Mały koszmarek nad ranem

[zimowysen]

Zaraz po obudzeniu włączyłam komputer, bo jakbym pozostała w łóżku to
chybabym zwymiotowała. Dziś niedziela. Powstrzymałam sie by nie zadzwonić do
siostry o 6:00, ale trudno mi opanować wrażenie, że zaraz zwariuje z lęku w
pustym domu. W tygodniu dochodzi do tego koszmarek wyjścia na zajęcia, czasem
sie udaje. Podobno "normalne" w depresji. Najlepiej nie leżeć. Marzenie:
obudzić się kiedyś bez tego potwora lęku... Czy to możliwe?

[mskaiq]

Jednego dnia obudzisaz sie bez tego leku ale musisz go pokonac. Masz racje nie
mozna sie klasc kiedy sie pojawia. Trzeba robic cokolwiek i nie myslec o nim.
Myslenie powieksza jego sile. Jesli sie pojawi dobrze pocwiczyc fizycznie.
takie cwiczenia bardzo oslabiaja strach i wtedy mozna go ominac
Serdeczne pozdrowienia.

[alinca]

nie wiem, czy mozna to jakos zmienic. U mnie przez pare miesiecy bylo calkiem
ok, a teraz (stres w pracy) znow zaczyna sie koszmar, poranne lęki, nie radzę sobie.

[zimowysen]

Tak to jest: w czasie sesji, nerwowym okresie w pracy to się nasila. Chyba nie
wystarczy nie leżeć, jak sobie to zakładałam. Może będzie lepiej jak
poćwiczymy, pomordujemy się trochę jak radzi mskaiq. Bo jak inaczej...Tabletki
zaczynają działać dopiero koło południa w moim przypadku. Pozdrawiam i trzymam
za nas kciuki

[f_durkee]

ja mam nerwicę, i najgorsze ataki lęku, jakichś niejasnych samooskarżeń,
obrzydzenia do siebie mam właśnie po przebudzeniu. uporczywe, dojmujące
poczucie tkwienia w jakimś bagnie. po prostu człowiek nasiąka treściami
podświadomości, uwolnionymi przez sen – a tam właśnie tak siebie postrzega.
trzeba rozpracować przyczyny tej autoagresji. robienie pompek to próba
usunięcia samych skutków - i właśnie dlatego skazana na niepowodzenie. to co
piszę odnosi się do nerwicy depresyjnej. nie wiem jak jest przy czystej
depresji – być może komuś pomogły pompki i przysiady.

[pobieda]

Ja już prawie od pół roku budzę się nad ranem i mam ten cholerny koszmar -
wyrzuty sumienia, obwinianie się za wszystko, poczucie bezsensu, chęć
samobójstwa. Powoli zaczynam rezygnować... Nie umiem już tego wytrzymać. Czy
komuś, kto miał coś takiego, wreszcie to minęlo?

[lucyna_n]

mskaiq to zawsze z tymi pompkami wyskoczy... nie ma znaczenia jaki watek zaczniesz.

A jesli idzie o wstrzas poranny i budzenie sie z irracjonalnym lekiem to jak sie czlowiek
wydobedzie z depresji same mina, tylko ze niestety lubia wrocic bo depresja tez lubi.
Kiedy mnie dopadaja jedyna rzecza jaka mi pomaga jest uprzytomnienie sobie faktu ze bez
wzgledu na to jak okropny atak paniki mnie dopadl i jaki lek czuje nic mi sie nie stanie, ze to
tylko objawy ktore chociaz wydaja sie straszne i nie do wytrzymania sa tylko w mojej glowie a
tak naprawde nic mi nie bedzie i wkrotce mina. I mijaja.

[mskaiq]

One mijaja i najlepsza obrona na to jest przestanie o tym myslec. Kazde
dzialanie ktore pozwoli Ci sie oderwac od takich mysli jest dobre. Mozna sie
odwrocic na drugi bok i przytulic sie do czegos co kochasz i lubisz. To bardzo
pomaga.
Serdeczne pozdrowienia.

[lucyna_n]

mskaiq madrze gadasz! Jestem za, chociaz wiesz ze na dluzsza mete to trzeba po prostu
depreche leczyc a nie zmagac sie z samymi objawami bez konca, bez ruszenia tego co je
wywoluje. Ja sie tak kotlowalam wiele lat i chcialam byc dzielna niezniszczalna i dorobilam sie
depresji, nerwicy, agorafobi, socjofobii co sobie tylko wymarzysz. Normalnie sama siebie mam
ochote w d. kopnac ze tak pozwolilam sie temu rozpelznac i przeganialam leki cwiczeniami
dietami i takimi tam domowymi sposobami.
pozdro