proszę o pomoc

[anpa2]

w tym tygodniu byłam u lekarza pierwszego kontaktu już od jakiegoś czasu
wiedziałam że nie jest ze mną tak jak powinno być pani doktor postawiła
diagnozę zespół depresyjno - lękowy dostałam leki i skierowanie do
psychiatry. Wizytę mam na 27 lutego a to strasznie długo. Nie wiem co robić
nie potrafię się odnaleźć wszystko robię dlatego że muszę. najchętniej
zmaknęłabym się w szafie i nie wychodziła zniej. Chcę żeby wszyscy dali mi
święty spokój znajomi, rodzice, dziecko. wciąż czegoś ode mnie chcą a ja nie
mam na nic siły. a myślałam że tak dobrze daję sobie radę. W czerwcu 2002
roku mój mąż popełnił samobójstwo - powiesił się. Wszyscy mnie podziwiali -
jaka jesteś silna. I ja tak myślałam. Więc gdzie ta moja siła? co się z nią
stało. Coraz częściej przychodzą chwile że zazdroszczę mojemu mężowi. On ma
już spokój. Pani doktor pytała się mnie czy myślałam o samobójstwie.
Powiedziałam, że nie, ale to nieprawda. Myślałam i myślę. Na razie
powstrzymyje mnie przed tym fakt, że mam dziecko i nie mogę go zostawić. Ale
jak długo będzie to wystraczająco silny argument. Przecież dla mojego męża
nie był...

[rumiankowa]

anpa2 napisała:

> psychiatry. Wizytę mam na 27 lutego a to strasznie długo.

A bierzesz te leki? Wiem jak to jest, mialam dokladnie tą samą przypadlosc.
To b. przykre co sie stalo z Twoim mezem, i to przeciez tak niedawno.. tak
swieze jeszcze. Wazne jest wlasciwe przezycie zaloby, Ty piszesz ze bylas
dzielna itd, co mzoe sugerowac, ze nie zamknelas tego tematu, nie przeplakalas,
nie wyrazilas swojego bolu i poczucia straty. W dobrze przezytej zalobie jest
miejsce na placz, na rozpacz i cierpienie. Moze masz mozliwosc prywatnego
kontaktu z terapeutą?

Przesylam Ci wiele cieplych fluidow. Trzymaj sie mocno!
Rumiankowa

[aphoper1]

Ja tez Cie bardzo pozrawiam! Wazne ze bierzesz sie za siebie.

[an_a1]

Zespół depresyjno-lękowy. Szukaj źródeł lęku. To będzie punkt wyjścia.
Obserwuj , kiedy czujesz się najgorzej. Ja uchwyciłam 3 źródła: lęk przed
przekroczeniem zakazu, przed utratą kogoś i popadnięciem w chorobę psychiczną.
Nie wiem, czy już wyszłam z nerwicy lękowej, czy to tylko dłuższa remisja, ale
o strachu przed wejściem na pasy to właściwie już dawno zapomniałam.
Została mi jedna trudność związana z manipulacją palcami. Gdy chcę chamskiemu
kierowcy pokazać_fuck!_,zawsze się kończy na geście pozdrowienia. A może to i
lepiej?
Pozdrawiam
Ana

[iwona.grobel]

Od ukazania się Pani wypowiedzi na forum minęło kilka dni. Jak dzisiaj się Pani
czuje?
Do 27 lutego jeszcze daleko. Proszę aby ponownie udała się Pani do lekarza,
który skierował Panią do psychiatry i powiedziała o swoich myślach. Proszę tego
nie taić przed lekarzem. Być może zmodyfikuje leczenie a być może spowoduje, że
szybciej znajdzie Pani pomoc specjalisty - osoby w takim stanie nie czekają na
psychiatrę.
Pozdrawiam Panią serdecznie.