się monologi, gdzie sens i problem zaginął już przy
drugim zdaniu. Dobrze, że Ty potrafisz, masz motywację i Ci się
chce; i Wam się chce... tylko pogratulować.

Pozdrawiam.

[weronika.3]

To co Cię trzyma?

[magda_mp]

weroniko, powód jest taki, że bardzo się boję, że zabierze mi synka
(3,5 roku). 2. boję się, że syn będzie miał zniszczone życie a ja
nigdy go nie przekonam, że to nie była tylko moja wina. Wiem, że mój
mąż użyłby wszystkich środków, żeby mi go odebrać.

[anetwoj]

Magda, wiele małżeństw mówiło mi o kryzysie 7 roku. Czy u was tak było od początku? Czy coś nagle się zmieniło? Mam przyjaciółkę, która ma taki sam problem, ale ona jest sama zakompleksiona i sama w siebie nie wierzy. Jak sami siebie nie akceptujemy, nikt wokół nas tego nie zrobi. U ciebie nie ma już nadziei, Ty nie znosisz już swojego życia, męża, nie akceptujesz sytuacji - i słusznie. Ale poza słusznością powinny tu być też chyba jakieś kroki, aby coś zmienić. Pozdrawiam

[magda_mp]

u mnie może być podobnie jak u Twojej przyjaciółki. Zawsze miałam
problemy z poczuciem własnej wartości i dodatkowo mój mąż perfidnie
to wykorzystuje (pisałam wcześniej o "konstruktywnej krytyce"). Wiem
o tym, że marnuję sobie życie. Ale może dla dobra dzieci tak należy
robić? Wewnętrznie buntuję się przeciw temu co piszę więc może nie
wszystko jeszcze stracone...

[eve.mendes]

ale czy to jest właśnie dobro dziecka? wiele kobiet postępuje tak
dziwnie, tkwi w toksycznych związkach dla źle rozumianego dobra
dziecka
jaki wzór rodziny wyniesie z domu Twój syn gdy będzie widział obcych
sobie rodziców, nie dogadujących się, nie spędzających razem czasu
tylko warczących na siebie
a na dodatek syn kiedyś pójdzie z domu, co wtedy z Wami będzie?

możesz niechcący skrzywdzić dziecko chcąc jedynie jego dobra

[magda_mp]

eve, zgadzam się z Tobą... trudno mi podjąc decyzję bo nie jestem w
stanie przewidzieć konsekwencji jakiegokolwiek rozwiązania... o
dziecko musiałabym walczyć i to byłaby dla niego kolejna trauma...
może dla jego dobra musiałabym odpuścić... a życie bez niego...?

[grabcia27]

Pieknie to napisałas i gratuluje i zazdroszzce, a jak radzic sobie z
rezynacja, z ciagłym wtraaniem sie sie rodziców jednych i drugich z
kłotniami o tych rodziców i niechecia a razcej złoscia na ta druga
osobe- rozmwiac rozmawiac i co zrobic zeby chciało sie znów byc
szczesliwym z ta druga osoba. Nasz problem polega głównie na tym ze
za mało ze soba rozmwaimy on jest z pracy przychodzi to zajmuje sie
dzieckiem pozniej kapiel karmienie usypaianie a pozniej to on ma
telewizor a ja czasmai nie mam juz sił po całym dniu spedzony z
niemowleciem.

[staryoldboy1]

Twoją sytuację porównujesz ze stanem idealnym. Myslę, że to bład.
Stany idealne istnieją na ogół tylko w naszej wyobraźni. Życie
zwłąszcza z małym dzieckiem to swoisty czyściec, przez ktory trzeba
przejść, z góy wiedząc, że będzie trudno.
Mysliśz o całej sytuacji wyłącznie z włąsnej perspektywy. Spójrz na
to jego oczami. Może wtedy dostrzeżesz drugi swój błąd. A jego
łatweiej zrozumiesz.
Fatalną rolę odgrywają rodzice (pewnie w moim wieku), jesli sa
źródłem nieporozumień. Im trzeba to zwyczajnie to uswiadomiśc. Jesli
nie pomagają, to niech przynajmniej nie przeszkadzają i nie jątrzą.
Telewzior także bym ograniczył. Może małżonek da się namówić na
jeden wieczór w tygiodniu bez telewizora. Tylko co w zamian? Może
oglądnie wspólnie wybranego filmu z czasów narzeczenstwa. Nie wiem.
To Ty muszisz wymyslic.
Z tego, co piszesz wnosze, że dziecko jest dla niego bardzo ważne.
I na tym trzeba budować porozumienie, z góry zakłądając, że idealnie
to będzie kjiedyś w niebie.
A w ogóle faceci to nieco inne stwory niż kobiety. Ukladanka nie
jest więc prosta. Znam parę, w której żona stała się wiernym kbicem
tylko po, by razem z mężem oglądać transmisje. Zamiast walczyć z
jego nałogiem, sama polubiła to zajęcie. I jest im z tym dobrze.

