ech....

[martini-7]

dwa tygodnie brania leków a ja od dwóch dni co czuję się jakby ich działanie
spadało, mimo przyjmowania ich dopadł mnie silny lęk... zakładam że to taki
"etap przejściowy" w leczeniu... dodatkową przykrość sprawiła mi koleżanka bo
powiedziała, że jej zdaniem jestem przewrażliwiona, co się dziwić syty
głodnego nie zrozumie... zresztą chyba w przeszłości powinnam była przywyknąć
do słów "przesadzasz" czy "czego Ty właściwie chcesz" lub "jesteś
przewrażliwiona"... przecież wg większości miałam wszystko... a jednak tak nie
było... wiecie co jest najzabawniejsze? że nikt nie słyszał (albo nie chciał
słyszeć) tego co mówię między wierszami... wiem że mój mąż słyszał... dziś
wiem, że jedna z przyjaciółek miała podejrzenia, że coś słyszała, ale nasz
kontakt nie był częsty a ja za mało otwarta... dziś jest inaczej dopiero w tym
życiu jakie mam obecnie, pomimo zaburzeń, wiem co znaczy dorosłość... wiem
również ze nie można nic idealizować, a patrzeć na świat jaki jest i otwarcie
mówić co się czuje... dziś to wiem, ale wiedza ta nie poprawia mi dziś
nastroju... mam zmiennie słaby dzień...

[olga_w_ogrodzie]

martini-7 napisała:

wiecie co jest najzabawniejsze? że nikt nie słyszał (albo nie chciał
> słyszeć) tego co mówię między wierszami

trzeba było mówić wyraźnie,
a nie, tkwiąc między wierszami, uważać,
iż świata obowiązkiem jest zrozumienie czegoś,
co nie wprost.

[lucyna_n]

i kto to mówi:)

[mskaiq]

martini-7 napisala
>patrzeć na świat jaki jest i otwarcie mówić co się czuje... dziś to
>wiem,
Jestes pewna ze zawsze nalezy mowic co sie czuje ? Uczucia czesto
nie odzwierciedlaja rzeczywistosci a nastroj, zlosc, strach, zal,
euforie.
Serdeczne pozdrowienia.

[olga_w_ogrodzie]

tłumienie uczuć i emocji,
nie ujawnianie ich,
nie nazywanie - może być przyczyną wielu groźnych chorób.

może być też przyczyną odreagowywania, np., poprzez agresję
skierowaną przeciw innym.
a wszak powiedzieć : " czuję się źle, jestem smutna, rozgniewana
twym zachowaniem/słowami" - to
nikogo nie krzywdzi.

[martini-7]

masz rację Olgo, najpierw nie mówiłam wprost ponieważ miałam spojrzenie jak w
poście Mskaiq, że nie można zawsze mówić co się czuje, oczywiście nie można
mówić różnych rzeczy tylko po to żeby ulżyć sobie a dowalić komuś w chamski
sposób ale tak jak napisałaś

olga_w_ogrodzie napisała:

> tłumienie uczuć i emocji,
> nie ujawnianie ich,
> nie nazywanie - może być przyczyną wielu groźnych chorób.

dodam że również prowadzić może do samookaleczeń... z tą agresją też coś jest,
ponieważ kiedy ktoś poruszał kwestie sprzeczne z moimi uczuciami ucinałam sprawę
warknięciem
powinnam mówić wprost - masz rację ale wówczas to było ciężkie... wyrażając to
co czuję ryzykowałam utratą adresu, przyjaciół odtrąceniem rodziny... kiedy
przebąkiwałam w miarę wprost co czuję co chcę wytoczono przede mnie "mediatora"
który pokazał mi(nie wiem czy naumyślnie) jak "piękny" mam świat jak wszyscy
mnie "kochają" więc jak miałam im powiedzieć co czuję wiedząc że tym samym okażę
się niewdzięcznicą? zrobię im krzywdę? pomijam już osoby którym gdybym to
powiedziała to była by bardzo nie fajna reakcja być może agresywna....

[dala.tata]

msk, przeczytaj to, co napisales i z pewnoscia zauwazysz, ze to nie ma
najmniejszego snesu.


mskaiq napisał:

> Jestes pewna ze zawsze nalezy mowic co sie czuje ? Uczucia czesto
> nie odzwierciedlaja rzeczywistosci a nastroj, zlosc, strach, zal,
> euforie.
> Serdeczne pozdrowienia.

[mskaiq]

Wcale nie trzeba tlumic uczuc, one pokazuja ze sie nie zgadzam z
czyms, ze jest jakis problem.
Trzeba tylko nauczyc sie spokojnie je przezyc a to juz jest duza
sztuka. U osoby z borderline pozbywanie sie emocji, czy uczuc
nastepuje przez acting out. Taka osoba nie dopuszcza ich nawet do
siebie.
Neurotyk juz umie je dopuscic do siebie ale nie potrafi ich w pelni
przezyc i zaadaptowac. Szczegolnie dotyczy to leku.

