od euforii po depresje

[planasana]

czesc awanturko i czesc Wam,

Wieczorem wracam do szpitala. Tam czuje sie bezpieczniej niz w normalnym
swiecie. Zostal mi miesiac terapii i boje sie powrotu do zycia, znajomych, do
pracy. Nadal jestem gruba, myslalam, ze uda mi sie znowu schidnac. A ja w
weekendy zazeram sie slodyczami, za chwile lato....
Nastroje mi sie mieszaja. Od zniechecenia po euforyczne snucie radosnych
planow powrotu do zycia.
Wczoraj wieczorem bylam pelna checi do zmian, sdzisiaj rano - nie umylam
wlosow i polecialam do sklepu po slodycze.

Nie wierze w zycie, nadal mi sie nie chce.
Boje sie wyjsc na miasto, ze kogos spotkam ze znajomych.
Tylko bym jadla, ogladala TV i spala.

Terapia w szpitalu - ogolnie mi sie podoba i wyiose z niej conieco. Ale co
dalej ze mna bedzie ?

pozdrawiam

planasa

[emarcki]

Witaj Plansano

Walczysz o siebie i wierzysz w to, o co walczysz - wygrasz.

Planuj jak najwięcej! Niewykorzystane plany poproszę przesłać do mnie.
Będę zobowiązany:)

Pozdrawiam
Emarcki

[awanturka]

Witaj!
Nie dalej jak wczoraj myślałam o Tobie. Gdybyś siędzisiaj nie odezwała pojaW

czytaj to, a nie post powyżej (niedokonczony)

[awanturka]

czesc awanturko i czesc Wam,

Wieczorem wracam do szpitala. Tam czuje sie bezpieczniej niz w normalnym
swiecie. Zostal mi miesiac terapii i boje sie powrotu do zycia, znajomych, do
pracy. Nadal jestem gruba, myslalam, ze uda mi sie znowu schidnac. A ja w
weekendy zazeram sie slodyczami, za chwile lato....
Nastroje mi sie mieszaja. Od zniechecenia po euforyczne snucie radosnych
planow powrotu do zycia.
Wczoraj wieczorem bylam pelna checi do zmian, sdzisiaj rano - nie umylam
wlosow i polecialam do sklepu po slodycze.

Nie wierze w zycie, nadal mi sie nie chce.
Boje sie wyjsc na miasto, ze kogos spotkam ze znajomych.
Tylko bym jadla, ogladala TV i spala.

Terapia w szpitalu - ogolnie mi sie podoba i wyiose z niej conieco. Ale co
dalej ze mna bedzie ?

Witaj!
> Nie dalej jak wczoraj myślałam o Tobie. Gdybyś się dzisiaj nie odezwała .
> pojawiłby się nowy watek pod tytułułem "Gdzie jesteś Plasano?".

Z tego co napisałas wynika,że, mimo wszystko, masz się lepiej i to mnie bardzo ucieszyło. Do powrotu "do życia" też Cię przygotuja trochę psychoterapia wiec pewnie obawy Twoje będa troche mniejsze.

A o swojej tuszy spróbuj pomyślec w ten sposób (wiem, ze to nie jest proste): "Zajmę sie swoja figura jak już dojdę do ładu ze swoja psychika a teraz ta sprawa musi poczekac".

Chyba wiem na czym polega tu problem. Wydaje Ci się, że nie możesz dojśc do ładu z własna psychika bo jesteś "gruba" i schudnięcie to w Twoim myśleniu jakby "warunek wstępny" do poprawy Twojego samopoczucia psychicznego. Znam to z własnych doswiadczen. Sa powody dla których nie chcesz byc szczęśliwa będac "gruba". Może wydaje Ci się, że jak siebie taka jaka jestes zaakceptujesz to to się nigdy już nie zmieni?

Zapewniam Cię, że tak to nie działa. To działa wręcz przeciwnie - zaakceptowanie tego co jest to konieczny warunek by móc coś zmieniac...

Pozdrawiam i zapewniam, że myśle o Tobie.

- awanturka

[cafe_lorafen]

Hmmm, za kozdym razem jak konczyam terapie mialam uczucie niedosytu i niepokoj
co dalej bedzie. Na efekty terapii trzeba czekac, zeby sie wszystko przegryzlo.
Czego z calego serca ci zycze i pozdrawiam serdecznie ! :)

do awanturki

[planasana]

>> Wydaje Ci się, że nie możesz dojśc do ładu z własna psychika bo
jesteś "gruba" i schudnięcie to w Twoim myśleniu jakby "warunek wstępny" do
poprawy Twojego samopoczucia psychicznego. >>

Dokladnie tak. Do tej pory tak bylo. Zaczynalam sie odchudzac, zero slodyczy i
z kazdym kg mniej moje samopoczucie roslo.