[grabcia27]

fajnie to napisałes Tylko trudno wcielic w zycie. Piszesz o dwoch
moich beldach a ten drugi to jaki??? Trudno jest byc "miłym" dla
drugiej osoby która traktuje przedmiotowo

[staryoldboy1]

grabcia27 napisała:

> fajnie to napisałes Tylko trudno wcielic w zycie. Piszesz o dwoch
> moich beldach a ten drugi to jaki??? Trudno jest byc "miłym" dla
> drugiej osoby która traktuje przedmiotowo
Drugi bład polega na tym, że nie dostrzegasz różnicy w psychice
kobieciej i męskij. Jest sporo ksiązek na ten temat. Najogołniej wy
jestescie emocjonalne, budujecie kręgi, ognisko domowe, a faceci są
bardziej inteklektualni, mają zainteresowania, budują hierarachie
itp. Myslę zatem, że trzeba wychodzić sobie naprzeciw: Ty w kierunku
jego zainteresowań (ta moja znajoma stała się kibicem sportowym i to
ostrym), on w kierunku Twoich emocji (raczej pozytywnych, niż
negatywnych). Wspólnym punktem wyjścia powinno być dziecko, im
będzie starsze, tym więcej będziecie mieli wspolnego do zrobienia.
Myślę, że wszystko będzie dobrze. Zrób pierwszy krok i zapytaj w
najbliższej księgarni, lub bibliotece o książki na temat różnic
między psychiką kobiet i mężczyzn.

[kicia031]

nie dostrzegasz różnicy w psychice
> kobieciej i męskij. Jest sporo ksiązek na ten temat. Najogołniej
wy
> jestescie emocjonalne, budujecie kręgi, ognisko domowe, a faceci
są
> bardziej inteklektualni, mają zainteresowania, budują hierarachie

O ku..., jestem facetem!

[sanciasancia]

Tzn. kobiety nie mają zainteresowań?
I kibicowanie jako forma wyrazu intelektualnego?
Ja bym nie czytała tych książek, które polecasz, bo one ewidentnie mącą w głowie.
pzdr,
sanciasancia - sądząc z opisu, facet.

[staryoldboy1]

Ok, facet, ale też człowiek. Zdarza sie, że baba zachowuje się jak
chłop, a chłop - jak baba. To kwestia proporcji. A nie tylko
rozłącznosci. Ale generalnie coś nas jednak różni, nie tylko
wklęsłości i wypukłości. Warto miec tego swiadomośc. A książki warto
czytać, nawet jesli mącą w głowie. Vide dyskusja oczko wyżej na
temat różnic intelektualnych w zwiazku.

[sanciasancia]

W ogólności średnie różnice między płciami (za wyjątkie fizjologii) są mniejsze
niż różnice między osobnikami jednej płci.
Przekonanie, że kobiety średnio wypowiadaja dziennie więcej słów niż mężczyżni
też już zostało pogrzebane.
Nie różnimy się od siebie tak bardzo.
> A książki warto
> czytać, nawet jesli mącą w głowie. Vide dyskusja oczko wyżej na
> temat różnic intelektualnych w zwiazku.
Lol. Rozumiem, że powinnam to wziąc do siebie? W takim wypadku chżtnie
odpowiadam - nie czytam szmatławców, bo mi czasu na nie szkoda.
Ja bym polecała mimo wszystko czasopisma z listy filadelfijskiej albo chociaż
porządny podręcznik psychologii zamiast popularnych poradników typu "jak
postępować z mężczyzną". W tych pierwszych jest większa szansa na znalezienie
sprawdzonych informacji (nawet jeżeli dotyczą badań przeprowadzonych na
studentach psychologii).

