Slawni mieszkancy ciag dalszy

[Gość: lemuriza]

kiedys bodajze Tekla rozpoczela ten watek, a teraz nalezaloby dodac dwa
nazwiska:

Agata Mroz - mistrzyni Europy w siatkowce
Janusz Kolodziej - wicemistrz Europy juniorów w zuzlu ( co prawda z
Zaczarnia, ale jezdzi w Unii).
gratulacje dla zawodnikow i ich rodzin, i grtaulacje szczegolne dla
tarnowskiej trenerki Agaty, ktora namowila ja do powrotu do siatkowki po
ciezkiej chorobie.
Tak trzymac!

Slawni mieszkancy regionu tarnowskiego

[qwerty.tarnow]

Może taki tytuł byłby bardziej odpowiedni? Bo ograniczanie do samego miasta
Tarnowa, to trochę za duże okrojnie chyba, nie?

[Gość: lemuriza]

No masz racje, zupelna qwerty.

No i co widziales siatkarki na lotnisku?
Wiesz, co bylam pod wrazeniem ich wczorajszej gry ( jestem wlasciwie wciaz),
ale dzisiaj bylam pod wrazeniem rowniez tego jak wygladaja - super, no
wiadomo, na boisku mozna pokazac walory sportowe, no i piekne sylwetki, ale
fryzura juz nie ta, pot scieka po twarzy.A dzisiaj pelna gala.
No ladne ( niektore nawet piekne) dziewczyny czyz nie?

Siatkarki

[qwerty.tarnow]

Oglądałem przylot - a właściwie rozmowy z siatkarkami po przylocie (to, co
było w TVP1 o 16.50). Dziewczyny rzeczywiście ładniejsze były :)))
No ale cel matrymonialny już wybiliście i z głowy, więc muszę szukać gdzie
indziej, a nie zawracać sobie głowy tymi siatkarkami...

[Gość: lemuriza]

mam propozycje, dzisiaj widzialam reklame w TVN-ie jakis nowy program startuje
pt. Kawaler do wziecia:) Moze tam sprobuj?
I powodzenia zycze!
Dobranoc!

[qwerty.tarnow]

Nie no, bez przesady. Jak ja bym był tak odważny żeby wystąpić w TV to nie
byłbym na tym etapie życia sam. :)
A poza tym:
1) nie lubię TVN (pisałem już o tym)
2) z takimi sprawami to ja się nie chcę afiszować aż tak publicznie
3) nie chcę z siebie robić małpki na pokaz.

[lemuriza]

Zartowałam qwerty:)

mam Cię za rozsądnego człowieka.

[qwerty.tarnow]

Mam nadzieję ;)))

[Gość: mietek]

Już Ci raz Qwerty radziłem: Np jutro rano - pierwsza napotkana panienka.
Czasami pierwsza myśl najlepsza.
A może będzie to akurat królewna?

[qwerty.tarnow]

Była tu już kiedyś mowa o Pendereckim.
Dziś w "Dzieniku Telewizyjnym" Jacka Fedorowicza były zdjęcia z koncertu
chińskiej orkiestry na urodzinach kompozytora i mniej więcej taki
komentarz: "W Warszawie zaobserwowano nowe zjawisko - tłumaczenie
niezrozumiałego na gorsze - oto chińska orkiestra gra utwory Pendereckiego".

[qwerty.tarnow]

Perkusista Budki Suflera - Tomasz Zeliszewski. Poniżej wywiad z nim
przekopiowany ze strony internetowej zespołu. Wywiad ukazał się w "Tygodniku
Tarnowskie Azoty" nr 6/2001, autor: Jerzy Świtek.

