Filie obozu Auschwitz z Gliwicach

[hierowski]

Niewiele osób wie, że na terenie Gliwic znajdowało się kilka filii KL
Auschwitz. Warto o tym pamiętać. Ciekawe też czy jest to w odpowiedni sposób
upamiętnione w miejscach gdzie pracowali Ci biedni ludzie. Oto obozy w
kolejności:

Gleiwitz I, III 1944- I 1945, naprawa taboru kolejowego, firma
Reichsbahnausbesserungswerk, 1336 więźniów (w dniu 17 I 1945).

Gleiwitz II, V 1944- I 1945, praca przy produkcji sadzy (kobiety), naprawa i
konserwacja maszyn, rozbudowa fabryki (mężczyźni), firma: Deutsche
Gasrusswerke GmbH (ob. Gliwickie Zakłady Chemiczne Carbochem), 740 więźniów
(17 I 1945) i 371 więźniarek (30 XII 1944).

Gleiwitz III, VII- 1944- I 1945, praca w Gleiwitz Hütte (ob. Gliwickie
Zakłady Urządzeń Technicznych) przy remoncie hal a następnie przy produkcji
broni, amunicji i kół kolejowych, firma: Zieleniewski- Maschinen und
Waggonbau GmbH, Krakau, 609 więźniów (17 I 1945).

Gleiwitz IV, VI 1944- I 1945, praca przy rozbudowie koszar oraz przy naprawie
i przeróbce samochodów wojskowych, 444 więźniów (17 I 1944).

[hierowski]

Bardzo dobra strona na podobny temat

www.88zlew.webpark.pl/gr/gr.html

[laband]

wiysz jo o tych filiach(bo bouo ich pora) sam juz szkryfuech

[hierowski]

To wrzuć mi tu linka jeśli możesz być tak miły i będziesz miał chwilę czasu.

[stefan_ems]

Palacy nie potrzebowali obozów:
www.strzelecopolski.pl/index.php?id=352

[hierowski]

Mieli po was Niemcach, ale pewnie uważacie Polaków za durniów bo nie
obsługiwali komór gazowych. Pewnie waszym zdaniem przewyższało to ich
intelektualnie. Nie to co was, no nie?

[laband]

hm, we Dachau faktycznie nawet Hamerykony postawiyli tyn oboz "lepszy" jak bou
za Adolfa. Myslisz ize uczyli sie od wos?

[laband]

na poczontek proponuja forum ze "Glywiczokow" - tam tysz to je

[lech_niedzielski]

SZKOLA ZBRODNI

W Polsce szkolono i ukrywano najgroźniejszych terrorystów

Jest rok 1975. Na Okęciu ląduje samolot Aerofłotu w drodze z Moskwy do Berlina.
Wśród pasażerów znajduje się trzech agentów KGB i tajemniczy mężczyzna o
południowej urodzie. Mężczyzna chce wysiąść w Warszawie, gdzie ma przyjaciółkę.
Rosjanie łączą się z naszym MSW, prosząc, żeby pasażerowi pozwolono zostać parę
dni w naszej stolicy. Wiadomość dotarła do szefa wywiadu PRL. Są dwie wersje
tego, co się działo dalej. Wedle jednej, podchmielony pasażer wyciągnął pistolet
i kazał Rosjanom spier..., po czym spokojnie przeszedł kontrolę graniczną, wziął
taksówkę i pojechał do hotelu Solec. Wedle drugiej wersji, Polacy namówili
mężczyznę, by jednak w Warszawie nie wysiadał, bo może wpaść w ręce agentów
Mosadu. Tajemniczym mężczyzną był Abu Nidal, jeden z najgroźniejszych
terrorystów świata, odpowiedzialny za ponad sto zamachów.

