LENIN

[Gość: @losza]

Dziereżyński telefonuje do Lenina.
- Włodzimierzu Iliczu, kiedy rozstrzeliwać, po obiedzie czy przed?
- Koniecznie przed obiadem! A obiady oddajcie dzieciom. Dzieci robotników
głodują!

[ballest]

Alosza, nie rob takich "wicow" bo Dzierzynski to po pierwsze Polak, po drugie
moja szkola byla Im.Feliksa Dzierzynskiego.

[Gość: @losza]

Do Lenina przybył wysłannik.
- Dzień dobry towarzyszu, usiądźcie, wy oczywiście biedniak?
- Chyba nie, Włodzimierzu Iliczu, mam konika...
- Aha! Średniak?
- Jakby to powiedzieć, Włodzimierzu Iliczu, jadam codziennie i dzieci też...
- Aha! To jesteście kułakiem! Feliksie Edmundowiczu, rozstrzelać towarzysza!

[ballest]

@losza, To wlasnie Feliks sprawdzal na stacjach kolejowych, kto spracowane rece
ma, a kto nie mial odciskow, ten zostal roztrzelany.

[Gość: @losza]

Pani na lekcji rysunków zadała temat do rysowania "Lenin w Polsce". Dzieci
rysowały Lenina w Poroninie, Lenina przemawiającego do Górali, Lenina na
wycieczce w Tatry itp. Jasia rysunek był inny i przedstawiał przód namiotu, z
którego wystawały dwie rozłożone nogi damskie przykryte z góry dwoma nogami
męskimi. Pani nauczycielka była wielce zgorszona takim rysunkiem ale po chwili
refleksji zapytała: Jasiu, ta pani na dole to zapewne Nadieżna Krupska? Tak
proszę pani, powiedział Jasiu. Zatem ten pan na górze to na pewno Lenin? Nie
proszę pani, powiedział Jasiu, to nie Lenin a Feliks Dzierzynski. Jak to Jasiu,
a gdzie Lenin? Lenin w Polsce proszę pani, czyż nie taki był temat rysunku?

[ballest]

@losza ile masz tych wicow z ty strony, mozesz do rana pisac!!!

[Gość: @losza]

www.siber.org/sib/sov-humor/lenin-n-stalin/nov7.jpg

[Gość: Hermann]

Im Leninjahr wurden die Direktoren der drei Moskauer Uhrenfabriken in den Kreml
bestellt. Der Erste berichtet: "Wir bauen jetzt eine Kuckucksuhr, da kommt jede
Stunde der Kuckuck raus und ruft: Lenin, Lenin, Lenin." Sagt der Zweite: "Das
ist ja noch gar nichts. Aus unserer Uhr kommt der Kuckuck und ruft: Hoch lebe
Lenin! Hoch lebe Lenin!" "Na ja", sagt der dritte, "wir sind da etwas andere
Wege gegangen. Bei uns kommt Lenin raus und ruft: Kuckuck,

LENIN

[Gość: Lenin]

Lenin przybywaj do nas i pomagaj wyzwolić naszą kochaną Ojczyznę Polskę z
katolickiej Głupoty i Klerykalizmu.
Błagamy Ciebie duchu Lenina przybywaj i przepędzaj rozpasany Klechistan.
Uczyń nam na jesienne wybory Rewolucję Październikową!!
czas już strzelać z Aurory!!!

Wołodja Iljicz

[Gość: @losza]

Ruskie idą

Ruskie idą, idą Ruskie
Czołgi, wozy, transportery
Na nic szabla, portret Krupskiej
Pęka asfalt, słychać szmery

Coca-Coli dawać chamy
Chórem zaśpiewali
Dać alkohol, pierestrojka
Serdecznie witamy

Tu generał na czołg wskoczył
Postać jak ze spiżu
Co tam Polska, tu nic nie ma
Jedzie tu Walensa

Armia Czerwona
Oni są wspaniali
Cały naród odznaczony
Zmartwychwstał Gagarin

Lenin się uśmiecha w grobie
Parys dostał już zawału
Wsie tankisty są w burdelu
Dzierżąc lufy do wystrzału

Mimo trudów, nocnych znojów
Czas popierać Armię czynem
Krupskiej zdjęcia są w Playboyu
No a Korwin został skinem

Armia Czerwona
Oni są wspaniali
Cały naród odznaczony
Zmartwychwstał Gagarin

[lech_niedzielski]

"Lenin w Poroninie"

Lokomotywa poci się, sapie,
Podróżnych górski owiewa wiatr.
Pociąg pod górę stromą się drapie,
Przez okna widać już szczyty Tatr.