Napisalas " czuję się źle, jestem smutna, rozgniewana twym
zachowaniem/słowami" - to nikogo nie krzywdzi"
To nie krzywdzi nikogo, to mozna nazwac asertywnoscia ale jest to
prawda tylko kiedy druga strona potrafi to zrozumiec.
Takie odezwanie sie do osoby z problemami psychicznymi moze wywolac
burze i zamienic sie w awanture. Stwierdzenie ze ze ktos jest
rozgniewany na mnie moze wywolac poczucie winy albo zostac
zinterpretowane jako atak na mnie bo ja nie krzywdze i nie mam
zamiaru tego robic.

Jest wiele sytuacji kiedy powiedzenie prawdy drugiej osobie moze
doprowadzic do zepsucia sie relacji, czesto bardzo waznej. To
dotyczy na przyklad rodziny.
Gdybym wytknal bledy mojemu synowi czyli powiedzial to co czuje to
zepsulbym ta relacje, ktora jest dla nas obojga niezwykle wana. On
powoli sam zrozumie, troche mu pomagam ale w taki sposob ze nasza
relacja jest niezagrozona.
To samo dotyczy pracy. Wiem ze ktos nie robi tego co powinno byc
zrobione, ale gdybym powiedzial co czuje to nie odniosloby to
zadanego skutku bo ta osoba tego nie rozumie, uwaza inaczej i nie
bedzie tego respektowala. Zwykle staram sie dotrzec w inny sWcale
nie trzeba tlumic uczuc, one pokazuja ze sie nie zgadzam z czyms, ze
jest jakis problem.
Trzeba tylko nauczyc sie spokojnie je przezyc a to juz jest duza
sztuka. U osoby z borderline pozbywanie sie emocji, czy uczuc
nastepuje przez acting out. Taka osoba nie dopuszcza ich nawet do
siebie.
Neurotyk juz umie je dopuscic do siebie ale nie potrafi ich w pelni
przezyc i zaadaptowac. Szczegolnie dotyczy to leku.

Napisalas " czuję się źle, jestem smutna, rozgniewana twym
zachowaniem/słowami" - to nikogo nie krzywdzi"
To nie krzywdzi nikogo, to mozna nazwac asertywnoscia ale jest to
prawda tylko kiedy druga strona potrafi to zrozumiec.
Takie odezwanie sie do osoby z problemami psychicznymi moze wywolac
burze i zamienic sie w awanture. Stwierdzenie ze ze ktos jest
rozgniewany na mnie moze wywolac poczucie winy albo zostac
zinterpretowane jako atak na mnie bo ja nie krzywdze i nie mam
zamiaru tego robic.

Jest wiele sytuacji kiedy powiedzenie prawdy drugiej osobie moze
doprowadzic do zepsucia sie relacji, czesto bardzo waznej. To
dotyczy na przyklad rodziny.
Gdybym wytknal bledy mojemu synowi czyli powiedzial to co czuje to
zepsulbym ta relacje, ktora jest dla nas obojga niezwykle wana. On
powoli sam zrozumie, troche mu pomagam ale w taki sposob ze nasza
relacja jest niezagrozona.
To samo dotyczy pracy. Wiem ze ktos nie robi tego co powinno byc
zrobione, ale gdybym powiedzial co czuje to nie odniosloby to
pozadanego skutku bo ta osoba tego nie rozumie, uwaza inaczej i tak
nie bedzie tego respektowala. Zwykle wtedy staram sie w inny sWcale
nie trzeba tlumic uczuc, one pokazuja ze sie nie zgadzam z czyms, ze
jest jakis problem.
Trzeba tylko nauczyc sie spokojnie je przezyc a to juz jest duza
sztuka. U osoby z borderline pozbywanie sie emocji, czy uczuc
nastepuje przez acting out. Taka osoba nie dopuszcza ich nawet do
siebie.
Neurotyk juz umie je dopuscic do siebie ale nie potrafi ich w pelni
przezyc i zaadaptowac. Szczegolnie dotyczy to leku.

Napisalas " czuję się źle, jestem smutna, rozgniewana twym
zachowaniem/słowami" - to nikogo nie krzywdzi"
To nie krzywdzi nikogo, to mozna nazwac asertywnoscia ale jest to
prawda tylko kiedy druga strona potrafi to zrozumiec.
Takie odezwanie sie do osoby z problemami psychicznymi moze wywolac
burze i zamienic sie w awanture. Stwierdzenie ze ze ktos jest
rozgniewany na mnie moze wywolac poczucie winy albo zostac
zinterpretowane jako atak na mnie bo ja nie krzywdze i nie mam
zamiaru tego robic.

Jest wiele sytuacji kiedy powiedzenie prawdy drugiej osobie moze
doprowadzic do zepsucia sie relacji, czesto bardzo waznej. To
dotyczy na przyklad rodziny.
Gdybym wytknal bledy mojemu synowi czyli powiedzial to co czuje to
zepsulbym ta relacje, ktora jest dla nas obojga niezwykle wana. On
powoli sam zrozumie, troche mu pomagam ale w taki sposob ze nasza
relacja jest niezagrozona.
To samo dotyczy pracy. Wiem ze ktos nie robi tego co powinno byc
zrobione, ale gdybym powiedzial co czuje to nie odniosloby to
pozadanego skutku bo ta osoba tego nie rozumie, uwaza inaczej i tak
nie bedzie tego respektowala. Zwykle staram sie dotrzec w inny
sposob.
Serdeczne pozdrowienia.