Sojusz PRL-owsko-palestyński
Według informacji amerykańskiego wywiadu wojskowego, w połowie lat 70. polskie
władze zawarły swoisty pakt z Al-Fatah, organizacją palestyńską stojącą za
wieloma zamachami: "Wy nie podkładacie u nas bomb, a my w zamian dajemy wam
schronienie, legalizujemy jako studentów i przyznajemy stypendia". Wkrótce
zjechali do Polski nie tylko arabscy terroryści - Abu Nidal, Abu Daud czy Monzer
Al-Kassar - ale także Iljicz Ramirez Sanchez (znany jako Carlos lub Szakal),
najgroźniejszy wówczas terrorysta na świecie, oraz członkowie Frakcji Czerwonej
Armii, z jedną z założycielek grupy - Gudrun Ensslin. Przedstawiciele władz PRL
twierdzili dotychczas, że w Polsce nie szkolono terrorystów, lecz tylko kilka
razy pozwolono im w naszym kraju leczyć się bądź wypoczywać. Tymczasem mogli oni
uczestniczyć w szkoleniach w jednostkach wojskowych w Zamościu, Dęblinie, Nowym
Mieście nad Pilicą, Mińsku Mazowieckim oraz w szkole wywiadu w Kiejkutach.
Oficjalnie byli wojskowymi z Libii, Syrii, Iraku, kształcącymi się w naszym
kraju na mocy umów międzyrządowych.
W ośrodku WSW w Mińsku Mazowieckim już pod koniec lat 60. szkolono Kubańczyków.
- Chcąc zachować dobre stosunki z Raulem Castro, bratem Fidela, zgodziliśmy się
pomóc Kubie stworzyć żandarmerię wojskową. Opiekowałem się tą grupą. Byli oni
jedynymi obcokrajowcami szkolonymi w Mińsku - zapewnia gen. Czesław Kiszczak. Z
kolei z materiałów dotyczących wprowadzenia stanu wojennego wynika, że w
Technicznej Szkole Wojsk Lotniczych w Zamościu nawigacji lotniczej uczyli się
Syryjczycy, a w 1981 r. w Dęblinie szkolono ponad stu pilotów z Libii. Ilu z
nich było terrorystami albo szkoliło potem terrorystów? - Nie ma w tym niczego
nadzwyczajnego. Pilotów szkoliliśmy na podstawie międzypaństwowej umowy i
zarabialiśmy na tym ogromne pieniądze - mówi gen. Kiszczak. Podobnie miało
wyglądać szkolenie w Nowym Mieście nad Pilicą. Mieszkańcy Nowego Miasta
pamiętają jednak, że w latach 80. szkolili się tam także Palestyńczycy.
Pozostały nawet po nich "pamiątki", czyli kilkoro dzieci. Dotarliśmy do Marzeny
T., matki jednego z urodzonych wtedy dzieci. Twierdzi ona, że ojciec jej dziecka
posługiwał się fałszywym paszportem, bo gdy próbowała go potem odszukać w Syrii,
odpowiedziano jej, że osoba taka nigdy nie istniała. Generał Kiszczak zaprzecza,
tłumacząc, że gdyby tak rzeczywiście było, wiedziałby o tym.
Palestyńczycy przyjeżdżali do naszego kraju na szkolenia już pod koniec lat 60.,
po zerwaniu stosunków dyplomatycznych z Izraelem. Ich obecność potwierdzają
dokumenty z archiwów Stasi i KGB. Oficjalnie przyjeżdżali jako studenci (w
Akademii Rolniczo-Technicznej w Olsztynie studiowało dwóch działaczy OWP),
doradcy dyplomatów, przedsiębiorcy - najczęściej z paszportami wystawionymi w
Tunezji lub Syrii. Najliczniejszą grupę stanowili członkowie Organizacji
Wyzwolenia Palestyny. Ci mieszkali w Polsce za zgodą naszego MSZ, posługując się
wydanymi przez nie dokumentami. - Mając legitymacje z naszego ministerstwa,
mogli działać praktycznie bez ograniczeń - mówi Jerzy Dziewulski, poseł SLD,
były szef jednostki antyterrorystycznej na Okęciu.