>> Sa powody dla których nie chcesz byc szczęśliwa będac "gruba". >>

Nie wyobrazam sobie byc szczesliwa bedac gruba. Mimo, ze sporo ludzi mnie lubi,
mowia mi, ze jestem ciepla, dowcipna i mnie lubia, wolalabym, zeby mi mowili,
ze jestem piekna a nie sympatyczna i fajna. Najsmutniejsze, ze jak zrzucalam
nadwage - wszyscy zasypywali mnie komplementami.

>> Może wydaje Ci się, że jak siebie taka jaka jestes zaakceptujesz to to się
nigdy już nie zmieni? >>

Mozliwe, ze tak jest.
U mnie dobre lub zle samopoczucie uzaleznione jest od liczby kg, ktore ze soba
nosze.
Drastyczne odchudzanie tez bylo bez sensu - potem efekt jo-jo i tak w kolko.
Przestaje wierzyc, ze to sie kiedykolwiek unormuje.

Zastanawiam sie po kiego Diabla jem Seroxat, ktory rzekomo mial mi apetyt
zmniejszyc ?

Dziekuje awanturko za serdeczne mysli, za to, ze rozumiesz.
Odwiedzilam forum CHAD i pisalas, ze masz teraz spadek nastroju. Ale widze, ze
dzielnie sobie radzisz, ze jeczysz tak jak ja, tylko jeszcze innym pomagasz.

Bardzo Cie pozdrawiam

planasa

[awanturka]

planasana napisała:

> z kazdym kg mniej moje samopoczucie roslo.
> Nie wyobrazam sobie byc szczesliwa bedac gruba.
> U mnie dobre lub zle samopoczucie uzaleznione jest od liczby kg, ktore ze
> soba noszę

Plasano!
Czy zdajesz sobie sprawę, że taki właśnie sposób myslenia o sobie trzeba zmienic a nie Twoja tuszę!! Bo to on, a nie Twoje "nadmiarowe kilogramy" odpowiedzialny jest za to, że czujesz sie nieszczęśliwa.

Zapewniam Cie, ze zgubienie "nadmiarowych kilogramów" przyniosłoby tylko chwilowa poprawę samopoczucia psychicznego, bo tak naprawdę problem leży gdzieś indziej... Nie myśl, że teoretyzuję. Sama przez to przeszłam to wiem jak jest...
- awanturka

[carlabruni]

Co będzie dalej?
Dalej będzie ok. Powinnaś myśleć terapia w końcu troszkę Ci pomaga. Powinnaś
więc myśleć właśnie w ten sposób. Terapia w końcu troszkę Ci pomaga, więc jest
jakiś postęp. Oby tak dalej kochana planasano.
Będę trzymała kciuki, żeby właśnie tak było. Pozdrawiam Cię serdecznie. Trzym
się.

[negatywista]

Witam cię, czytałem już kilka twoich postów i myślę, że mamy dość podobne
problemy - od strony psychicznej, nie fizycznej. Ja przez większą część mojego
życia miałem kompleksy z powodu moim zdaniem niezbyt wydatnej muskulatury -
ogólnie podobałem się kobietom, ale bałem się przy nich zdjąć koszulkę. Co
dziwne, byłem często fizycznie silniejszy od moich rówieśników, którzy mieli
naturalnie wydatne mięśnie (to chyba kwestia genetyczna) - próbowałem rzeźbić
swoje ciało, ale byłem tak już zakompleksiony, że zareagowałem, tak jak ty,
nerwicowo. Szedłem na siłownię i po piętnastu minutach chciało mi się rzygać,
kręciło mi się w głowie, serce mi biło za szybko i zaczynały mnie boleć stawy.
I też znam z autopsji ten głód słodyczy - ssący od środka, też byłem od nich
uzaleźniony. Zdarzało mi się często chodzić na spacery (sklep mam daleko) po
jakiegoś cholernego snickersa (właściwie to ze 4 od razu) czy czekoladę, bo nie
mogłem się skupić na nauce chociażby. Próbowałem oszukać mózg zażerając się
jabłkami, ale to nie pomogło.
Awanturka ma tu 100% racji - te problemy to sztuczny wytwór psychiki, która
siebie nie akceptuje i sama siebie karze. Nic tak nie upiększa człowieka jak
samoakceptacja i pewność siebie. A że to trudne? Dla NAS tak. Trzeba jakoś,
głównie psychoterapią, poradzić sobię z raną, która się ciągle paskudzi pod
skorupą, a która prawdopodobnie powstała w dzieciństwie - ona sprawia, że
jesteśmy słabi i nic nam nie wychodzi. Jedyne, do czego trzeba się zmusić, to
praca nad sobą (w sensie psychoterapia - aktywne uczestniczenie) - chcę
wierzyć, że wadliwy fundament, który wykrzywił całą budowlę, da się naprawić i
wszystko się wyprostuje - to metafora mojej psycholog.
Na zakończenie dodam, że mam znajomą, która ma naprawdę sporą nadwagę i do tego
nie jest wcale zbyt ładna, ale jest silną psychicznie ekstrawertyczką, uważa
sama siebie (i tak się zachowuje) jakby była najseksowniejszą laską na świecie
i... przyciąga naprawdę atrakcyjnych facetów, zmienia ich często - jednym
słowem prowadzi bujne życie seksualne. Grunt to postawa, nastawienie i stosunek
emocjonalny do samego siebie. Pozdrawiam i przepraszam, że tak długo!

