Jak przestać płakać?

[loginplacz]

Dzień dobry, przychodzę tutaj z nietypowym problemem. Mam 20 lat i wydaje sie byc nadwrazliwa. Moim problemem jest nadmierny placz. Mam chlopaka. Kiedy poruszam z nim jakies wazniejsze kwestie o naszym zwiazku czy tez przyszlosci nie potrafie powstrzymac placzu. Nie moge z nim normalnie porozmawiac, poniewaz praktycznie odrazu placze, co strasznie go denerwuje. Co robic? Jak przestac tyle plakac?

nosz proste

[maly.jasio]

ne poruszac tych wazniejszych kwestii i poczekac az one same dorosna :)

[ada_ww]

A moze lepiej z problemu zrobic pozytek, zatrudnic sie na pogrzebach jako placzka i zarabiac pieniadze.

[loginplacz]

Ja probuje ich nie poruszac, jednak moj partner chcialby ze mna moc normalnie porozmawiac o wszystkim bez placzu

nosz to baba - nie facet...

[maly.jasio]

od kiedy to facet sam inicjuje takie rozmowy - miast poczekac az sprawy same sie uloza ?

przeciez przyszlosci nie da sie zadeklarowac slowami - lecz czyny i okolicznosci ja okreslaja...

[milamala]

Niemoznosc powstrzymania placzu (jesli nie jest cecha wrodzona- taka uroda, ale to wiadomo od dziecinstwa) moze byc objawerm depresji. Zdiagnozowanie i ew. leczenie. najlepiej najpierw skupic sie na sobie, a potem dopiero na zwiazku. Masz jeszcze czas zeby sobie spokojnie wszystko ukladac.

[loginplacz]

Moja mama leczy sie na nerwy. Moze to cos powiazane?

[druginudziarz]

loginplacz napisał(a):

> Moja mama leczy sie na nerwy. Moze to cos powiazane?

Wszystko jest z czymś powiązane ;)
Możesz zapytać mame jaka konkretnie ma diagnozę, aczkolwiek pozytek z tej informacji bedzie umiarkowany.
Samego "płakania: się nie leczy, tak jak kataru sie nie leczy, bo to nie choroba tylko objaw jakieś choroby.
Depresja to dobry trop, po szczegóły najlepiej do psychiatry bo czemu nie?
A propos mamy, to z jakiś badań wyszło, ze 80-90% dzieci matek z depresja też cierpi na depresję. Matka z depresją to nie jest miła sprawa...

[loginplacz]

A ja juz kilka lat temu mialam taakie problemy jak rozmawialam z przyjaciilka o czyms dla mnie waznym. Mysle ze mam tak przy osobach ktore sa dla mnie bardzo wazne

[ada_ww]

A moze autorka powinna sie zbadac, czy przypadkiem nie ma schizofrenii heberfrenicznej?

"Co to jest - Schizofrenia hebefreniczna - zdezorganizowana?


Postać zdezorganizowna (schizofrenia hebefreniczna) zwykle pojawia się w młodszym wieku niż inne postacie i prowadzi do poważniejszej dezintegracji osobowości.

Jak sama nazwa wskazuje, wzorzec ten charakteryzuje się głównie chaotyczną, pozornie bezcelową mową i zachowaniem. Zazwyczaj już przed ujawnieniem się choroby dana osoba zachowuje się dziwnie, jest przesadnie drobiazgowa w mało ważnych sprawach, interesuje się zawiłymi problemami religijnymi i filozoficznymi, stopniowo zamyka się w swoich fantazjach.

Stępienie afektu oraz zaburzenia emocjonalne objawiają się bezsensownym śmiechem lub płaczem, infantylizmem, obojętnością emocjonalną, szczególnym manieryzmem, mimiką, rozmaitymi grymasmi, mówieniem i gestykulowaniem do siebie oraz dziwacznym, często obscenicznym zachowaniem, np. zainteresowaniem moczem i kałem, który rozsmarowują po ścianach i po własnym ciele, bez jakiegokolwiek poczucia wstydu. Niekiedy chorzy dotknięci tym rodzjem schizofrenii stają się agresywni, mogą dostać napadu szału lub wściekłości w związku ze swoimi fantazjami, lecz zachowują zupełną obojętność wobec realnych sytuacji życiowych, jakkolwiek byłyby one przerażające lub ponure. Mowa zaczyna być niespójna, zawiera dziecięce gaworzenie i chichoty.