"Patrz! - mówi ojciec - oto Świnica
Ta w samym środku, najwyższa z gór!"
Lecz Jurka bardziej jeszcze zachwyca
Giewont, co właśnie wyjrzał zza chmur.

"Tam pod Giewontem, jest Zakopane-
Powiada ojciec- lecz chciałbym dziś
Wysiąść o jeden wcześniej przystanek
I resztę drogi piechotą iść".

Na małej stacji w wiosce Poronin,
Gdy pociąg stanął wśród zgrzytu szyn,
Wysiadł z wagonu ojciec, a po nim
Raźno wyskoczył na peron syn.

Wyszli na drogę. Wesoło idą.
Wartko, radośnie płynie im czas,
Gdy podziwiają wspaniały widok:
Góry i chmury, strumień i las.

Ożywczy strumyk chłodził im mile,
Przez kładkę przeszli na drugi brzeg.
Ojciec przystanął, pomyślał chwilę
Spojrzał na syna i tak mu rzekł:

"Tu, po tych dróżkach, dawno już temu
Za moich młodych dziecinnych lat
Chodził na spacer człowiek, któremu
Nową epokę zawdzięcza świat.

Wiesz, o kim mówię?" "Wiem, o Leninie.
Czy Lenin tutaj mieszkał, tu żył?"
"Tak, na tej ziemi, tu, w Poroninie
Przed żandarmami cara się krył.

Nim rewolucja wstrząsnęła światem,
Zanim się carski zawalił tron,
Lenin dwukrotnie mieszkał tu latem,
Tu swe zwycięstwa obmyślał on.

Tu przemyśliwał nad tym jak skruszyć
W ojczyźnie swojej ucisku rząd...
Tutaj przyjmował proletariuszy
I swe wskazania dawał im stąd".

Zamilknął ojciec. I zamyśleni
Obaj w skupieniu i ciszy szli
Podgórską ścieżką, po której Lenin
Być może chodził za dawnych dni.

Wyszli na drogę i przed oczyma
Piękny, góralski dom wyrósł im.
"Teraz muzeum jest tu Lenina,
Lenin przebywał w budynku tym".

Dom ocieniony jest, zaś w pobliżu,
Mieniąc się w słońca promieniach,
Lśni postać Lenina wykuta w spiżu,
Pomnik wzniesiony ku jego czci.

Właśnie skupiła się pod pomnikiem
Wycieczka dzieci z Tarnowskich Gór.
Stąd do muzeum, za przewodnikiem,
Powoli wchodzi młodzieży sznur.

Rzekł ojciec: "wejdźmy za tą wycieczką".
I przeszedł z synem muzeum próg.
"Do przewodnika przybliż się, dziecko,
Byś jego słowa usłyszeć mógł".

"W tej pierwszej sali wiele pamiątek
Mamy z najmłodszych Lenina lat.
Oto widzimy tu, na początek,
Dom, w którym Lenin przyszedł na świat.

Ramka za ramką, za zdjęciem zdjęcie-
Mówią, jak wielki zawsze żył duch
W dziecku i w uczniu pilnym, w studencie,
Co wszczął w uczelniach podziemny ruch.

Zląkł się skromnego tego studenta
Sam samowładny tyran, car:
Kazał go śledzić, deptać po piętach,
Chciał go zastraszyć groźbami kar.

Tak to we wczesnym życia zaraniu,
Ledwo wkroczywszy w swe męskie dni,
Pierwszy raz znalazł się na zesłaniu
Lenin w odległej, odludnej wsi.

