Gdy umiera dziecko

[Gość: post]

Podoba mi się podpis pod zdjęciem.
Facet bardzo podobny do Pani Dodziuk:)

[Gość: [e-mail]]

Rok temu w sierpniu 2003 , przyszedł do totolotka klient i powiedział widziałem
na Kłodawie wyłowionego chłopca, i choć było popołudnie wczesne ,zabrałem
dzieci i żonę. Klient nie mógł znieść znieczulicy ludzi którzy widząc pochyloną
matkę nad workiem nawpółotwartym- dalej pływali bawili się ,
opalali....Zachodził w głowę jak to możliwe ?
Intuicyjnie wiedziałam ,że może to być jakaś znajoma Gorzów jest mały, i z
widzenia wiele osób się zna.Rzeczywistość wieczorna okazała się makabryczniejsza
bardziej masakryczna niż mogło mi się wydawać,

[Gość: artsl]

Rodzice moi stracili pierwsze dziecko- corke. Potem urodzilem sie ja i moja
siostra. Zmarl ojciec... I chociaz minelo juz ponad 30 lat- moja mama nadal
wspomina swoja coreczke. Mysle, ze do konca zycia tak bedzie.

to jest niewymownie trudne- pomóc Rodzicom....

[bei]

Przezyli najpotworniejsze chwile życia... nas też boli ich rozpacz...nie
wyobrażamy sobie nas wtak okropnej sytuacji...wszystkich życie musi toczyć sie
dalej- a im zabrakło motoru do chęci oddychania..zyją na siłę...a my pytamy za
nich- DLACZEGO?.....

[Gość: studentka]

Pracuje z rodzicami dzieci ktore maja raka. Czesc z nich ma dzieci w opiece
paliatywnej. To jest naprawde pieklo silnych emocji : zlosc i depresja.

Gdy ktos traci rodzicow, jest sierota. Gdy ktos traci meza czy zone, jest
wdowcem/wdowa. Gdy ktos traci mieszkanie jest bezdomny. Na strate dziecka nie
ma slow....

[kochanica.francuza]

Gość portalu: studentka napisał(a):

> Pracuje z rodzicami dzieci ktore maja raka. Czesc z nich ma dzieci w opiece
> paliatywnej. To jest naprawde pieklo silnych emocji : zlosc i depresja.
>
> Gdy ktos traci rodzicow, jest sierota. Gdy ktos traci meza czy zone, jest
> wdowcem/wdowa. Gdy ktos traci mieszkanie jest bezdomny. Na strate dziecka nie
> ma slow....
są jeszcze inne straty na które nie ma słów

[kochanica.francuza]

> są jeszcze inne straty na które nie ma słów
a złość i depresja,obecnie kompulsywna postać depresji,to moje stałe towarzyszki
do kogo mam się zgłosić?
czy może mam najpierw stracić dziecko,aby zostać zauważona?

[kochanica.francuza]

kochanica.francuza napisała:

>
> > są jeszcze inne straty na które nie ma słów
> a złość i depresja,obecnie kompulsywna postać depresji,to moje stałe towarzyszk
> i
> do kogo mam się zgłosić?
> czy może mam najpierw stracić dziecko,aby zostać zauważona?
z szacunkiem dla osieroconych rodziców,niemniej jestem wkurzona

[Gość: mama Justysi]

na pewno są inne straty nie mniej wazne ,nikt nie wymaga od ciebie szacunku
więc nie badż wkurzona ,moze chcesz być oryginalna przez to co piszesz ,uwierz
mi -nie jesteś;nie znasz tego bólu i dobrze

[miki022]

WIEM CO TO JEST BO MÓJ SYNEK WŁAŚNIE ZMARŁ PRAWIE NA MOICH RĘKACH PROSIŁAM GO
ŻEBY ODSZEDŁ I SIĘ NIE BAŁ ŻE GO MAMUSIA KOCHA SERCE MU BIŁO TAK JAKBY SIE
CZEGOŚ BAŁ PO MOICH SŁOWACH I CZUŁYCH GESTACH ZGASŁ.CHOROWŁ NA MEDULLOBLASTOME
GUZ MÓŻDŻKU MIAŁ TYLKO 32 MIESIĄCE BYŁ ŻYWĄ ISKIERKĄ BARDZO WRAŻLIWYM MĄDRYM
DZICIĄTKIEM NIE WIEM CZEMU ODSZEDŁ TAK SZYBKO CHOROWAL OD 12,07,2004 ZMARŁ
30,12,20004R W NOCY CZY RACZEJ NAD RANEM A JA MUSIAŁAM NA TO PATRZEĆ

[stary71]

Gość portalu: post napisał(a):

> Podoba mi się podpis pod zdjęciem.
> Facet bardzo podobny do Pani Dodziuk:)
-----------------------------
Tak. Niestety takie błędy się zdarzają. Masz jeszcze coś zabawnego do
powiedzenia?

[Gość: Anna Maria]

Pragnę sprostować podany w artykule adres strony internetowej, założonej przy
forum stanowiącym grupę wsparcia dla rodziców po stracie dziecka. Strona ma
adres www.choredziecko-stratadziecka.org a nie jak podano w artykule
www.choredziecko-stratadziecka.org.pl

Komentarz

[yeshie]

Bardzo interesujący tekst. Zwraca Pani uwagę na poważny problem dla wielu
ludzi. Utrata bliskiej osoby (nie tylko dziecka) budzi trudne emocje - często
złość (podobnie jak jedna z opisanych w artykule matek), poczucie winy. Utrata
dziecka prowadzi często do konfliktów, a nawet rozpadu w związkach. Co jest
takie trudne do nauczenia? Towarzyszyć drugiej osobie w cierpieniu. Bez
poczucia, że muszę coś zrobić, aby ją pocieszyć. Być z nim/ z nią w przeżywanym
bólu, rozpaczy, itd. To często trudne, ponieważ uruchamia w człowieku jego
własne lęki i poczucie bezradności. Pewien mężczyzna powiedział mi kiedyś na
sesji: "Kiedy moja żona ma depresję, nie wiem, co robić. Uciekam z domu, bo nie
mogę znieść widoku, jak siedzi zapłakana w fotelu, nie chce jeść..." Czasami,
najlepszym działaniem, jest nie-działanie - zamiast tego - obecność, uwaga,
troska, cierpliwość. IP (psychoterapeuta) [e-mail]

[kochanica.francuza]

ja też od dawna żyję na siłę.nie z powodu straty dziecka,a z powodów ,z którymi
mało kto się utożsamia,więc nikt się nade mną nie roztkliwia,a terapeuci p... o
frustracji seksualnej,bo jestem kobietą.

[Gość: ble]

ale tu jest poruszany watek straty dziecka wiec o co ci chodzi? idz na forum
depresja i tam sie powyzywaj. zero taktu i zrozumienia co czuja rodzice ktorzy
dzieci stracili. zero...

[Gość: ble]

co za egocentryczka pie....ciagle tylko JA i JA

[kochanica.francuza]

Gość portalu: gruboskorny napisał(a):

>
> Cholera, Francuz odlecial ?
to nie ma związku z Francuzem,głupku

[Gość: laki]

kochanica, zamilcz.
Twoje problemy - nie umniejszając ich wielkości - mają się nijak do ŚMIERCI
dziecka i nijak do artykułu pod którym sie produkujesz.

[kochanica.francuza]

Gość portalu: laki napisał(a):

> kochanica, zamilcz.
> Twoje problemy - nie umniejszając ich wielkości - mają się nijak do ŚMIERCI
> dziecka i nijak do artykułu pod którym sie produkujesz.

A skąd wiesz?
Jakim prawem oceniasz,co jak się ma do czego,i że akurat nijak?

Nijak owszem,w sensie rodzaju problemów,ale niekoniecznie jeśli chodzi o moje
cierpienie, a to zapewne masz na myśli.

Więc NIE ZAMILCZĘ.


Widać właśnie to,o czym piszę - śmierć dziecka jest uznawana za największą
tragedię,a kto cierpi z innego powodu,nie zostanie wysłuchany.

[Gość: mama]

kochnica, masz rzeczywiscie problem - wiec go lecz, bo to jest uleczalne,
istnieja skuteczne terapie itd., a nie uzalaj sie nad soba
Smierc dziecka jest nieodwracalna, wiec nie mozesz tego porownywac i ziac
agresja do wszystkich wkolo, ktorzy nie mysla tak samo, to jest inna skala
problemu........
Zycze pomyslnej kuracji

[kochanica.francuza]

Gość portalu: mama napisał(a):

> kochnica, masz rzeczywiscie problem - wiec go lecz, bo to jest uleczalne,
> istnieja skuteczne terapie itd., a nie uzalaj sie nad soba

leczyłam,brałam udział w terapiach,pracowałam nad sobą wiele lat,masz na to moje
słowo

> Smierc dziecka jest nieodwracalna

Aha,a strata innych miłości jest odwracalna?Możesz mi powiedzieć jak?