[ichnia]

Hahaha, super wklejka.

[martini-7]

no nie no, zagubiłam się mocno w tym poście od Mskaiq, miałam wrażenie jak koleś
z dnia świstaka, no ale jak w końcu wyrażamy uczucia czy nie? bo wiesz, jak
powiem komuś nie rób tak bo mi przykro to co innego niż jak powiem komuś fajny
jesteś, lata razem spędziliśmy, parę razy chciałam odejść ale tego nie zrobiłam,
owszem zaplanowaliśmy ślub ale nie bardzo go chcę nie wiem czy kocham Cię tak
jak kochać powinnam, to ciężko powiedzieć i się tłumi zwłaszcza jak cały Twój
świat jara się jak mysz serem tym ślubem. Więc co Ci pozostaje? siedzieć cicho
liczyć na Opatrzność Bożą, może coś się zdarzy... tak samo ciężko powiedzieć
kolesiowi co kocha Cię tak że tylko Ciebie chce choć jako przyjaciółkę że nie
powinniście się przyjaźnić, co z tego że wkurza Cię czasem ale jak masz doła czy
Twój facet Cię zaniedbuje to wydaje Ci się że fajnie mieć takie kumpla żeby się
pożalić żeby Cię dowartościował, ba nawet jak widzisz jak się stara w
przeciwieństwie do Twojego faceta to sobie myślisz "hmmm... co z tego ze mnie
nie pociąga, ale choć się interesuje, może coś z tym zrobić?" ale nie robisz bo
wiesz że idealizujesz to żeby było Ci łatwiej... potem nadal tkwisz w tym kocham
go ale nie chce ślubu, potem pojawia się książę z bajki ale Ty nie bardzo wiesz
co widzisz i czujesz i potem jak los Cię ratuje przed niechcianym ślubem,
patologicznym przyjacielem i nagle widzisz to z pewnej presperktywy to
załamujesz się... gubisz w tym co mogłeś pięknie rozegrać gdyby tylko dać ujście
emocją.... gdyby na bieżąco to rozładowywać żyć tym jak się życie toczy a nie
tym że chcesz żeby było idealne za wszelką cenę... na szczęście mam dziś mojego
księcia, ocalił mnie i moją duszę...

[lucyna_n]

... na szczęście mam dziś mojego
> księcia, ocalił mnie i moją duszę...

nie mów hop, jak na razie jesteś w proszku

[mskaiq]

Czy wyrazamy uczucia ? Mysle ze uczucia informuja. Nie mozna ich
tlumic ale nie mozna impulsywnie dzialac pod ich wplywem. Jesli
czujesz ze nie kochasz to nie mozna tego ignorowac. Wtedy nie wazne
jest co mysla inni, czy im sie to podoba czy nie bo to Twoje zycie i
Twoja decyzja.
Ale nawet w takiej sytuacji nie podejmujesz decyzji pochopnie, nie
dzialasz pod wplywem impulsu.
Co zrobic jak ktos mnie zdenerwowal, albo sie z kims nie zgadzam,
albo czuje sie pokrzywdzony ?
Reagowac pod wplywem impulsu czy najpierw przemyslec. Staram sie
przemyslec to co przynosza emocje. Jesli potrzebna jest moja
interwencja wtedy reaguje. Jesli moja reakcja moze przyniesc tylko
awanture i szkode wtedy nie robie tego.
Serdeczne pozdrowienia.

[lucyna_n]

najdłuższy post maska w historii.

[lucyna_n]

.. dziś jest inaczej dopiero w tym
> życiu jakie mam obecnie, pomimo zaburzeń, wiem co znaczy dorosłość...

powiało ckliwym patosem, typowym dla pensjonarek:))

[martini-7]

he he no może ale tak właśnie jest, ludzie mówili mi o różnych sprawach ale ja
ich nie widziałam u siebie, może też dlatego że dążyłam do jakiegoś ideału, a
dziś wiem, że urok życia polega właśnie na zakrętach które można pokonywać razem
a nie na sztucznym unikaniu pewnych spraw, prostowaniu dróg dokładaniu teorii
itp. to nie życie to jakaś utopia do której dążyłam i do tego chciałam dobrze
dla każdego ale tak się nie da, czasem trzeba być egoistą i jak już dostaniesz
szansę od losu to kurde łap ją korzystaj z niej bo to dar

[mskaiq]

Mysle ze zycie samo przyniesie Ci odpowiedzi jak w nim postepowac.
Co jest wazne, co przynosi straty a co zyski i czy warto aby emocje
decydowaly o waznych sprawach.
Nie widze niczego zlego w dazeniach do tego aby jak najwiecej ludzi
moglo zyskiwac na kontaktach ze mna. Wole byc otwarty na ludzi niz
nie dostrzegac ich, wybierac moja wygode, czy egoizm.
Nie raz dostawalem szanse od losu, ale nie chcialem jej wykorzystac
kiedy ta szaansa oznaczala strate innego czlowieka. Dla mnie nie
jest to dobra szansa.
Serdeczne pozdrowienia.