Mijają lata. Kończy się kara.
Znów tam jest Lenin, gdzie cierpi lud,
Znów się ukrywa przed zemstą cara
I znów pracuje, działa jak wprzód.

Na tajnych zbiórkach, wiecach w fabrykach
Do walki wzywa Lenina głos.
Słowo Lenina z broszur przenika,
Ucząc, jak zmienić zły ludu los.

Na fotografiach w następnej salce
Czytamy dalszą historii treść:
Lenin przy pracy i Lenin w walce,
Znów zsyłka, Sybir, zapadła wieś...

Lata zesłania, powrót ze zsyłki...
Znów na wygnanie przyszło mu iść...
Ludowi oddał swoje wysiłki,
Mowę i pióro, serce i myśl..."

Słowa o Wodzu padają w ciszę,
A na słuchaczy patrzą ze ścian
Uczniowie jego i towarzysze,
Bo Lenin w trudzie swym nie był sam.

"Ten oto obraz nam przypomina
Fakt, jakich mało historia zna:
Lenin młodego wita Stalina,
Gdy się poznali owego dnia...

Przy swoim wielkim nauczycielu
Stanął towarzysz wierny i druh...
I do jednego zmierzając celu
Wiedzie narody tych wodzów dwóch.

Kiedy decyzji przyszła godzina,
By rewolucji zapalić lont,
Lenin u boku mając Stalina
Stworzył z nim pierwszy ludowy rząd.

Kiedy w zaciętej domowej wojnie
Chciał rewolucję obalić wróg,
Serce Lenina biło spokojnie,
Bo Armię Stalin do boju wiódł".

I oto kończy się już w muzeum
Opowieść z pięknych Lenina dni...
Jest w środku Moskwy mauzoleum,
W którym na wieki wielki wódz śpi.

Chociaż od zgonu jego daleki
Okres ćwierćwiecza dzieli nas dziś,
Żyje i będzie żyła przez wieki
Myśl nieśmiertelna, Lenina myśl.

Myśl ta się wznosi nad świat jak orzeł,
Który się wzbija nad szczyty skał.
Lenin na świecie socjalizm tworzył
I fundamenty trwałe mu dał.

Z tych fundamentów, z owych podwalin,
Które przez życie swe Lenin kładł,
Gmach socjalizmu zbudował Stalin.
Stalin, to Lenin dzisiejszych lat.

Wyszła wycieczka z ostatniej sali.
Ojciec i Jurek jeszcze zostali.
"Wróćmy na chwilę. Ta oto sala
Lenina pobyt w Polsce utrwala.

Patrz! Dom w Krakowie tutaj widzimy,
W domu tym Lenin spędził dwie zimy.
Tutaj narady trwały u niego,
Tutaj Stalina gościł młodego.

Stąd, by w ściślejszym działać sekrecie,
Do Poronina przyjeżdżał w lecie.
Niejeden z gazdów spod Poronina
Jego tu pobyt dotąd wspomina.

Przy wyjściu księga jest wyłożona
Gruba, oprawna. Zawiera ona
Podpisy wielu tysięcy osób,
Które dać wyraz chciały w ten sposób

Swojej głębokiej czci dla Lenina.
Dziś przybył podpis ojca i syna:
Wacław Kowalski. Górnik węglowy,
Jerzy Kowalski. Uczeń z Dąbrowy.

(1951)

[lech_niedzielski]

KARAFKA



Kiedy Lenin miał osiem lat, zdarzyła mu się mała
przygoda, o której później, po wielu latach, wspominała
jego siostra Anna Iljiniczna.
Siostra Lenina opowiadała o swoim bracie, że był
psotnikiem nie lada, lecz przy tym prawdomównym
chłopcem. Nigdy nie kłamał i przyznawał się zawsze do
spłatanych figlów.
Pewnego razu wydarzyła się taka historia :
Mały Wołodia pojechał z ojcem i siostrami do Kazania.
Mieszkała tam ich krewna, ciocia Ania. Do niej właśnie
pojechali w odwiedziny. Ciocia Ania również miała dzieci
- kuzynów i kuzynki Lenina.
Spotkanie było bardzo wesołe. Uradowane dzieci
dokazywały, biegały po mieszkaniu i wymyślały różne
zabawy.