, wiec nie mozesz tego porownywac

MOGĘ,MOGĘ I RAZ JESZCZE:MOGĘ.

i ziac
> agresja do wszystkich wkolo, ktorzy nie mysla tak samo

Ja zieję niejako wtórnie - pierwotnie nie ziałam,dopiero po przekonaniu się,że
jestem spychana na margines...
Przez takich jak Ty.


, to jest inna skala
> problemu........

Skąd wiesz?Siedzisz w moim sercu?

> Zycze pomyslnej kuracji

[oldbay]

Wiecie co, wkurza mnie takie gadanie.
Jak można komuś powiedzieć: wiesz, masz problem to go lecz i się nie porównuj
do innych, bo inni mają gorzej.
Co to w ogóle za porównywanie? Nikt z was nie wie nic o jej problemie więc taki
zonglowanie i targowanie się, czyj problem trudniejszy jest wręcz okrutne.
-
oldbay

[kochanica.francuza]

oldbay napisała:

> Wiecie co, wkurza mnie takie gadanie.
> Jak można komuś powiedzieć: wiesz, masz problem to go lecz i się nie porównuj
> do innych, bo inni mają gorzej.
> Co to w ogóle za porównywanie? Nikt z was nie wie nic o jej problemie więc taki
>
> zonglowanie i targowanie się, czyj problem trudniejszy jjest wręcz okrutne.
> -Przepraszam wszystkich zainteresowanych,może źle się na początku
wyraziłam,ale jestem już od dłuższego czasu wkurzona lekceważeniem.

Nie twierdzę,ze Rodzice cierpią mniej ,bardziej czy jakkolwiek porównywalnie.
Bóg z Wami i - mam nadzieję - ze mną.

Wkurza mnie tylko nieustające:Nie jesteś biedna?Nie jesteś fizycznie kaleka?Nikt
ci nie umarł? (i inne w tym stylu).To masz jakieś fanaberie.

No może mam,może "nie jestem do życia",jak Hamlet według Herberta ("Nie byłeś do
życia..." - wiersz "Tren Fortynbrasa"),ale myslicie,że mnie to bawi?Że nie
wolałabym,aby było inaczej?

[oldbay]

Rozumiem cię. Niestety przy takich wątkach nie ma co szukać zrozumienia, jeśli
dany problem cię nie dotknął tylko inny. Czasem ludzie lekceważą rzekomo błahe
problemy innych i próbują głupio strofować: przecież nikt ci nie umarł, zdrowa
jesteś itp.
Nie znoszę tego. To właśnie takie targowanie się: kto ma gorzej.
Spójrzmy jakie dzieci mają problemy. Dla dorosłych to są głupoty a nie problemy
a jednak od nich czasem wali się dziecięcy świat. I to na prawdę a ni na żarty.

Wszyscy, którzy się tu na ciebie rzucili są wg mnie strasznie niesprawiedliwi w
swoich ocenach. To, że tobie i mi nie umarło dziecko nie gwarantuje nam
przecież szczęścia.
Nie chcę umniejszać cierpieniu rodziców, których taka strata dotknęła. To po
prostu innego rodzaju problem.
-
oldbay

[Gość: Gość]

To czemu sie targujesz - caly czas sama porownujesz, piszac cos w rodzaju " co,
ma mi dziecko najpierw umrzec, aby ktos sie zajal mna.." tak nie mozna, sama
sie licytujesz, a potem masz pretensje do innych...a zreszta chodza sluchy, ze
zalisz sie na wszystkich mozliwych forach, nie wiem czy to prawda, sprawdzac
nie bede...ale jesli naprawde potrzebujesz pomocy, napisz jaki masz problem, a
nie atakujesz wszystkich po kolei i masz potem pretensje, ze wszyscy Cie
lekcewaza..Ktos tu dobrze napisal - twoj problem nie jest jakas glupotka, ale
moze nie odpowiedni do poruszania na tym forum...a zreszta o czym tu mowa - jak
my nawet nie znamy Twojego problemu, ale dziecko Ci nie umarlo/na cale
szczescie/to juz wiemy, wiec to nie to forum...

[Gość: ble]

ja nie rozumiem takich zachowan jak kochanicy, jak sie nie czepia to targuje. a
czy jest mniejsze zlo? zlo jest na miare czlowieka jak problem wiec nie
porownoj swoich rzekomych problemow do straty dziecka, bo uwazam ze tego do
niczego nie mozna przyrownac,chocbys nie wiem jak bardzo chciala. i moze twoj
problem jest wielki ale nie to forum i nie ten temat..

[oldbay]

Pisząc o targowaniu się miałam na myśli takie osoby jak ty.

> czy jest mniejsze zlo? zlo jest na miare czlowieka jak problem wiec nie
> porownoj swoich rzekomych problemow do straty dziecka, bo uwazam ze tego do
> niczego nie mozna przyrownac,chocbys nie wiem jak bardzo chciala.

ZAPRZECZASZ sam/a sobie! Zło jest na miarę człowieka! Właśnie!
U każdego człowieka ten sam problem znaczy co innego. To, co jest do zniesienia
dla ciebie, może być nie do zniesienia dla innej osoby.
A ty przyrównujesz jej problemy do śmierci dziecka i każesz jej się zamknąć, bo
twierdzsz, że to nic w porównaniu ze śmiercią. To właśnie ty porównujesz i
żonglujesz cudzymi problemami!

-
oldbay

[Gość: laki]

kochanica, z szacunku do rodziców którzy stracili dzieci - zamilcz, powtarzam.
Zachowujesz się jak rodzaj kilkulatka, który usiłuje zwrócić na siebie uwage,
robiąc dużo hałasu.
Czy na pogrzebie czyjegos dziecka, tez bedziesz nosiła flage swojego
skrzywdzenia wysoko i dumnie? Bo też masz problem? Każdy ma problemy.
Nie umniejszam twoich problemów - załóż sobie swój wątek. Tutaj nie ma miejsca
na twoje wtęty bez sensu . I taktu.
> Widać właśnie to,o czym piszę - śmierć dziecka jest uznawana za największą
> tragedię,a kto cierpi z innego powodu,nie zostanie wysłuchany.

Bo to jest największa tragedia, która stawia na głowie porządek życia, porządek
natury. Nie możesz porównywać swoich bóli z bólem osieroconych rodzicó. As tu
compri?

a jednak - do laki i innych

[kochanica.francuza]

byłam na terapii nerwic,gdzie wśród 60 osób,które NIE STRACIŁY DZIECKA,leczyła
się też taka,która DZIECKO STRACIŁA

byłam także na terapii depresji - gdzie wśród 30 (tylko kobiet - nie wiem ilu
było mężczyzn),była chora,która DZIECKO STRACIŁA.

wszyscy pozostali pacjenci mieli INNE PROBLEMY - w tym takie,które mogą wydać ci
się błahe: nerwowe wymiotowanie, kłopoty w kontaktach z ludźmi.

Osoby,które STRACIŁY DZIECKO,leczone były RAZEM Z NAMI i NA TYCH SAMYCH ZASADACH.

I kto wie,czy dziś nie radzą sobie lepiej niż ja.
I dlatego nie zamilczę,do cholery.
A na pogrzebie cudzego dziecka? - będę zazdrościć rodzicom,że przez lat
ileśtam,do śmierci dziecka,byli szczęśliwi i przynajmniej mają co wspominać.

Jeżeli to cię interesuje.

[kochanica.francuza]

> A na pogrzebie cudzego dziecka? - będę zazdrościć rodzicom,że przez lat
> ileśtam,do śmierci dziecka,byli szczęśliwi
i beztroscy - oczywiście nie zawsze,ale np. jeśli dziecko długi czas rosło
zdrowo i bez problemów.

Alez kochanico, ja Cie wyslucham...

[Gość: J.K.]

dziecko mi umarlo wiele lat temu...
na moich oczach...
i dziekuje Bogu, ze je mialem i widzialem...
i nie uwazam sie nadal za pepek Swiata...

pisz, jakie masz problemy...
porozmawiamy.

[alpepe]

też miałabym taką postawę, gdyby moja kruszynka odeszła. Bóg dał, Bóg wziął. Na
całe szczęście to się jeszcze nie stało.

[Gość: Gość]

A jesli ich dziecko nigdy nie zdazylo urosnac, nie bylo zdrowe i nie brakowalo
problemow...urodzilo sie w konsekwencji martwe...tez bedziesz zazdrosna???
Jestes zalosna - Twoim najwiekszym problemem jest ignorancja innych i nie
liczenie sie z ich tragediami - dlatego nie wymagaj tego od innych...zacznij
szanowac ludzi - to i Oni beda szanowali Ciebie...nie mozna tylko brac, trzeba
tez dawac - nie uczono cie tego?