[martini-7]

może masz rację, może życie samo da odpowiedź, może szansa jaką dostałam jest
nagrodą od niebios za to że chciałam dobrze dla innych że nie dopuszczałam do
siebie myśli że to nie jest już miłość, a na pewno nie taka co łączy na wieki,
zeszliśmy się jako dzieciaki, każde z nas dorosło do prawdziwego życia i okazało
się że chce czego innego choć tego głośno nie mówi, może nie byliśmy tego
świadomi, żyliśmy tym co łączyło nas dawniej w imię przeszłości...
mskaiq napisał:
> kiedy ta szaansa oznaczala strate innego czlowieka. Dla mnie nie
> jest to dobra szansa.
dla mnie była to szansa, dostarczyłam mu powodu i odszedł, na początku
przerażenie, no bo co teraz znajomi rodzina i te sprawy do tego kolesiowi
zrobiłam krzywdę, mojej mamie łzy poleciały jak się dowiedziała a ja po dwóch
dniach a nawet nie poczułam ulgę wolność... wiem skrzywdziłam innych ale tu nie
było dużego wyboru bo albo oni albo ja... parę razy myślałam żeby odejść ale
takie właśnie chore argumenty że tyle lat, że zmarnowałam mu młodość że ma plany
a ja je zniszczę, no a przecież czuję coś do niego pytanie co to było, bo dziś
wiem że nie miłość która by mnie spełniała... drugi powód był chory ale nie
wiedziałam gdzie się podzieję jak odejdę wiem że przecież jest zawsze dom
rodzinny ale tam dzieliłam pokój siostrą a po tym jak się wyprowadziłam nie było
tam dla mnie miejsca, w zasadzie przeprowadziłam się tam na 2 czy 3 dni i
przeszłam piekło, siostra traktowała mnie jak intruza, mama dawała miejsce ale
widziałam że jest jej ciężko...
czasem trzeba coś stracić żeby to docenić a czasem żeby się okazało że wcale nam
to nie jest potrzebne u mnie okazało się to drugie...
wiem jedno gdyby los nie był mi przychylny nie wiem co dziś ze mną by było...

[lucyna_n]

co Ty z tymi niebiosami?
może tak wreszcie wziąć odpowiedzialność za własne decyzje a nie niebiosa i
niebiosa. To takie proste zwalić wszystko na niebiosa, Ty ideał, Tobie robili
krzywdę, a nieważne że dawałaś niejasne, niejednoznaczne komunikaty, że kazałaś
się wszystkim dookoła domyślać , że robilaś nadzieję na małżeństwo człowiekowi
którego nei kochałaś, że spełnialaś wyimaginowane oczekiwania rodziny, która tak
naprawdę pewnei niczego takiego od Ciebie nie wymagała, to Ty tworzylaś w głowie
te scenariusze, świadczy o tym pytanie Twojej matki. To Ty robilaś, nikt za
Ciebie tego nie robił. Z Twojego opisu trudno wywnioskować jakieś nieprawidłowe
zachowanie otoczenia wobec Ciebie, raczej to że Ty miałaś nierealne oczeiwania
wobec rodziny i narzeczonego, że chciałaś romansu gdzie było szare życie i nie
mówiłaś wprost o tym co czujesz tylko wikłałaś się coraz mocniej. Teraz zamiast
brać swoje życie w swoje ręce nadal wciąż oglądasz się na jakieś siłyy
niebiańskie, przeznaczenie, fatum, karmę, i jak znam życie w nowym związku
zabrniesz w kolejny kozi róg, bo twoje myślenie wcale się nie zmienilo i
prędzej czy poźniej konstrukcja się sypnie.
Piszesz o doroslości, że już wiesz co to jest, ja Ci powiem że nie wiesz, po
prostu zbyt wiele rzeczy Ci się "wydaje", masz raczej życzeniowe myślenie co do
świata, i życie jakimiś pensjonarskimi nadziejami, marzeniami, mrzonkami.
Nie mowiąc już o niesamowitym skoncentrowaniu na sobie, w życiu nie widziałam
nikogo tak centralnie usadowionego w świecie, normalnie aż dziw że centrum
naszej galaktyki nie jest w Twojej głowie.
Żeby nie było piszę to wszystko z wielką dla Ciebie życzliwością, ale coraz
trudniej mi patrzeć na to jak brniesz w kolejny ślepy zaułek, drpeczesz na
krawędzi nie widząc przepaści i snując myśli o niebieskich migdałach. Wlecisz
tam łbem na dol i potem będzie płacz że niebiosa nie interweniowały specjalnie w
Twojej sprawie.

