Historie szpitalne

[fidelitka]

Szkoda, że nie próbowała pani porozumieć się z sąsiadką w spornej
kwestii, zwyczajnie porozmawiać, zamiast szukać szpilek.

[aurita]

Niech zgadne: szpital Sw Zofii w Warszawie?
Ten sam problem mialam po usunieciu ciazy pozamacicznej: pokoj 3 osobowy, ja
nieprzytomna i krwawiaca probujaca skorzystac z kaczki i dwie pacjentki
przyjmujace hordy wizyt (w tym panow). Na szczescie przeniesiono mnie do innego
pokoju....

[meg303]

Pacjent ma prawo aby opiekowała sie nim dowolna ilośc członków rodziny przez
cała dobę. Na szczęscie nie jest to dokładnie przestrzegane.
Nie wyobrażam sobie, ze by tak było.

[hela2]

Ale drugi pacjent ma prawo do intymności, zwaszcza jak jest chory nie z
urojenia.

Historie szpitalne

[cugier]

Niestety coś całkiem podobnego spotkało mnie po urodzeniu
bliźniaków. Nieszczęście - urodziłu się w Wielki Piątek przed
Wielkanocą. Więc całe święta korowody krewnych i znajomych do
sąsiadek. Moje pociechy w "wózeczkach" wylądowały pod toaletą. Do
tej pory mam dreszcze jak sobie przypomnę wstawanie z pociątym
brzuchem, w kusej koszulinie, brudna i wiecznie czymś zalana na
oczach niebagadela 10 obcych mężczyzn. Nakarmienie bliźniaków, już
samo w sobie jest wyczynem, a kiedy jeszcze trzeba się zasłaniać z
każdej strony, to przestaje być fajnie. Prośby, sugeste itd...
zostały "olane" pod pretekstem "przecież święta". Tabuny ludzi od
rana do późnego wieczora - to był główny powód koszmarnych wspomnień
z pobytu w szpitalu. Dodać należy kompletną bezradność personelu
szpitalnego, który albo nie mógł albo nie chciał nic z tym zrobić.
Pomijam mój komfort jako pacjentki (bądż co bądź po operacji) ale
bezpieczeństwo i zdrowie nowo narodzinych dzieci, dla których
miejsca w pokoju już nie starczyło.

[pan_i_wladca_mx]

jestem zdziwona, ze na odzialach dla poloznic pozwala sie na takie pielgrzymki.
nie mam za duze doswiadczenia, ale gdy przyjaciolka urodzila w lubelskim
szpitalu, moglysmy sie spotkac w pokoju odwiedzin, ona przytargala siebie (na
szczescie miala ksiazkowy porod silami natury i w sumie juz "brykala") i synka w
tym wozku, tylko w tym pokoju mozna bylo sie spotkac, nawet ojcowie tam czekali.
nikt nie lazil po ich oddziale!

Każde przegięcie jest niedobre

[echtom]

Ja z kolei pamiętam, jak frustrujący był zakaz odwiedzin na oddziale
położniczym i akcję, kiedy znajoma pielęgniarka w wielkiej
konspiracji wynosiła w nocy małą do dyżurki, żeby ojciec mógł ją
zobaczyć. Optymalne rozwiązanie to wspomniany w którymś poście pokój
odwiedzin, a w wypadku pacjentów niechodzących wyznaczenie na
odwiedziny na sali kilku godzin w ciągu dnia.

Historie szpitalne

[j_hani]

Od drugiej strony: urodziłam w marcu tego roku. 12h bólu "wstępnego", potem
kolejne 12h walki o życie na porodówce, na koniec cesarka. Stan po- koszmar.
Miałam wrażenie, że ktoś zapomniał mnie pozszywać. Tak czy inaczej- w szpitalu
totalne przepełnienie (sale wcześniej 2-osobowe nagle stały się 3-osobowe, a
personelu wcale nie zrobiło się od tego więcej) i... zakaz odwiedzin. Dla mnie w
pierwszej dobie problemem prawie nie do przeskoczenia było podniesienie się w
łóżku, a córcię trzeba było nakarmić, przewinąć, przytulić. Nie chciałam jej
oddawać pielęgniarkom, bo uważałam za priorytet to, żeby Tosieńka była cały czas
ze mną i cały czas klęłam, że pokój 1-osobowy (dodatkowo płatny) jest zajęty.
Tam mąż mógł się przebujać właściwie całą dobę...

Reasumując, zakaz odwiedzin to dość nietrafiony pomysł, szczególnie jeśli w
szpitalu jest deficyt personelu, a pacjentki dodatkowej opieki potrzebują,
natomiast wszystko wymaga taktu. Mój małż (który mimo wszystko do nas zaglądał
"na momencik"- dokładnie tak jak rodzina pozostałych pacjentek na oddziale) za
każdym razem dzwonił i pytał, czy dziewczyny nie karmią i czy może wejść.

Historie szpitalne-

[odies]

Witam, zmartwił mnie ten list. Serio. Sama kilka dni temu wróciłam
ze szpitala, leżałam na babskim oddziale, który skupia na ogół
smutne przypadki i za każdym razem, kiedy do sali wchodził ktoś z
odwiedzających którąkolwiek panią czy dziewczynę czułam radość.
Cieszyło mnie to, że rodzina i przyjaciele pamiętają, że nie
opuszczają nas. Że i sąsiedzi nagle dostają ludzkiej twarzy i
odwiedzają swoje chore sąsiadki. Pani list był pełen żalu i niestety
myślę, że jest Pani bardzo samotna. Tutaj zawinił-o ile tak było
tylko czynnik ludzki - a nie szpital. Pomimo tak niedofinansowanych
pracowników i szpitali miałam bardzo dobra opiekę, każda z nas
odczuwała zainteresowanie personelu. Już nie chę suchać o narzekaniu
na wszystko dookoła. Prawdopodobnie pacjenci nie zawsze zdają sobie
sprawe z tego, że odwiedzający są nie mile widziani przez innych
pacjentów. Prawda jest że w takich chwilach każdemu należy się
wypoczynek - ale o wszystkim można rozmawiać. Nie bójmy się mówić!