[inka_sama]

Wiesz Gościu - ona nie jest żałosna. Jest chora i gdy mówi o tym, że jej
cierpienie jest lekcewazone - znowu jest lekcewazona. Lubisz być lekceważona?
Wielu ludziom się wydaje, że tylko ich problemy sa największe. Śmierć jest
bólem dla najblizszych. Ale strata kogos bliskiego nie daje prawa do stawiania
sie ponad bólem innych ludzi, bólem którego ty nie rozumiesz jak oni twego.
Ci którzy naprawdę cierpią powinni umieć zrozumieć innych cierpiących, nawet
jeśli wydaje się im, że te sprawy są błahe. Pochylenie się nad cierpieniem
drugiego człowieka może przynieść ulgę we własnym. Ja to wiem. Wiem bo sama to
robiłam.
Prosze jeszcze raz - nie krzycz na Kochanicę.

[Gość: Gość]

Przepraszam , masz racje, nie powinnam krzyczec....wycofuje sie z tego
"Wiesz Gościu - ona nie jest żałosna. Jest chora i gdy mówi o tym, że jej
> cierpienie jest lekcewazone - znowu jest lekcewazona. Lubisz być
lekceważona?" Nie lubie byc lekcewazona i nikogo lekcewazyc nie chce, ani
faworyzowac, chcialam tylko zwrocic uwage Kochanicy, ze nie zdabedzie
powazania, gdy bedzie lekcewazyc innych... tak robi niestety z rodzicami
zmarlych dzieci..kazdy problem jest wazny i do tego zmierzam i nikt nie ma
prawa mowic moj jest najwazniejszy, a nie twoj..i nie sadze by rodzice zmarlych
dzieci stawiali swoj problem ponad wszystkie, czytajac ponizsze listy, a
kochanica niestety to chce uparcie zrobic...a co najgorsze nie pozwala sobie
pomoc - szkoda!

[kochanica.francuza]

Gość portalu: Gość napisał(a):

> Przepraszam , masz racje, nie powinnam krzyczec....wycofuje sie z tego
> "Wiesz Gościu - ona nie jest żałosna. Jest chora i gdy mówi o tym, że jej
> > cierpienie jest lekcewazone - znowu jest lekcewazona. Lubisz być
> lekceważona?" Nie lubie byc lekcewazona i nikogo lekcewazyc nie chce, ani
> faworyzowac, chcialam tylko zwrocic uwage Kochanicy, ze nie zdabedzie
> powazania, gdy bedzie lekcewazyc innych... tak robi niestety z rodzicami
> zmarlych dzieci..kazdy problem jest wazny i do tego zmierzam i nikt nie ma
> prawa mowic moj jest najwazniejszy, a nie twoj..i nie sadze by rodzice zmarlych
>
> dzieci stawiali swoj problem ponad wszystkie, czytajac ponizsze listy, a
> kochanica niestety to chce uparcie zrobic...a co najgorsze nie pozwala sobie
> pomoc - szkoda!


Zdaje sie,pisałam,że byłam na Nerwicach i Depresjach? leczę się od 12 lat,a
leczyłabym sie wczesniej,gdyby nie paniczny lęk przed etykietką "wariatki".

[Gość: Gość]

Sama niestety starasz się o taką etykietkę ... widzisz, nawet nie przeczytalas
calej mojej powyzszej wypowiedzi, a jednak odpisalas zlosliwie...szkoda. To
forum ma sluzyc do rozmow z rodzicami ktorzy stracili swoje aniolki, a niestety
zamienia sie w jakas dziwna wojne z Toba...szkoda ze tez dalam sie w nia
wciagnac! Wycofuje sie.

[kochanica.francuza]

Gość portalu: Gość napisał(a):

> Sama niestety starasz się o taką etykietkę ... widzisz, nawet nie przeczytalas
> calej mojej powyzszej wypowiedzi, a jednak odpisalas zlosliwie...szkoda. To
> forum ma sluzyc do rozmow z rodzicami ktorzy stracili swoje aniolki

To jest akurat Forum Kobieta i służy do bardzo różnych spraw.

[bez.loginu4]

> To jest akurat Forum Kobieta i służy do bardzo różnych spraw.

ale ten akurat watek zawiera sluzy kometowaniu konkretnego artykulu, o ludziach
ktorzy stracili dziecko. przy pierwszym poscie masz link do artykulu.

[kochanica.francuza]

bez.loginu4 napisała:

> > To jest akurat Forum Kobieta i służy do bardzo różnych spraw.
>
> ale ten akurat watek zawiera sluzy kometowaniu konkretnego artykulu, o ludziach
>
> ktorzy stracili dziecko. przy pierwszym poscie masz link do artykulu.
ale ble mi sugeruje,jakoby całe forum było w tym celu.
Z szacunkiem dla Rodziców.

[bez.loginu4]

ale ty rozwalasz ten watek. formerA27 dala ci dobra rade, jesli zalozysz swoj
wlasny watek na pewno znajdziesz wsparcie. ale gdy jest mowa o ludziach, co
utracili dziecko twoje wtracanie sie, ze ty to masz gorzej jest dosc
egocentryczne.

[Gość: ble]

nic takiego nie napisalem. tylko to ze jest to watek o zupelnie czym innym ale
ty jak zwykle wpieprzasz sie gdzie nie trzeba. idz stad......

[kochanica.francuza]

Gość portalu: Gość napisał(a):

> Sama niestety starasz się o taką etykietkę ... widzisz, nawet nie przeczytalas
> calej mojej powyzszej wypowiedzi, a jednak odpisalas zlosliwie...szkoda
Może mi nie wierzysz,ale nutka to nie ja.Nie odpisałam ci złośliwie.

[Gość: nutka]

nutka to ja :)
Ja Gościowi nigdzie nie odpisywałam.

Poza tym Gościu: kto i gdzie odpisał ci złośliwie bo przeczytałam uważnie i nie
widzę.

[kochanica.francuza]

Gość portalu: nutka napisał(a):

> nutka to ja :)
no,więc on myśli,że ty to j
>
> Poza tym Gościu: kto i gdzie odpisał ci złośliwie bo przeczytałam uważnie i nie
> widzę.

Coś mu odpisałaś - nie zgadzałaś się z nim jeśli idzie o punkt widzenia,może
samo to jest w jego oczach złośliwością...

[Gość: nutka]

Ja w tym wątku pisałam tylko do ble

[Gość: ble]

szlag mnie zaraz trafi, to moja ostatnia wypowiedz. zobacz co zrobilas
kochanico z tego tematu-klotnie ! zaczelas wyciagac swoje wlasne problemy ktore
nijak sie maja do tematu smierci dziecka. jestes obrzydliwa.
ten watek ma juz polowe odpowiedzi nie zwiazanyc z tematem, JAK ZWYKLE KIEDY TY
SIE WTRACISZ ZE SWYMI "PROBLEMAMI".

[Gość: Gość]

Zgadzam się z Toba w 100% Ble, mieszanie i skłócanie to domena Kochanicy
niestety.
Kochanico, nadal nie znamy Twojego problemu!!!!, nadal nie podziekowałaś nikomu
za to, że coś Ci próbował wytłumaczyć, ba! nawet tym którzy stanęli w Twojej
obronie, ich też nie zauwazyłaś - tu odnosnik, ze nie chcesz przyswoić zadnej
formy pomocy.. próbowałaś przypisać złośliwe komentarze nutce, mimo, ze
zarzuciłam je Tobie i zajęłaś mnóstwo miejsca na forum o tym wątku "śmierc
dziecka", które z pewnością nie słuzy osieroconym rodzicom...Ktoś juz Ci to
dokładnie wytłumaczył forum dla kobiet, ale watek ściśle związany z tematem
artykułu.
Te słowa i tak do Ciebie nie trafią, albo zignorujesz moją wypowiedź, albo
odpiszesz coś co będzie podporządkowane Twojemu mysleniu..Twoim problemem jest
jeszcze to,że nie umiesz przyznawac sie do błędów.

do Nutki i Kochanicy

[Gość: Gość]

Nutko, nie Tobie zarzuciłam złośliwość, bo do Ciebie ponizszych slow nie
kierowalam...Kochanica, nie odkrecaj "kota ogonem", tylko czytaj kazde slowo
dokladnie i sprobuj zastanowic sie co chcemy Ci przekazac, a Ty wylapujesz cos
i z wielka radoscia odpisujesz cos co moze komus dopiec...taki jest Twoj cel?
Moze warto przeczytac wypowiedz "Mamy Zuzi" - tu takie wypowiedzi sa
potrzebne...po przeczytaniu zachecam do chwili refleksji..

> Przepraszam , masz racje, nie powinnam krzyczec....wycofuje sie z tego
> "Wiesz Gościu - ona nie jest żałosna. Jest chora i gdy mówi o tym, że jej
> > cierpienie jest lekcewazone - znowu jest lekcewazona. Lubisz być
> lekceważona?" Nie lubie byc lekcewazona i nikogo lekcewazyc nie chce, ani
> faworyzowac, chcialam tylko zwrocic uwage Kochanicy, ze nie zdabedzie
> powazania, gdy bedzie lekcewazyc innych... tak robi niestety z rodzicami
> zmarlych dzieci..kazdy problem jest wazny i do tego zmierzam i nikt nie ma
> prawa mowic moj jest najwazniejszy, a nie twoj..i nie sadze by rodzice
zmarlych
>
> dzieci stawiali swoj problem ponad wszystkie, czytajac ponizsze listy, a
> kochanica niestety to chce uparcie zrobic...a co najgorsze nie pozwala sobie
> pomoc - szkoda!