Któregoś dnia tak się rozdokazywały, że strąciły ze
stolika karafkę, która spadła na podłogę.
A stało się to podczas bardzo wesołej zabawy. Dzieci
goniły się nawzajem i Wołodia, przebiegając przez pokój,
wpadł na stolik. Stolik zachwiał się, a piękna kryształowa
karafka zleciała na podłogę i stłukła się na drobne ka-
wałki.
Nikt nie zauważył, kto to zrobił. Rozbawione dzieci
biegały bez przerwy po całym pokoju.
Dopiero kiedy rozległ się brzęk tłuczonego szkła,
zapadła cisza.
Wtem otwierają się drzwi i do pokoju wchodzi ciocia
Ania. Ciocia usłyszała brzęk tłuczonego szkła, przyszła
więc zobaczyć, co się stało.
Na widok rozbitej karafki ciocia Ania zapytała dzieci :
- Kto to zrobił?
AIe wszystkie dzieci odpowiadały : "Ta nie ja". Mały
Wołodia również powiedział: "To nie ja". Odezwał się
tak cicho, że ledwo go było słychać.
Wołodia powiedział nieprawdę, ponieważ się prze-
ląkł w pierwszej chwili. Był przecież w mało znanym do-
mu, w obcym mieszkaniu, prawie nie znał cioci Ani.
A prócz tego był najmłodszy ze wszystkich dzieci. Nie
mogło mu przejść przez gardło : "To ja zrobiłem".
Ciocia Ania powiedziała :
- To znaczy, że karafka stłukła się sama. Pewnie
znudziło się jej stać na stoliku, więc sobie spadła na
podłogę.
Dzieci w śmiech i mówią :
- Ona chyba chciała pobawić się z nami. Dlatego
skoczyła ze stolika na podłogę. Ale biedaczka zapo-
mniała, że jest ze szkła, no i stłukła się.
I znów parsknęły śmiechem. Tylko mały Wołodia nie
śmiał sił. Wszedł do sąsiedniego pokoju i siadł przy
oknie. Siedział tam dość długo i myślał o czymś.
Dopiero wieczorem znów zaczął bawić się ze wszyst-
kimi.
Od owego dnia minęły dwa miesiące.
Wołodia dawno już powrócił z Kazania do domu.
Znów zamieszkali w swoim rodzinnym mieście, Sym-
birsku.
Pewnego wieczoru, kiedy dzieci szły spać, mama Wo-
łodi podeszła do jego łóżeczka i zobaczyła, że Wołodia
zalewa się łzami.
Mama zapytała :
- Dlaczego płaczesz?
A Wołodia, szlochając, odpowiedział:
- Mamo, kiedy byliśmy w Kazaniu, oszukałem ciocię
Anię. Powiedziałem jej, że to nie ja stłukłem karafkę
a właśnie ja to zrobiłem. .
Mama zaczęła go pocieszać i rzekła tak :
- Nic strasznego się nie stało ! Nie płacz ! Napiszę
list do cioci Ani. Na pewno ci przebaczy.
Wołodia powiedział poprzez łzy :
- Koniecznie napisz list do cioci Ani Napisz, że
to ja stłukłem karafkę.
Mama znów zaczęła go pocieszać. W końcu Wołodia
uspokoił się i zasnął.
Mama ucałowała go, otuliła kołdrą i pomyślała :
"Jakie to dziwne dziecko!. Dwa miesiące pamiętał o tym
zdarzeniu i dwa miesiące martwił się, że niechcący po-
wiedział nieprawdę ! Ale teraz, kiedy się przyznał, lżej
mu się zrobiło na sercu i zasnął z uśmiechem na buzi".
Nazajutrz napisała list do cioci Ani. Wkrótce nadeszła
odpowiedź. Ciocia Ania pisała, że wcale się nie gniewa
na swego miłego bratanka i zaprasza go znów do siebie.