[kacpercio1]

Twoje słowa bardzo podniosły mnie na duchu.
W ostatnim czasie czuje się bardzo zagubiona, mam wrażenie , że
zgubiliśmy swoje "my".
Po urodzeniu synka,minąłprawie rok, odczuwam zaniknięcie naszej
więzi "mężczyzna-kobieta". Dogadujemy się, nie jest żle, mąż jest
dobrym człowiekiem.
Jednak patrzy na mnie z perspektywy- mama Kacpra, tak to odczuwam,
nie mówi komplementów, a ja potrzebuje zapewnienia z jego trony,
taka już jestem. Nie traktuje jak swoją kobietę.
Kiedys kochalismy sie spontanicznie, teraz mam wrazenie , że mu sie
nie chce, a takze nie chce mu sie robic nic, żeby było nam razem
miło, poprostu żyje z dnia na dzien-praca, obiad, spacer, kapiel,
chwila przed komputerem/tv , spanie.
Ja wiem, że on jest zmęczony- pracuje, ale nie chcem, żebyśmy
zatracili siebie, bo jesteśmy naprawdę fajną parą.
mamy dopiero 25 lat a zachowujemy się jak stare małżenstwo po 50-
tce. jestesmy prawie 4 lata po slubie, a razem ponad 11lat.
kiedy próbuje z nim o tym porozmawiać tłumaczy się zmęczeniem,zawsze.
Nie wiem co zrobić..bardzo go kocham.

Do anetwoj

[kacpercio1]

To były słowa skierowane do anetwoj, pozdrawiam

[kacpercio1]

Najgorsze jest jednak to że kiedy chcę z nim porozmawiać o tym co
mnie boli, to on niby rozumie ale od dłuższego czasu nic się nie
zmienia, boję się że popadne w jakąś depresję czy co..:(

[weronika.3]

W małżeństwie bywają kryzysy. W miarę upływu czasu miłość małżeńska się zmienia.
Dojrzewa niczym owoc, czasem się psuje.
Kochać drugą osobę to niewątpliwie ufać, ale na pewno nie bezgranicznie. Bo
człowiek jest istotą omylną. To nie jest uległość bo on chce. Jeśli Ci tak
tłumaczy, to albo ma złe pojęcie o miłości, albo Cię wykorzystuje. A może to ten
kryzys.

[lisaa33]

dla mnie miłość to dbanie, poświęcanie czasu i siebie też. Dla mnie
jedyna prawdziwa miłość to miłość do dziecka. Dbasz, karmisz,
ubierasz, kształcisz, pokazujesz świat, uczysz radzić sobie z
emocjami, rozmawiasz, tulisz a gdy już przyjdzie czas pozwalasz
założyć własne gniazdo. Jeśli chodzi o miłość do mężczyzny to nie
będę się wypowiadać bo jestem z ojcem mojego dziecka a z miłością
mojego życia nie wyszło:( ale mam wrażenie, że gdyby stanął w moich
drzwiach... pomarzyć piękna rzecz

[alis123]

A dla mnie milosc to przekonanie, ze chce z nim byc. I wiara, ze
pomimo naszych ulomnosci, egoizmu, slepoty, bezmyslnosci i glupoty
chcemy, zeby temu drugiemu bylo z nami dobrze. Wiem, ze mu dobrze
zycze i, ze staram sie, zeby byl szczesliwy i wierze w to samo z
jego strony. No i milosc to trwanie, wiec chocby cos zabolalo i nie
wyszlo to po chwili zbieramy sily i zaczynamy od poczatku, bo mimo
wszystko gdzies tam gleboko czuje, ze moj maz chce ze mna budowac
szczeliwy dom.

[staryoldboy1]

Dwukortnie przeżyłem coś takiego: z pierwszą miłością spotkałem się
po ponad 30 latach. Rozmowa wyglądała tak, jak gdyby tych 30 lat w
ogóle nie było. Póóxniej, z drugą miłoscią przęzyłem coś podobnego.
To dla mnie sprawdzian miłości. Zdolność do rozmowy po latach. Mała
to pociecha, bo na ogól odtworzenie zwiąKu jest już niemozliwe.
Prof. Meller powiedział kiedyś, ze małżenstwo z miłości to wynalzek
XIX wieku. W istocie ślubujemy: że nie opuszczę Cię aż do śmierci, a
nie że będę Cię kochał aż do śmierci. Utożsaianie miłosci z
formalnym związkiem, nawet takim jak małżeństwo, to jeden z błedow,
w ktorych się wychowujemy. Zdarzają się takie szczęśoliwe przypadki
(pogratulować), ale na ogół emocje słabną w obliczu ciedzienności. I
wtedy powstaje wielki problem: jak pogodzić odpowiedzialność za
rodzinę (także za męża czy żonę!) z prawem do fascynacji, miłości do
kogoś, kto w naszym życiu pojawił się później . To jest wielki
problem dla wszystkich uczestnków takiego dramatu. Bo nikt nie uczy,
jak zachować się w takiej sytuacji. Mówimy o zdradzie, o trójkącie
itp. Wszystko to są okreslenia pejoratywne. A przecież miłość jest z
samej swej istoty zdarzeniem poztywnym, znakomitym, o czym wie
każdy, kto chociaż raz cos takiego przeżył. A zatem, czy miłość musi
być integralną częścuią miłosci? Czy małżenstwo bez miłości traci
sens? Czy będąc w formalnym zwiazku tracimy prawo do miłosci?

