My, malkontenci

[melanto]

Temat listu bardzo koresponduje z moimi ostatnimi przemyśleniami na temat siły
wiary w siebie i dobrego samopoczucia lub tez ich braku.
Kiedyś - raptem 2 lata temu - byłam własnie taką malkontentką. Wiecznie
przygnębiona, dostrzegająca wszędzie beznadzieję i brak sensu, płaczliwa i
zniechęcona. A przede wszystkim potwornie zmęczona swoim własnym stanem.
Z perspektywy czasu podejrzewam, ze mogły to być początki depresji. Z tym że
nikt za bardzo się tym nie przejmował, ponieważ u mnie cała rodzina taka
własnie przygnębiona chodzi.
Całe szczęście miałam w sobie jeszcze resztki siły, żeby zawalczyć o swoje
dobre samopoczucie. Poszłam na terapię i tam z czasem dotarło do mnie, że
wieczne przygnębienie i poczucie braku sensu to nie jest naturalny i porządany
stan. Dużo pracy kosztowało mnie, żeby zrzucić te szare okulary, wygrzebać się
z dołka, w którym tkwiłam od dzieciństwa i nabrać wiary w siebie.
Co ciekawe, w całym tym procesie napędzała mnie złość, która zebrała się we
mnie przez wszystkie te lata i to chyba z niej i nagłej niezgody na
przygnębienie czerpałam siłę.
Teraz, jeżeli dopada mnie chandra, to zawsze mam ku temu konkretny powód, albo
przynajmniej próbuję go zidentyfikować.
A moja przygnebiona rodzina patrzy na nową zadowoloną z życia mnie z lekkim
niepokojem... Ale cóż, to już nie moja bajka. Skoro im tak wygodnie...
Podsumowując: myślę, że 80% naszego społeczeństwa przydałaby się taka terapia.

Droga Optymistko!

[maitresse.d.un.francais]

Rozumiem, że "humor i rozpierająca energia" to argument, który ma wszystkim
zamknąć usta.

Widzisz, nastolatki rozmawiają czasem naprawdę GŁOŚNO (da się to obiektywnie i
niemalkontencko stwierdzić, mierząc natężenie decybeli) i NA WYSOKICH TONACH (co
również jest faktem i można go udowodnić).

NIEKTÓRYCH ludzi bardzo męczą głośne, piskliwe dźwięki. Jest to kwestia
neurologii, budowy mózgu i powtarzanie tym ludziom, że źródło tego dźwięku ma
wspaniały humor i energię, nie zmieni faktu, że BARDZO SIĘ ONI WÓWCZAS MĘCZĄ.

Nie wiem więc, dlaczego mieszasz tę sprawę do listu o malkontenctwie Polaków.

Zapiszczę ci prosto do ucha. Chcesz? A potem powiem, że przecież cieszę się życiem.

My, malkontenci

[flasska]

Kolejny marudny list. Tym razem narzekanie na malkontenctwo Polaków.
Naprawdę tacy strasznie jesteśmy? Że aż trzeba w gazecie smęcić? ;)

[stoerungsquelle]

Jak sie samemu w siebie nie wierzy, to jak ma swiat w Ciebie uwierzyc?
Oczywiscie nie mozna przesadzac, ani w jedna ani w druga strone.


---
Yes, we can - możemy wypromować Polskę i czytanie, wzbudzić fale entuzjazmu
większe od tych twilightowych! Przeczytaj "Lovefool" włoskiej autorki Amalii
Angellinni
www.scholar-online.pl/viewpage.php?page_id=126

My, malkontenci

[siagu]

przeczytałam artykuł i uśmiechnęłam się, jest nas więcej. Od lat dyskutuję ze
znajomymi na temat zalewającej nas fali krytykanctwa na wszystko. Włączam
telewizor a tam krytyka, że my Polacy źle się odżywiamy (np. nie jemy krewetek
tyle co inni), nie umiemy spędzać wolnego czasu, itd. Prawdą jest, że nie
umiemy cieszyć się z tego co mamy i docenić to. Niemcy chwalą sobie swoją
golonkę a my to znaczy inni nam mówią że bigos be. Zwróćmy uwagę, że naród
jedzący kopytka i bigos jest szczupłym narodem a np. Amerykanie jedzący np.
krewetki nie. Spontaniczna radość w miejscu publicznym! zapomnij. W
spojrzeniach innych można przeczytać "czego się tak cieszysz"
A jak masz 52 lata to już w ogóle zachowuj się kobieto. Ale nie ma co
przejmować się, jest nas więcej optymistko! Odnośnie rozmowy na studiach, to
dam swój przykład, jestem w trakcie wykańczania naszego domu. Spotykam się ze
znajomymi, oczywiście jestem zadowolona, jest rozmowa, pada pytanie:
- co u Ciebie, jak tam budowa?
odp. jest super, i różne inne zachwyty na temat mieszkania w pięknym miejscu
i we własnym domu
- a łazienkę skończyłaś?
odp. jeszcze nie
- no widzisz i stroskana mina.
Pozdrawiam.

[maitresse.d.un.francais]

Spontaniczna radość w miejscu publicznym!

Masz na myśli te świdrujące w uszach piski czy radość w ogóle?

Bo jak ktoś głośno piszczy z powodów DOWOLNYCH - jest to bardzo męczące.

Ja, jak się cieszę, śpiewam, a nie mam dobrego głosu. Śpiewać ci prosto w ucho?

My, malkontenci

[jesus2007]

Myślę, że nie warto generalizować wpychając nasz naród do
malkontenckiego worka bądż też broniąc naszego narodowego optymizmu.
Miejsca znajdzie się dla jednych i drugich. Swoją drogą ciekawe jak
będzie wyglądało nasze społeczeństwo za lat -naście bądź -dziesiąt?
Czy na miejsce dwóch obgadujących wszystko co się rusza staruszek
wyrosną kolejne? Czy też większa otwartość na świat współczesnej
młodzieży zmieni tę sytuację? Z drugiej strony wszyscy, niezależnie
od wieku lubimy obgadywać innych, zatem za dużo nie powinno się
zmienić. Zawsze będziemy łączyli w sobie malkontenctwo i optymizm.

Pozdrowienia dla autorki, która swoim listem poruszyła tak błaho-
ważki problem.

My, malkontenci

[robotkuchenny]

Optymistko, to działa tak: nastolatki wrzeszczą i piszczą - jak to
niewychowane nastolatki, dwie pańcie narzekają i je obgadują. Obok
siedzi jakaś baba i zamiast coś poczytać lub muzyki posłuchać to
podsłuchuje. Potem pisze list do WO gdzie narzeka na pańcie, że one
narzekają. Potem czyta to jakiś frustrat i pisze posta, po co baba
narzekająca na narzekanie sama narzeka. Ktoś inny to przeczyta i
zacznie narzekać z naganą "jakie to głupoty ludzie piszą".
A miałaś Optymistko okazję zakończyć ten łańcuszek - po co
narzekałaś w swoim liście?

[gondra]

:)
Zaklęty krąg.