[lech_niedzielski]

OPOWIEŚĆ O TYM JAK SIĘ LENIN UCZYŁ

Lenin uczył się bardzo dobrze, a nawet świetnie. Ukoń-
czył gimnazjum ze złotym medalem.
Zapewne uczyłby się również bardzo dobrze w szkole
wyższej. Niestety, władze usunęły go z uniwersytetu za
to, że był rewolucjonistą. A tego rz†d nie mógł znieść.
Car nie pozwalał rewolucjonistom na naukę w szkole
wyższej.
Więc Leninowi nie pozwolono kształcić się na uniwer-
sytecie.
Ktoś inny na jego miejscu pozostałby bez wyższego
wykształcenia. Ale Lenin postanowił zrobić inaczej.
Powiedział do swojej matki tak :
-Muszę ukończyć wyższe studia.
Czas mijał. Minęły już dwa iata od usunięcia Lenina
z uniwersytetu. Wreszcie Lenin napisał podanie do mi-
nistra oświaty. Prosił, by pozwolono mu przystąpić do
egzaminów końcowych z wszystkich przedmiotów.
Zdumiony minister pomyślał sobie :
"W jaki sposób on zda wszystkie egzaminy od razu?
Przecież nie chodził do żadnej uczelni. Dobrze. Udzielę
mu pozwolenia, ale wątpię, żeby mu się to udało".
Kiedy nadeszło pozwolenie ministra, Lenin wziął
się ostro do nauki.
Całe dni spędzał z książką w ręku, czytał, pisał, uczył
się języków obcych, tłumaczył i tak dalej.
W lecie poszukał w ogrodzie cichego zakątka w alei
zarośnigtej gęsto lipami. Wkopał w ziemię stół i ławkę.
Rankiem przychodził tu i uczył się samotnie aż do obiadu.
Po odpoczynku kąpał się w rzece, powracał do swego
stołu w ogrodzie i znów uczył się trzy lub cztery godziny.
A wieczorem, po drugim spacerze i kąpieli, znów wi-
dziano go pochylonego nad książkami.
Cała rodzina była zdumiona tym, że Lenin może się
tak dużo uczyć. Lękano się nawet o jego zdrowie. Ale
Lenin powiedział swoim najbliższym :
-Człowiek, który umie prawidłowo odpoczywać,
potrafi dużo uczyć się i pracować.
Rzeczywiście, Lenin prawidłowo odpoczywał. Go-
dzinę uczył się, potem uprawiał gimnastykę. Później
znów pisał godzinę lub dwie, a następnie biegł nad rzekę
i pływał.
Po odpoczynku lub spacerze w lesie wracał do książek
i uczył się znowu.
W swoim letnim gabinecie, w pobliżu stolika, ustawił
drążek do ćwiczeń gimnastycznych. I od czasu do czasu
ćwiczył na drążku.
W ładną pogodę kąpał się w rzece kilka razy dziennie.
Pływał doskonale. Tak znakomicie, że wszyscy byli
zdumieni.
Jeden ze znajomych Lenina, wspominając przeszłość
opowiadał o groźnym jeziorze w Szwajcarii, w którym
utonęło wielu ludzi. Jezioro to było bardzo głębokie,
znane z zimnych prądów, wirów. Ale Lenin śmiało pły-
wał w nim.
ów znajomy powiedział kiedyś Leninowi, że musi
być ostrożniejszy, bo w tym jeziorze toną ludzie.
- Toną, mówi pan? - rzekł Lenin. - Nie ma oba-
wy, ja nie utonę.
I popłynął tak daleko, że prawie nie było go widać
z brzegu.
Właśnie dzięki pływaniu i gimnastyce, dzięki pra-
widłowemu wypoczynkowi, Lenin potrafił uczyć się
wytrwale i opanował cały program nauki szkoły wyższej.
Uczył się w ten sposób prawie dwa lata. A w ciągu tego
czasu przerobił cały kurs uniwersytecki, czyli to, czego
inni uczą się cztery lata.
Zdał wszystkie egzaminy i uzyskał dyplom z odznacze-
niem.
A profesorowie tak mu powiedzieli :
Niezwykła rzecz. Przecież pan nie uczył się na uni-
wersytecie i nie słuchał naszych wykładów. Więc jak pan
mógł przygotować się tak dobrze do egzaminów? Chyba
panu ktoś pomagał.
Lenin odrzekł na to :
- Nie, uczyłem się sam.
Wówczas profesorowie zdziwili się jeszcze bardziej.
A minister aż rozłożył ręce ze zdumienia.
Bo rofesorowie i minister nie wiedzieli o tym, że Lenin
był nie tylko bardzo mądry i bardzo zdolny, lecz rownież
bardzo pracowity. A tę umiejętność pracy zawdzięczał
ćwiczeniom gimnastycznym i dobrze zorganizowanemu
odpoczynkowi.
Oto dlaczego Lenin uzyskał dyplom uniwersytecki
z doskonałym wynikiem.