Zdaje sie,pisałam,że byłam na Nerwicach i Depresjach? leczę się od 12 lat,a
leczyłabym sie wczesniej,gdyby nie paniczny lęk przed etykietką "wariatki".

[Gość: nutka]

Już się tu nie wypowiadam, bo rzeczywiście nie wiadomo O CO W OGÓLE CHODZI...
Takie gadanie nie wiadomo o czym i o jakim problemie i kto w końcu ten problem
ma..

[Gość: Gość]

podpisuje sie pod tym..pozdrawiam

[kochanica.francuza]

Gość portalu: Gość napisał(a):

> A jesli ich dziecko nigdy nie zdazylo urosnac, nie bylo zdrowe i nie brakowalo
> problemow...urodzilo sie w konsekwencji martwe...tez bedziesz zazdrosna???
>
Tak,bo byli szczęśliwi poznając się...pobierając...

[Gość: Gość]

Ty naprawde nigdy nie bylas szczesliwa???? nigdy, nigdy, nigdy???
jak ci pomoc? znasz przyczyne swojego nieszczescia??

[Gość: ble]

ja znam przyczyne, kochanica jest awanturnica, nikt nie lubi takich osob. gdzie
kolwiek nie pojde na forum tam kochanica-jako pepek swiata ze swymi problemami.
idz na forum depresja kobieto, wstydu nie masz? smierc dziecka to zupelnie inna
sprawa...matko mam dosc tej baby...

po co w takim razie tu wchodzisz rozpieszczona ego

[nestea1]

centryczko? tak sie składa, że całe forum w tej chwili nie ma ochoty rozczulać
sie nad rozkapryszoną pannicą

[Gość: Mona]

Dziś umarła moja przyjaciółka. Miała zaledwie 16 lat. Nie mogę się z tym pogodzić. Kocham Ją :(:(:( Dlaczego nie ma jej z nami ?! Dlaczego mnie opuściła ?! Dlaczego to ona musiała cierpieć nie ja ?! Nie mogę tego pojąć...

[Gość: asaa]

śmierć mnie przeraża...zarówno wtedy gdy dotyka kogoś bliskiego jak i kogoś
obcego...nie potrafie wyobrazić sobie bólu który odczuwają rodzce po śmierci
dziecka..jestem matką i sama taka myśl rozdziera mi serce...myśle że nie jest w
stanie zrozumieć tego ktoś kto tego nie przeżył...równo rok temu zmarł nagle
moj kolega, miał 28 lat, mąż mojej przyjaciółki...nie byłam w stanie ogarnąć
jej bólu, mogłam tylko z nią być...jednak najbardziej bolało i boli kiedy jego
2 letni syn pyta kiedy tatuś wróci!

Śmierś

[daimona]

Śmierć własna, sama w sobie, nie jest straszna. Najgorsza jest śmierć
ukochanych osób/istnień... a własna tylko w tym stopniu, w jakim wiemy, że
sprawi cierpienie naszym bliskim.

[Gość: Ida]

Gdy dziecko umiera,to wszechświat kurczy się do rozmiaru jednej łzy...Doskonale
rozumiem,co czują osieroceni rodzice,ale niestety nie potrafiłabym zmierzyć się
z ich cierpieniem.Nie mogłabym im spojrzeć w oczy...Bałabym się swoich
łez,swojej bezsilności w obliczu tragedii.Wstydziłabym się swojego
szczęścia...Śmierci dziecka nie opiszą słowa.Wiem,że brzmi to szablonowo,ale
chyba na tym polega problem.Człowiek w obliczu takiego dramatu jest zupełnie
bezbronny,nawet językowo.Nagle bowiem okazuje się,że wśród tysięcy słów,nie ma
żadnego odpowiedniego...Są tylko wytarte,wyliniałe frazesy...A one brzmią jakoś
tak pokracznie i sztywno,nie ma w nich ładunku empatii.To przerażające,nie móc
pocieszyć zbolałego rodzica,bo słowa "bardzo ci współczuję"to zaledwie
namiastka tego,co chciałoby się podarować takiemu człowiekowi...Mimo wszystko
jednak pozdrawiam osieroconych rodziców.Jestem zawsze z wami-myślą i duchem.Ida-
mama Poli.

[Gość: osierocona_matka]

Ida,
z calym szacunkiem, ale... nie pisz, ze rozumiesz, co czujemy. Jesli przez to
nie przeszlas, to nie wiesz. Na szczescie.
Rok temu stracilam syna, swietnego nastolatka. To prawda, zadne slowa nie sa w
stanie tego opisac. Sama wciaz nie umiem objac tego rozumem.
Nie wiem, jak nam mozna pomoc, mnie sie wydaje, ze wcale nie mozna. Mozna tylko
nie zadawac dodatkowych ran. Takie rany, sadze, ze z kompletnej bezmyslnosci,
zadaja inni ludzie mowiac np.

- "Nie rozpaczaj tak. Przeciez masz jeszcze mlodsze dzieci, pamietaj o tym."
Tak, jakbym ich codziennie nie widziala i jakby trzeba mi bylo o tym
przypominac. Czy moj syn byl mniej czlowiekiem przez to, ze mial rodzenstwo? I
co to w ogole ma do rzeczy? Ja nie rozpaczam nad soba, tylko nad nim. Czy on
mniej umarl przez to, ze oni zyja?

- "No, przeciez zawsze bylas wierzaca. Pomysl sobie, ze on jest teraz w
lepszym swiecie". W zlosci, ktora wtedy we mnie wzbiera mam ochote powiedziec:
W takim razie, z sympatii do ciebie, zycze ci takze smierci twoich dzieci,
zebys mogla byc tak szczesliwa jak ja. Ciekawe, ze nikt nie pomysli, ze po
stracie dziecka traci sie rowniez wiare, chocby byla najsilniejsza.

Tak wiec mysle, ze, jak sie nie wie, co powiedziec, to najlepiej nie mowic NIC.
A zanim cos sie powie, to troche pomyslec. Zeby nie dodawac cierpienia do tego,
ktore i tak jest nie do ogarniecia.

[Gość: Iwona]

Próbowałam wcześniej dać odpowiedż na list Idy, lecz obowiązki w pracy
uniemozliwiły mi to..w miedzy czasie napisałaś Ty. I chcę napisać do Was obu.
Nie powiem, że rozumiem co czują rodzice osieroceni, mogę tylko próbować ich
zrozumieć..Może Ida źle sformułowała zdanie..ale myslę, że miała dobre
intencje, naprawde - sama jestem mamą, mój aniołeczek żuje juz 10 lat
szczesliwie na tym swiecie i nigdy nie chciałam dopuszczać takiej mysli, ze
moglabym go starcic. W lipcu tego roku, otarłam się o tragedię niestety, gdzie
inni rodzice stracili swoja kruszynkę, na która czekali całe 9 miesiecy i tuż
przed porodem zamknęła swoje małe oczka..tragedia niebywała, przeżyłam wielki
szok gdy się dowiedziałam..płynęły mi łzy, cierpiałam na swój sposób,
próbowałam sobie wyobrazić co czują tacy rodzice, przekładałam sobie to na swój
przykład przypominając jak ja rodziłam, jak mogłam przytulać, pieścić, cieszyć
sie nowym zyciem, snuć plany, patrzeć jak córeczka rośnie...Im to nagle sie
zawaliło, nagle zostało odebrane, mimo, ze nic na to nie wskazywało..aby móc
zrozumieć, stawiałam siebie w myślach na miejscu tej matki...niewyobrażalna
sytuacja dla mnie, gdy wyobraziłam sobie ze mogłabym nie mieć tego co dostałam
10 lat temu...wiem, ze to nie to samo co naprawde bycie w takiej sytuacji, ale
próbuje Ci wytłumaczyc, ze staramy sie choc w czesci zrozumiec, probujemy
utozsamiac sie z takimi tragediami, bo moze gdzies w glebi wierzymy, ze w taki
sposob jestesmy w stanie choc troszenke zmniejszyc Wasze cierpienie..Tragedia
ktora powyzej opisalam, zdazyla sie u mojego ex-meza/pomyslisz paradox..maly
anioleczek mial byc przyrodnim dluuugooczekiwanym rodzenstwem mojego
anioleczka, tak sie jednak nie stalo..W dniu, kiedy to sie stało, chciałam cos
zrobić by im ulżyć, zadzwoniłam i nie wiedziałam co powiedziec, po dłuższej
chwili, powiedziałam że nie umiem wyrazić jak bardzo jest mi przykro,
powiedziałam że moga liczyć na moje wsparcie i próbowałam znaleźć jakieś
pocieszenie dla zrozpaczonych rodziców - powiedziałam im wtedy coś
takiego "dzidzia miała duzo szczęścia, bo mogła zasnąć pod serduszkiem mamy i
nie zdążyła się nacierpieć...".Jak odłozyłam słuchawkę, zastanawiałam sie czy
dobrze zrobiłam, czy powinnam, czy nie uraziłam ich takimi słowami itd. Jeszcze
bardziej się denerwowałam, bo chciałam dobrze, lecz w takich momentach, łapie
nas pewien paraliż, nie wiemy co mozemy powiedzieć, co chcielibyscie usłyszeć,
jaka forma pomocy jest najlepsza..Mowiac tak "Nie rozpaczaj tak.
Przeciez ...", czy "No, przeciez zawsze bylas wierzaca. Pomysl ..." chcemy
dobrze, nie mamy złych intencji...Po wyjsciu ze szpitala, zona mojego ex-męża,
napisała takie słowa do mnie.. - "Witam, Dzis Twoj list czytam drugi raz.
Zapamietalam wczesniej ze ktos powiedział, ze lepiej iz dzidzia zasnela przy
moim serduszku.. Nie zapamietalam osoby, tylko tresc. Mowilam o
tym mężowi i on powiedzial ze to od Ciebie.. Chcialam Ci podziekowac za te
slowa, sa naprawde budujace, choc jest mi strasznie ciezko uwierzyc w to co sie
stalo i wytlumaczyc sobie ze nie moglam nic wiecej dla mojej malej coruni
zrobic zeby zyla. Poza tym
wiem ze pomoglas mojemu mężowi pozbierac sie i nabrac sil.
Dziekuje i pozdrawiam serdecznie.." - List ten trzymam do dzis w swojej
skrzynce, jest dla mnie bardzo cenny i dzieki takim slowom latwiej mi sie tez
rozmawia teraz z rodzicami zmarlego aniolka, nie boje sie mowic co czuje, nie
boje sie tez juz sluchac co Oni czuja..ciesze sie, ze moglam choc w taki sposob
im pomoc...Dostalam nawet od nich taka specjalna "liste", w ktorej sa
wypunktowane sformulowania i czyny, ktorych by nie chcieli od nas "dostawac",
lub wrecz przeciwnie...przekazali mi ja otwarcie, w sposob zyczliwy..nie
ganiąc , ze cos nie tak robię, czy nie tak mówię..pomagają tym mi i
sobie..jeśli chcesz, lub ktokolwiek chce mogę przekazac "LISTĘ ŻYCZEŃ
OSIEROCONYCH RODZICÓW"...Na koniec - rozmawiajmy ze soba szczerze, nie
wytykając nic nikomu, bądźmy zyczliwi i starajmy się zrozumieć tych którzy chca
wesprzec i pomóc, tak jak my staramy się zrozumieć tych ktorzy cierpią..Mama
Zuzi

