mój mąż ma depresję...................

[Gość: Anka]

Mój mąż choruje na depresję i leczy się na nią już dwa lata. Jest teraz
lepiej, ale ciągle zażywa dużo prochów. Mowi, że czuje się dobrze, ale
zachowuje się nadal dziwnie. Pomimo wysiłków lekarzy i psychoterapetów, nie
udało im się go "otworzyć". Jest człowiekiem zamkniętym w sobie, nie można z
nim porozmawiać, odpowiada tylko tak lub nie, nie rozwijając tematu. Ja już
tego nie mogę wytrzymać. Mam cały dom na głowie, i jeszcze musze wysłuchiwac
jego pretensje,jeśli mu się coś nie podoba. Nie kwapi się do żadnej pomocy w
domu, ciągle naburmuszony. Z nikim nie chce utrzymywać kontaktów, ogląda
tylko w każdej wolnej chwili telewizor. Rozumiem , że jest chory, ale jeśli
tak dalej pójdzie, to ja również wpadnę w depresję, bo co to za życie?
Czy jest jakaś nadzieja, że to minie?

[thistle1]

rozumiem,że może Cię wkurzać.ja jestem w domu taka jak Twój mąż i sama siebie
wkurzam.w pracy musze być na najwyższych obrotach,więc w domu mnie rozkłada.nie
chce mi się sprzatać,wyjść z domu,rozmawiać,tylko bym przed telewizorem
ewentualnie przed kompem siedziała.wciąż czuję zagrożenie.nie mogę skupić się
na żadnej czynności,bo cały czas czuję lęk i jestem przygotowana na atak.ja to
nazywam lenistwem,a mój psychiatra depresją.nie moge wykrzesać w sobie siły do
zmian.może potrzebna mężowi jakaś iskra do działania.na mnie dobrze działa
przymus,jak wiem,że coś muszę zrobić,to zrobię to,nawet jak mi się nie chce,bo
boję sie konsekwencji nic nierobienia.

[mskaiq]

Lekarstwa nie rozwiazuja problemow ktore sa przyczynami depresji. Zwykle
przynosza stan otepienia braku energi do dzialania ale nie zmieniaja sposobu
myslenia czy patrzenia na swiat. On jest zamkniety w Sobie i nie ma na to
proszka ktory moglby Go otworzy.
Gdzies na dnie tego jest strach przed otwarciem sie, brak zaufania do ludzi czy
nawet strach przed ludzmi.
Jedyne rozwiazanie to rozmawiac z Nim, najlepiej o czyms co lubi. Czy sie czyms
interesuje? Rozmawiaj o tym. Wazne zeby zaczal mowic.
Spotkasz sie z duza Jego opozycja ale jesli nie poddasz sie to mozesz powoli Go
otwierac, najpierw w stosuku do Ciebie a pozniej do innych.
Chcac Mu pomoc musisz zaczac bardzo dbac o Siebie bo obcujac z Nim i Jego
negatywnoscia sama bedziesz coraz bardziej zamknieta i negatywna. Staraj sie
uprawiac jakis sport, codzienny bieg czy rower albo dlugi spacer bardzo Ci
pomoze. Staraj sie rowniez organizowac Sobie zycie tak aby miec w nim czas dla
Siebie i wyciagac jak najwiecej radosci bo ptrzebujesz tego.
Serdeczne pozdrowienia.

[ja_oscar]

Nikogo nie uda się "otworzyć " bez jego woli...Twój mąż powinien pójść na
psychoterapię, a najlepiej gdybyś Ty poszła...Ujrzałabyś wtedy wiele z innej
strony...Powinnaś więcej myśleć o sobie i swoim zadowoleniu, korzystać z
wolnego czasu...Mąż jesli będzie chciał zmian to podejmie kroki...Tak myślę...
I nie wierz że samo cokolwiek minie...Takim czekaniem można zmarnować całe
życie...Pozdrawiam .

[ewa13]

Pierwsza podstawowa sprawa i konieczna . Zrób wszystko ,żeby przełamać ten
schemat codziennych dni przed telewizorem. Jestem przekonana ,ze telewizor jest
potworną trucizną ,która obezwładnia ludzi. Znam ten schemat bardzo dobrze i
doprawdy wiem,że jest zabójczy.
Jest mało rzeczy we współczesnym świecie tak negatywnie działajacych na umysł,
samopoczucie , związki między ludźmi jak telewizor. Zorganizuj tak czas, byTwój
mąż wyrwał sie z tego kręgu.Nie twierdzę ,że go to wyleczy , depresja jest
chorobą -moim zdaniem - na dobrą sprawdę nieuleczalną , choć można nabyc pewnej
odporności - ale zobaczysz ,że wiele sie zmieni in plus. Życzę spokoju i
wytrwałości.

[mskaiq]

Depresji mozna sie pozbyc. Ja sie jej pozbylem, znam wiele osob ktore rowniez
sobie z nia poradzily. Na tym forum przez ostatnie pol roku bylo przynajmniej
10 listow od osob ktore sie pozbyly depresji.
jest bardzo charakterystyczne, tacy ludzi brzmia bardzo optymistycznie,
wszystko jest dla nich wazne i wszystko ma sens.
Serdeczne pozdrowienia.

[Gość: Anka]

Jeśli to prawda, że osoby wyleczone z depresji są optymistycznie nastawione do
życia, to mój mąż jest nadal chory. Żadnej ochoty do czegokolwiek nie wykazuje.
Jeśli coś robi, to pod przymusem. Próbowałam z nim rozmawiać, ale rozmowa
wcześniej czy póżniej się urywała, brakowało mi już tematów do rozmowy, a on
nie starał się jej podtrzymać, wręcz przeciwnie, chyba był zadowolony jak sobie
poszłam. Czasem nawet odburczał coś niegrzecznie, tak że wolałam się oddalić.
Zaczęłam żyć swoim życiem, myśleć o swoich przyjemnościach, wychodzić więcej
sama z domu, bo czułam i dalej czuję, że będąc z nim razem w domu zwariuję.
Ja też radziłam mu , żeby dalej chodził na terapię, nawet chciałam, żebyśmy
razem chodzili, ale on twierdzi, że to zbędne. A swoją drogą, dziwię się , że w
szpitalu nie było takiej terapii grupowej.
Serdecznie pozdrawiam