[lech_niedzielski]

U FRYZJERA

Pewien robotnik, niejaki Grigorij Iwanow, przyje-
chał w sprawach służbowych na Kreml.
Iwanow przyjechał z Pitra(Leningradu), by oddać
w kremlow-
skim składzie broni - karabiny, szable, bagnety, rewol-
wery i rozmaitą amunicję.
I oto wykonał swoje zadanie i z czystym sumieniem
wybrał się na spacer po Kremlu. A marzył o tym, że
przypadkiem uda mu się zobaczyć towarzysza Lenina,
którego od dawna chciał ujrzeć.
Lecz nie spotkał nigdzie Lenina, więc w złym humo-
rze wstąpił do zakładu fryzjerskiego na Kremlu. Po-
myślał sobie : "Ostrzygę się, ogolę i czyściutki wrócę
do domu".
Wszedł więc do zakładu fryzjerskiego na Kremlu
i zajął swoją kolejkę. A ludzi w zakładzie było mnós-
two. Dwaj fryzjerzy strzygą i golą, a klienci czekają.
Grigorij Iwanow w niewesołym nastroju siedział
w zakladzie fryzjerskim prawie dwadzieścia minut.
I przez cały czas nie mógł odżałować, że nie spotkał
nigdzie Lenina.
Nagle otwierają się drzwi i wchodzi nowy klient. I oto
wszyscy widzą : przyszedł Włodzimierz Iljicz Lenin
Przewodniczący Rady Komisarzy Ludowych.
I wówczas wszyscy ludzie, znajdujący się w zakładzie
fryzjerskim, wstali z miejsc i mówią :
- Witamy, towarzyszu Leninie !
Grigorij Iwanow również powitał Lenina i, uśmie-
chając się radośnie, patrzy na towarzysza Włodzimie-
rza Iljicza, pragnie go jak najlepiej zapamiętać, by póź-
niej opowiedzieć innym o tym spotkaniu.
Tymczasem towarzysz Lenin też powitał wszystkich
i mówi :
- Kto jest ostatni w kolejce?
Wszyscy byli zdziwieni, że Lenin tak zapytał. I wszy-
scy pomyśleli : "Nie wypada, żeby Lenin czekał w kolej-
ce. Jest przecież szefem rządu; każda jego chwila jest droga".
I wszyscy, którzy znajdowali się w zakładzie, przery-
wając sobie wzajemnie, mówią do Lenina :
Włodzimierzu Iljiczu, to nieważne, kto jest ostat-
ni w kolejce. Zaraz jeden z fryzjerów będzie wolny,
prosimy więc, byście zajęli to miejsce bez kolejki.
Lenin odpowiada :
- Dziękuję wam, towarzysze, ale nie zgadzam się.
Należy przestrzegać koiejności i porządku. My sami
ustalamy prawa i musimy ich przestrzegać w najdrob-
niejszych szczegółach życia.
Mówiąc te słowa Lenin usiadł, wyjął z kieszeni gazetę
i zaczął czytać.
Wówczas podniósł się z miejsca robotnik Grigo-
rij Iwanow i przejęty bardzo, mówi do towarzysza
Lenina :
- Właśnie nadeszła moja kolej. Ale wolę chodzić
pięć Iat nie ogolony, niż żebyście musieli przeze mnie
czekać. I jeśli wy, towarzyszu Leninie, nie chcecie za-
kłócać kolejności, to ja mam uzasadnione prawo ustą-
pienia wam kolejki, a sam zajmę waszą, ostatnią.
Ludzie, którzy znajdowali się w zakładzie, rzekli :
- Dobrze i słusznie mówi.
A mistrzowie-fryzjerzy, brzęcząc nożyczkami, powie-
dzieli również :
- Włodzimierzu Iljiczu, trzeba będzie zrobić tak,
jak proponuje robotnik.
Wówczas Lenin uśmiechnął się. Wszyscy spostrze-
gli, że nie chce urazić robotnika i nie chce sprawić przy-
krości pracownikom zakładu fryzjerskiego oraz klientom.
Włodzimierz Iljicz chowa gazetę do kieszeni i mówi :
"Dziękuję". Po czym siada w fotelu przed lustrem.
Wszyscy patrzą, jak fryzjer ostrożnie i delikatnie goli
Lenina.
Wszyscy patrzą na towarzysza Lenina i myślą : "To
jest wielki człowiek ! A jaki skromny !"
Oto fryzjer zakończył swą pracę, Lenin opuścił za-
kład mówiąc obecnym :
- Do widzenia, towarzysze. Dziękuję wam.