Wspólnicy zbrodni
Na początku lat 80. słynny terrorysta Carlos zorganizował zamach na monachijską
siedzibę Radia Wolna Europa. Czy byłoby to możliwie bez pomocy naszych służb? -
Polski wywiad zdobył materiały dotyczące zabezpieczenia budynku RWE. Dzięki temu
Carlos i jego ludzie dostali się tam i zdetonowali ładunek wybuchowy - mówi
Henryk Piecuch, autor książek z serii "Tajna historia Polski". Piecuch pokazał
nam dokumenty Departamentu I MSW, sporządzone przez polską agenturę, a dotyczące
systemu bezpieczeństwa w RWE. - Za moich czasów nie interesowaliśmy się
zabezpieczeniem budynku RWE. Oczywiście dokuczaliśmy stacji, mieliśmy tam własną
agenturę, ale nic poza tym - przekonuje gen. Kiszczak. Jedna z notatek, jakie
posiada Piecuch, pochodzi z listopada 1981 r., kiedy Kiszczak był już szefem MSW.
Tahar Sharlik Mahdi - pod tym nazwiskiem ukrywał się w Polsce jeden z
najgroźniejszych terrorystów arabskich, Abu Daud, przywódca Czarnego Września.
Podczas pobytu w sierpniu 1981 r. Abu Daud padł ofiarą zamachu: gdy siedział w
kawiarni warszawskiego hotelu Victoria, wszedł tam mężczyzna i oddał kilka
strzałów. Daud przeżył, przewieziono go do kliniki MSW. Po dwóch tygodniach
opuścił szpital i Polskę.
Doskonale czuł się w Polsce syryjski handlarz bronią Monzer Al-Kassar, znany
jako książę z Marbelli. Był stałym bywalcem hotelu Victoria. Zaopatrywał w
polską broń - pistolety maszynowe RAK, granaty i amunicję do broni pokładowej -
kilkanaście ugrupowań terrorystycznych. Zamachowcy z Ludowego Frontu Wyzwolenia
Palestyny, którzy opanowali statek "Achille Lauro", używali polskich granatów
F-1 i RG 42. Polskich pistoletów maszynowych RAK użyto m.in. w 1982 r. podczas
zamachu na restaurację Goldenberga w Paryżu. Terroryści Abu Nidala zastrzelili
wówczas dziewięć przypadkowych osób, które jadły tam obiad. W tym samym roku
terrorysta Al-Fatah użył pistoletu RAK, strzelając do Szlomo Argowa, ambasadora
Izraela w Wielkiej Brytanii. Oprócz polskiej broni arabscy terroryści
wykorzystywali w swojej działalności także niektóre nasze placówki
dyplomatyczne. Szczególną rolę odegrał tu polski konsulat generalny w
Mediolanie, w latach 70. specjalnie przeniesiony na peryferia miasta. Po 1989 r.
nowy szef tej placówki zastał kasę pancerną ze złamanym kluczem. Po pewnym
czasie do Włoch przyjechali specjaliści z UOP, którzy kasę rozwiercili i wyjęli
z niej długie metalowe pudełko. Znajdował się w nim semtex, czeski materiał
wybuchowy.

Szeroko zamknięte oczy MSW
Terroryści czuli się w Polsce tak dobrze, że kilku z nich wręcz osiadło na kilka
lat w naszym kraju. Do połowy lat 80. mieszkał tu na przykład Abu Nidal. W
Warszawie miał dom, gdzie przebywała jego żona z dwójką dzieci (chodziły do
polskiej szkoły). Przez kilka lat pobytu stworzył w Polsce zaplecze finansowe
Al-Fatah.
- Biuro urządził sobie w warszawskim hotelu Solec - mówi Maciej Kuczyński,
wicedyrektor Departamentu Ochrony Granic, Migracji i Uchodźstwa w MSWiA. W
podwarszawskim Aninie działała natomiast (od 1983 r.) firma SAS Trade and
Investment, kontrolowana przez arabskiego terrorystę. To ona wysyłała transporty
polskiej broni na Bliski Wschód.
W 1987 r., po kilku interwencjach Amerykanów u gen. Kiszczaka, firma została
zamknięta. Polskie władze nie domagały się jednak, by terrorysta wyjechał z
naszego kraju. Jego kariera skończyła się dopiero wtedy, gdy zaczął go tropić
wywiad Izraela. Abu Nidal został zmuszony do wyjazdu z Polski po zamachu, jaki
zorganizowano na niego w hotelu Victoria w Warszawie. - Silna była wtedy
międzynarodowa presja. W różnych częściach świata zatrzymywano ludzi
podejrzewanych o terroryzm, a oni mogli mieć w paszportach polskie pieczątki.
Tego nie dałoby się ukryć - mówi gen. Andrzej Kapkowski, były szef UOP.
Jeszcze w pierwszej połowie lat 90. w Polsce działała komórka opozycyjnej
algierskiej Zbrojnej Grupy Islamskiej (GIA).

[lech_niedzielski]

Zajmowała się ona handlem bronią. W Polsce islamscy fundamentaliści redagowali i
drukowali też swój podziemny biuletyn, podając w nim adres skrzynki pocztowej w
Warszawie.