[martini-7]

ostatnio mam ciężki czas, atak za atakiem... moje sygnały były nie jasne, to
prawda, chciałam im coś powiedzieć ale nie wiedziałam jak, bałam się, chciałam
prosić o pomoc ale sądziłąm że to bez sensu... oni nie raz mi mówili jak na to
czekali jak są szczęśliwi jakie nadzieje mają... gdy były jakieś zgrzyty zwykle
brali jego stronę więc lepiej było sięgać po pomoc żyletki, że pewnie oni mają
rację że on taki cudowny a ja jakiś pieprzony romantyk co chciałby być na
pierwszym miejscu przed pracą, przed hobby, przed jego rodziną..

[lucyna_n]

weź nei obkręcaj kota ogonem, nie napisałam nigdzie że on byl cudowny a Ty nie.
Napisalam że Ty tworzysz właśnie takie wizje że jesteś gorsza, że rodzina uważa
że on był cudowny a Ty nie, że wydawało Ci się że oni oczekują od Ciebie tego
czy owego, że powinnaś spełniać te oczeiwania itd. O to właśnie chodzi że
zapewne chłopak był miły i nie było powodu żeby Cię do niego zniechęcać czy go
jakoś szczególnie krytykować zwłaszcza że znali go bardzo długo, a że panny
młode często mają wątpliwości to pewnie myśleli że Cię wspieraja w chwili
przejściowego zawahania a nie popychają do malżeństwa. Spełnialaś oczekiwania
ktore zdaje się były tylko domniemaniem, zresztą wogóle przymus spełniania
czyichś oczekiwań to nie jest dobry pomysł.
Jesteś z pewnością wspaniałą osobą, miłą, ciekawą, trafił się prawdziwy
wymarzeniec z ofertą matrymonialną i poważnymi zamiarami trwania w dobrej i złej
doli a to świadczy o tym że jest w Tobie to "coś". Nie sadzę żeby byl realny
powód do poczucia gorszości, a jednak coś Ci przeszkadza w subiektywnym poczuciu
szczęścia, mam nadzieję że na terapii znajdziesz to coś. Szkoda, naprawdę szkoda
by było zmarnować to wszystko co udało Ci się tak ładnie już zacząć.
Co do bycia zawsze na pierwszym miejscu, no to faktycznei niekoniecznie:)
W związku też jest potrzebny margines na inne sprawy, nie tylko te wspólne, nie
ma w tym nic złego,trzeba uważać żeby nie zamienić się w bluszcza dusiciela,
chociaż przyznać trzeba że lękliwi mają takie skłonności.

[martini-7]

może ja już wtedy powinnam była pomyśleć o terapii? skoro się w takie coś w
ogóle zaczęłam wplątywać, tak źle postrzegać świat? masz rację koleś był miły
itp., ale dziś wiem, że to co nasz łączyło to była miłość z przyzwyczajenia.
Masz rację również co do tego marginesu na własne sprawy. Gorzej jednak jak
częściej masz wrażenie że Ty jesteś na tym marginesie. Zresztą znudzona byciem
wiecznie tą rozumiejącą że on czuje się ciasno w związku i ciągle idącą za jego
wolą też zaczęłam się zajmować czymś dla siebie. Jak się okazało im bardziej się
oddalaliśmy, im mniej mieliśmy wspólnych tematów tym jemu chyba było fajniej bo
miał czas dla siebie. Pokładam nadzieję w terapii zwłaszcza że moje marzenia się
realizują :)

[lucyna_n]

Jak każdy z nas tutaj pokapowałaś się "za późno", a raczej na ostatni dzwonek,
ale się pokapowałaś i to jest ważne, a nie co by było gdyby, nei ma gdyby, jest
teraz , ułożyło się lepiej niżby mogło i tego się trzymaj. Teraz trochę do
przodu, do tyłu znów do przodu i da się wyjechać z tego piaszczystego dołka.

[martini-7]

zresztą muszę trochę zebrać się w kupę żeby coś pisać :)

[lucyna_n]

nie musisz, możesz sobie pobyć trochę w rozsypce, życie to nie wyścig, czasem
trzeba siąść i pomyśleć, albo przestać myśleć, różnie bywa, ustawiczne wywierane
na sobie presji że trzeba być zwartym i gotowym i się nie poddawać robi
wrażliwemu człowiekowi bardzo źle.

[martini-7]

to prawda robi źle...

[mskaiq]

Post skopiowal sie pare razy i rzeczywiscie moze byc nieczytelny
dlatego wysylam go ponownie.

Wcale nie trzeba tlumic uczuc, one pokazuja ze sie nie zgadzam z
czyms, ze jest jakis problem.
Trzeba tylko nauczyc sie spokojnie je przezyc a to juz jest duza
sztuka. U osoby z borderline pozbywanie sie emocji, czy uczuc
nastepuje przez acting out. Taka osoba nie dopuszcza ich nawet do
siebie.
Neurotyk juz umie je dopuscic do siebie ale nie potrafi ich w pelni
przezyc i zaadaptowac. Szczegolnie dotyczy to leku.

