toaleta

[kasi-a789]

moja córka ma prawie 7 lat, jest dzieckiem wybitnie inteligentnym, zaradnym,
doskonale radzi sobie z nauką (jest w zerówce), badania zrobione przez panią
psycholog wykazały że ma bardzo wysoki poziom inteligencji ale...ale od
pewnego czasu mamy z nią ogromny problem.Córeczka panicznie boi się toalety,
zaczęło się od tego że nie zamykała drzwi ale wydawało mi się to całkiem
normalne, później zauważyłam że wstrzymuje wszystkie potrzeby do ostatniej
chwili, w końcu zaczęła odmawiać korzystania z toalety, załatwia się na
nocnik, każda rozmowa z nią na ten temat kończy się jej histerią, do tego
teraz boi się dzwoniącego telefonu (jakoś kojarzy to z toaletą) oraz tego że
ktoś może do nas przyjść. Nie chce na ten temat wcale rozmawiać, płacze,
krzyczy. Przestała korzystać również ze szkolnej toalety, co to może być?

[bertrada]

Była u psycholożki i psycholożka nie ma żadnych teorii na ten temat?

[lucyna_n]

zamiast robić u psychologa testy na inteligencję lepiej porozmawiać o tym
problemie, a póki co nic na siłę, niech się załatwia na nocnik, bo każdy przymus
zrodzi tylko skutek odwrotny.
gólnie rzecz borąc takie rzeczy biorą się u dzieci z dużego stresu, nerwicy,
często z jakichś problemow domowych, np nieporozumień między rodzicami. Nie
bagatelizowalabym tego.
Dużo ciepła, zrozumienia, przytulania nie strofowania to może wreszcie powie co
się stało , co ją tak bardzo wystraszyło lub kto.

[kasi-a789]

do psychologa zgłosiłam się właśnie z tego powodu, pani doktor powiedziała że
może tylko takie testy zrobić a psychoterapii nie prowadzi się u tak małych
dzieci, zaleciła wizytę u psychiatry. Termin wizyty odległy..a ja się martwię o
córkę, problemy w domu są spore, miedzy mną i mężem, miedzy mną a moją mamą.

[lucyna_n]

niech Pani idzie do innego psychologa dziecięcego, koniecznie, to musiala być
jakas nedouczona głupia gęś. Może nei przeprowadza się terapii takich jak u
dorosłych ale dochodzi się przyczyn, wspólnie z rodzicami ustala jakiś plan
dzialań, jak postępować żeby nie pogorszyć, no i powinna wiedzieć skąd takie
zachowanie u dzieci się bierze.
Inna sprawa że jeżeli rodzina jest chora to nie dziecko powinno się leczyć prawda?

[lucyna_n]

a, jeszcze jedno psycholog to nei doktor, chyba że ma tytuł doktorski. Psycholog
nie kończy medycyny, można sobie z nim tylko pogwarzyć o ludzkich emocjach,
zachowaniach, mechanizmach obronnych.

[kasi-a789]

mój mąż nie zgadza się na terapie rodzinną (chciałam żebyśmy chodzili tylko we
dwoje, bez mojej mamy oczywiście)
ja sama, mimo ze jestem osobą spokojną, wycofaną to ostatnio przez to ciągłe
napięcie, dostaje jakiś napadów furii, mamy jeszcze 2-letniego synka i cała moja
złość odbija się na nim, nigdy na córeczce, krzyczę na niego, odpycham go od
siebie, bardzo się tego wstydzę i jest mi z tym strasznie ale czasami nie
potrafię nad tym zapanować. Zamykam się w pokoju i leże, płaczę i autentycznie
nie mogę wstać z łóżka,

[lucyna_n]

No to chyba sama sobei ani odpowiedziala na wiele pytań ,
nie umiem Pani powiedzieć co Pani może zrobić, ale chyba sama powinna Pani
porozmawiać z psychologiem o tym samopoczuciu, naczej problemy z dziećmi będą
się pogłębiać, a przecież chce Pani żeby one były szczęśliwe a i sama przecież
nie może Pani wieść dalej takiego życia, w końcu psychika nie wytrzyma.
Co do opychania dziecka to proszę sobie powiedzieć że prędzej sobei pani ręce
powinna poucinać niż odepchnąć malego raz jeszcze, NIgdy, przenigdy proszę tego
więcej nie robić. Choćby nie wiem co zrobił. Jakby się Pani czuła gdyby ktoś
kogo Pani kocha, ufa bezgranicznie, jest wpatrzona jak w obraz Panią odepchnął?

[bertrada]

To sama z sobą też idź do psychiatry. No i zastanów się dlaczego mąż tak obawia
się terapii. Ma coś do ukrycia czy co? Nie jesteście przypadkiem ofiarami
przemocy z jego strony?

