nerwica natrectw

[Gość: pola]

Panie doktorze , wprawdzie nie jest to scisle tematyka tego forum, ale obejmuje
takze stan depresji. Jezeli bylby Pan tak uprzejmy dac nam jakakolwiek rade w
sprawie mojego brata chorego na zespol nerwicy natrectw, mam na mysli rady
brdziej praktyczne niz teoretyczne, poniewaz jak wydaje sie moim rodzicom i
mnie wszystkie mozliwe drogi leczenia farmakologicznego i psychoterapeutycznego
zostaly wyczerpane. Choroba ta okazala sie oporna na leki /nastepowaly
pogorszenia/ i oporna na wszelkiego rodzaju terapie. Moj brat potwornie cierpi
zmagajac sie calymi dniami z nakazami i zakazami jakie dyktuje mu jego
mozg /tak on to okresla/. Jest to wyjatkowo inteligentny 21-letni czlowiek o
ogromnej wiedzy i potencjale intelektualnym, ale nie jest w stanie funkcjonowac
w swiecie ludzi zdrowych. Nic nie moze robic, doslownie nic, wlaczajac w to
wszelkie zabiegi higieniczne, a nawet bywalo wystepowala obawa przed
wykonywaniem czynnosci fizjologicznych. Mam jednakze wrazenie, byc moze
ogromnie sie myle, ze wprawdzie niewatpliwie z powodu swojej choroby, ale
jednakze w pelni swiadomie moj brat poszerza obszar swojej biernosci widzac, ze
rodzice wyreczaja go w kazdej najbanalniejszej czynnosci. Zarzucam im, ze nie
walcza z nim, zeby jednak podejmowal jakikolwiek aktywny wysilek. I mam
wrazenie, ze tym sposobem przyczyniaja sie do poglebiania sie jego choroby. Czy
tak nie jest Panie Doktorze ? Czy nie powinno sie jednak stawiac tej chorobie
jakichs granic ? Moje pytanie ogolne jest takie : Jak postepowac z czlowiekiem,
ktory ma pelna swiadomosc swojej choroby i stanu i ma rowniez swiadomosc
pewnych relacji, jakie sie w stosnku do niego ustalilo i ktore skrzetnie
wykorzystuje, a mowiac prozaicznie mam nieprzeparte uczucie , ze swiadomie ,
jakby w zemscie za swoj stan , psychicznie zneca sie nad rodzicami. Czy
czlowiekowi choremu na taka chorobe mozna czasami powiedziec "nie". Tocze boje
z moimi rodzicami, zeby nie pozwalali dominowac nad wzystkimi tej chorobie, bo
wydaje mi sie, ze to poglebia wbrew pozorom chorobe mojego brata. Bardzo prosze
o jakakolwiek rade, a moze jest w Polsce ktos wybitny, ktos kto ma jakies
spektakularne osiagniecia w leczeniu takich przypadkow, bo tragiczne jest
osamotnienie moich rodzicow w tym nieszczesciu, od zadnego lekarza nie mogli
uzyskac zadnej rady jak z takim chorym postepowac, by mu nie szkodzic.
Przepraszam za tak dlugi wywod. Pozdrowienia .

[Gość: dzidek]

Gość portalu: pola napisał(a):