Sukces zespołu Budka Suflera na niedawno zakończonym XXXVII Krajowym Festiwalu
Piosenki Polskiej - Opole 2000: Grand Prix, nagroda telewidzów, nagroda
ośrodków telewizyjnych, dwie nagrody "Superjedynki", udowodnił, że grupa wciąż
jest w formie i mimo upływu lat nadal należy do najlepszych zespołów rockowych
w kraju. Być może niektórzy czytelnicy Tygodnika "Tarnowskie Azoty nie wiedzą,
że niemal od początku istnienia Budki Suflera jej perkusistą jest Tarnowianin -
TOMASZ ZELISZEWSKI, który urodził się i spędził kilkanaście lat swojego życia
w naszym mieście. Tu nauczył się grać na perkusji, a jest samoukiem, tu
muzykował z różnymi lokalnymi zespołami, między innymi przez pewien czas
związany był z grupą Bałtowie. Od ponad 25 lat mieszka w Lublinie z żoną Anną
i dwiema córkami: 19-letnią Leną i 13-letnią Pauliną. Z rodzinnym miastem
utrzymuje stały i ścisły kontakt. Od tego wątku rozpoczęliśmy naszą rozmowę.

- Czy z jakimś miejscem w Tarnowie wiąże Pana szczególny sentyment?

- O, tak! Mój dom rodzinny mieści się przy Dworcu Głównym PKP w Tarnowie -
nawiasem mówiąc, moi rodzice pracowali na kolei. Plac dworcowy, Klub
Kolejarza, obok boisko "Tarnovii", planty i, idąc dalej w kierunku bocznicy
kolejowej, pola - to była maja dziecinna "Arizona". W zależności od tego, co
grali w kinie albo co się przeczytało, pola te zamieniały się w dzikie stepy
albo w westernowe prerie i nie przeszkadzało nam, chłopakom z podwórka, że
tutaj biegną tory i czasem przetaczane są wagony, a jakiś kolejarz krzyczy,
żebyśmy stąd zmiatali. Albo "Tarnovia", z dwoma stadionami - jednym do
treningów, na drugim rozgrywano mecze. Trzydzieści lat temu było to kulturalne
miejsce, gdzie gromadziło się pół miasta, a derby Tarnowa między
nieistniejącym już "Metalem" a "Tarnovią" budziły emocje dziś już
niespotykane. I to były zdrowe emocje - nikt wtedy nie gonił w szalikach i z
pałami bejsbolowymi. Co najwyżej ktoś krzyknął "Sędzia - kalosz!"
albo "Sędzia, do telefonu!". Była pełna kultura. Jako mały dzieciak biegałem
tam z ojcem, a potem sam - mój dom znajduje się 50 metrów od boiska. To było
moje miejsce, tam się wychowałem. To był cały mój świat.

- To chyba miłe wspomnienia...

- Mam jak najlepsze wspomnienia z dzieciństwa. Ten czas kojarzy mi się z
beztroską, z urokiem poznawania świata, ludzi, z wszelkimi przywilejami tego
okresu - których zresztą wtedy się nie docenia. Potem, w dorosłym życiu,
odtwarzamy te obrazy w pamięci jak jakiś wspaniały film. Nawet, jeśli nie
wszystko było wspaniałe i piękne, chętnie do tego wracamy, bo to był czas
nacechowany takimi emocjami i takimi doznaniami, że wszystko stawało się jedną
wielką przygodą. Pierwsze próby muzyczne, sport - o którym wcześniej myślałem,
że stanie się w przyszłości moim zawodem - szkoła, koledzy, dziewczyny, kluby,
środowisko, rodzina... To wszystko człowiek nosi w sobie, to nas kształtuje,
wywiera wpływ i tego nie można zmienić. I chyba nikt nie chce tego zmienić.

- Kto spośród członków Pańskiej rodziny mieszka do dziś w Tarnowie?

- W Tarnowie mieszka moja mama. Ojciec zmarł kilka lat temu. Mieszka też moje
rodzeństwo - brat i siostra - wraz ze swymi własnymi rodzinami.

- A Pan, jak często odwiedza Tarnów?

- Naprawdę trudno powiedzieć, gdyż jest to stymulowane moją pracą, czyli
licznymi koncertami, oraz moim życiem rodzinnym w Lublinie. Staram się być
kilka razy w roku. Ostatnio trochę częściej, bo mama ma kłopoty ze zdrowiem,
więc staram się wpaść chociaż na jeden dzień.

