Matka alkoholiczka

[rasputiniec]

Wiem o co chodzi, jeden z moich rodziców także jest alkoholikiem, zastanawia mnie tylko dlaczego trójka dorosłych, pracujących (taki wniosek nasuwa mi się z listu)ludzi pozostawiła swojego tatę w tym domu, z pijącą, agresywną kobietą, skoro była świadoma tego, jak zachowuje się ona pod wpływem alkoholu.

Nie chcę tu nikogo oceniać, po prostu mnie to dziwi.

Matka alkoholiczka

[malgorzata22_2]

Bardzo dużo tu tłumaczenia dlaczego nie zrobiliście różnych rzeczy
by ratować tatę. No cóż teraz już nieco zbyt późno...

[alyeska]

Zgadzam sie z poprzednimi komentarzami. Obwinianie wszyskich dookola,
sasiadow, insytucji..tak to oni, gdyby oni...Spychanie
odpowiedzialnosci na obce osoby.
Troje doroslych, pracujacych , ustawionych dzieci nie potrafi z
wygodnictwa pomoc komus, komu zawdziecza wszystko. Nie chce nawet
myslec jak ten Pan musial cierpiec. Natomiast coreczka w podrozy
poslubnej... no niezle.
Chyba ide wydusic poduszka moje mlode..

[ratel]

Do autorki listu,
Proszę zignorować te powyższe komentarze. Niczemu NIE jest Pani
WINNA. To rodzice odpowiadają za swoje życie, to był wybór Pani
taty.

[hajota]

No właśnie, gdyby zostawili ojca w domu opieki, gdzie nie było mu źle, zaraz by
się tu zaroiło od komentarzy, jakie to nieludzkie.

Matka alkoholiczka

[atowlasnieja]

Przykro mi to pisać, ale Twój Ojciec sam ukręcił bat na siebie. Bo pozwalał
matce się nie leczyć, bo przecież to jest "tylko alkoholizm", bo mama "tylko
tankowała" bo "zapomniał na czym ta choroba polega", bo mu to nie przeszkadzało.

Jako porządny mąż powinien wcześniej zadbać o JEJ zdrowie. A jak dopuścił do
tego by ta choroba się za nią ciągnęła no to niestety ale w chwili ciężkiej
próby choroba wybuchła z pełną siłą jemu prosto w twarz.

[48xmax1]

A jak taki ojciec i matka "wychowywali" dzieci? Wspolczucie. Zadne
dziecko nie ponosi winy za rodzicieli, tylko w polskiej mentalnosci
i katholickiej (4 przykazanie). Uciekac jak daleko sie da, od takich
toksyn.

A mnie to NIE DZIWI!!!

[halandmore]

A mnie nie dziwi wcale. Przeciez wyraznie autorka listu pisala, ze ojciec nie
chcial byc z dala od matki. Nie zapominajcie ludzie o czyms takim jak
WSPOLUZALEZNIENIE! To przeciez klasyczne objawy. Ojciec cierpial bedac z matka
ale nie potrafil tez zyc bez niej. Podobnie maja dzieci alkoholikow kiedy
wracaja do rodzicow mimo ze wiedza ze z nimi beda przezywac pieklo. Tej calej
rodzinie nalezala sie terapia. Tylko ze tak jak pisze autorka, nie mogli nikogo
do tego przekonac!
Inna sprawa jest to ze ojciec nie byl zainteresowany leczeniem matki przez wiele
lat. Chociaz dzieci nalegaly i naklanialy go do tego. A potem juz bylo za pozno,
bo gdy stal sie niepelnosprawny, matka stracila wszelkie hamulce. Nie wiem
dlaczego myslicie ze autorka mogla zabrac ojca na sile do siebie (czy w ogole
miala warunki? Przeciez taka osoba wymaga stalej opieki a ona miala dwojke
malutkich dzieci). Najlatwiej osadzac innych i mowic: "A trzeba bylo sie
poswiecic! Jak tak mozna!"

[ilonka45]

Nie masz co gdybac i sie obwiniac, ojciec sam sobie taki los
zgotowal, najpierw wyjazdy, kariera i ignorowanie objawow choroby
matki, potem biernosc. Nie jestes odpowiedzialna ani za smierc ojca
ani za alkoholizm matki, mozesz teraz postawic jej warunek:
przestajesz pic i bedziemy w kontakcie, nie przestaniesz, nie bede
cie odwiedzac, widocznie jej nie zalezy na milosci wlasnych dzieci,
skoro nie moze znalezc w sobie tyle odwagi i pokory, zeby sie leczyc.

Matka alkoholiczka

[moniko2]

Ok, teraz moje trzy grosze... Jestem DDA, córką alkoholika, nałogowego. Tak na wstępie. Droga Autorko listu, powiem wprost. TO NIE JEST PANI WINA. Ani Pani Ojca, ani Pani Matki. Alkoholizm to podobno choroba, ale ja w to nie wierzę. I nigdy w życiu nie uwierzę. Nie wierzę, że religia pomaga znosić cierpienie, nie wierzę, że alkoholika można wyleczyć. Z doświadczenia, z obserwacji, po prostu z życia. Powiem uczciwie, wyjechałam daleko od rodziców, nie utrzymuję kontaktu z ojcem, bo na słowo "ojciec" trzeba ciężko pracować, wstydzę się swojego i to bardzo. Nie będę z nim rozmawiać, nie uznaję jego sposobu życia, nie muszę go tolerować. Ignorowanie, absolutna separacja daje jedno spokój ducha i podniesienie poczucia własnej wartości. Moja mama, kochana osoba współuzależniona jako żona (obecnie była żona) alkoholika to obraz cierpiącej kobiety, bo sama, bo bez męża, bo dzieci KAZAŁY się jej rozwieźć. Owszem, ale za jej spokój ducha jestem gotowa ponieść większe koszty zdrowia psychicznego. Jestem daleko, spokojniejsza, piękniejsza, doświadczona ale nigdy ale przenigdy nie będę rozumieć alkoholików (nie jestem wrogiem alkoholu, bo uważam, że alkohol jest dla ludzi ale nie dla słabych psychicznie). Chcę mieć normalne problemy, ludzkie, przyziemne a nie czy prześpię spokojnie noc. Nie mieszkam z rodzicami prawie 20 lat, ale do dzisiaj jak jestem u mamy potrafię po stuknięciu windy wiedzieć, na którym piętrze się zatrzymała. To trauma z dzieciństwa. Chcę, żądam i zgarniam pazurami szczęście, czasami zachłystuję się nim, połykam dusząc się, ale jeśli to mnie uszczęśliwia to wara każdemu kto mi tego zabroni. Ma Pani prawo żyć tak jak chce, otrzymała Pani dużo zła, ale też i dobra. Nikt nie ma Pani prawa czegokolwiek zabraniać, ma Pani prawo być zachłanna na życie na bardzo szczęśliwe życie. Czego osobiście życzę i trzymam kciuki. Pozdrawiam.