[lucyna_n]

wielu mężczyzn boi się psychoterapii bo uważają że to dla wariatow, że niemęskie
i takie tam, mają wizję psychoterapi jak z amerykanckich filmów, stereotypy
jeszcze długo będą krążyć w społeczeństwie, jakkolwiek rzeczywiście świadczy to
o tym że nawet jeżeli problem jest po części z jego strony on z tym nic nie
zamierza robić, to nie wroży szybkich zmian na lepsze. Może jednak nie jest aż
tak źle. Mam nadzieję.

[kasi-a789]

jak się leczy nerwicę u tak małych dzieci? skoro nie ma psychoterapii?

[lucyna_n]

z reguły "leczy się" male dzieci z nerwicy lecząć srodowisko w ktorym
przebywają, lecząc rodzinę. Zachowanie dziecka jest odbiciem tego co się z nim
dzieje w domu, w dalszej kolejności w przedszkolu, szkole.
Nie można szukać przyczyny nerwicy u dziecka w nim samym, to tylko reakcja
obronna na stres. Zniknie przyczyna zniknie i skutek.
Pani coreczka wydaje się mieć problem z poczuciem bezpieczeństwa, czyli czymś co
stanowi w życiu dziecka podstawę i jeżeli nie zwiększy się ono to to zaważy a
całym jej życiu.

[kasi-a789]

Ala jest bardzo wrażliwym dzieckiem, po wszystkiego podchodzi bardzo
emocjonalnie, bardzo dużo krzyczy, na każde polecenie, prośbę reaguje krzykiem.
Ja byłam bardzo podobna do niej, takie same problemy, podobne zachowania, ze mną
nikt nigdy do psychologa nie chodził, dopiero wtedy gdy jako nastolatka
cierpiałem z powodu anoreksji i innych rzeczy o których nie chcę pisać. Tylko ja
moich problemów doszukuje się w mojej mamie, która mnie poniżała i nigdy nie
akceptowała ( zresztą to się nie zmieniło). Czy możliwe ze powielam schemat
mojej rodziny, zachowuje się jak moja mama? Nadal mieszkamy z moja mamą

[bertrada]

Zaburzenia emocjonalne nie zawsze są spowodowane czynnikami środowiskowymi.
Często się zdarza, że człowiek po prostu rodzi się nadpobudliwy i nadwrażliwy i
na wszystko reaguje zbyt emocjonalnie. I wtedy trzeba zastosować leki, bo w
przeciwnym wypadku wykończy sam siebie i wszystkich wokoło. Można jeszcze czekać
aż z tego wyrośnie, ale to równie dobrze można czekać na wygraną w totolotka.
Tak jak ktoś rodzi się z padaczką, niedoczynnością tarczycy, itp. Wtedy też
dziwnie się zachowuje i też trzeba to leczyć farmakologicznie.
Ale to nie znaczy, że można wszystko zwalić na zaburzenia osobowości czy
niedojrzałość emocjonalną. Trzeba też rozejrzeć się wokół i sprawdzić, czy
przypadkiem ktoś swoim postępowaniem nie prowokuje dziecka do takiego
zachowania. Dopiero po wyeliminowaniu czynników środowiskowych wkracza się z
leczeniem.

Jesteś pewna, że twoja córka nie padła ofiarą pedofila? Bo takie objawy jak
paniczny strach przed toaletą mogą to sugerować.

[lucyna_n]

>
> Jesteś pewna, że twoja córka nie padła ofiarą pedofila? Bo takie objawy jak
> paniczny strach przed toaletą mogą to sugerować.

też mi to chodzi po głowie.

[lucyna_n]

Pani z byle powodu krzyczy- dziecko uczy się że jak coś jest nei tak się
krzyczy, w ten sposób komunikuje swoje problemy bo wzoruje się na zachowaniu
dorosłych. W dodatku widzi też jak jest pani traktowana przez babcię, męża, nie
szanuje bo nie widzi szacunku. To są trudne sprawy, zaznaczam że w żaden sposób
nie chcialabym Pani krytykować czy pouczać, bo domyślam, się że chęci są tylko w
realizacji wszystko kuleje. Wiem tylko że jeżeli nic się nie zmieni to będzie
tylko gorzej, Pani sama wie bo na własnej skórze się przekonała jak źle mogą się
skończyć stres i nerwy u dziecka, proszę zawalczyć o rodzinę, o poczucie
bezpieczeństwa dla dzieci i siebie. Sama raczej nie da Pani rady, trzebaby
pomocy specjalisty.