- Od kiedy mieszka Pan w Lublinie?

- Od 1974 roku, czyli od momentu, kiedy zacząłem grać w Budce Suflera.

- Jak to się stało, że został Pan członkiem tej grupy?

- Przyjechaliśmy do Lublina na "Giełdę piosenki" z tarnowskim zespołem Va
Banque, w którym zastępowałem jednego z muzyków. Tak na marginesie: to był
fajny, folk-rockowy zespół, złożony z naprawdę zdolnych ludzi. A ponieważ była
to mocno zabawowa ekipa, więc mieliśmy wiele wspólnych tematów. No więc
przyjechaliśmy do Lublina, zajęliśmy nawet jakieś zaszczytne miejsce i
poznaliśmy młody, początkujący zespół, który nazywał się Budka Suflera. Ja
chyba najlepiej ich poznałem, gdyż niewiele czasu potrzebowaliśmy, żeby się
polubić i Romek Lipko zaproponował mi współpracę. To było tuż przed nagraniem
pierwszej płyty Budki: "Cień wielkiej góry".

- Dla nieznanego wtedy jeszcze w środowisku muzycznym 18-latka z Tarnowa taka
propozycja to chyba była duża szansa?

- W tym czasie miałem już kilka podobnych propozycji: od zespołu NoToCo, od
Marka Grechuty, od Czesława Niemena. Ale byłem wtedy młodym chłopakiem i nie
frapowało mnie dołączenie do pociągu, który już jakoś jedzie. A Budka Suflera
dopiero raczkowała, niby istniała, a jeszcze nie istniała, nie nagrała jeszcze
żadnej płyty. Od razu się z tym zespołem utożsamiłem, z muzyką i z ludźmi,
których poznałem i którzy mnie oczarowali. Romek Lipko od pierwszego spotkania
okazał się uroczym, kontaktowym facetem, mądrym, poważnym, opiekuńczym.
Krzysiek Cugowski i Andrzej Ziółkowski od razu stali mi się bliscy, a w wieku
18 lat to jest podstawowy warunek. Na mnie nie robiły wrażenia opowiadania
jakiegoś menadżera z Warszawy o wyjazdach za granicę i układ w rodzaju: "My
jesteśmy gwiazdami, to możemy cię łaskawie przyjąć". Chłopaki z Budki Suflera
wyglądali tak samo jak ja, byli niewiele starsi, a punktem wyjścia było
założenie: "Spróbujmy, może coś nam razem wyjdzie". To mi o wiele bardziej
odpowiadało, bo jak się ma 18 lat, to ma się w sobie trochę buntu, trochę
przekory, pragnienie niezależności i torowania sobie życiowej drogi tak, jak
się samemu uważa za słuszne. To właśnie zaproponowali mi Lipko, Cugowski,
Ziółkowski i Janiszewski - bo właśnie tych czterech ludzi poznałem - i to było
dla mnie fascynujące. Mogę powiedzieć, że oni uczynili moje życie ciekawym.
Dali mi szansę, a ja z tej szansy skorzystałem. Będę im zawsze za to wdzięczny.

- Pamiętam, że kiedy w połowie lat 70. pojawiła się Budka Suflera, dla
miłośników muzyki rockowej było to ważne wydarzenie. Nowe brzmienie, powiew
czegoś świeżego, elektryzującego. Na Panu też ta grupa robiła takie wrażenie?

