Samotność matki

[hajota]

<<Kobiety w wieku mojej mamy (60 lat) nie mają pojęcia o feminizmie.>>

Jak ja lubię takie autorytatywne stwierdzenia!
Wiele kobiet w wieku Twojej mamy, droga autorko listu, zakładało lub rozwijało
20 lat temu pierwsze organizacje feministyczne w Polsce. Kobiety w wieku
Twojej mamy nie są jakąś jednolitą szarą masą.

Samotność matki

[p.wieslawa]

Autorko-wiele problemów poruszasz w liście -feminizm, życie cudzym życiem i
pozostawanie z kimś,kto wg Ciebie źle traktuje Twoją Matkę-wszystko wrzuciłaś
do jednego worka,może powiesz to Matce? porozmawiaj z Nią! Pewnie obie
czytacie WO?
I nie mieszaj do tego feminizmu!

[echtom]

Znam aktywne i samodzielne kobiety nawet w wieku m o j e j mamy (80 lat) - kwestia charakteru.

[lena575]

Możemy sobie tak mówić o "samodzielnych" kobietach w wieku naszych
mam czy babć ale jest to mniejszość. Jak się tak rozględam po
znajomych i rodzinie to te poświęcające się całe życie kobiety albo
kurczowo trzymają się jakiegoś faceta albo ... dzieci. Po prostu nie
miały i nie potrafią stworzyć sobie włąsnego oddzielnego życia,
życie musi im sie kręcić wokół kogoś.
Ponad 80-letnia ciocia mojego męża, panienka, która zawsze
opowiada,że to ona takie życie wybrała i gdyby miała jeszcze raz
wybierać to też spędziałby go samodzielnie, odkąd nasza córka
skończyła liceum (i potem studia)stale dopytuje się jej i nas czy ma
kogoś i czy wybiera się za mąż. Każde życzenia córce czy nam to
życzenia WYJŚCIA ZA MĄŻ.

[echtom]

> Możemy sobie tak mówić o "samodzielnych" kobietach w wieku naszych
> mam czy babć ale jest to mniejszość.

Zgadzam się, że to zdecydowana mniejszość, ale można. Przy czym "samodzielna" starsza pani to niekoniecznie bezdzietna panna tylko osoba, która niezależnie od sytuacji rodzinnej potrafiła stworzyć sobie własne życie.

[czerniakowianka]

> Jak ja lubię takie autorytatywne stwierdzenia!
Taaa, ja też...

"Otoczone głupawymi programami i łzawymi serialami, gdyż na droższą
rozrywkę ich nie stać"
?????
A to nie jest kwestia finansów, tylko raczej zainteresowań danej
osoby! Przykładowo moja mama (65 lat), emerytowana nauczycielka -
bieda, pani, bieda! - w TV ogląda jedynie wiadomości, programy
popularnonaukowe czy programy o zwierzętach. Do muzeów chodzi, na
wystawy. Pracuje ponadto, opiekuje się bezdomnymi zwierzakami (w
domu ma cztery sztuki tzw. braci mniejszych) i jeszcze z koleżankami
na ploteczkach się spotyka. I na wycieczki z nimi jeździ.
Co do feminizmu, to i na manifie ostatnio była. A nas - dzieciaki -
wychowywała sama.
Pozdrawiam aktywne panie w dojrzałym wieku :)

Samotność matki

[ozanja]

Uff, już po przeczytaniu w sobotę czekałam na możliwość odpowiedzi na ten list... Albo pisała go jakaś bardzo mocno zraniona emocjonalnie osoba, albo redakcja dala się podejść trollowi (wspaniale stereotypy: "feminizm = dojrzałość emocjonalna", "matka tłamsząca córkę", "poświecenie dla rodziny lamie możliwość rozwoju intelektualnego kobiety"). Zakładając jednak, ze nie karmie trolla, powiem tyle:
"Kobiety w wieku mojej mamy (60 lat) nie mają pojęcia o feminizmie.Otoczone głupawymi programami i łzawymi serialami, gdyż na droższą rozrywkę ich nie stać, wspominają młode lata poświęcone dzieciom, mężom." wraz z dalsza historia dot. nierozwijania się intelektualnego matki, jej skupieniu na rodzinie i uwikłaniu w chory związek (o istocie związku wnioskuje z oceny autorki listu).
Primo - z lektury listu wynikałoby,ze jeśli ktoś ma pojecie o feminizmie, to jest tez dojrzały emocjonalnie: utrzymuje asertywna postawę, nawiązuje wspaniale partnerskie relacje i pielęgnuje prawidłowe odruchy w związkach (np. "rozmawiamy o problemie,nie o osobie" :-) Niestety jest to skrót myślowy mijający się z prawda... Dlaczego feminizm albo w ogóle wiedza o funkcjonowaniu w społeczeństwie lub związkach miałaby nas impregnować na emocje i błędy? Znam aktywne feministki (psycholożki, działaczki OSKI, absolwentki gender studies), których życie prywatne (uczuciowe) mogłoby stanowić wspaniały przykład, ze tak nie jest, bo emocje gorą! Uzależnienie od partnera/partnerki, porzucenia i powroty, nocne pogaduchy wg tego samego scenariusza: "Było nam źle...Było nam wspaniale...Nie chce powrotu...Ale ja kocham jego/ja...MUSZE z nim/nią być...Za co Ty go/jej tak nie lubisz/nienawidzisz...?"
Secundo - twierdze, całkiem podstawnie, ze cena rozrywek jednak nie jest czynnikiem decydującym o braku dalszego rozwoju intelektualnego, a kwestia absolutnie personalnej aktywności i umiejętności zorganizowania sobie życia. Z darmowych działań pro rozwojowych polecam: biblioteki, rożnego typu kolka od kościelnych (a co:-) po gospodyń wiejskich albo uniwersytety trzeciego wieku. Znajome mojej mamy chodzą jeszcze na gimnastyki (w godzinach przedpołudniowych) itp.
Tertio - z calym szacunkiem, zorientowałaś się już, że Ty tez kontrolujesz i oceniasz Jej życie,? Czym innym jest opis związku z tym przyjacielem? Rozumiem, ze Cie boli, bo Twoja Mama cierpi, ale - uwaga! garść mądrości słyszanych zwykle przez rodziców zaglądających przez ramie swoich dzieci w ich życie - "Za mnie życia nie przeżyjesz", "Nie możesz mnie chronić od popełnienia każdego błędu", "Nie wtrącaj się w MOJE życie".
Quattro - skup się na sobie. W każdym aspekcie. To naprawdę po prostu życzliwa rada, choć pewnie dopiero za jakiś czas zrozumiesz...