[lech_niedzielski]

SZARY KOZIOŁECZEK

Kiedy Lenin był małym chłopcem, to prawie niczego się nie bał.
Śmiało wchodził do ciemnego pokoju. Nie lękał się, kiedy opowiadano
straszne bajki. I w ogóle bardzo rzadko płakał. A miał młodszego brata Mitie,
łagodnego i dobrego chłopca. Lecz Mitia odznaczał się niezwykle
czułym sercem. Wystarczyło, by ktoś zanucił smutną piosenkę, a Miti
zaraz łzy płynęły z oczu. Szczególnie zaś gorzko płakał, kiedy
dzieci śpiewały piosenkę "O koziołeczku". Mnóstwo dzieci zna
tę piosenkę o babuleńce, która miała szarego koziołeczka. W piosence
mowa jest o tym , że babuleńka kochała bardzo szarego koziołeczka.
Nie pozwalała mu chodzić do lasu, ale koziołeczek nie usłuchał babuleńki
i wybrał się do lasu na spacer. W lesie napadły na niego szare wilki,
rozszarpały go i zjadły. A babuleńce zostawiły różki i nóżki koziołka.
Jest to naprawdę smutna piosenka. Ale rzecz jasna, nie ma powodu do płaczu.
Przecież to jest tylko piosenka. Wszystko w niej jest zmyślone, wcale tak
nie było. Prawda, że koziołeczka żal. Ale sam był sobie winien: dlaczego
poszedł do lasu bez pozwolenia. Miti zawsze drżał głos i wargi, kiedy
razem z dziećmi śpiewał piosenkę o szarym koziołeczku. A gdy
dochodził do smutnych słów: "Napadły na koziołeczka szare wilki"
- za każdym razem zaczynał płakać. Pewnego dnia dzieci zebrały
się przy fortepianie i zanuciły piosenkę o babuleńce i jej koziołeczku.
Odśpiewano spokojnie dwie zwrotki. Ale gdy przyszła kolej na
smutne słowa o tym, że koziołeczek poszedł do lasu, Mitia rozbeczał się.
Wówczas mały Wołodia zrobił straszną minę, zwrócił się do Miti
i umyślnie, jak tylko mógł najgłośniej i najgroźniej , zaśpiewał:
"Na-pad-ły na-a ko-zio-łecz-ka sza-a-re wil-ki..." Oczywiście,
Mitia dopiero teraz rozszlochał się na dobre. Starsza siostra zaczęła
strofować Wołodię za to , że drażni się z Mitią. A na to mały Wołodia
odpowiedział: - To dlaczego Mitia się boi? Ja nie chcę, żeby Mitia
beczał ze strachu. Dzieci powinny być odważne. Wówczas Mitia rzekł:
-No, to już nie będę. Dzieci od nowa zaśpiewały tę samą piosenkę.
A Mitia razem ze wszystkimi odśpiewał ją aż do końca. Tylko jedna
łza spłynęła mu przez policzek, kiedy zabrzmiały ostatnie słowa piosenki:
"Zostawili babuleńce różki i nóżki". Mały Wołodia ucałował młodszego
braciszka i powiedział: - No, teraz zuch z ciebie