[Gość: Alina]

Iwona, prześlij mi taką liste proszę [e-mail]
z góry dziekuje

[Gość: magda.gdansk]

Gość portalu: osierocona_matka napisał(a):

> Ida,
> z calym szacunkiem, ale... nie pisz, ze rozumiesz, co czujemy. Jesli przez to
> nie przeszlas, to nie wiesz. Na szczescie.
> Rok temu stracilam syna, swietnego nastolatka. To prawda, zadne slowa nie sa
w
> stanie tego opisac. Sama wciaz nie umiem objac tego rozumem.
> Nie wiem, jak nam mozna pomoc, mnie sie wydaje, ze wcale nie mozna. Mozna
tylko
>
> nie zadawac dodatkowych ran. Takie rany, sadze, ze z kompletnej bezmyslnosci,
> zadaja inni ludzie mowiac np.

zechciej przyjac wyrazy najglebszego wspolczucia; nic gorszego nie moze sie
czlowiekowi przytrafic, niz smierc dziecka.
bardzo, bardzo serdecznie ci wspolczuje.

[Gość: mama Justyny]

Moja córeczka miała na imię Justyna,była piękna ,utelentowna ,grała na
skrzypcach,śpiewała.Może kiedyś ją oglądaliscie nawet w programie ;Od
przedszkola do Opola".Miała tylko 10 lat.Zmarła z powodu guza
mózgu.Oczywiście ,ze nigdy się z tym nie pogodzę i nigdy nie "otrząsnę się"z
tego,tak mowią ludzie,pytają -otrząsnęłas sie juz,jakby tak się dało
otrząsnąć.Nie mam takich doświadczen jezeli chodzi o przyjaciół ,o których
piszecie,bo ja byłam otoczona naprawde dobrymi ludżmi.Czasami myślę ,ze trzeba
być samemu dobrym ,zeby zaznać dobroci od innych.Kiedy mała zchorowała ,moja
wspaniała klasa sprzed lat pomagała mi ,zbierali pieniądze ,przynosili
mi ,wozili nas wszędzie ,proponowali pożyczanie mi samochodów ,tak samo
sąsiedzi nauczyciele Justysi,to było niesamowite.Po pogrzebie tez nikt mnie
zostawil.Owszem były nieliczne osoby ,które zachowały się dziwnie ,moze
stchorzyły ,ja ich nie oceniam i niczego nie wymagam od nich.Wiecie co ,duzo
zamiesznia widę narobiły tu wypowiedzi Kochanicy.......,ja też napisalam
odpowiedz w pierwszym porywie ,ale dopiero potem przeczytałam wszystkie
wypowiedzi.Na pewno nie jest to forum dle niej,ale niech pisze jak chce ,moze
to jej pomaga ,a wam też ,bo rzucacie sie na nią i odreagowujecie swoje
problemy,taka terapia.Napiszcie do mnie,chcialabym napisac o mojej Justysi i
nie tylko,czy pozwolicie mi wykorzystać wasze teksty?Moze tak coś wspolnie?Mam
wydawcow,pomyślcie,moze napiszcie jak odbieraliscie szpitale i pomoc personelu
medycznego ,bo ja tak sobie ,moze nie najlepiej nawet pa

[andrzejn1]

Mój synek miał 8 lat gdy odszedł, w marcu 2004. Mimo, że nie zostałem sam, nie mogę sobie....poradzić. Ze szpitala, a potem OIOM (15 ostatnich dni) mam generalnie złe wspomnienia, ale w kontekście konkretnych (!!!!!), "złych" lekarzy czy pielęgniarek. Pozdrawiam

[Gość: [e-mail]]

To Ja jestem tą osieroconą mamą do której Dagmara(cytujecie Jej list)dzwoniła
zaraz jak się dowiedziała.Bałam się odebrać ten telefon,słowa uwięzły mi w
gardle,co Jej odpowiedzieć gdy gardło ściska atak płaczu.Jedyne co wydusiłam z
obolałego ciała to szloch i słowo "dzięki".Proponowała,że przyjdzie do Mnie w
nocy i potrzyma Mnie za rękę.Niestety do szpitala niwpuścili nawet męża.Cała
noc sam na sam z bólem i lawiną myśli,"kto zawinił".Dagmara niemogła być ze mną
ale poszła do Mojego męża i Jego trzymała za rękę.Jestem Jej za ten gest bardzo
wdzięczna.Pomimo swoich problemów jest gotowa nieść pomoc wszystkim.Każdemu
życzę Takich przyjaciuł.Pozdrawiam

[Gość: formerA27]

Kochanico Francuza - moze zacznij nowy watek o swoich problemach i pewnie
dostaniesz na nim sporo wsparcia. Ten watek ze wzgledow logistycznych powinien
dotyczyc problemu urraty dziecka.

Bylam kiedys ma pogrzebie dziecka koleznaki. Niezle ten pogrzeb ochorowalam.
Ojciec dziecka wyglosil mowe, ze wolalby, zeby Bog zabral jego itd. Na dodatek
trumienka byla otwarta. Tragedia.

Mysle, ze bylabym w stanie wytzrymac psychicznie smierc kazdego czlonka mojej
rodziny z wyjatkiem smierci mojego dziecka. Od kiedy zostalam matka ponad dwa
miesiace temu nie wyobrazam sobie utraty dziecka. Na pewno wyladowalabym w
wariatkowie.

Codziennie mogdle sie o to, zeby moje dziecko nie umarlo przede mna.

[Gość: ble]

jasne, najlepiej niech idzie na forum depresja, i tam sie wyplacze. bo ciagle
lazi po forach tj np moda czy feminizm i tam narzeka jakie to ma problemy. a
guzik nas obchodza twoje problemy (szczegolnie jak o nich piszesz ze sa
wazniejsze)
wszedobylski babsztyl (zakochany w sobie na dodatek)

[Gość: nutka]

Jak czytam twoje wypowiedzi to uświadamiam sobie, że wokół jest tylu jadowitych
ludzi, tak wrogo nastawionych do innych i tak niechętnych do jakiejkolwiek
pomocy. Oczywiście, dopóki sami nie znajdą się w potrzebie.
Smutne

i jeszcze jedno

[Gość: nutka]

Pisz za siebie.
Używasz liczby mnogiej, żeby stworzyć złudne wrażenie, że inni myślą podobnie.
Guzik prawda, złośliwcze.

