Pomóżcie mamie

[kulka122]

Jak mam pomóc mojej mamie; kilka lat temu zlikwidowano protezownię, w której
pracowała i do tego czasu mama robi protezy w domu, ale widzę u niej
pogłebiający się stan przygnębienia czy wręcz depresji. Nie jest z siebie
zadowolona, często płacze(wcześniej była spokojna i bardzo stabilna
psychicznie), przestają ją cieszyć rzeczy, które dawniej sprawiały
przyjemność, a codzienne obowiązki nagle zaczynają urastać do rangi bardzo
ciężkich problemów. W dodatku ojciec nie bardzo angażuje się w pomoc w domu;
nie można się go doprosić, by wykonał jakąś cięższą pracę. Są takie rzeczy
które zrobić może tylko mężczyzna np. wyniesienie gruzu i przegniłych desek,
które są bardzo ciężkie , a które od kilku lat zalegają w piwnicy. Ojcu to
nie przeszkadza. Mama jednak cierpi, widząc ,jak niszczeje dom jej rodziców.
W lecie nie było wcale lepiej, ja niestety studiuję i często nie ma mnie w
domu, a nasz ogród wymaga wielu starań. Ojcu nie chce się pomagać w sadzie;
pretensje mamy oddala komentarzami typu:przecież ja cię nie zmuszam, żebyś to
robiła.
Bardzo proszę o jakieś sugestie, może ktoś zna jakąś dobrą lekturę { mama
bardzo lubi czytać, ale nie wierzy w poradniki tego typu, wiem zresztą, jak
wielu autorów pisze je tylko dla pieniędzy, nie po to, by pomóc). Będę
wdzięczna za jakąkolwiek poradę.

[opium4]

mysle, ze fachowej odpowiedzi udzieli Ci psycholog, ale mi przychodzi na mysl
to, ze pewnie nie tylko zachowanie taty i sytuacja z domem, czy ogrodkiem
wpedza Twoja mame w depresje, ale pewnie to, ze ma maly kontakt z innymi
ludzmi. Skoro pracuje w domu, to pewnie rzadziej wychodzi. Moze powinna zaczac
jakos wychodzic z domu? Na przyklad na jakas gimnastyke, czy na przyklad na
jakis kurs jezyka, albo ceramiki - chodzi o jakies nowe zainteresowania. A moze
powinna sie wybrac do psychologa?

[kulka122]

Dziękuję za radę, ale niestety wizyta u psycho;oga nie wchodzi w grę. Wiem, że
przydałby jej się ktoś doświadczony, kto mógłby udzielić fachowej porady, lecz
w naszym maleńkim "wioskomiasteczku" po prosty nie ma do kogo się zwrócić- jest
w tutejszej przychodni coś na kształt poradni psychologicznej, ale, po pierwsze-
trudno dostać tam skierowanie od lekarza rodzinnego. po drugie-jest to
ryzykowne. Znam opinie o pracujących tam osobach i o ich "dyskrecji". Niestety,
w tak małej miejscowości trudno o szeroki asortyment kursów i szkoleń- a o
dojeżdżaniu gdzieś nie ma mowy(koszta plus choroba lokomocyjna mamy...).

[gregenx]

Musi pojśc do psychiatry. Dostanie receptę na leki i od razu będzie wyluzowana
i odzyska cheć życia. To działa naprawdę ... Mi się udało ....

[kulka122]

Niestety już była o tym mowa- terapia przydałaby się całej rodzinie, z tym ,że
ojciec nie potrafi być w takich razach szczery...Dziś znowu się pokłocili, a on
zwalił wszystko na mamę i nawyzywał ją od wariatek, bo powiedziała mu prawdę-
że nie zamierza tak się mu dać zniewolić, jak babcia{matka ojca} dała się
stłamsić swemu mężowi...

[kulka122]

Bardo proszę, czy ktoś mógłby udzielić mi jeszcze jakiejś porady? Proszę, mamie
jest bardzo ciężko, mnie też nie jest łatwo(problemy z zaburzeniami odżywiania,
choć już jest w miarę w porządku).

[an_a1]

Może ojciec ma jakiegoś kumpla lub przyjaciela zorientowanego w Waszej sytuacji
rodzinnej, którego obdarza znacznym zaufaniem. Spróbuj się z nim dogadać. Być
może Ci się powiedzie, choć prawdę powiedziawszy, sam^a nie jestem przekonana,
co do skuteczności takich zachodów.
Druga propozycja to zwrócić się do ktorejś z najbliższych przyjaciółek mamy,
szczególnie tych, które umieją zagonić mężów do porządków, a zarazem dobrze
znają Twojego ojca. Niechby się podzieliły z mamą doświadczeniem. Pogadałyby z
nią jak to między kobietami.
Ana

[kulka122]

Ojciec wychodzi z założenia, że to on zna się najlepiej na wszystkim i nie
przyjmuje rad, nawet od rodziny. Mama natomiast nie spotyka się zkoleżankami;
jej siostra mieszka daleko i sama ma kłopoty mężem, człowiekiem agresywnym i
totalnym egoistą. Mama nie bardzo ma z kim pogadać; matka ojca uważa, że o
kłopotach się nie mówi. Gdy kiedyś mama próbowała na coś się poskarżyć (ojciec
swego czasu był bardzo podejrzliwy i pytał nawet, dlaczego mama tak wcześnie
wychodzi do pracy) babcia zaczęła mówić o...pogodzie. Proszę, co mam zrobić, by
ją jakos wzmocnić? Zaproponowałam zażywanie leków przeciwdepresyjnych, ale mama
nie chce o tym słyszeć.