do negatywisty i awanturki

[planasana]

awanturko i negatywisto,

Macie racje i nawet brak mi argumentow by polemizowac. Jak bardzo Wam
zazdroszcze, ze Wy juz wiecie, ze nie tedy droga, ze wiecie o co w tym
wszystkim chodzi.

Negatywisto, duchowy bracie, dziekuje, ze rozumiesz, bo wiesz jak to jest.
Czy nadal jestes wpieprzony w uzaleznienie od slodyczy ? Jak sobie z tym
radzisz ?

>> Zdarzało mi się często chodzić na spacery (sklep mam daleko) po jakiegoś
cholernego snickersa (właściwie to ze 4 od razu) czy czekoladę >>

Skad ja to znam. Sklepy nocne, dajmy na to.

>> Trzeba jakoś, głównie psychoterapią, poradzić sobię z raną, która się ciągle
paskudzi pod skorupą, a która prawdopodobnie powstała w dzieciństwie - ona
sprawia, że jesteśmy słabi i nic nam nie wychodzi.>>

Swietnie to ujales.
Czuje niechec do zwalania wszystkiego na "traumatyczne dziecinstwo", ale to
prawda, ze zrodlo problemu tkwi w dziecinstwie wlasnie. Choc czasem to od
siebie odpycham jak najdalej.
Czy to jednak nie za proste, ze sobie przypomne jak to inne dzieci z
przedszkola czy szkoly smialy sie z mojej placzliwosci, niezdarnosci, grubej
dupy, jak siostra przezywala mnie "30 kilo", ile sie naplakalam to wiem tylko
ja sama i ci co byli tego swiadkami. To dlaczego sie zazeram ? Bo jestem gruba
i sie pocieszam i bledne kolo sie robi. O co w tym chodzi?

Negatywisto, nie przepraszaj, ze dlugo napisales, bo czytalo sie wysmienicie i
zawarles samo sedno w swoim poscie. To ja tez przeprosze za moje gadulstwo :).

Pozdrawiam Ciebie i Awanturke Bardzo

planasa

[negatywista]

Ja się sporo naczytałem na ten temat, ale jakieś szczątki wiedzy, a umiejętność
zastosowania tego w praktyce to dwie różne rzeczy. Ciąglę walczę ze sobą i ze
swoim dołem i strachem, który zabiera mi młodość i uniemożliwia odczuwanie
jakiejkolwiek satysfakcji. Ja miałem sporo różnych uzależnień - słodycze tak,
ale też np. kawa - fatalna na nerwicę, a pita przeze mnie niemal wiadrami.
Muzyka - coś, co równie dobrze w nadmiarze może stać się kłopotliwym
uzależnieniem, formą ucieczki. Co dalej... spanie! Ucieczka w sen,
kilkunastogodzinny. Ucieczka w literaturę, w kinomanię, w naukę - niby
pożyteczne pomyślisz, gdzie tam! Strata czasu i energii, bo NIC z tego nie
pamiętam, kompletnie skasowana pamięć - to taki rys charakterystyczny
patologicznych pociągów, że one nigdy nie mają szans wyjść na dobre i cię
wzbogacić.
Człowiek ucieka w uzależnienia, gdy jest nieszczęśliwy i nie radzi sobie z
emocjami. Ja narazie nie poradziłem sobie ze swoimi uzależnieniami, ciąglę
szukam dla siebie wytłumaczeń, daję sobie dyspensy - myślę, że z nich trzeba
wychodzić delikatnie i stopniowo, próba sforsowania na siłę i od razu będzie
sie wiązać z nagłym pogłębieniem doła i kumulacją lęku, co będzie nie do
wytrzymania i nie da żadnego skutku.