[Gość: formerA27]

Nie wiem czy powinnam to wyjasniac, ale mimo wszystko to zrobie.
Jesli radzilam kochanicy francuza zaczecie nowego watku to nie ze zlosliwosci
czy niecheci do niej ale po to, zeby oddzielic problem utraty dziecka od
problemow kochanicy.
Zaczecie nowego watku przez nia bardzoby ulatwilo dyskusje, bo nie byloby
komentarzy dodatkowych - takich jak ten. A moze faktycznie w innym watku
znalazlaby pomoc i wsparcie.

[kochanica.francuza]

Gość portalu: formerA27 napisał(a):

> Nie wiem czy powinnam to wyjasniac, ale mimo wszystko to zrobie.
> Jesli radzilam kochanicy francuza zaczecie nowego watku to nie ze zlosliwosci
> czy niecheci do niej ale po to, zeby oddzielic problem utraty dziecka od
> problemow kochanicy.


Ostatni Twój post? Nie,OK.
nie odebrałam tego tak

Kochanicy francuza gratulujemy wyczucia i taktu nt

[amelia1]

[Gość: zuza]

Kochanica francuza potrzebuje stałego leczenia w oddziale
pschiatrycznym?zmamkniętym/ po tym co poczytałam

[Gość: symulacrum]

moi Rodzice stracili Syna, a ja Brata parę lat temu
wszystko się zmieniło
jest w nas cień, który nigdy nie odejdzie
ktoś zauważył, że brak słowa określającego osieroconego rodzica
brak też dla nas, osieroconego rodzeństwa
nie potrafię być jedynaczką
nie potrafię pomóc Rodzicom

to jest straszne

[Gość: marlena]

Podpisujemy się pod tym tematem(Straty dziecka) więc proponuję ignorować ludzi
co są zrozpaczeni i szukają współczucia u tak okrótnie skrzywdzonych przez los
jak My Osieroceni Rodzice.Od śmierci mojego syna minęło prawie pół roku i to co
czuję na widok innych maluszków jest bardzo trudne do
opisania,żal,złość,bezradność,zazdrość.Kiedy będzie lepiej,czy będzie lepiej.
Niedajmy się prowokować,nasze nerwy są wystarczająco zszarpane.
Pozdrawiam

[mharrison]

Przykro mi kochanico, że masz kłopoty ze sobą.
Przykro jest mi również, że swoimi postami zdecydowanie odbiegającymi od tematu
zdominowałaś ten wątek.
I tak o śmierci swojego syna nie piszę w wątkach zoologicznych, militarnych,
seksualnych, kulinarnych itp.

Szkoda więc, że “spaliłaś” pierwszy chyba wątek dotyczący śmierci dziecka poza
forum “chore dziecko, strata dziecka”.

Wiem, że niejedna ze znajomych mi mam po stracie dziecka chciała się dopisać ze
swoimi przemyśleniami do tego wątku, jednak Twoje niewybredne komentarze i
narcystyczna postawa skutecznie je od tego odwiodły. Artykuł p. Anny Dodziuk
przeczytały wszystkie. Stanowił on swego rodzaju novum (poza artykułem w
Polityce „Kilka godzin macierzyństwa”
polityka.onet.pl/162,1192126,1,0,2473-2004-41,artykul.html ),
przełamanie tabu zbudowanego wokół śmierci dziecka.

Wracając do terapii: to że w terapii brały udział osoby z różnymi problemami
świadczy wyłącznie o tym, że specjalistyczne grupy wsparcia dla rodziców po
stracie dziecka można policzyć na palcach jednej ręki (gwoli uściślenia kończąc
na drugim palcu – o tylu grupach wsparcia mi wiadomo), a nie o tym, że jest to
metoda godna pochwały i skuteczna. Trudności przysparza prowadzenie grupy
wsparcia rodziców na różnych etapach żałoby. Prawdę mówiąc nie widzę nawet
sensu terapii, w której równocześnie uczestniczą rodzice zmagający się ze
stratą dziecka, pracoholizmem, seksoholizmem i moczeniem nocnym. I to nie ze
względu na wartościowanie wagi problemu, lecz jego odmienności i
nieprzystawalności.

W Warszawie działają obecnie:
1) grupa wsparcia dla rodziców i rodzeństwa w żałobie przy Warszawskim
Hospicjum dla Dzieci, www.hospicjum.waw.pl tel. - (0-22) 678-16-11)
2) na spotkanie z psychoterapeutą można się umówić w Fundacji Rodzić po Ludzku,
www.rodzicpoludzku.pl , tel: . - (0-22) 635-10-11

Istnieje również forum Chore Dziecko Strata Dziecka:
forum.gazeta.pl/strata
I towarzysząca mu strona:
www.choredziecko-stratadziecka.org/
Wiem, że otoczenie raczej kiepsko sobie radzi w kontaktach z rodzicami po
stracie dziecka. Czasami przyjaciele/ znajomi/rodzina nie wiedzą, co powiedzieć
w takiej sytuacji i milczą (nierzadko niegdyś bliskie kontakty wraz ze śmiercią
dziecka nagle się urywają). Czasem zaś wydaje im się, że wiedzą co powiedzieć i
ranią nas słowami.
Dla tych, którzy chcieliby ten impas przełamać załączam Listę życzeń
osieroconych rodziców.


LISTA ŻYCZEŃ OSIEROCONYCH RODZICÓW

1. Chciałabym, by moje dziecko nie umarło. Chciałabym je mieć z powrotem.

2. Chciałbym, byś się nie bał wymawiając imię mojego dziecka. Moje dziecko
istniało i było dla mnie bardzo ważne. Potrzebuję usłyszeć, że było ono ważne
także dla Ciebie.

3. Jeśli płaczę lub reaguję emocjonalnie, gdy mówisz o moim dziecku chciałabym,
byś wiedział, że to nie dlatego, że mnie ranisz. Czuję wówczas, że pamiętasz;
czuję twoją troskę! Śmierć mojego dziecka jest przyczyną moich łez. Rozmawiasz
ze mną o moim dziecku, pozwoliłeś mi podzielić się smutkiem. Dziękuję Ci za to.

4. Chciałbym, byś nie „zabijał” ponownie mego dziecka usuwając jego zdjęcia,
rysunki, pamiątki ze swojego domu.

5. Bycie rodzicem w żałobie nie jest zaraźliwe, więc chciałbym byś mnie nie
unikał. Potrzebuję Cię teraz bardziej niż kiedykolwiek.

6. Potrzebuje urozmaicenia, chcę usłyszeć co u Ciebie, lecz chcę, byś także
słuchał mnie. Mogę być smutna. Mogę płakać, lecz chciałabym, byś pozwolił mi
mówić o moim dziecku; to mój ulubiony temat.

7. Wiem, że często o mnie myślisz i się modlisz. Wiem, że śmierć mojego dziecka
boli Cię także. Chciałabym o tym wiedzieć: powiedz mi to przez telefon, napisz
list lub uściśnij mnie.

8. Chciałbym żebyś nie oczekiwał, że moja żałoba skończy się wraz z upływem
sześciu miesięcy. Pierwsze miesiące są dla mnie szczególnie traumatyczne;
chciałbym jednak być zrozumiał, że mój żal nie będzie mieć końca. Będę
cierpiała z powodu śmierci mojego dziecka aż do ostatniego dnia mego życia.

9. Naprawdę staram się „zaleczyć”, chciałabym jednak byś zrozumiał, że nigdy
nie będę w pełni wyleczona. Zawsze będę tęskniła za moim dzieckiem i będę pełna
żalu, że już nie żyje.

10. Chciałabym byś nie oczekiwał ode mnie "NIE MYŚLENIA O TYM" lub "BYCIA
SZCZĘŚLIWĄ”. Nie sprostam żadnemu z tych oczekiwań przez długi czas.

11. Nie chciałabym traktował mnie jak „OBIEKT LITOŚCI”, chciałabym jednak byś
pozwolił mi na smutek. Zanim się „wyleczę” to musi boleć.

12. Chciałabym byś zrozumiał, że moje życie roztrzaskało się w drobny mak.
Wiem, że to przygnębiające być blisko mnie, gdy tak czuję. Proszę bądź
cierpliwy w stosunku do mnie, tak jak i ja jestem.

13. Gdy mówię "U mnie w porządku", chciałabym, byś zrozumiał, że „NIE JEST MI
DOBRZE”, a każdy dzień to zmaganie się ze śmiercią mojego dziecka.

14. Chciałabym byś wiedział, że wszystkie moje reakcje związane z żałobą są
normalne. Możesz spodziewać się depresji, złości, wszechogarniającego poczucia
beznadziejności i smutku. Proszę więc, wybacz mi, że czasem jestem cicha i
wycofana, innym zaś razem irytuję się i zachowuje ekscentrycznie.

15. Twoja rada by "żyć dzień za dniem" i tak odmierzać czas jest doskonała.
Jednak obecnie, dzień to zbyt dużo i zbyt szybko dla mnie. Chciałabym wiedzieć,
że daję sobie radę z godzina po godzinie.