Napisalas " czuję się źle, jestem smutna, rozgniewana twym
zachowaniem/słowami" - to nikogo nie krzywdzi"
To nie krzywdzi nikogo, to mozna nazwac asertywnoscia ale jest to
prawda tylko kiedy druga strona potrafi to zrozumiec.
Takie odezwanie sie do osoby z problemami psychicznymi moze wywolac
burze i zamienic sie w awanture. Stwierdzenie ze ze ktos jest
rozgniewany na mnie moze wywolac poczucie winy albo zostac
zinterpretowane jako atak na mnie bo ja nie krzywdze i nie mam
zamiaru tego robic.

Jest wiele sytuacji kiedy powiedzenie prawdy drugiej osobie moze
doprowadzic do zepsucia sie relacji, czesto bardzo waznej. To
dotyczy na przyklad rodziny.
Gdybym wytknal bledy mojemu synowi czyli powiedzial to co czuje to
zepsulbym ta relacje, ktora jest dla nas obojga niezwykle wana. On
powoli sam zrozumie, troche mu pomagam ale w taki sposob ze nasza
relacja jest niezagrozona.
To samo dotyczy pracy. Wiem ze ktos nie robi tego co powinno byc
zrobione, ale gdybym powiedzial co czuje to nie odniosloby to
zadanego skutku bo ta osoba tego nie rozumie, uwaza inaczej i nie
bedzie tego respektowala. Zwykle staram sie dotrzec w inny sposob do
takiej osoby.
Serdeczne pozdrowienia.

[canoine]

to ryzykowne oczekiwać od ludzi, że będą czytać między wierszami.

[martini-7]

to prawda ale myślałam że skoro mnie się udaje co do moich bliskich to zadziała
to i w drugą stronę... niestety mieli tylko krótkie przebłyski... nie na tyle
długie i trafne by móc się ich chwycić...

[mskaiq]

Czasem nie wiele wiecej mozna zrobic, tzn mozna zniszczyc, wywolac
lek, podejrzliwosc, utrate kontaktu z kims waznym albo zrazic do
siebie ludzi.
Zwykle cierpliwosc, pokazywanie innej drogi to jedyny racjonalny
wplyw jaki zostaje. W taki sposob udalo mi sie przekonac do czegos
co bylo nie do zrobienia w otwartej konfrontacji.
Serdeczne pozdrowienia.

[martini-7]

czasu nie cofnę mogę tylko Bogu dziękować za łaskę jaką mi okazał... widzisz
cierpliwość, zrozumienie czy tolerancja to coś co nie było mi obce... najgorsze
jest to że tak chciałam żeby było dobrze że byłam zwykle tą stroną co musiała
rozumieć, więc może nic dziwnego że byłam sama w tym borykaniu... może nie
zrobiłam nic dlatego że stworzyłam sobie równoległy świat dzięki któremu
przetrwałam w tym co wydawało się słuszne... dopiero kiedy doszło do ostatecznej
decyzji zrozumiałam że gdy wyjdę za mąż to z tego świata będę musiała
zrezygnować,a wtedy poniosę klęskę... ciężko było mi może też dlatego że
widziałam radość mojej rodziny to że pokładają nadzieję w tym związku w którym
tkwiłam 9 lat... wiesz kiedy zaczynasz coś gdy masz 15 lat i facet okazuje się
poukładany, a u znajomych widzisz zdrady to sądzisz że jest ok. Nie ważne że gdy
stałam kilka lat temu na granicy samobójstwa to on nie miał czasu, nie ważne że
ważniejsza była kariera i hobby niż ja, nieważne że kolo powiedział mi że ciasno
mu w związku i że go ograniczam bo on chce mieć więcej czasu na hobby... nie
ważne że zaczęłam przez niego wpadać w bulimię, zaczęłam się ciąć... nie ważne,
tak strasznie chciałam mieć idealny związek a jego kochałam że podkładałam się
byle było ok. Dziś wiem że to była najpierw szczenięca miłość a potem
przywiązanie, nawet nasze życie intymne nie miało dla mnie znaczenia, mogło nie
istnieć... kurde dlaczego ja wtedy nic nie zrobiłam? bo nie wiedziałam że to co
czuje to przywiązanie a nie prawdziwa miłość? bo nie miałam dokąd odejść? miałam
czasem ochotę opowiedzieć o tym komuś ale nie chciałam żeby źle o nim myśleli i
żeby ta "idealność" się zachwiała, czasem mamie mówiłam że czuję się zaniedbana
że chciałabym żeby bardziej mnie zauważała, w zamian słyszałam, że oczekuję żeby
mnie tylko adorować... kiedyś rozpłakałam się przy mamie i niedoszłym mężu że
nie chce jego nazwiska, ale to też nie dało do myślenia, kiedyś na pytanie mamy
dla kogo chce tego ślubu dla siebie czy dla niego spuściłam oczy i powiedziałam
że dla nas, a w głowie miałam "dla was, dla niego" liczyłam że temat może
pójdzie dalej ale nie poszedł. Nikt mnie nie zapytał dlaczego unikam tematu
ślubu albo reaguję na niego tłumionym gniewem, mieli do mnie tylko pretensje że
w przeciwieństwie do niego nie interesuję się tym, że on taki zainteresowany i
wspaniały... kiedy kiedyś była u nas mama a on wrócił do domu mi humor przygasł
i powstała tłumiona złość czy agresja wtedy zamiast pytania dlaczego tak się
dzieje, tylko pretensje jak ja się mogę tak zachowywać... jemu też nic nie dało
do myślenia że w czasie spotkania z kapelą na wesele okazywała obojętność i brak
większego zainteresowania, a we mnie była walka z tym co powinnam a tym co
gdzieś głęboko zepchnęłam w podświadomość co chce wyjść... wiedziałam jedno
ślubu nie chce... wiem że to chore że skoro ponoć go kocham to nie chce ślubu,
dziś wiem że to nie była taka miłość.. to była bardziej przyjaźń... dziś Bogu
dziękuję za to że się potoczyło tak jak się potoczyło, że ocalałam ale mam za to
te zaburzenia.... wierzę w Boga jego plany i przeznaczenie i wiem że to że teraz
mam swoje szczęście zawdzięczam Jemu, że postawił mi męża na drodze, o to żeby
mnie zabrał stamtąd... jednak choroba zabiera mi tę wiarę czasem... ciężko mi
też zrozumieć jak to jest że ja mama tyle szczęścia a inni nie? wiem, że za dużo
myślę ale czasem choć walczę z tym to nie daję rady...