> Panie doktorze , wprawdzie nie jest to scisle tematyka tego forum, ale obejmuje
>
> takze stan depresji. Jezeli bylby Pan tak uprzejmy dac nam jakakolwiek rade w
> sprawie mojego brata chorego na zespol nerwicy natrectw, mam na mysli rady
> brdziej praktyczne niz teoretyczne, poniewaz jak wydaje sie moim rodzicom i
> mnie wszystkie mozliwe drogi leczenia farmakologicznego i psychoterapeutycznego
>
> zostaly wyczerpane. Choroba ta okazala sie oporna na leki /nastepowaly
> pogorszenia/ i oporna na wszelkiego rodzaju terapie. Moj brat potwornie cierpi
> zmagajac sie calymi dniami z nakazami i zakazami jakie dyktuje mu jego
> mozg /tak on to okresla/. Jest to wyjatkowo inteligentny 21-letni czlowiek o
> ogromnej wiedzy i potencjale intelektualnym, ale nie jest w stanie funkcjonowac
>
> w swiecie ludzi zdrowych. Nic nie moze robic, doslownie nic, wlaczajac w to
> wszelkie zabiegi higieniczne, a nawet bywalo wystepowala obawa przed
> wykonywaniem czynnosci fizjologicznych. Mam jednakze wrazenie, byc moze
> ogromnie sie myle, ze wprawdzie niewatpliwie z powodu swojej choroby, ale
> jednakze w pelni swiadomie moj brat poszerza obszar swojej biernosci widzac, ze
>
> rodzice wyreczaja go w kazdej najbanalniejszej czynnosci. Zarzucam im, ze nie
> walcza z nim, zeby jednak podejmowal jakikolwiek aktywny wysilek. I mam
> wrazenie, ze tym sposobem przyczyniaja sie do poglebiania sie jego choroby. Czy
>
> tak nie jest Panie Doktorze ? Czy nie powinno sie jednak stawiac tej chorobie
> jakichs granic ? Moje pytanie ogolne jest takie : Jak postepowac z czlowiekiem,
>
> ktory ma pelna swiadomosc swojej choroby i stanu i ma rowniez swiadomosc
> pewnych relacji, jakie sie w stosnku do niego ustalilo i ktore skrzetnie
> wykorzystuje, a mowiac prozaicznie mam nieprzeparte uczucie , ze swiadomie ,
> jakby w zemscie za swoj stan , psychicznie zneca sie nad rodzicami. Czy
> czlowiekowi choremu na taka chorobe mozna czasami powiedziec "nie". Tocze boje
> z moimi rodzicami, zeby nie pozwalali dominowac nad wzystkimi tej chorobie, bo
> wydaje mi sie, ze to poglebia wbrew pozorom chorobe mojego brata. Bardzo prosze
>
> o jakakolwiek rade, a moze jest w Polsce ktos wybitny, ktos kto ma jakies
> spektakularne osiagniecia w leczeniu takich przypadkow, bo tragiczne jest
> osamotnienie moich rodzicow w tym nieszczesciu, od zadnego lekarza nie mogli
> uzyskac zadnej rady jak z takim chorym postepowac, by mu nie szkodzic.
> Przepraszam za tak dlugi wywod. Pozdrowienia .

Niestety temat jest dużo bardziej złożony. Na tym polega problem, że taka osoba w
pełni zdaje sobie z tego sprawę. Staje się niewolnikiem własnych myśli. I to jest
najtrudniejsze do zrozumienia przez najbliższe otoczenie.

[Gość: Sowa]

Gość portalu: pola napisał(a):

> Panie doktorze , wprawdzie nie jest to scisle tematyka tego forum, ale obejmuje
> takze stan depresji. Jezeli bylby Pan tak uprzejmy dac nam jakakolwiek rade w
> sprawie mojego brata chorego na zespol nerwicy natrectw, mam na mysli rady
> brdziej praktyczne niz teoretyczne, poniewaz jak wydaje sie moim rodzicom i
> mnie wszystkie mozliwe drogi leczenia farmakologicznego i psychoterapeutycznego

To juz nie dziwi. Ale ...

Czy on chce zeby mu pomoc ? Czy jest wystarczajaco zmotywowany ?
Jesli tak, to nalezy rozwazyc mozliwosc hipnoterapii, ktora takie
przypadki rozwiazuje stosunkowo latwo, nie inwazyjnie i skutecznie.

Sowa

[Gość: dzidek]

Gość portalu: Sowa napisał(a):

>
> To juz nie dziwi. Ale ...
>
> Czy on chce zeby mu pomoc ? Czy jest wystarczajaco zmotywowany ?
> Jesli tak, to nalezy rozwazyc mozliwosc hipnoterapii, ktora takie
> przypadki rozwiazuje stosunkowo latwo, nie inwazyjnie i skutecznie.
>
> Sowa

Chciałbym w to uwierzyć, że hipnoterapia jest w takich przypadkach skuteczna.
Jeżeli masz adres takiej placówki, chętnie z tego skorzystam. Pozdrawiam. Dzidek