- Zanim osobiście poznałem członków zespołu, znałem dwa kawałki Budki
Suflera: "Cień wielkiej góry" i "Sen o dolinie". Na "Giełdzie" w Lublinie
usłyszałem utwór, który zrobił na mnie największe wrażenie - "Lubię ten stary
obraz". Potem nagraliśmy go na płycie. Wiedziałem, że muszę wrócić do Tarnowa,
choćby na jakiś czas, bo tam jest mama, tata, szkoła, no i wszystko, ale wrócę
tylko po to, aby powiedzieć "Mojemu miastu do widzenia". Nigdy tego nie
mówiłem, ale to właśnie ten utwór odegrał decydującą rolę. Jest w nim coś
wyjątkowego: po intro następuje zmiana rytmu i zaczyna się taki niezwykły,
nieregularny riff. Jeśli chodzi o stylistykę, to wtedy była prawdziwa
awangarda i to mnie naprawdę zachwyciło. Bo rock and rolla to grano wcześniej
na różne sposoby i, powiedzmy, "Memu miastu na do widzenia" było kolejnym
dobrym rockowym numerem na rynku. Natomiast "Lubię ten stary obraz" to był
nowy prąd, świeża krew, która krążyła w żyłach "po całości". Bardzo chciałem
to zagrać. A motywacje w wieku szczenięcym ma się właśnie takie. Dla dorosłych
może niepoważne, ale dla mnie wtedy jak najbardziej serio. Dla mnie to była
ekscytująca perspektywa: zagrać "Lubię ten stary obraz", przeprowadzić się do
Lublina, bo mi się spodobało czterech nowo poznanych kolegów, i rozpocząć z
nimi wspólną podróż, w której, być może, doznam porażki albo może odniosę
sukces. To były motywacje prawdziwe, szczere i nigdy ich nie żałowałem.

- Przez 25 lat działalności grupy jej skład wielokrotnie się zmieniał. Pan,
obok Romuald

[qwerty.tarnow]

O! ucięło mi poprzedni wpis. To w takim razie tutaj dokończenie.

- Przez 25 lat działalności grupy jej skład wielokrotnie się zmieniał. Pan,
obok Romualda Lipki - współzałożyciela i lidera zespołu - jest jedynym
członkiem Budki Suflera, który może pochwalić się nieprzerwaną, 25-letnią
obecnością w zespole. Co zadecydowało o Pańskiej wyjątkowo stabilnej pozycji w
grupie?

- Pewnie mam taki charakter, że jestem człowiekiem dość stabilnym - mimo że
jestem Bliźniakiem. Miewam różne dziwne pomysły, czasami chyba jestem trochę
ciężki we współżyciu i mam sto tysięcy różnych wad, to jednak decyzje raz
podjęte - nawet, jeśli zrodziły się w bólach i jakichś szamotaniach
psychicznych - zawsze staram się realizować, bo wierzę w zasadę doskonalenia
czegoś, na co się człowiek zdecydował. Drugim powodem jest osoba Romka Lipki,
z którym bardzo się zaprzyjaźniłem, który zawsze był arcypoważnym partnerem i
nadawał temu wszystkiemu sens - nie tylko jako kompozytor i lider grupy, choć
nigdy tego tak nie nazywaliśmy. I wiedziałem jeszcze jedno: że to jest
człowiek, dla którego, tak jak dla mnie, Budka Suflera to całe życie. On tego
zespołu nigdy nie sprzeniewierzy. Mnie też na tym zależało. Nigdy nie korciła
mnie kariera solowa, o wiele bardziej inspirowała mnie praca w zespole. Jestem
osobnikiem, który może pociągnąć kogoś za sobą i zainspirować go, jak i pójść
za kimś, jeśli widzę w nim autentyczną wartość. Kimś takim stał się od razu
Romek i tak jest do dziś. To prawda, że Krzysztof Cugowski jest wokalistą, bez
którego ciężko sobie Budkę Suflera wyobrazić. Mam wielki szacunek dla Romka
Czystawa za te 6 lat, gdy śpiewał w zespole, kiedy Krzysztofa nie było. Bo to
jest trudne zadanie wypełnić 6 lat po takim Cugowskim - dysponującym potężnym,
charyzmatycznym głosem i będącym bezsprzecznie postacią na tym rynku. Ale
Krzysztof miał prawo spróbować czegoś samodzielnie. Zrobił to, dotknął tego -
i wszystkim nam dobrze chyba to zrobiło. Ale żeby zespół istniał, musi być
jakiś duet, podstawa, na której wszystko się opiera. Mam wrażenie, że przez
wiele lat stanowiliśmy z Romkiem taką podstawę i świetnie uzupełnialiśmy się.
Gdy opadały mnie wątpliwości, to on potrafił nas wszystkich ciągnąć za uszy,
były momenty, kiedy może on w coś wątpił i wtedy sytuacja stawała się
odwrotna. I jeszcze jedna ważna rzecz: ten zespół od początku cechowała pewna
powaga, którą zauważyłem już jako 18-latek, co mi bardzo imponowało i miałem
do tego szacunek. Miało dla mnie znaczenie, że chłopaki z Budki Suflera
odróżniają się od tych wszystkich postrzelonych głupków, którzy tylko
chcieliby się napić, wyciągnąć jakąś panienkę do hotelu i nie bardzo zdawali
sobie sprawy z tego, co będzie jutro. My nie byliśmy grupą świętoszków,
absolutnie nie! Ale była tu jakaś odpowiedzialność, godność i taki swoisty
szpan, który nigdy nie pozwalał nam na przykład. obrażać innych ludzi czy
sprawiać, że czuliby się w naszym towarzystwie gorsi. Nigdy też, ani przez
moment, nie dopuszczałem myśli, że ten zespół może się rozlecieć. Grali w
Budce Suflera różni ludzie, zwłaszcza gitarzyści często się zmieniali. Bardzo
przeżyłem odejście Andrzeja Ziółkowskiego, jego wyjazd do Ameryki - on był z
tego pierwszego składu, grał na gitarze. Oczywiście, przeżyłem odejście
Krzysztofa. Bardzo się potem ucieszyłem z jego powrotu. Ale najważniejsze było
to, że cały czas był Romek - ktoś, kto nadawał, w moim pojęciu, sens temu
zespołowi. Kiedy potem wrócił Krzysztof, to tak, jakby wszystko wróciło do
początków, jakbyśmy z powrotem cofnęli film, kiedy byliśmy we trzech.