Corka niesamodzielnej matki

[dori778]

Nie do konca zgadzam sie z tym, co napisala autorka tego listu, za
duzo tam pretensji przykrytych haslami feminizmu i madrosci jedynej
i slusznej...
A jednak czesc mnie po cichu sie z nia zgadza. Moja mama cale zycie
chowala sie za plecami mojego taty, nie chciala pracowac, przerazalo
ja samodzielne funkcjonowanie poza domem. Nasz dom byl zawsze
czysty, obiad na stole, maz zadowolony. Nie bylo klotni, ale nie
bylo tez dyskusji, roznicy zdan miedzy malzonkami, samodzielnego
myslenia. Wszystko bylo "cacy". Mama nie ma kolezanek, bo zawsze
wychodzila z ojcem i jego znajomymi. Nie ma zaintresowan, bo "nigdy
nie bylo czasu".
Stracilysmy kontakt dawno temu, a moze nie mialysmy go nigdy. Kazda
moja proba podsuniecia jej czegos co mnie interesuje konczyla sie
udawaniem ze tego nie widzi i dyskusjach o proszku do prania, kazda
moja opowiesc o tym co dzieje sie w moim zyciu napotykala zmiane
tematu na... srodki czyszczace, kwiaty w doniczce itp. Moja mama,
kiedy nie dostalam sie pierwszy raz na uniwersytet powiedziala mi,
ze nie kazdy musi studiowac. Nie przyszlo jej do glowy ze bede
probowala za rok i odniose sukces bo edukacja to jedna z
najwazniejszych dla mnie rzeczy. Kiedy poronilam powiedziala ze
nastepnym razem mam sie zabezpieczyc.
Moje sukcesy w pracy, podroze po swiecie, grono przyjaciol traktuje
jak cos co jest obce i niewarte uwagi.
Prowadzimy wiem rozmowy o tym co ja ciekawi, o tym co napisal Fakt,
jak sie maja kwiatki i na jaki kolor pomaluje pokoje za pare
miesiecy.
Wiem, zaraz odezwa sie glosy ze jestem albo bez serca, albo bardzo
skrzywdzona przez matke, albo plytka kobietka ktora nie potrafi sie
skupic na tym co wazne w relacji z matka.
Tak, jestem pewnie ta kobieta i nie wiem co jest wazne w relacji
matka - corka, bo nigdy tej relacji nie mialam. W duzej mierze
dlatego, ze moja mama pochodzi z trudnego domu i tez jej nie miala z
wlasna matka. Po czesci dlatego ze dorosla w spoleczenstwie ktore
nie ulatwialo jej rozwoju, a raczej zachecalo do znikniecia za
plecami mezczyzny.
Mieszkam daleko od domu, mysle ze ucieklam od matki wrecz fizycznie,
bo przez cale zycie staram sie byc jej przeciwienstwem. Otoczona
przyjaciolmi, z dobra praca, pasjami, wiode zycie, ktore dla niej
jest zupelnie obce. I dobrze mi z tym, tylko... po prostu po ludzku
bardzo boli mnie ze nie ma w nim matki, kobiety ktora potrafilaby
mnie wysluchac, starala zrozumiec i choc przez chwile w moim zyciu
byla dla mnie wyzwaniem w rozmowie. Choc raz zaskoczyla mnie
smodzielnym mysleniem i odrobina ciekawosci swiata... Brakuje mi jej
kiedy jest mi ciezko.
Rozumiem wiec autorke listu kiedy pisze o braku samodzielnosci
kobiet w wieku naszych mam. Te samodzielne, z pasjami, rozwijajace
sie to niestety mniejszosc. Wiekszosc zamknela sie w swiecie seriali
i glupawych brukowcow, w swiecie gdzie o tym co dzieje sie na
zewnatrz informowal je mezczyzna, w swiecie, gdzie nawet na glupie
zebranie w spoldzielni wysyla sie mezczyzne bo "on sie lepiej na
tych sprawach zna".
Zal mi mojej mamy i zal mi siebie, ze nie udalo mi sie nigdy z nia
nawiazac kontaktu.
Obserwujac moje kolezanki czasami mysle, ze zmiany ktore zaszly w
Polsce w latach kiedy dorastalysmy (90-te) daly nam wolnosc i
pragnienie zdobywania swiata, ale tez oddalily nas od naszych matek,
ktore pozostaly w tym "starym, bezpiecznym swiecie".