Wielokrotne powtarzanie podobnie brzmiących słów oraz rozluźnienie toku myśli przydają jej właściwości kalamburów. Pacjent wymyśla nowe słowa (neologizmy). Zdarza się, że jego mowa staje się zupełnie niezrozumiała. Powszechnie występują halucynacje, zwłaszcza słuchowe. Głosy słyszane przez pacjentów oskarżają ich o niemoralne praktyki, „wlewają brud" do ich myśli i obrzucają ich wstrętnymi wyzwiskami. Urojenia dotyczą zazwyczaj seksu, religii, zdrowia (hipochondria) i prześladowań, są płynne, niesystematyczne i fantastyczne.

Rokowania w przypadku schizofrenii zdezorganizowanej są złe a obecnie znane metody leczenia przynoszą co najwyżej lekką poprawę."

[loginplacz]

Nie, to na pewno nie schizofrenia

[summerland]

Jestes wrazliwa. Zastanow sie czy tematy poruszane przez twojego chlopaka nie powoduja strachu w tobie. Moze jeszcze nie czas zeby rozmawiac o powqznych sprawach, zwiazanych z wasza przyszloscia

[herakles-one]

Piszesz, że płaczesz przy poruszaniu spraw Waszego związku, ale nie napisałaś: jak się czujesz w tym związku ?

Czy czujesz, że ten chłopak Cię kocha i chciałabyś z nim naprawdę być i układać przyszłość?

Czy on szanuje Twoje uczucia i zaspokaja Twoje potrzeby? Liczy się w Twoim zdaniem?

Czy czujesz się kochana i bezpieczna w tym związku?

[herakles-one]

Nie odpowiedziałaś na moje pytania, więc nie mogę z całą pewnością stwierdzić, że tak jest w istocie.
Moje przypuszczenie co do przyczyn Twojego płaczu jest takie, że pewnie zostałaś wychowana w duchu takim, że " grzeczne dziewczynki się nie złoszczą". Inaczej mówiąc ;nie było Ci wolno okazywać złości. Nauczyłaś się więc ją tłumić , a ponieważ tego dużo się nagromadziło w Tobie więc musi znaleźć jakieś ujście i dlatego zamieniasz ją na uczucia mniej " niebezpieczne "- takie jak smutek, żal, które się ujawniają poprzez Twój płacz, nad którym nie panujesz. Myślę, że potrzebna jest Ci psychoterapia, która nauczy Cię rozpoznawać swoje emocje i uczucia i je wyrażać.

[herakles-one]

A i nie martw się ! Żadnej schizofrenii nie masz.

[mardaani.74]

ale Ty chcesz przestać płakać ze względu na chłopaka? czy ze względu na siebie?
Myślę że najlepsze byłoby porozmawianie z psychoterapeutą, nawet nei w celu leczenia, bo nie uważam że to musi być zaraz objaw depresji, choć i tak czasem bywa, ale w celu poszerzenie wiedzy o sobie i swoich reakcjach, zrozumienie dlaczego taka nie inaczej reagujesz. W samym płaczu nie ma nic złego, ale jeżeli ta sytuacja Ci przeszkadza to warto się przyjrzeć o co w tym chodzi i ewentualnie trochę nad sobą popracować.