- W połowie lat 80. doszły Panu nowe obowiązki - został Pan autorem tekstów
piosenek Budki Suflera...

- To się stało troszkę przez przypadek, a może tak miało być...? Trudno
powiedzieć, zależy jak się na to spojrzy... Nagraliśmy w 1984 roku płytę,
którą potem zatytułowaliśmy "Czas czekania, czas olśnienia". Mnóstwo pracy
włożyliśmy w ten materiał. Romek napisał bardzo dobrą muzykę, wszystko
mieliśmy opracowane i nagrane. Nie mieliśmy tylko tekstów i to nas wpędzało w
depresję. Po przyjściu ze studia, gdzieś o 3 nad ranem, nagryzmoliłem coś, co
potem zatytułowałem "Cały mój zgiełk". Potem rano wszystkim się to podobało i
powiedzieli, żebym dopisał resztę.

- Te teksty zostały ciepło przyjęte nie tylko przez kolegów z zespołu...

- To prawda i jest mi miło z tego powodu. Ale chociaż od tego czasu już parę
lat minęło, wciąż czuję się jak debiutant. Na szczęście nie mam ambicji być
znanym autorem tekstów, laureatem nagród literackich, nie czuję presji, że
muszę regularnie dostarczać nowy materiał. Satysfakcjonuje mnie sytuacja, w
której koledzy wiedzą, że w razie czego istnieje duże prawdopodobieństwo, że
Tomek może coś fajnego napisać. A mnie sprawia wielką radość jakiś jeden
tekst, który się komuś spodoba i jest potem śpiewany na koncercie. To
prawdziwa frajda.

- W 1997 roku w polskiej muzyce rockowej miało miejsce bardzo interesujące
wydarzenie: oto zbliżający się do jubileuszu 25-lecia zespół Budka Suflera,
który mógłby zadowolić się etykietką szacownego klasyka, nagle "rozbił bank" -
płyta "Nic nie boli tak jak życie" pobiła wszelkie rekordy i przez dwa kolejne
lata była najlepiej sprzedawanym krążkiem na polskim rynku fonograficznym.

- Najlepiej sprzedawanym do dziś, ciężko będzie pobić ten rekord - ponad
milion egzemplarzy. A gdyby dołączyć wszystkie wydania pirackie, to byłoby
tego z półtora miliona! W takim małym kraju jak Polska, z jednego tylko rynku -
to zniewalający wynik.