[bertrada]

Nerwice u dzieci leczy się farmakologicznie. Nie mniej jednak należałoby
wcześniej sprawdzić, czy przypadkiem nie jest ona spowodowana jakimś czynnikiem
środowiskowym, np wykorzystywaniem seksualnym. Bo jeżeli nie wyeliminuje się
tego czynnika, to żadne leczenie nie pomoże. Bo to tak jakbyś chciała leczyć
poparzenia nie wyjmując ręki z wrzątku.
Idź z córką jak najszybciej do jakiegoś psychiatry dziecięcego, chociażby
prywatnie. A co do psychologów, to zanim skorzystasz z porady któregoś z nich to
wcześniej zasięgnij o nim opinii. A od poprzedniego, jeżeli był prywatny, to ja
bym zażądała zwrotu pieniędzy. I jeszcze doniosła go do przełożonych o ile w
ogóle jest gdzieś zrzeszony i ma takowych.

[lucyna_n]

tak tak farmakologicznie, weź ty się puknij w czoło bertrada
w rodzinei problemy a dziecko ma łykać psychotropy....
dobrze że zdecydowalaś się być singlem.

[kasi-a789]

wolałabym nie dawać jej leków, ale boje się ze same z tego nie wyjdziemy. Mała
boi się już nawet jak zadzwoni telefon,

[bertrada]

A jak dostanie grypy, to też jej nie dasz leków? Przypominam, że Twoim
obowiązkiem jest dbać o leczenie dzieci. I to na poziomie jaki umożliwia
współczesna medycyna. I o tym powinien zadecydować lekarz a nie Twoje uprzedzenia.

[lucyna_n]

nie strasz ludzi bo już naprawdę darowalabyś siedmiolatce z fobia psychotropy.
uprzedzenia są tu akurat bardzo wskazane.

[lucyna_n]

dziecku to tylko jakieś ziołowe krople, melisa, proszę zapytać lekarza czy jest
coś c można podać jakaś neospasmina, czy coś w tym rodzaju, chociaż stawialabym
póki co na przytulanie, wspólną zabawę, wspólne pieczenie ciastek, rysowanie (w
rysunkach często wylazi problem), spacer czy basen, a nie leki, to naprawdę
potrafi działać cuda. Może kupić specjalnego magicznego pluszaka co będzie z nią
chodzil do toalety i odganial "potwory", no sama nie wiem musi Pani pogłówkować.
W telefonie zmienić dzwonek, żeby się mniej kojarzył.

[kasi-a789]

tak własnie jest,mąż uważa że psychoterapia jest dla wariatów. Mąż mnie obraża,
krzyczy na mnie bardzo, na Ale też krzyczy ale nie jest złym ojcem, poświęca jej
dużo czasu, bawią się wspólnie, mają dobry kontakt, ale mąż bardzo krzyczy na
nas. Ja teraz też krzyczę. Jak dopada mnie taka furia to mówię o tym mężowi,
proszę go o pomoc, mówię że sobie nie radze ale on wtedy krzyczy jeszcze bardziej

[lucyna_n]

cholerka, z tym krzykiem to pasztet, nie może być krzyku w domu jeśli dzieciaki
mają się czuć bezpiecznie. No nie może być awantur i już. Jeśli mąż tego nei
zrozumie i nie zmieni to ja nei wiem czy cokolwiek tu pomoże. Może mężowi
relanium do zupy albo co?

[kasi-a789]

oj to nie jest tak, ja dam jej leki jeżeli będzie trzeba ale wolałabym żeby
najpierw spróbować czegoś innego.
Nie krzyczę cały czas, jestem osobą spokojną, nie krzyczę na Ale, kłócę się z
moja mamą która mnie szczerze nienawidzi i z mężem

[bertrada]

Mimo wszystko ta toaletofobia jest podejrzana i sugerowałabym jak najszybciej
znaleźć jej przyczynę. I nie sądzę, żeby to było od tego, że wszyscy na siebie
wrzeszczą. Nie wrzeszczą od dzisiaj tylko od zawsze, więc podejrzewam, że już
wszyscy się do tych wrzasków przyzwyczaili i nie robią one na nikim wrażenia.
Zwłaszcza jak to tylko na powrzeszczeniu się kończy. Może po prostu jesteście
cholerykami i tak już macie, że sobie musicie powrzeszczeć.

[lucyna_n]

a może wreszcie stres przekroczył pene granice, a może dziecko jest coraz
bardziej świadome tego co się dzieje, a może ktoś je nastraszyl głupim
opowiadaniem, a może...tak można gdybać do końca świata.
Jedno jest pewne dom pełen awantur gdzie nie ma poczucia bezpieczeństwa ani
szacunku to fatalna opcja dla wrażliwego dziecka.

ja bym tak nie umiała

[nudzesieee]

jak to się robi, że jednocześnie jest się "spokojną i wycofaną" oraz się
"krzyczy, ryczy, histeryzuje i odpycha dwuletniego syna"?

skoro mąż nie chce się leczyć, to Ty idź sama na terapię

[lucyna_n]

to chyba jest możliwe że na zasadzie odreagowania osoba wycofana co jakiś czas
wybucha i skrupia się nie na tym co powinno, z drugiej zaś strony osoby
agresywne często uważają się za spokojne a swoje reakcje za usprawiedliwione i
sprowokowane z zewnątrz.