Bądźcie szalonymi ale zachowujcie się jak normalni ludzie. Podejmijcie ryzyko
bycia odmiennymi, ale nauczcie się to robić, nie zwracając na siebie uwagi.

[lucyna_n]

normalnie wariatka.

[martini-7]

też tak sądzę :P

[lucyna_n]

zacznij od zmiany sygnaturki
:))

[mskaiq]

Dla mnie Twoja decyzja o tym aby nie wiazac sie z kims kogo sie nie
kocha to sluszna decyzja i to nie tylko dla Ciebie ale i dla drugiej
osoby. Taki zwiazek rozwalilby Twoje zycie ale i tego faceta rowniez.

Kiedy pisze o zrozumieniu i cierpliwosci to pisze o przypadkach
gdzie cierpliwosc i zrozumienie leczy i pomaga.
Kiedy kochasz, na przyklad wlasne dziecko a jest ono trudne, o
silnym poczuciu krzywdy to czesto jedynym sposobem pomocy jest
wlasnie cierpliwosc. Moze rowniez to dotyczyc na przyklad rodzicow,
ich dzialan, ktore rania czy trudnej przeszlosc.
Napisalas ze choroba zabiera Ci wiare. Kiedy Cie czytam mam wrazenie
ze jest w Tobie problem, zal, zlosc, jakies emocje ktore sie
odzywaja tyle ze bardziej sie ich domyslam niz wiem. Ciekawy jestem
czy Ty wiesz ?
Serdeczne pozdrowienia.

[martini-7]

masz rację jest we mnie żal... żal za to, że nie dałam sobie czasu na to żeby
samej podjąć decyzję i odejść, a tylko liczyłam na łaskę losu i że on to zrobi,
a kiedy zrobił byłam przerażona, że bliscy odejdą... w niektórych przypadkach
się nie pomyliłam ale to może znaczyć tyle, że nie byli wcale bliscy... wiesz
żal jest też za to, że kiedy udało mi się zebrać na odwagę i w miarę zrozumieć
czego naprawdę chcę dałam się zbić z tropu... tego dnia zadzwoniłam do niego
kiedy byłam poza domem i poprosiłam żeby gdy wrócę był bo chce poważnie o nas
pogadać że chce odejść że to nie ma sensu. Błędem było uprzedzenie go o tym że
chce takiej rozmowy, ale chciałam dać mu też czas na przygotowanie się na to
psychicznie nie go nagle zaskoczyć. Niestety to był błąd, trzeba było jednak
działać z zaskoczenia. Nim dotarłam do domu to w drodze dostałam sms, że ktoś
bliski mi niemal jak brat chce ze mną pogadać i że chodzi o b. poważną sprawę.
No i wpadłam w sieć. Pogadaliśmy on opowiedział mi jak to źle robię wobec tak
dobrego człowieka, że przecież nic nie muszę ale on ma takie nadzieje i
marzenia... zagrali na moim poczuciu winy, nie potrafiłam odejść. On zawsze był
silniejszy ode mnie psychicznie miał silniejsze JA. Choć czasem nie całkiem
podzielałam jego poglądy to na zewnątrz ich broniłam chciałam go wspierać,
niestety sama nie czułam często tego wsparcia. Wesz z czasem znowu próbowałam
zebrać siły i znowu nadeszła mu pomoc z zewnątrz. Wtedy zauważyłam że jestem
sama. Mi się obrywało jak próbowałam przeforsować swoje zdanie. Kiedyś
rozpłakałam się przy nim i przy mamie że nie chce jego nazwiska, że dlaczego
planują moje życie (akurat gadali o tym jak będzie wyglądał nasz dom), mnie o
zdanie nikt nie pytał. Wiesz dostałam kiedyś od niego 3 dni na przemyślenia. W
ciągu tych trzech dni przysłał do mnie swoją siostrę na pogadankę, poczułam że
dam radę, że mam wsparcie, jakże się pomyliłam.Choć dawała pozory żę mnie
rozumie że to rozmowa poufna wszystko mu powtórzyła + wnioski własne. Gdy wrócił
znowu posypał się grad żali wyrzutów poczucia wiiny, znowu uciekłam w siebie a
na zewnątrz zostawiłam siebie taką jakiej oni chcieli... Lucyna dzieś mi
napisała że za bardzo patrzę w niebiosa... może ma rację ale ja i tak wdzięczna
jestem Bogu że tak się skończyło