Poletko doświadczalne Stasi
Terrorystom przebywającym w Polsce pomagali często agenci Stasi - z wydziału XXII.
- Wschodnioniemieckim służbom zależało na destabilizacji sytuacji politycznej i
gospodarczej w zachodnich Niemczech, dlatego wykorzystywali każdą okazję, nawet
poza swoim terytorium - twierdzi Jarosław Tomasiewicz, autor książki "Terroryzm
na tle przemocy politycznej". Czy władze PRL musiały się jednak na to godzić?
Czy musiały współdziałać w ukrywaniu w Polsce terrorystów z Frakcji Czerwonej
Armii? Z akt Stasi wynika, że Gudrun Ensslin była w Polsce co najmniej dwa razy
(po kilka tygodni), ukrywając się przed agentami wywiadu RFN. Ilse Stachowiak
mniej więcej przez siedem tygodni ukrywała się w Szczecinie i Międzyzdrojach.
Dlaczego terrorystom arabskim udostępniano ośrodki wczasowe MSW? Abu Nidal
przebywał w ośrodkach w Tuszynie-Lesie, Unieściu, Waszecie, Dziwnowie. Na
przełomie lat 70. i 80. Abu Daud ukrywał się m.in. w ośrodkach w Złotym Potoku i
Polańczyku. Z kolei Carlos nabierał sił w ośrodku wczasowym MSW w Świdrze.

Zastępcza wojna
- Komuniści początkowo przypuszczali, że siła ekonomiczna Zachodu wynika z tego,
że czerpie on korzyści z kolonii. Kiedy po II wojnie światowej kolonie uzyskały
niepodległość, a Zachód ciągle się trzymał, uniemożliwiając rozprzestrzenianie
się rewolucji, do walki politycznej postanowiono zaprzęgnąć terrorystów - mówi
Władimir Bukowski.
- Globalny terroryzm miał charakter zastępczej wojny. Jego celem było osłabienie
zachodniej demokracji. Rosjanie inwestowali w organizacje terrorystyczne. Ale
trzeba pamiętać, że sami terroryści, szczególnie arabscy, nieufnie odnosili się
do ZSRR - dodaje dr Bartosz Bolechów z Instytutu Nauk Politycznych Uniwersytetu
Wrocławskiego. Czy dlatego lepiej się czuli w Polsce, na Węg-rzech czy w Bułgarii?
- Nie można wykluczyć, że osoby związane z terroryzmem nadal bywają w Polsce.
Wydarzenia w Nowym Jorku wskazują, że stać ich na działania długofalowe i
pozyskiwanie coraz to nowych ludzi. Polska jest jednak dla nich raczej stacją
przesiadkową - mówi gen. Kapkowski.

Ryszard Kamiński
Rafał Pleśniak
Współpraca: Violetta Krasnowska
Marcin Kowalski

Filie obozu Auschwitz

[Gość: Hermann]