Tak, jest samotna, bo nie lubi

[kochanica-francuza]

jak jej kupa ludzi chodzi po łóżku i jazgocze nad głową.

Brawo odies! Brawo za logiczne myślenie!

Może przeoczyłaś, bo nie było to łopatologiczne, ale w liście pojawił się motyw
CICHEJ córki współpacjentki i sugestia, że "jednak można cicho, dyskretnie i z
szacunkiem dla innych chorych".

[odies]

dziękuję k-f, dziękuję za wytykanie braku logiki, nie bedziemy się
przecież obrzucać, bo nie o logike tutaj chodzi. Jednak chyba nie
czytałaś całego mojego listu i innych poprzednich- nie było napisane
wprost, że zawinił czynnik ludzki... czyli brak kultury, wyczucia i
nieznajomość typowych społecznych zachowań. ale nie można winić
szpitali.

[pan_i_wladca_mx]

to nie do konca tak, oddzialy położnicze i ginekologiczne roznia sie od np.
wewnetrznych, gdzie np. lezy sie caly dzien plackiem i tylko wyczekuje sie
wizyty brata/ojca/sasiadki, wiem co mowie bo na takich sie wylegiwalam, i wtedy
nikomu nikt nie przeszkadza (oczywiscie wszytsko zalezy od wspolokatorow, ale
zalozmy ze to normalni ludzie bez jadu na swiat), jednak na oddzialach gdzie
kobiety leza po ciezkich operacjach/porodach, nie rzadko w "glupich" pozycjach,
skrempowane obecnoscia tylu obcych osob? bo jej sie koszula podwinela, albo
wlasnie zaczela krwawic?

mysle, ze umiar i takt to sa wlasnie te slowa, ktore powinny byc napisane nad
wejsciem na oddzial.

Historie szpitalne

[ewaga1.net]

a propos szpitalnych odwiedzin. kuzyn starszej daty jest po operacji
gastrologicznej. lezy w pokoju z drugim pacjentem. "wspóllokatora" odwiedza
nobliwa pani - żona. pooperacyjne zalecenie lekarskie dla kuzyna - nie
powstrzymywać gazow. przy żonie wspóllokatora - wstydzi się ich puszczać.
pękają szwy wewnętrzne, następuje krwotok, stwierdza się zgon. bo cudza żona
przyszła odwiedzić męza w szpitalu.
dedykuję, zwlaszcza kochanicy francuza. co wazniejsze ?? dobre samopoczucie z
powodu satysfakcji, że ktoś pamięta o chorym w szpitalu, czy życie ludzkie dla
kogoś poza szpitalem (zona, dzieci, wnuki ...)??

[echtom]

Bardzo smutna historia. W sumie wiele mówi o funkcjonowaniu szpitala, który nie jest w stanie zapewnić odrobiny prywatności i komfortu pacjentowi w szczególnie trudnej i krępującej sytuacji.

[ewaga1.net]

Prawda, że smutna historia ?? I następna: sala położnic, Joanna - pierworódka,
41 lat i jej córeczka down. Joanna jest, już sierotą, samotną mamą od początku
ciąży, niezamężna. Tylko ja ją odwiedzam. Moją pierworódkę na sali omija się w
rozmowach, dziecko - wzrokiem. Obydwoje stanowią dla położnic i tabunów ich
rodzin - powietrze, są tematem tabu. Horror.

Historie szpitalne

[kukimonster-online]

eh, nie polecam leżeć w szpitalu.

==============
łóżka
szpitalne

Historie szpitalne

[pochodnia_nerona]

Też pamiętam swoją operację i nie dość, że leżałam na zapełnionej sali, to
jeszcze do upierdliwej starej baby (bo inaczej nie można tej pani nazwać),
leżącej obok, przychodziła córka SKORO ŚWIT i cały bity dzień siedziała przy
matce (kto jej w ogóle na to pozwalał? Może wtyki, bo ponoć służba zdrowia).
Może to i oznaka troskliwości, ale ja miałam serdecznie dość i mamusi, i
córeczki również. Byłam osłabiona, zmęczona i obolała i do tego doszło
rozdrażnienie. Z ulgą poszłam do domu.

[easz]

pochodnia_nerona napisała:

> Też pamiętam swoją operację i nie dość, że leżałam na zapełnionej
sali, to jeszcze do upierdliwej starej baby (bo inaczej nie można
tej pani nazwać),
> leżącej obok, przychodziła córka SKORO ŚWIT i cały bity dzień
siedziała przy matce (kto jej w ogóle na to pozwalał? Może wtyki, bo
ponoć służba zdrowia)

Brednie. Z moim ojcem też prawie zawsze ktoś był i bardzo się z tego
powodu cieszę. Gdybym raz z nim nie siedziała, to by się udusił,
mniejsza o szczegóły - taką miał opiekę w państwowej służbie zdrowia.
Wystarczy nie myśleć tylko o sobie i zachowywać się adekwatnie do
miejsca i sytuacji.