[mamusia81]

MIłość??? Sama nie wiem. Kochałam mojego męża, był moją pierwszą
miłością... teraz po 3 latach małżeństwa i 6 latach bycia razem nie
wiem... czuję że kocham mojego męża, ale odkrywam też że coraz
częściej czuję się bardzo dobrze jak go nie ma...
Nie czuję się kochana...
Nie mogę być sobą...
Bo czy kocha ten co zamiast otrzeć twe łzy przedrzeźnia mnie, mówi
że znów przesadzam, że mam natychmiast przestać, że jestem
wariatką...
Bo czy kocha ten który po pracy zamyka się przede mną z komiksem w
ręku lub siedzi przy kompie...
Bo czy kocha ten który na każdą próbę rozmowy o nas i naszych
oczekiwaniach mówi" znowu zaczynasz??? Przestań mnie męczyć!...
I mam ten sam problem co autorka listu...
Z jednej strony chciałabym by odszedł, nieraz nawet myśle że lepiej
by było by znalazł sobie kochankę, byłoby łatwiej odejść.
Bo przecież przychodzi do domu zpracy, nie pije za dużo, oddaje
pensję... ale gdzie ta miłość??

[kicia031]

milosc to kiedy juz po latach bycia razem, przejsciu paru kryzysow
wciaz chcesz z ta osoba byc. Nie dlatego, ze musisz, bo kasa,
dzieci, wspolny dorobek.

Reszte da sie dogadac.

[staryoldboy1]

kicia031 napisała:

> milosc to kiedy juz po latach bycia razem, przejsciu paru kryzysow
> wciaz chcesz z ta osoba byc. Nie dlatego, ze musisz, bo kasa,
> dzieci, wspolny dorobek.
>
> Reszte da sie dogadac.
> To jest ten optymistyczny wariant. Bywają jednak i inne. Coś się
kończy, a później jest ten sprawdzian po latach. I żal, że zabrakło
uporu i konsekwencji, bo wszystko inne to było nie to. A życia nie
da się powtórzyć. Pozostaje żal nie wykorzystanej szansy.

[efi-efi]

>>nie dostrzegasz różnicy w psychice
> kobieciej i męskij.
faceci
są
> bardziej inteklektualni, mają zainteresowania, budują hierarachie

O ku..., jestem facetem!


- o ku...ja też!!!!

[igge]

Miłość to nieprzemijający zachwyt i zaciekawienie drugą, zmieniającą
się z upływem lat osobą, bezgraniczne zaufanie, czułość i ciągła
chęć przebywania w pobliżu i bliskiego fizycznego kontaktu. To także
pewność, że zawsze możesz liczyć na zrozumienie i pomoc. Dzielenie
się pasjami, podejmowanie nowych wyzwań, fascynacja sposobem
myślenia ukochanego. Uczenie się od niego i uczenie jego swojego
postrzegania i przeżywania świata. Szczęście i oparcie, którego
źródłem jest każdy dzień spędzony z tą osobą. Wielki kojący wdech
morskiego powietrza, które przenika cię całą od stóp do głów. Radość
z faktu, że ta druga osoba po prostu jest, żyje.

[grabcia27]

Bardzo pieknie napisane:)

do grabcia27

[marianka_marianka]

O tak! Igge pięknie pisze o miłości do męża... Co jednocześnie nie przeszkadza jej zakochać się nieprzytomnie w obcym, żonatym mężczyźnie i pisać na forum rozpaczliwe posty z zapytaniem: Co ja mam teraz zrobić? Ech...