16. Zaproponuj od czasu do czasu pojechać ze mną na cmentarz, zapalić lampkę,
pomilczeć chwilę. Nie za często, tylko czasami. Daj mi znać że pamiętasz.

17. Nie mów, że jestem dzielna, że Ty byś tego nie przeżył. Proszę, zachowaj
dla siebie, co zrobiłbyś na moim miejscu. Nie jesteś na moim miejscu. Zastanów
się też, czy powiedzieć mi, że Bóg tak chciał, że śmierć mojego dziecka to
błogosławieństwo.

18. Jeśli jesteś babcią, ciocią, dziadkiem pamiętaj o moim dziecku wymieniając
swych wnuków, siostrzeńców, bratanków.

19. Nie mów: jesteś młoda, będziesz miała kolejne dzieci. Być może będzie dane
mi się cieszyć jeszcze nie jednym dzieckiem, najpierw jednak muszę opłakać to,
które odeszło. I żadne inne dziecko mi go nie zastąpi.

20. Najważniejsze: Wspomnij czasem o mim dziecku. Nie udawaj, że nie istniało.
Słowa mniej bolą niż uporczywe milczenie.

[malost1]

Kochani,
Zapraszam na spotkanie Grupy Wsparcia dla Rodziców i Rodzin po
stracie Dziecka www.ps.org.pl/artykuly/pokaz/108/powolalismy-
grupe-wsparcia-dla-rodzicow-i-rodzin-po-stracie-dziecka.html
przeczytajcie, piszcie, dzwońcie, przyjdźcie. Gosia

[glonik]

Śmierć jest ostatecznością, czymś nieodwracalnym. Depresja, a to też moja dobra
znajoma, póki żyjemy może zostać spacyfikowana. Śmierć nie. I dlatego Twój
problem tu naprawdę nie pasuje, mimo że jest.

Anioł na lewym ramieniu

[mharrison]

Artykuł w dzisiajszym DF dla zainteresowanych:

serwisy.gazeta.pl/df/1,34467,2378156.html

[Gość: Poziomka]

Dlaczego tak bardzo podkreślona jest śmierć dzieci? Niedawno umarła moja Mama i
naprawdę nie wiem czy w takich sprawach licytowanie kto cierpi mniej a kto
więcej jest na miejscu.Czuję niesamowitą pustynię wokół, nie mam z kim pogadać,
a reakcje otoczenia są identyczne, jak w artykule. Gdzie można znaleźć
wsparcie? Czy w ogóle jest to możliwe by znaleźć osobę, która mnie wysłucha i
pogada nieco dłużej niż między 10.15 a 10.45 (na tyle planuje się czas wizyty u
psychologa)?

[Gość: tara56]

Zrozumiesz dlaczego gdy ci umrze dziecko.

[uri_ja]

ja też jestem sierota(zostałam nią w dosyć młodym wieku, rok poroku umarli mama
i tata),ale nie porównałabym smierci rodziców, nawet tak młodych jak moi, ze
śmiercia dziecka. nie odważyłabym sie. dlaczego?
mamy trójkę dzieci (jedno moje, dwoje męża, trójka naszych:))) ).
kazde z tych dzieci to nadzieja i marzenia. to swiadomość, ze takie młode
istoty,tyle maja przed sobą.

[Gość: tara56]

Gdy umarł tragicznie mój osiemnastoletni syn czasem już nie mogłam płakać-tylko
WYŁAM z rozpaczy.Teraz,choć minęło 9 lat pisząc o tym płaczę jakby to było
wczoraj.Wtedy byłam sama, po rozwodzie a mój były mąż/ojcies syna/zdobył się
tylko na podanie mi ręki na pogrzebie.Sama z moim ojcem samochodem firmy
pogrzebowej pojechaliśmy z Kielc do Poznania zkremować ciało syna.Na pogrzebie
ja niosłam urnę z prochami-wszyscy krewni i znajomi zrobili KROK DO TYŁU-nikogo
nie było obok-wszyscy wtopili się w anonimowy tłum.Szłam z urną przez kościół -
obok szła moja córka-całkiem same.Tak samo było na cmentarzu.Potem
kondolencje,w domu coś do jedzenia przygotowała mola przyjacołka i wszyscy
poszli...i nikt się już długo nie pojawił, nie zadzwonił...albo ja nie pamiętam?
Przez ok. rok brałam leki przeciwdepresyjne i uspakajające-wiedziałam i dzisiaj
wiem, że muszę jeszcze żyć bo mam córkę, ale robię to już tylko dla niej -
wbrew sobie.

[Gość: Aga]

Przeczytałam ten artykuł i przeszły mi dreszcze.Jestem matka tez dwojga dzieci i
wiem co czujesz bez względu na to ile czasu upłynęlo od tej pory.A najgorsze
jest to że człowiek ma przyjaciół do momentu gdy jest zdrowy,gdy ma
pieniadze,kiedy moze poswiecać swoj czas innym potrzebujacym.Kiedy sam
potrzebuje pomocy czy wsparcia jakos dziwnie ale okazuje sie ze ci pseudo
przyjaciele rozpłynęli się .Wtedy samemu trzeba stawic czoła przeciwnościm
losu.To straszne ze nie mozna w takiej sytuacji nikim sie podeprzec.Dobrze
chociaz jak pozostanie choc jeden rodzic to jest łatwiej .Nie zawsze mozna
liczyc na współmałżonka a co dopiero na obcych.Serdecznie Cię pozdrawiam.Gdybyś
miała ochotę porozmawiać to odezwij się podam ci moje gg

[Gość: beata]

jestem pare dni po pogrzebie mojego małego syneczka miał na imię Mikołaj Mikuś
w chwili śmierci ukończył 32miesiące.Tylko!!pogrzeb byl 31 grudnia w sylwestra
wtedy gdy inni szykują się do zabawy ja wyłam z bólu.wyje do dziś nie mogę
sobie poradzić nie rozumiem tego zadaję pytanie dlaczego?DLACZEGO ON?DLACZEGO
JA?BYŁ TAKI FAJNY KOCHANY I KOCHAŁ MNIE.NIE WIEM CO BEDZIE Z MOIM ZWQIĄZKIEM
CZY BĘDZIEMY DALEJ RAZEM?JAKIE LEKARSTWO MI POMOŻE CZUJĘ SIĘ SAMOTNA
PRZEGRANA.W LIPCU ODKRYLIŚMY U SYNKA NOWOTWÓR GUZ MÓŻDŻKU MEDULLOBLASTOMA
NIECAŁE PÓŁ ROKU I GO NIE MA.NIE WIEM NAWET DO CZEGO MOŻNA TEN BÓL PORÓWNAĆ DO
NICZEGO TO JEST NAJGORSZE CO MOGŁO MI SIĘ PRZEDAŻYĆ NAWET ŚMIERĆ MAMY MNIEJ
MNIE BOLI NIZ TA OSTATNIA TRAGEDIA.I TA SAMOTNOŚĆ PRZYMUS UDAWANIA BO NIE WIEM
CZY KTOS KTO TEGO NIE PRZEŻYŁ WIE CO CZUJĄ RODZICE?ja nie wiedziałam DO
30,12,2004 ROKU NIBY ROZUMIAŁAM NAPEWNO WSPÓŁCZUŁAM ALE NIE WIEDZIAŁAM JAK
OGROMNY JEST TO BÓL

[Gość: Magda]

Droga Beatko!
Moj ukochany synek mial na imie Michalek. Umarl na bialaczke 5 lat temu, w
wieku 2 lat. Nie wiem co przezywasz, bo kazdy odczuwa co innego. Moge jednak
wyobrazic sobie Twoj bol i zgadzam sie z Toba, ze to najgorsze przezycie jakie
moze dotknac kobiete-matke. Zyje bo mam jeszcze coreczke. Dzis ma 9 lat i dla
nie Niej to takze bylo wielkie przezycie. Miala 4 latka i wydawac by sie moglo
ze nie kojarzy zbyt wiele.A jednak ciagle mnie zaskakuje szczegolami pewnych
sytuacji.Bardzo teskni za bratem, bo to byl wyjatkowy chlopiec.Znalezienie
sposobu na rozpacz zabralo mi wiele czasu.. Grupa wsparcia, samotnosc i pisanie
ksiażek (napisalam 2 do szuflady), potem na dlugi czas pracocholizm a teraz
chec by znow byc Mama.Od czasu choroby Michalka nauczylam sie pokory.I choc
kloce sie z Bogiem a moj maz odwrocil sie od Niego na dobre to wlasnie On jest
jedyna nadzieja na to , ze jeszcze kiedys zobacze mojego Synka.Bez tej wiary
moje zycie nie mialoby zadnego sensu. Napisalam ksiazke o mojej walce z choroba
Synka, o cierpieniu i wychodzeniu z niego.Myslalam by ja wydac ale nie wiem czy
swiat na nia zasluguje.Pomimo optymizmu i milosci do ludzi jaka w sobie mam,
przeraza mnie zlo i obluda, ktora panuje wsrod ludzi.I choc staram sie otaczac
tylko dobrymi ludzmi to nie unikam przykrych sytuacji.I wtedy dodatkowo serce
krwawi bo moj limit cierpienie juz wykorzystalam..
Beatko!Jestem z Toba i trzymam Cie mocno za reke.Magda

[pimpek_sadelko]

juz gratulowalam Wam dziewczyny tej publikacji i innych o poronieniach, stracie
dziecka. jestescie wielkie, bo potrafilyscie ta tragedie przekuc na przelamanie
tabu. jestescie silne.fajnie, ze jestescie.