[nudzesieee]

lucyna_n napisała:

> to chyba jest możliwe że na zasadzie odreagowania osoba wycofana co jakiś czas
> wybucha i skrupia się nie na tym co powinno, z drugiej zaś strony osoby
> agresywne często uważają się za spokojne a swoje reakcje za usprawiedliwione i
> sprowokowane z zewnątrz.
a dziewczynce damy nocnik i psychotropy....

[lucyna_n]

no właśnie nie wiem
a ty co taka przykra dzisiaj?

[nudzesieee]

@

przykra?
etam
ja tylko spokojna i wycofana jestem....

[kasi-a789]

w moim domu były całe życie awantury i to takie straszne, tata groził mi i mamie
ze nas zabije, ale tata umarł jak byłam w ciąży.
mąż nie chce się wyprowadzić, a ja już nie mogę mieszkać z mamą

[lucyna_n]

a mąż dlaczego nie chce się wyprowadzić?
może należy zabrac dzieci i wyprowadzić się dla ich i własnego dobra bez męża.

[nudzesieee]

lucyna_n napisała:

> a mąż dlaczego nie chce się wyprowadzić?
> może należy zabrac dzieci i wyprowadzić się dla ich i własnego dobra bez męża.
dla dobra dzieci, to najpierw się idzie na terapię, a potem zakłada rodzinę

[lucyna_n]

wiesz, można się czuć przez jakiś czas świetnie i myśleć że najgorsze już za
Tobą, że teraz już będzie pięknie i uroczo, że nie popelnisz blędów swoich
rodziców, człowiek do tego jest zakochany, nie zdaje sobie sprawy z wielu
rzeczy, zwłaszcza jak bardzo młody. Można się ocknąć po tzw. niewczasie, grunt
żeby jak się już ocknęło to nie tkwić w tym tylko jakoś działać.

[nudzesieee]

@

[kasi-a789]

byłam ofiarą przemocy, ale czy to znaczy że nie powinnam zakładać rodziny?
chodziłam do psychologa, psychiatry ale demony przeszłości chyba zostaną na
zawsze ze mną.
Nie zwalam winy na kogoś, przyznałam się do tego ze wybucham ale zrozumcie i mi
jest ciężko.
moim zdaniem jedyne wyjście z tej sytuacji to wyprowadzka do innego mieszkania i
terapia rodzinna ale mąż się nie zgadza

[nudzesieee]

kasi-a789 napisała:

> byłam ofiarą przemocy, ale czy to znaczy że nie powinnam zakładać rodziny?


ale demony przeszłości chyba zostaną na
> zawsze ze mną.

a więc jak najbardziej, nie powinnaś była zakładać rodziny

[lucyna_n]

przecież im łbów siekierą nie porozbija, po co takie wpędzanie w poczucie winy

[nudzesieee]

lucyna_n napisała:

> przecież im łbów siekierą nie porozbija, po co takie wpędzanie w pani się
pyta, to grzecznie odpowiadam

[lucyna_n]

nigdy o nic Cię nie zapytam!

[kasi-a789]

trochę mi się przykro zrobiło, nie jestem wcale złą mamą, dbam o moje dzieci

[lucyna_n]

teraz skup się raczej na tym co się z córką dzieje a nei czy jesteś dobrą mamą
czy złą. Będziesz najlepszą jak zmienisz tę sytuację ktora teraz panuje w Twoim
domu. Gotowanie i sprzątanie tutaj nie pomoże.
Dobrze że wogóle dostrzegasz problem i jesteś gotowa córce pomóc, ale jeśli
liczysz na to że pójdzies do lekarza dziecku dasz tabletki a reszta zostanie po
staremu i wszystko się ułoży i przyklepie to się nie łudź. Nie chcesz żeby Twoja
corka żałowala że się urodzila, była nieszczęśliwa całe życie to działaj. Od
pisania na forum dziecko Ci nei wyzdrowieje.