PAMIECI ZOLNIERZY - GÓRNIKÓW

W dniu 1 września br. odbyła się uroczystość poświęcenia Tablicy Pamięci
Żołnierzy - Górników Represjonowanych w latach 1949 - 1959, którzy ponieśli
śmierć w czasie odbywania przymusowej służby wojskowej w Batalionach Pracy...
Tablica ufundowana przez Zarząd Regionu w Mielcu ze składek członków związku
została umieszczona w ogrodzeniu kościoła św. Mateusza. Z tej okazji rozmawiamy
z Jerzym Kazaną - w latach 1952 - 54 pełniącego służbę wojskową w „batalionach
pracy”.
W dniu 1 września odbyło się poświęcenie kolejnej tablicy pamiątkowej
umieszczonej w murze naszego kościoła. Proszę powiedzieć kilka słów, czemu jest
poświęcona ta tablica.
Tablica jest poświęcona żołnierzom - górnikom, którzy przymusowo pracowali w
kopalniach, kamieniołomach i kopalniach uranu. Wielu z nich zginęło w trakcie
swojej służby. Wiele osób zmarło już po zakończeniu pracy w kopalniach na
choroby spowodowane ciężką pracą, m.in. na pylicę. Tą skromną tablicą chcemy
uczcić pamięć wszystkich naszych kolegów: żołnierzy - górników.
Z pewnością młodsi czytelnicy „Fary Mieleckiej” nie wiedzą, co znaczy nazwa
żołnierze - górnicy. Proszę wyjaśnić, o kogo tu chodzi, jak powstała ta nazwa ?
Na mocy rozkazu z dnia 5 sierpnia 1949r., wydanego przez gen. Edwarda Ochaba ,
i drugiego, ściśle tajnego rozkazu nr 008, z dnia 1lutego 1951, wydanego przez
ówczesnego ministra obrony narodowej K. Rokossowskiego, utworzono tzw.
bataliony pracy. Kierowano do nich niektórych żołnierzy pełniących czynną
służbę wojskową.
Podstawą do zakwalifikowania poborowego do batalionów pracy według
Rokossowkiego winno być „jego społeczne pochodzenie, oblicze polityczne i
moralne oraz przeszłość polityczna”. Do tej służby przeznaczano „poborowych
pochodzących ze środowisk bogaczy wiejskich, wywłaszczonych obszarników,
kupców, właścicieli przedsiębiorstw przemysłowych zatrudniających siłę najemną,
właścicieli większych nieruchomości miejskich oraz synów byłych funkcjonariuszy
bezpośredniego aparatu ucisku reżimu przedwrześniowego, poborowych wrogo
ustosunkowanych do PRL i członków rodzin pozostających w krajach
kapitalistycznych”. W ten sposób decyzją Rokossowskiego utworzono coś w rodzaju
polskich gułagów, gdzie przymusowa i ciężka praca prowadziła do wyniszczenia
fizycznego i psychicznego. Ogółem przez bataliony pracy przeszło 96 tysięcy
żołnierzy - górników węgla kamiennego, 3 tysiące żołnierzy pracujących przy
wydobyciu i uzdatnianiu uranu i około 20 tysięcy żołnierzy z batalionów
budowlanych. Warto dodać, że często osoby te były szykanowane także po powrocie
z wojska, np. odmawiano im przyjęcia na studia, uniemożliwiano zdobycie lepszej
pracy itp. Taka polityka trwała w latach 1949 - 1959.
Czy byli żołnierze - górnicy, represjonowani w latach powojennych mają obecnie
swoje spotkania, gdzie przypominają sobie te wydarzenia, podejmują wspólne
działania ?
W tej chwili istnieje w Polsce siedem niezależnych od siebie związków
żołnierzy - górników. Podobne oddziały jak w Mielcu działają także w:
Warszawie, Białymstoku, Jarosławiu, Lublinie, Krakowie i Szczecinie.
Jedną z form naszej działalności jest świadczenie pomocy potrzebującym, często
chorym kolegom lub ich rodzinom. Obecnie związki te prowadzą starania o
uzyskanie specjalnych dodatków do emerytury lub renty za prace w takich
warunkach - analogicznie do Sybiraków i byłych robotników przymusowych III
Rzeszy.
Czy podejmujecie jakieś działania mające na celu upamiętnienie tego okresu
pracy w kopalniach i gdzie mógłby zgłosić się ktoś, kto chciałby uzyskać
informację, podjąć jakąś współpracę ?
Nasz związek posiada swój własny zarząd, który społecznie prowadzi biuro
związku. W poniedziałki w godz. 9 - 13 i w piątki w godz. 9 - 11. W biurach
tych pełnione są dyżury i można tam zwracać się we wszystkich sprawach. Adres
biura: Mielec, ul. Biernackiego 1
Na koniec prosiłbym o kilka słów na swój temat. Jak to się stało, że Pan został
żołnierzem - górnikiem ? Pana rodzina jest tutaj znana, może kilka słów na ten
temat.
Mój ojciec przed wojną był burmistrzem Mielca, prezesem „Sokoła”. Te jego
funkcje stanowiły podwójne „przestępstwo” w czasach PRL-u. W czasie wojny
przebywał w obozie w Oranienburgu, po wojnie był przesłuchiwany przez UB.
Jako syn takiego człowieka byłem bardzo źle widziany przez ówczesne władze. W
roku 1950, w ostatnim roku mojej nauki w gimnazjum zostałem wyrzucony ze
szkoły, jako „wróg ojczyzny”. Wyjechałem wtedy do Szczecina, gdzie podjąłem
pracę. Tam też zaocznie zdałem maturę. W latach 1952 - 54 odbywałem służbę
wojskową we wspomnianych obozach pracy. Później wróciłem do Mielca. Następnie
podjąłem pracę w Zakładzie Doświadczalnym w Chorzelowie, gdzie pracowałem 16
lat.
Wtedy to zaocznie ukończyłem studia rolnicze I i II stopnia. W 1987r. podjąłem
pracę na WSK, gdzie pracowałem do czasu przejścia na emeryturę.
Dziękuję bardzo za rozmowę.
Rozmawiał: ks. Piotr Lisowski

Tablica upamiętniająca represjonowanych żołnierzy-górników, którzy zginęli w
kopalniach węgla kamiennego, rud uranu oraz w kamieniołomach w latach 1949-59

www.katowice.uw.gov.pl/opracowania/emp_n/piekary-17.jpg

[hierowski]

Dobrze że ktoś z Niemiec zajmuje się żołnierzami - górnikami którzy mieszkają w
Białymstoku, Jarosławiu, Lublinie, Krakowie i Szczecinie. Ciekawe jak to
wygląda w świetle kłamliwe wciskania że winą tych ludzi było to że mieszkali na
Śląsku.