[lucyna_n]

sama zauważylaś, skazałaś się na łaskę i niełaskę losu, a trzeba było działać
samemu, według swoich odczuć
Zresztą kto w mlodości nei popełnił głupich błędów?
tak naprawdę w sumie nic takiego sę nei stało, dzieci nie macie, rozwodu nei
trzeba było przechodzić, no takei rzeczy jak zerwane zaręczyny zdarzają się po
prostu.
Ja myślę że jak to wszystko wreszcie z siebei wyrzucisz, to i te emocje związane
z tą sytuacją zaczną słabnąć, byleby pozwolić sobie na ten błąd i zwyczajnie nie
udręczać się tym już.

[onemama]

I znowu te koleżanki... Martini ty skończ z nimi na razie bo wbijają Cię w jakiś
dół. Nie mówię zakończ definitywnie znajomość, ale ogranicz ją. A jak chcesz się
wyżalać to masz męża i nas tu, no i lekarza.

[lucyna_n]

w trudniejszych momentach unikam koleżanek jak morowej zarazy

[onemama]

Otóż to Lucyno, ja też. Prawie z nikim nie utrzymuję kontaktów...

[mskaiq]

Mysle ze wspomienie tego rozstania bardzo mocno zyje w Tobie,
przynosi Ci wiele zalu i do ludzi i do siebie.
Nie wazne ze popelnialas bledy, nie wazne ze inni probowali wplywac
na Twoja opinie, czy na Twoje decyzje.
Wazne jest to ze jestes z kims kogo kochasz, wbrew niektorym wlasnym
odczuciom czy odczuciom innych.
Nauczylas sie ze to Ty podejmujesz decyzje o wlasnym zyciu i nie
mozna zwracac uwagi na opinie innych ludzi. To bardzo istotna wiedza
bo zawsze znajdziesz wokol siebie ludzi ktorzy beda starali Ci mowic
co powinnas zrobic albo jak zyc Twoje zycie.
Moga to byc rodzice, rodzenstwo, przyjaciele. Ich intencje sa dobre,
chca pomoc, tyle ze nie rozumieja co czujesz, co naprawde jest
pomiedzy Toba a Twoim facetem a takze tego ze Ty mozesz inaczej
myslec i miec inne wartosci.
Czesto zdarza sie ze bliscy ludzie potrafia odwrocic sie od nas
dlatego ze nie podzielamy ich punktu widzenia, albo uwazaja ze nasze
dzialania krzywdza druga osobe, itp.
Zdarza sie ze staraja sie wywolac poczucie winy, ale przeciez nie
mozna byc z kims z powodu poczucia winy, mozna byc tylko dlatego ze
sie kocha.
Bardzo duzo zrozumialas i nauczylas sie, obecnie bardzo wazne jest
aby pozbyc sie zalu i do siebie i do ludzi ktorzy probowali zmienic
Twoje decyzje.
Nie wiem kim sa Ci ludzie, ale jesli jest to bardzo bliska rodzina
to bez wybaczenia im bedzie Ci trudno o tym wszystkim zapomniec.
Serdeczne pozdrowienia.

[martini-7]

dziękuję to bardzo miłe co piszesz... masz rację trzeba pozbyć się żalu... z
rodziną jest tak, że jak powiedziałam im o drugim ślubie (tym którego
chciałam)to tylko zapytali czy jestem pewna, wiedzieli że jestem szczęśliwa więc
powiedzieli że nie będą się wtrącać, myślę że i oni troszkę zrozumieli, jednak
chciałabym z nimi szczerej rozmowy, zwłaszcza z mamą, wiem że muszę poczekać na
tę rozmowę jeszcze troszkę ponieważ sama muszę siebie poukładać, żeby jasno
wyrazić co czuję i myślę, choć ostatnio pękłam i poleciały mi łzy przy niej na
pytanie "co się stało" odp "mamo mogłam przegrać życie", mama uśmiechnęła się i
powiedziała "ale teraz jest dobrze, nie myśl o tym co mogło być" nawet nie wiesz
jakie szczęście było to usłyszeć... ale nie przeszło to w rozmowę przeze mnie.
Mama jest teraz dość poważnie chora nie chce jej dodatkowo stresować, wcześniej
zabierała się do tematu ale ona jakoś zawsze szybko go kończyła, wiem że i dla
niej nie jest on łatwy. Może lepiej że nie doszło do rozmowy, ja sobie
poukładamy wszystko i na spokojnie pogadamy, dziś wydaje mi się że cała ta
sytuacja zmieniła i ją zwłaszcza jak widzi że jestem szczęśliwa :)