[kasi-a789]

dziękuję za rady, nie chce żeby moja córka czuła się całe życie tak jak ja, nie
liczę na to że dam jej leki i będzie po problemie, pytałam o leki bo nie wiem
czego mogę się spodziewać, jakich reakcji.
Jeśli chodzi o padaczkę to konsultowałam problem z neurologiem i wszystko jest
dobrze, jak dzwoni telefon moja córka obawia się że może dzwonić ktoś kto będzie
chciał do nas przyjść i coś reperować w toalecie.
Skoro córeczka tak bardzo nerwowo reaguje na próby (bardzo łagodne) rozmawiania
na ten temat to może jakaś hipnoza...
Kiedyś, gdy spłuczka w naszej toalecie była popsuta i troszkę leciała woda to
moja mama cały czas kazała Ali nasłuchiwać czy leci woda, mała się tego bała,
zwracałam mamie uwagę żeby tego nie robiła, ale ona wie lepiej...Moze to przez
to, ten lęk?

[...]

[lucyna_n]

Post niedostępny ze względu na naruszenie prawa lub regulaminu.

[grosik68]

To moze lepiej wylewanie wosku, a jak nie pomoze to na trzy zdrowaski do pieca.
Kobieto, wybierz sie jak najszybciej z corka do dzieciecego psychiatry, zeby
zdiagnozowac, jaka jest przyczyna jej stanu. I zadbajcie nareszcze o ludzka
atmosfere w domu - krzyk, awantury i odpychanie od siebie dzieci nie sa metodami
wychowawczymi, sa tortura dla dzieci.
Opowiedzialnosc za wychowanie Twoich dzieci ponosisz Ty,doszukiwanie sie winy w
zepsutej spluczce to tylko odwracanie uwagi od rzeczywistych problemow. Jezeli
rzeczywiscie chcesz pomoc corce, to zajmi sie tez soba, idz na terapie (z mezem
czy bez) i zapenij swoim dzieciom cieply i bezpieczny dom.

[kasi-a789]

a i mam jeszcze jedno pytanie, gdyby córka dostała leki to jaka może byc reakcja
na te lekarstwa?, będzie ospała?, może mieć wahania nastroju? czego mogę się
spodziewać.
Zadzwonił telefon, córka wpadła w histerie, krzyczała, piszczała, zatykała sobie
uszy, przytulałam ją i uspokajałam ale nic do niej nie docierało, krzyczała że
się boi. Nie mogę odizolować ją od świata.

[nudzesieee]

kasi-a789 napisała:

> a i mam jeszcze jedno pytanie, gdyby córka dostała leki to jaka może byc reakcj
> a
> na te lekarstwa?, będzie ospała?, może mieć wahania nastroju? czego mogę się
> spodziewać.

spalenia się w piekle



siebie zacznij leczyć i męża

[bertrada]

To wszystko zależy od tego co to będą za leki. Lekarz, który je przepisze,
wszystko dokładnie wyjaśni. Najprawdopodobniej wystarczą jakieś lekkie środki
przeciwlękowe. Niemniej jednak obawiam się, że nie obejdzie się bez prób
poszukiwania przyczyny takiego zachowania. Być może naprawdę coś niedobrego się
Twojej córce przytrafiło. I być może ciągle się przytrafia. Może na początek
zmień sygnał telefonu na jakiś inny.

[bertrada]

Jeszcze jest opcja, że to może być padaczka a dźwięk telefonu jest czynnikiem,
który wyzwala atak. Skonsultuj to z neurologiem.

[zyrafa46]

Przeczytałam pierwsze ok 10 postów.
Reszty nie mogę. Serce mi "skacze" z nerwów. Ostatnio mam taki wrażliwy puls.
Wg mnie dzieci trzeba ratować!
Ratunek dla dzieci?
To natychmiastowe leczenie RODZINY. Całej, ale bez nich.
One jak papierki lakmusowe zadziałają. Kwasy znikną i dzieci zaczną być "cudownie" normalne i zdrowe.
Pracowałam kiedyś z małymi dziećmi (nauczycielka). Gdy były z nimi problemy (nieraz bardzo poważne) - rozpoczynałam pracę ... z rodzicami. Tylko z nimi. A dzieciaki rosły :-). Ależ to radocha :-))))))))).

A teraz mantra.....
Pisałam kiedyś o pewnej książce....
Kupiłam ich kilka. Jedną dla siebie, pozostałe do pożyczania. I warto. Jednym z jej czytelników była młoda osoba, którą znalazłam na drzewie (podobno nie ma przypadków). Już wszystko było gotowe...Wystarczyło zsunąć nogi...
Ta osoba żyje i chce żyć dalej. Co parę miesięcy dzwonię do niej. Jest OK.