[quba]

idź do psychologa na rozmowę, masz depresję, nie poradzisz sobie bez pomocy, terapii, lekarstwa. Depresja to taka straszna choroba, która nie leczona, rozwija się coraz szerzej i w ciągu kilku miesięcy może zrobić z Ciebie wrak czlowieka, albo zoombie, co na to samo wychodzi. Lecz się, jesteś młodziutka, szanse są wyraźnie po Twojej stronie, ale musisz podjąć leczenie sama.
Poszukaj w swoim mieście dobrego lekarza.
Nie wiem, czy to dla Ciebie istotne, ale na początek radziłabym Ci miłą, młodą, serdeczną Kobietę.(ok.40 lat). Przed obcym, surowym facetem, może nie uda się powiedzieć tego wszystkiego, co Cię dręczy. TRZYMAM MOCNO KCIUKI.
Pisz, co z Tobą dalej.

[mardaani.74]

a za chwilę padnie nazwisko tej empatycznej 40-latki?
co za banialuki

[sylwia_s]

Iść do psychologa, aby sprawdzać w czym tak naprawdę tkwi Twój problem, czy wewnątrz Ciebie, doświadczeń z dzieciństwa, czy w Twoim związku.

[loginyzajete]

Serio? Miałam to samo. Trudne tematy - płacz. Chodziłam do psychiatrów, wziętych psychologów, rozwijałam się wewnętrznie. Co mi pomogło? Ustawienia hallingerowskie i hipnoterapia regresywna. 8 lat psychotrapii - kupa wywalonych pieniędzy w błoto. 3 ustawirnia i 1 seans hipnoterapeutyczny. Bingo - naprawiłam ten problem plus parę innych. Efekt uboczny dodatkowy - samoistnie zaczęłam chudnąć. Rewelacja i magiczna różdżka. U mnie okazały się bardzo drastyczne problemy rodzinne ciągnące się przez pokolenia - klątwa, niewyjaśnione śmierci i tajemnice w rodzinie. Hipnoterapia wyjaśniła szczegóły, dostawiła brakujące elementy układanki plus wyjaśniła moje traumy z dzieciństwa, które po prostu wygodnie ukryłam w podświadomości. Dla sceptyków. Potem - juz na spokojnie - postarałam się dowiedzieć, czy to co się dowiedziałam jednak było prawdą. Czy tez może jakimś symbolem ułudą, która przypadkiem trafiła w sedno. Dowiedzenie się prawdy zajęło znacznie dłużej niż terapia. Ale okazało się, że to czego doświadczyłam w czasie terapii, zgadza się z ukrywaną historią rodziny i moją w 85 gdzieś procentach. A są to prawdy szokujące. Resztę do grobu zabrał dziadek. Grubą sprawę, więc w sumie mu się nie dziwię. Polecam. Aczkolwiek prawdy moga okazac sie niszczące. Ja zajęłam się tym po 40tce. Dla Ciebie może byc jeszcze za wcześnie. Do czegoś takiego trzeba chyba dojrzeć.

[mardaani.74]

Bert Hellinger to szarlatan, jego "metoda" jest bardzo kontrowersyjna i może być bardzo szkodliwa, proszę tego tu nie reklamować.
www.wprost.pl/blogi/irena-szafranska/8000980/Dyplom-z-ciemnoty-cz2-Bert-Hellinger.html

[syningia]

Nie zaczelas przypadkiem brac antykoncepcji hormonalnej? Na poczatku bylam obrzydliwie placzliwa, lzy laly sie ze mnie wiadrami, bez wiekszego powodu.

[anonim_ka]

Miałam podobny problem w początkowej fazie terapii, kiedy prezentowana barwna przeszłość wiązała się z ogromnym wachlarzem ciężkich emocji. Byłam wówczas tak rozhuśtana emocjonalnie , że zdarzało mi się wybuchać spazmatycznym płaczem ,,, nie wiedząc na "jaki temat płaczę" . Ponieważ wiedziałam czego takie zachowanie jest skutkiem za radą terapeuty zmieniałam biegun myśli ,, np kiedy czułam ścisk w gardle , próbowałam żartować z sytuacji nie będę płakać bo się odwodnię i za szybko zrobią mi się zmarszczki., za to napiję się wody itd

[magdalensja]

musisz z kimś o tym porozmawiać , po prostu się wygadac co leży na wątrobie. długo tłumione problemy gryzą od środka po czasie zaczynają ciążyć i można sie nabawić stanów depresyjnych.