[gumaguma]

Kulko, z tego co piszesz wynikają moim zdaniem dwie niepokojące sprawy.
Pierwsza to to, że jak mi się wydaje problem jest zadawniony, to znaczy że
przechodzi z pokolenia na pokolenie. Wspomniałaś o postawie babci, taty i
twoich osobistych kłopotach. To nie ułatwi leczenia. Drugi to ten brak
dostępu do fachowej pomocy i stosunek mamy do "brania tabletek". Dla mnie
twoja mama niewątpliwie wykazuje objawy depresji. A to trzeba leczyć i chyba
tabletek się nie uniknie.
Mama jest zdala od dobrej poradni, ale ty studiując masz chyba możliwość udania
się do specjalisty i poproszenia o pomoc dla niej.
Na pewno nikt nie przepisze niczego zaocznie, ale prawdopodobnie znajdzie
jakieś rozwiązanie. Znajdź namiary na kogoś z prawdziwego zdarzenia w twoim
mieście, bo niestety zdarzają się różni psychologowie.
Możesz poza tym na początek spróbować namówić mamę na "deprim", sprawy to nie
rozwiąże, ale jeśli choć trochę złagodzi objawy to może mama w przyszłości da
się przekonać do dalszego leczenia. To lek ziołowy na bazie dziurawca (w
każdej aptece bez recepty), polecany nawet dla młodzieży szkolnej, więc nie
powinna mieć nic przeciwko niemu.
Wspomniałaś, że mama lubi czytać. To bardzo ważne, bo w ten sposób ma jakiś
własny obszar w którym może zregenerować swoją psychikę. Są doskonałe książki
psychologiczne mądre, a jednocześnie przystępnie napisane. Ja osobiście
polecałabym np. Eichelbergera (to mój wybór), a zdecydowanie odradzała
wszystko, co obiecuje błyskawiczną naprawę problemu.
Niestety, jak zapewne wiesz, nie ma w depresji błyskawicznego wyleczenia. To
musi być proces, bo i na depresję składają się często czynniki z wielu lat.
Ale zawsze warto zacząć ten proces. I to jak najszybciej.
Pozdrawiam ciebie i mamę.

[kulka122]

Dziękuję! Wiem, że problem jest zadawniony, ale rzeczywiście, studiując w
Lublinie mogę poprosić o pomoc specjalistę; tyle tylko, że nie ma mowy o
osobistym kontakcie z pacjentką, a na odległość, bez rozmowy z mamą, chyba
trudno będzie o trafne zdiagnozowanie sytuacji... Kiedyś próbowałam porozmawiać
z mamą o terapii rodzinnej, ale ona słusznie zauważyła, że tato oszukałby
każdego specjalistę...Problem w tym, że ojciec lubi koloryzować i ubarwiać
zdarzenia, interpretować rzeczywistość wedle swoich potrzeb i obawiam się, że
nie zdobyłby się na szczerość.
Obecnie stan mamy jakby trochę się poprawił, może również dlatego, że wreszcie
udało mi się przytyć, chociaż przeraziłam sie ostatnio, kiedy waga wskazała
41kg...był czas, że ważyłam tylko 36.
Dziękuję za zwrócenie uwagi na kokretnego autora;słyszałam jednak, że jest on
buddystą, nie wiem czy jego rady będą przydatne dla katoliczki...
Pozdrawiam i jeszcze raz dziękuję za poświęcenie nam uwagi!

[gumaguma]

Rzeczywiście, jest buddystą, ale w żaden sposób nie narzuca swojego
światopoglądu. Zresztą jako buddysta ma taką charakterystyczną delikatność i
wewnętrzny spokój. Jeżeli uważasz, że mama mogłaby jakoś negatywnie zareagować
w tej kwestii, to zawsze możesz powiedzieć, że przecież Papież i Dalajlama
darzą się wzajemnie ogromnym szacunkiem.
Jeśli chodzi o "leczenie na odległość", to rzeczywiście marna sprawa, ale idź
na wizytę. Spotkanie ze specjalistą pomoże i tobie, szczególnie że jak
wspomniałaś w takich przypadkach stosuje się terapię rodzinną.Poza tym myślę,
że praktykujący psycholog na pewno już nie raz spotkał się z utrudnieniami w
stylu duża odległość, albo unieruchomiony pacjent, więc go to nie zdziwi.
Z tatą to jeszcze inny problem, bo najwyrażniej próbuje on za wszelką cenę
ukryć sprawę, zarowno przed światem, jak i pewnie przed samym sobą. Mężczyżni
wykazują takie tendencje, szczególnie z twojego taty pokolenia, tradycyjnie
wychowani. Są przekonani, że ich obowiązkiem jest być twardym i nie okazywać
żadnej słabości. To jest bardzo smutne, bo nie mogą tak jak my rozładować
swoich emocji (np. płacząc), a bywają często zagubieni, czego dodatkowo się
wstydzą. Kiedy pójdziesz na wizytę terapeuta na pewno cię o tatę zapyta.
Jestem pewna, że i w tej kwestii uzyskasz pomoc. Specjalista ma bowiem
doświadczenie z bardzo różnymi sytuacjami. A przede wszystkim jest po to, żeby
pomagać.
Pozdrawiam cię.

[kulka122]

Dziękuję serdecznie za wszystko -mam nadzieję, że jakoś zdołamy rozwiązać swe
kłopoty. Gumagumo, jestem ci bardzo wdzięczna, pozdrawiam!