...
...
...
Żyrafa

[kasi-a789]

to co ja mam zrobić? mam wyprowadzić się z dziećmi?, nie stać mnie, mąż na
terapie się nie zgadza, z córką do psychologa chodzę, do psychiatry mamy
umówioną wizytę na 18 listopada. Mamy nie mogę zmienić, rozmawiam z nią. proszę
ale to nie skutkuje, do męża staram się nie odzywać ale i tak zawsze znajdzie
powód żeby na mnie krzyczeć.
Próbowałam z córką wielokrotnie rozmawiać o tej toalecie, o tym czego się boi
ale ona zamyka się w sobie, dlatego pomyślałam o tej hipnozie, nie oceniajcie
mnie źle bo ja chce dla niej jak najlepiej i czepie się wszystkiego jeśli będzie
szansa że jej to pomoże. Ale pewnych rzeczy nie przeskoczę..np krzyków mojego męża

[lucyna_n]

najlepiej usiądź na dupie, nie rób nic, mężowi pozwól wrzeszczeć a jak zacznie
bić to też mu nei zabraniaj, a dzieciom zaaplikuj psychotropa.
Ja nei wiem jak można tak egoistycznie woleć krzyki męża niż dobro wlasnych dzieci.
Zrobiłabym wszystko żeby dziecku pomóc jakby miało taką nerwicę, chybaby mi
serce pękło gdyby moje dziecko krzyczalo ze strachu, nie wyobrażam sobie takiej
bierności. Ocknij się kobieto!!!! na co Ci ten mąż? tylko do przynoszenia
pieniędzy i robienia mu za worek treningowy??

[stokrotka_beauty]

kasi corka Ci nie powie czemu sie boi isc do toalety. warunki ku temu poprostu nie sa sprzyjajace!! ten sekret moze ukrywac nawet latami.nie chce tu nic sugerowac, ale przyjzyj sie mezowi...

[bertrada]

Przynajmniej tyle, że umówiłaś córkę do psychiatry. Sprawdź jeszcze tutaj:
www.niebieskalinia.pl/index.php?w=1280.

[free123]

1. NIGDY w życiu nie podawaj dziecku leków !!!
2. Znajdź PSYCHOTERAPAEUTĘ z certyfikatem /google:
Polskie+Towarzystwo+Psychiatryczne lub Psychologiczne; a tam lista
osób/ Niekoniecznie psychologa ... Najlepiej terapeutę rodzinnego.
I jak ktoś Ci napisał, zazwyczaj jest tak - a w twoim przypadku
wręcz wygląda to modelowo - że terapię realizuje się z dorosłymi, a
nie z dzieckiem. Owszem - 1/2 wizyty z dzieciakiem , a reszta z
dorosłymi.
3. Jak mąż nie chce iść to wybierz się SAMA !!!
4. A czy ty sama przeszłaś terapię ?

I jeszcze raz - ŻADNYCH LEKÓW !

[nudzesieee]

pani Kasi nie zależy na dziecku, tylko na utrzymywaniu swojego
świętego przekonania, że "ma prawo być matką, bez względu na
wszystko"

jeśli pójdzie na terapię może się okazać, że popełniła wiele błędów,
a wtedy pojawią się wątpliwości co do tego, jak sobie życie ułożyła

to może być trudne, dla niej zbyt trudne
"dlaczego mam sobie czegoś odmawiać, skoro TO JA BYŁAM OFIARĄ
PRZEMOCY?" - tego, że teraz stała się sprawcą przemocy dostrzec nie
może

dlatego na terapię nie pójdzie, ale dziecko faszerować będzie
chętnie (w końcu matką jest dobrą, prawda? zależy jej na szczęsciu
dziewczynki)

i bez względu na to ile razy napiszecie "idź na terapię SAMA", ona
tyle razy napisze "mąż na terapię się nie zgadza"
bo to jest idealna wymówka

słowo SAMA nie przeniknie do jej świadomości, bo ma pięknie
wyrobiony nawyk zwalania całego zła na wszelkie okoliczności
występujące na tym świecie połączony z ze świętym
przeświadczeniem "byłam ofiarą, więc jako osobie poszkodowanej do
końca życia należy mi się wszystko czego zapragnę"

[free123]

Ale też pisząc w taki sposób - bądź pewna, że nie zachęcasz jej
wcale ... A nie o to tu idzie, żeby kobiecie dokopywać.