> Czuje niechec do zwalania wszystkiego na "traumatyczne dziecinstwo", ale to
> prawda, ze zrodlo problemu tkwi w dziecinstwie wlasnie

To fatalna postawa, której nauczyli Cię ludzie, z którymi przeżywasz. Im nie
jest na rękę, abyś ty miała jakąkolwiek taryfę ulgową, więc trują cię takimi
stwierdzeniami, że uciekasz w chorobę, szukasz wytłumaczenia w traumatycznym
dzieciństwie itd. A przecież to tak jakby kazać kalece pobiec i zarzucać mu, że
szuka usprawiedliwienia w swoim kalectwie.
Oczywiście to, że zdasz sobie sprawę, gdzie leży źródło problemu, nie spowoduje
automatyznie, że ten problem zniknie (chociaż przyczyni się do tego), ale
sprawi, że przestaniesz się zadręczać, karać siebie i patrzeć na to tak, jakby
to była tylko i wyłącznie twoja wina, a to już jest krok w dobrą stronę.
Pozdrawiam i powodzenia!

[mskaiq]

Doskonale rozumiesz co nalezy zrobic ale nie chcesz tego zrobic. Co jest w
slodyczach takiego ze wyzej je cenisz niz sama siebie. Pomimo tego ze rozumiem
co czujesz bo i do mnie slodycze przemawiaja silnie musze wybrac pomiedzy nimi
a mna. Ja wybralem siebie.
Serdeczne pozdrowienia.

[uri_ja]

dać ci radę,wróć na forum wrózka i tam sie baw w specjalistę ty chora, bardzo
chora osobo!!!9toc nie wiem na pewno czy to dziewcze)

Ranyyyyyy!

[angharad]

uri_ja napisała: (do mskaiqa)

> dać ci radę,wróć na forum wrózka (...)

Jezu! Uri! Ty masz rację. Sprawdziłam. Ciarki mnie przeszły...

[angharad]

Moi Drodzy, (Awanturko i Inni)

To co piszecie o problemie tuszy i samoakceptacji jest w wielu aspektach
słuszne. To prawda, że niezależnie od kilogramów i urody ludzie potrafią być
ciepli, atrakcyjni, interesujący zarówno dla siebie i innych. To prawda, że
niektórzy niepotrzebnie obciażaja się winą za swoje niedopasowanie do
panujących wzorców piękna, bo są one tyleż relatywne, co fałszywie obiecują
rozwiązanie wszystkich życiowych problemów. Uroda nie jest panaceum na naszą
depresję, poczucie winy, niski poziom samoakceptacji.

Co jednak, jeżeli człowiek ma swoje demony rozpoznane, ściśle potrafi określić
od czego zależą takie, a nie inne jego zachowania, trzyma się jakos na
powierzchni dzieki tej wiedzy, ale bardzo, bardzo ważną rolę w jego życiu pełni
poczucie estetyki? Jeśli potrzeba piękna (nie tylko bycia pięknym, ale piękna
w ogóle) jest jedną z jego podstawowych potrzeb? Jeśli wiele spraw wokół widzi
pod tym kątem i to, co od niego w tym względzie zależy próbuje zmieniać?


Otóż mam w sobie ten rodzaj perfekcjonizmu. Jestem przy tym tolerancyjna dla
ludzi, którzy nie widzą tak jak ja i dla których ten problem nie istnieje. Nie
odsądzam od czci i wiary abnegatów, nie plotkuję o brudasach, nie mam za złe
żarłokom, którzy tyją bo kochają jeść. To jest ich życie i jesli im z tym
dobrze, to niech żyją jak chcą. Ale jeśli ktoś pragnie piękna, jeśli fizyczny
ból sprawia mu jakiś rodzaj w jego pojęciu brzydoty i podejmuje wysiłki by to
naprawić, to doskonale to rozumiem. Jeśli przy tym ma obiektywne trudności w
osiąganiu swych celów, to tym bardziej mu wpółczuję.

Irytuje mnie to, że dążenie do piękna i estetycznej harmonii często jest
postrzegane jako pustota emocjonalna albo rodzaj neurozy. Powyższym może być
ślepe gonienie za dyktowanymi przez modę wzorcami, ale cóż złego w wewnętrznej
potrzebie? Nie do końca chyba jest tak, że w depresji, nasze ogólne
rozchwianie jest pierwotne w stosunku do tego jak się postrzegamy w kategoriach
piękna. Zgadzam się, że istnieją jednostki obiekywnie piękne i mimo to
cierpiące na depresję. Jednak bywa też tak, że osiągnięcie pewnego
akceptowalnego poziomu urody uskrzydla i otwiera drogę na szerokie wody
równowagi psychicznej.

Dlatego życząc tej równowagi Planasanie, życzę jej z całego serca, żeby
zrzuciła trwale ten balast kilogramów, który ciągnie ją ku ziemi. Wierzę, że
będzie jej wówczas łatwiej walczyć z resztą własnych demonów.

angharad.