- Czy nagrywając te płytę mieliście świadomość, że będzie to taki hit?

- Nie, tego się nigdy wcześniej nie wie. Lata doświadczeń pozwalają jedynie
stwierdzić, że jakiś utwór ma cechy przeboju, że jest fachowo skomponowany, ma
na przykład nośny tekst, albo zgrabnie wyprodukowany dźwięk. Ale o wszystkim
decyduje "najwyższa izba kontroli", czyli nasza wspaniała publiczność. A ta
publiczność orzekała, że nie "Nic nie boli tak jak życie", nie "Głodny",
nie "Jeden raz" czy "Strefa półcienia", tylko "Takie tango" to jest "coś
pięknego, wspaniałego i najlepszego na świecie". Nagrywaliśmy z wiarą w to, co
robimy, ale że to będzie sukces na taką skalę, tego nikt nie przewidywał.

- Teraz fani zespołu, a chyba też i członkowie grupy, czekają na wynik
przyjęcia najnowszej płyty, "Bal wszystkich świętych", która ukazała się w
sprzedaży 29 maja tego roku.

- Nie chcę opowiadać jakichś dyrdymałów na temat nowatorstwa stylistyki czy
odkrywczości tych utworów. Płyta zawiera dziesięć piosenek wykonanych przez
ludzi nagrywających bodaj dwudziestą płytę i którzy robią to przez większość
swojego życia. Nie zamieniamy się w szerzycieli czy propagatorów nowych
nurtów, bo myślę, że strasznie bylibyśmy nie w porządku wobec tych wszystkich,
którzy kupują nasze płyty i to w dosyć dużych ilościach, jak się okazuje. Mam
nadzieję, że znajdzie się tam kilka utworów, które spodobają się ludziom, bo
przecież z myślą o nich nagrywamy.

- Życzymy tego Panu i całej Budce Suflera. Ostatnie pytanie: kiedy zespół
wystąpi w Tarnowie?

- Na pewno zagramy w Tarnowie w tym roku. Termin nie jest jeszcze ustalony,
ale myślę, że jesienią spotkamy się w Tarnowie.

(wywiad z 2001 roku)

[qwerty.tarnow]

Hmmm właściwie to mogłem poprzestać na wklejeniu tylko tej części wywiadu
dotyczącej Tarnowa... Ale nic, przeczytacie sobie cały wywiad :)))

[Gość: mietek]

fajna rzecz.
Pamiętam jak zaczynała Budka.
Od razu zwróciła moją uwagę.
Pamiętam, jak na weselu brata w czasie jakiejś dyskusji powiedziałem,że
urodziła się nowa jakość w muzyce.Wszyscy mnie wyśmiali.
Potem, gdzieś chyba po kilkunastu latach część tego towarzystwa ptzyznała mi
rację.
Ale najlepsi byli wtedy, gdy zaczynali.
Tak samo Czerwone Gitary, Dżamble, Szwagry.
Gdybym miał pod karą śmierci wszkzać najlepszy polski zespół - byliby to

DŻAMBLE

[qwerty.tarnow]

A dla mnie znowuż Budka Suflera to tylko kilka znanych hitów "Bal wszystkich
świętych", "Takie tango", "Piąty bieg", "Twoje radio", "Jolka, Jolka
pamiętasz", "Cisza jak ta" i może jeszcze parę innych.
A zdecydowany minus to angaż Cugowskiego w kampanię wyborczą Krzaklewskiego.
To był fatalny błąd.

[Gość: mietek]

Oczywiście.
Ale mówimy o muzyce.
Widzę, że słaby jesteś, bo zmieniasz temat.

[qwerty.tarnow]

No Czerwone Gitary to znam. Ale pozostałe to ni w ząb.
A co do Cugowskiego - to nie moja wina że jego twarz (nawiasem mówiąc dość
osobliwa twarz - "oblicze na którym uśmiech nie gości") teraz ciągle kojarzy
mi się z negatywną kampanią prowadzoną przez lansowanego przez niego kandydata.