[nudzesieee]

free123 napisała:

> Ale też pisząc w taki sposób - bądź pewna, że nie zachęcasz jej
> wcale ... A nie o to tu idzie,
a o co idzie?

pani przyszła sobie na forum zapytać co będzie "najlepsze dla jej
dziecka", żeby zaspokoić swoje potrzeby i tkwić w przekonaniu "jaką
to ja dobrą matką jestem"

mnie się nudzi, więc przyszłam na forum zaspokoić swoją potrzebę:
zabić czas oczekiwania na coś


ja sobie robię dobrze
Kasia robi sobie dobrze

wszyscy są zadowoleni
więc nie widzę problemu

[lucyna_n]

miałaś rację
przyznaję
wciąż jeszcze wiele nauki przede mną

[nudzesieee]

lucyna_n napisała:

> miałaś rację
> przyznaję
> wciąż jeszcze wiele nauki przede mną
jeśli tną to nich tną
nie musisz się powtarzać

przytakiwanie fajne jest, fakt

ale chętnie bym się w tym przypadku myliła

Mylisz się

[laurpi]

ja tu widzę co najmniej dwie osoby niezadowolone.
To, co Ty robisz ja uważam za rodzaj agresji, "zabijanie prawdą".
Jeśli, Twoim zdaniem, wszyscy tu mają sobie robić dobrze, to ja też
sobie zrobię: może tu widzę parę osób, które nie powinny mieć
dzieci, ale Ty również do nich należysz i nie wiem, czy w Twoim
wypadku terapia pomoże.

[nudzesieee]

laurpi napisała:

> ja tu widzę co najmniej dwie osoby niezadowolone.
> To, co Ty robisz ja uważam za rodzaj agresji, "zabijanie prawdą".

wszyscy wiedzą, że bystra jesteś, Laurpi, więc pomagaj Lucynie i walczcie
dzielnie razem
a nie będziesz się wspinała teraz na Titanica, który i tak za sekundę zatonie


> Jeśli, Twoim zdaniem, wszyscy tu mają sobie robić dobrze, to ja też
> sobie zrobię:
brawoooo!!!! tak trzymaj!!


może tu widzę parę osób, które nie powinny mieć
> dzieci, ale Ty również do nich należysz
dzieci nie mam :)
więc czepiania się w wolnych chwilach nie planuję, ale też nie wykluczam


i nie wiem, czy w Twoim
> wypadku terapia pomoże.
oj, zdziwiłabyś się jakimi cudami/darami potęga umysłu może nas obdarować

[kasi-a789]

> pani Kasi nie zależy na dziecku, tylko na utrzymywaniu swojego
> świętego przekonania, że "ma prawo być matką, bez względu na
> wszystko"

jak możesz tak pisać wcale mnie nie znając??
> jeśli pójdzie na terapię może się okazać, że popełniła wiele błędów,
> a wtedy pojawią się wątpliwości co do tego, jak sobie życie ułożyła

nigdy nie powiedziałam że nie popełniam błędów

> dlatego na terapię nie pójdzie, ale dziecko faszerować będzie
> chętnie (w końcu matką jest dobrą, prawda? zależy jej na szczęsciu
> dziewczynki)
>

kilka zdań wcześniej napisałam że nie chce dawać dziecku leków, nie spieszę
się z tym to ostateczność

> i bez względu na to ile razy napiszecie "idź na terapię SAMA", ona
> tyle razy napisze "mąż na terapię się nie zgadza"
> bo to jest idealna wymówka

to nie jest żadna wymówka, nie napisałam że nie pójdę sama

[kasi-a789]

wcale nie uważam że jestem idealna, tez popełniam wiele błędów ale bardzo się
staram, oceniać jest bardzo łatwo, ech..:(

[lucyna_n]

użalać się nad sobą jeszcze łatwiej.

ale kto się myli?

[kasi-a789]

[laurpi]

Mój post był odpowiedzią na post Nudzesie. Spójrz na drzewko. Moj
post jest pod jej postem.

[kasi-a789]

nie przyszłam tu użalać się nad sobą, przyszłam żeby zapytać co może dolegać
mojej córce, nie chce jej dawać leków ale jeśli trzeba będzie to dam, nie
napisałam ani razu że przyczyną mojego zachowania jest przemoc której
doświadczyłam w dzieciństwie, napisałam o przemocy bo chciałam zaznaczyć że wiem
jak wielkim problemem może być dla dziecka dom pełen kłótni, walczę z tym,
rozmawiam z mężem z mamą,ktoś mi zarzucił że nic nie robię...zrozumcie ja się
nie mogę wyprowadzić z domu bo mnie na to zwyczajnie nie stać, a córka bardzo
kocha ojca, jest z nim zżyta. Chodzę do psychologa, ten do którego chodzimy
teraz nie jest pierwszym lekarzem, chodzę codziennie do pani wychowawczyni i
pytam o zachowanie córki. Szukam dobrego psychiatry, rozmawiam z nią cały czas,
jestem blisko, czytamy książeczki, chodzimy na spacery..co ja mogę jeszcze
zrobić żeby jej pomóc?
ze 3 razy zdarzyło mi się po prostu wybuchnąć ale nie przy córce, zdarzyło mi
się i bardzo się tego wstydzę ale jestem tylko człowiekiem i zdarzają mi się
chwile słabości,

[lucyna_n]

ja nei wiem czego Ty jeszcze nie wiesz
skoro jest cacy i nie ma czego zmieniać to czemu dziecko krzyczy ze strachu.
dobra, kończę zanim się wykończę.