[lech_niedzielski]

ZAMACH NA LENINA

Lenin miał wielu wrogów. Miał wielu wrogów dlatego, że
chciał przebudować całe życie na nowo. Lenin pragnął żeby
wszystkim ludziom pracy żyło się bardzo dobrze. I nie lubił
takich, którzy nie pracują. Lenin powiedział o nich: "Jeśli nie chcą
pracować, to niech nie jedzą!" Wielu ludziom to się nie spodobało.
Więc wrogowie Lenina postanowili go zabić. Namówili pewną
niegodziwą kobietę, żeby zabiła wielkiego wodza ludzi pracy,
Włodzimierza Iljicza Lenina. Dali jej rewolwer. Nabili go
zatrutymi kulami i powiedzieli tej zbrodniarce: "Idź do fabryki!
Tam ma dziś przemawiać Lenin. A kiedy zakończy przemówienie
i wyjdzie z sali, podejdź do niego i wystrzel trzy lub cztery razy!"
Owa kobieta tak uczyniła. Włożyła czarną suknię, wzięła rewolwer i
poszła do fabryki, w której przemawiał Lenin. Kiedy Lenin po
przemówieniu wychodził na podwórze, jakiś mężczyzna przebrany
za marynarza, umyślnie upadł przed wejściem. I w ten sposób
zatrzymał wszystkich robotników idących za Leninem. Wskutek
tego Lenin sam wyszedł na podwórze i zbliżył się do samochodu,
chcąc wejść do środka. Lecz w tym momencie kobieta w czarnej
sukni podeszła do Lenina i strzeliła do niego cztery razy. Z czterech
kul dwie trafiły Włodzimierza Iljicza. Ciężko ranny Lenin upadł na
ziemię. Miał przestrzelone płuco i rękę. Zbrodniarka chciała uciec,
lecz zatrzymano ją i osadzono w więzieniu. Robotnicy podbiegli do
Lenina. Wielu płakało. Robotnicy podnieśli Włodzimierza Iljicza i
wsadzili do samochodu. A kiedy samochód ruszył, ludzie zdjęli z
Lenina płaszcz i marynarkę i przewiązali rękę sznurem, by zatamować
obficie płynącą krew. Samochów wjechał do Kremla i zatrzymał się
przed podjazdem wiodącym do mieszkania Lenina.Ciężko ranny
Włodzimierz Iljicz z trudem wyszedł z wozu, a ludzie podtrzymywali
go, żeby nie upadł. Nadbiegli robotnicy, którzy chcieli zanieść
Lenina na rękach do mieszkania. Jednak Lenin nie pozwolił im
na to. Powiedział: -Nie, nie trzeba mnie wnosić na rękach! Bo
jak moja siostra i moja żona zobaczą, że niesiecie mnie na
rękach, to pomyślą, że ze mną bardzo źle. Nie trzeba ich martwić.
Wszyscy dookoła byli zdumieni, że Lenin w takiej groźnej chwili nie
myśli o sobie, tylko o innych. I oto Lenin sam wszedł stromymi
schodami na drugie piętro. Co prawda, podtrzymywano go z
obu stron, lecz jednak szedł o własnych siłach. Natychmiast wezwano
najlepszych lekarzy. Lekarze powiedzieli, że stan jest bardzo ciężki,
kule były zatrute i może nastąpić zakażenie krwi. Lecz silny
organizm Lenina pomógł mu wyleczyć się z odniesionych ran.
I już po sześciu tygodniach Lenin znów przystąpił do pracy.