[anna552403]

Przeżyłam to wszystko. Mój syn miał 19 lat- z czego 12 był coraz bardziej
niepełnosprawny , żeby nie powoiedzieć - niknący i cierpiący na moich oczach.
To nie zmienia faktu- że był też znaczną część swego życia szczęśliwy. To było
po nim widać i tego nie mogli nieraz zrozumieć inni . Ale zaskoczeni tym -
lgnęli do niego.
Mieliśmy dużo ludzi wokół siebie .Co stało sie po jego śmierci ? To o czym
przeczytałam w artykule. To ja musiałm być mądrzejsza, odważniejsza. Narastał
wobec tego we mnie gniew. W końcu nie miałam nikogo obok siebie i miałam
poczucie, że straciłam wszystko. To działo sie przez kilka lat. Nie oszukujmy
się - w takich sytuacjach poszkodowani (oczywiście nierówno) sa wszyscy. Nikt
nie umie się znaleźć. Jestem sprawiedliwa, więc powiem , że jestem już bliżej
tych "innych". Bo moje życie jakoś się ułożyło.I choć wiem jak to jest po tej
największej stracie - nie wiem czy dzisiaj potrafiłabym pomóc komuś w takiej
sytuacji. Bo to jest najtrudniejsza rola. Chyba łatwiej jest pogodzić się z tym
własnym dramatem ( w myśl: są dwie drogi - życie albo śmierć) - niż okazać
prawdziwą pomoc. Bo ta pomoc wymagałaby na pewien czas wyrzeczenia się , a i
tak trudno byłoby zrozumieć cokolwiek.A cierpiący i tak wie , że nikt jego bólu
nie podzieli - choć tak bardzo tego pragnie. Chylę więc czoła przed wszystkimi
tymi , którzy mimo to pomagają.

[czas.na.sjeste]

Wlaściwy czas na odejscie kogoś bliskiego nigdy nie nadchodzi... i nikt i nic
tego nie zmieni...
Przeżycie smierci wlasnego dziecka jest niewyobrazalną dla mnie tragedią...

[brandonka77]

kiedys w zwierciadle czytalam bardzo fajny artykul - wywiad z żona Mrożka
meksykanka, wypowiadala sie wlasnie na temat smierci i tego jak jest ten temat
postrzegany u nas i w meksyku, (tez kraju katolickim) i powiedziala ze tam
powstaja w teatrze komedie na temat smierci a u nas w polsce byloby to
niemozliwe, i wlasnie powiedziala ze poprostu smierc w polsce jest tematem
tabu,a tam poporostu smierc jest postrzegana jako czesc zycia, ze jest to
normalne,ze tam ludzie tak naprawde wierza i umieja rozmawiac
mysle wlasnie ze ludziom ktorzy tak naprawde wierza w Boga jest im latwiej
zniesc odejscie bliskiej osoby
mysle ze w duzej mierze jest to duzy problem dzisiejszej zachodniej cywlizacji
gdzie tak naprawde kultywuje sie jedynie cialo a zapomina o duszy ktora
przeciez jest z cialem jednoscia,
mowie tu oczywiscie ogolnie o smierci

[konwalka]

my - rodzice, ktorzy straty nie przezyli - nigdy nie zrozumiemy OR.
Na szczescie
mam synka, drugi narodzi sie wkrotce i moze ciut, odrobine wyobrazam sobie..
co?
ze nie wyobrazam sobie tego bolu
po prostu nie
wyovrazam sobie kres milosci - leczylam sie z niej 7 lat
wyobrazam smierc KOGOKOLWIEK z bliskich - przezylam
nie wyobrazam sobie ze moglabym pozegnac moje dziecko
pierwszy sznur, pierwsze drzewo
chyle czola przed rodzicami, ktorzy stracili i dalej szanuja swiat
nie moge nawet myslec o tym, po prostu nie NIE NIE

ps. wypowiedz brzmiaca mniej wiecej "czy trezba stracic dziecko, zeby ktos.."
itd uwazam za jedna z najbardziej zenujacych jakie w zyciu uslyszalam

Gdy umiera dziecko

[jola7111]

Witam!
SMIERC DZIECKA TO TRAGEDIA. NIEWATPLIWIE. NIESTETY NIE DLA WSZYSTKICH. ZNAM
CZLOWIEKA, KTORY POCHOWAL KILKORO WLASNYCH DZIECI I ZAPOMNIAL. POWIECIE DOBRZE.
MA PRAWO ZYC. W WIEKU, KIEDY POWINIEN NIE BAWIC SIE SEKSEM, ALE ANALIZOWAC
WLASNE ZYCIE DOBIEGAJACE KRESU OPISUJE SWOJE PRZEZYCIA SEKSUALNE Z KOBIETA,
KTORA W SWIETLE POLSKIEGO PRAWA JEST PROSTYTUTKA... PEDIATRA... WIECIE CO PATRZE
NA TEGO STAREGO WIEPRZA I MIALABYM OCHOTE SKOPAC MU TE STARCZE RESZTKI ...
PLODZIL BO MU STAWAL... I NIE MOGL SIE OPANOWAC A POTEM PUBLICZNIE GRAL
ZBOLALEGO TATUSIA.

Gdy umiera dziecko

[lalacruz]

Mojej kuzynki córeczka zmarła zaraz po porodzie i do dzisiaj nie może się z tego pozbierać. Kiedy zaszłam w ciążę, to dopiero po usg 3d byłam szczęśliwa, bo córeczka była zdrowa. Teraz ma już 7 miesięcy i nadal mi nie choruje.

Gdy umiera dziecko

[mmmmmm2]

Dziękuję za ten artykuł.
Mama Aniołka Julci

Gdy umiera dziecko

[ewanda2005]

Minęło już 6 lat jak pochowałam syna miał tylko 22 lata.
Boli tak samo jak wtedy a świadomość ze już tyle czasu nie widziałam swojego
dziecka nie słyszałam jego głosu jest tak bolesna że nie umiem tego określić.
Najchętniej krzyczałabym na cały głoś aby Bóg usłyszał mój ból, lecz nie mam
już sił mówię do niego cicho: pomilczmy razem.

Czas nie leczy ran TYLKO MY MUSIMY SIĘ NAUCZYĆ Z NIMI ŻYĆ JAK CZŁOWIEK KTÓRY
MA OBCIĘTĄ NOGĘ CZY RĘKĘ JA MAM PORANIONĄ DUSZĘ KTÓRA WCIĄŻ KRWAWI.

Gdy umiera dziecko

[mojko-2]

4 grudnia umarł na powikłania pogrypowe mój 7 letni bratanek. Sama przechodzę
żałobę i jest mi trudno ale piszę ponieważ chciałabym pomóc mojemu bratu i
bratowej .
pozdrawiam

[cheersomeoneup]

Jestem matką i na samą myśl, że mogłabym stracić dziecko ogarnia
mnie paniczny strach. Na pewno nie wim co czują rodzice po stracie
dziecka ale jestem sobie to w stanie wyobrazić przynajmniej w pewnym
stopniu. Bardzo przeżywam stratę czyjegoś dziecka bez względu na to
czy znam rodziców osobiście czy nie. Od jakiegoś czasu staram się
pomagać chorym dzieciom, przesłać pieniądze, rozpowszechniać apele i
za każdym razem kiedy dziecko umiera ciężko mi się z tym pogodzić.
Płaczę, nie mogę przestać o nim/niej myśleć, drażnią mnie sztuczne
problemy ludzi i czuję pustkę. Kilka dni temu zmarła córka znajomej.
Piękna dziewczynka u której wykryto guza mózgu a po czterech
miesiącach zmarła. Mimo, że przeżywam te wszystkie tragedie ogromnie
to wszystko odbywa się we mnie. Nie potrafię o tym mówić i nie
potrafię rozmawiać z rodzicami którzy stracili dziecko. Nie dlatego
że mi nie zależy albo że boję się że będą płakać lub się smucić. Po
prostu wydaje mi się że wszystko co człowiek zrobi lub powie w
takiej sytuacji jest banalne. Czuję się winna, że moje dziecko żyje
a ich nie, że ja jestem szczęśliwa a oni nie. Nigdy nie wiem co
powiedzieć. Bo co tak naprawdę można powiedzieć. Wydaje mi się, że
wiele ludzi jest w podobnej sytuacji. Boją się, że przez jakieś
nieopaczną wypowiedź pogłębią i tak już wielką rozpacz rodziców.
Wspólczujemy, cierpimy z Wami ale nie potrafimy Wam pomóc...