[free123]

Ja Ci napisałam, co masz zrobić ...

Na MARGINESIE - osobiście znam osobę, która nie mając gdzie i za co
pewnego dnia wzięła roczne dziecko pod pachę i wyszła z mieszkania.
Dziś dziewczynka ma 8 lat i jest przecudnym, ślicznym, pełnym życia
dzieckiem.
A to tylko dlatego, że matce zależało na jej dobru ...
I bynajmniej nie pytała - gdzie ? za co ? i jak ?

[vento_p]

Kasiu, odbierz pocztę na gazecie

[evee1]

Ja bym radzila udac sie do psychologa i ze soba i z coreczka. A moze
udaloby Ci sie wyprowadzic chociaz na jakis czas? Chociaz to wcale
nie musi byc dobre dla dziecka, bo a) jak sama piszesz corka jest
zwiazana z ojcem, b) zmiana srodowiska dziecka (szkola, kolezanki)
moze miec dodatkowo ujemny wplyw.
Jezeli jednak jestes w sytuacji bez wyjscia i zyjesz w ukladzie,
ktorego nie mozesz zmienic, to wazne zebys sie nauczyla w tym
ukladzie funkcjonowac i w tym napewno pomoze Ci psycholog. To ze sie
klocisz z mezem i z mama (ja tez sie kloce z mama, ktora ze mna
mieszka), nie oznacza, ze tak musi byc i ze musisz do tego
podchodzic tak emocjonalnie. Innych nie zmienisz, siebie (czy tez
raczej swoje podejscie do nich) mozesz.

Co do coreczki, to uwazam, ze koniecznie udaj sie z nia do
psychologa/psychiatry dzieciecego. Sa dzieci, ktore
Moj syn konstytucje psychiczna chyba odziedziczyl po mamusi ;-) i
tez zdarzalao mu sie w przeszlosci wykazywac rozne neurotyczne
zachowania. W oklresie wychodzenia z pieluch odmawial robienia kupy
na sedes. Siku - bez problemu, na kupe koniecznie trzeba mu bylo
zalozyc pieluche. Byly cyrki, bo probowalismy go namawiac, prosic i
przekonywac, zeby sprobowal do toalety. Pozniej mial okres, ze bal
sie zalatwiac sie w toalecie w przedszkolu. Czekal 8 godzin, dopoki
nie przyszedl po niego moj maz (w przedszkolu wszystko bylo OK,
oanie do niczego go nie zmuszaly) i jak tylko syn meza zobaczyl, to
dopiero wtedy lecial na sedes. Te zachowania mozna podciagnac pod
dziwactwa dzieciece, ale jak syn mial okolo 10 lat, to mielismy ze
dwa miesiace z glowy, bo syn mial stany lekowe na punkcie samolotow.
Nie spal, stale wysluchiwal, czy nie leci gdzies samolot i jak
uslyszal jakis, to wpadal w histerie. Bal sie i ciezko go bylo
uspokoic. A dzieciak przeciaz rozumny juz byl i WIEDZIAL, ze samolot
nie spadnie nam na dom. Jakos samo to przeszlo wreszcie.
Twoja corka ma pewnie stany lekowe (ale to moze zdiagnozowac tylko
psychiatra i radze poszukac dzieciecego), ale jezeli spowodowane sa
one sytuacja w domu, to ona nie powie Ci dlaczego sie boi, bo ten
lek nie jest racjonalny (na przyklad nie jest racjonalnym bac sie
dzwonka telefonu) i byc moze boi sie czegos czego sobie nie
uswiadamia. Nie wiem na ile skuteczna jest terapia CBT w przypadku
dzieci, ale moze tutaj by pomogla (jezeli chodzi o ten dzwonek
telefonu, to mozesz sprobowac porozmawiac z coreczka na temat tego
co sie najgorszego moze stac jak zadzwoni telefon i co JEJ sie moze
wtedy stac; albo moze ona sprobowac wyobrazic sobie tez dzwoniacy
telefon jako smiesznego, malego, piszczacego i podskakujacego
zwierzeczka, ktory nie jest jej w stanie nic zrobic).
I jezeli jest to stosunkowo swieza sprawa, to corka
najprawdopodobniej nie musi brac lekow. Ja osobiscie staralabym
najpierw wyprobowac wszystkich innych nie farmakologicznych metod.
Zreszta wiekszosci lekow antydepresyjnych czy przeciwlekowych nie
poleca sie dawac dzieciom w wieku Twojej coreczki.
Powodzenia zycze.