Terapeuci za kase - Walcie się!

[norbertszczecin]

[norbertszczecin]

2 godziny 100zł hehe
a co jak się kasa skończy?
wtedy pocałuj nas w dupe!

[rumiankowa]

Pracuje z osobami uposledzonymi, ostatnio bylismy na wielkich zakupach i
niestety w polowie kasowania okazalo sie, ze przekroczylismy swoje mozliwosci
finansowe. Tak wiec czesc zakupow zostala odlozona na bok. Po odejsciu od kasy
moja podopieczna patrzac smetnie na odlozoną resztę podzielila sie refleksją
szepczac: "ale ta kasjerka.. chytra..!"

No tak..

[rzeznia_nr_5]

rumiankowa napisała:

> Pracuje z osobami uposledzonymi, ostatnio bylismy na wielkich zakupach i
> niestety w polowie kasowania okazalo sie, ze przekroczylismy swoje mozliwosci
> finansowe. Tak wiec czesc zakupow zostala odlozona na bok.Po odejsciu od kasy
> moja podopieczna patrzac smetnie na odlozoną resztę podzielila sie refleksją
> szepczac: "ale ta kasjerka.. chytra..!"
>

I że śmieszne niby...Pytam bo nie wiem.
> No tak..

[100krotki]

norbertszczecin napisał:

> 2 godziny 100zł hehe
> a co jak się kasa skończy?
> wtedy pocałuj nas w dupe!

wiesz co Norbercie?
jak ci taki terapeuta na wstępie powie, że on pracuje tylko za pieniądze a nie
dla idei to chyba warto choć raz tą stówkę wydać, aby się przekonać czy z niego
rzeczywiście fachman a nie jakiś utajony pacjent swojego droższego kolegi po
fachu

[norbertszczecin]

to ja wolę wydać tą kasę w KFC
niż jakiś baran ma za udawanie dostać 100zł
system jest popieprzony

[100krotki]

norbertszczecin napisał:

> to ja wolę wydać tą kasę w KFC

a co to takiego to KFC?
jakiś nowy trend psychoterapeutyczny?

> niż jakiś baran ma za udawanie dostać 100zł

dlaczego udawanie?
chyba że ty chcesz tą stówę za 2 godz wydać jako ...hmmmm jak to by ująć...
to ty chcesz być "udającym potrzebę klientem" czy "fachową prostytutką z
certyfikatem na duszę"?

> system jest popieprzony

ale działa jak w najstarszym zawodzie świata :)

[anka_florian]

> jak ci taki terapeuta na wstępie powie, że on pracuje tylko za pieniądze a
nie
> dla idei to chyba warto choć raz tą stówkę wydać, aby się przekonać czy z
niego
>
> rzeczywiście fachman a nie jakiś utajony pacjent swojego droższego kolegi po
> fachu


no tak bo ja mam kasy jak lodu i nie mam na co wydawać tylko na popaprańców
podających się za wysoce wykwalifikowanych terapeutów. A swoją drogą to ode
mnie chcieli 60zł za godzinę a wizyty rzecz jasna 4 razy w miesiącu

[powazny1]

Jak dla mnie taniocha.
byłem na jednej sesji u psychoterapeuty ze Szczecina z licencją PTP. 100zł za
45 min...

Pozdrawiam

A z czego ci biedni terapeuci maja żyć?

[superszczur]

[larissaxx]

A Terapeuci są dla Pacjentów, czy Pacjenci dl Terapeutów ?

Chcesz powiedzieć, że pacjenci powinni zjadać

[zztop5]

terapeutów a nie odwrotnie?

[troll30]

Do: norbertszczecin
Nie rozumiem, czy uwazasz ze terapeuta powinien pracowac za darmo? Czy moze
zaplata za jego prace powinna byc czysta satysfakcja? Czy ty pracowalbys za
darmo? Terapeuta to zawod, przy tym wcale nie latwy i wymagajacy wielu lat
nauki i ciaglego szkolenia. Mieszkam za granica i chodzilam tu na terapie, byla
droga, ale zaplacilabym drugie tyle (a nie naleze do ludzi zamoznych) zeby
tylko wyprowadzic swoje zycie na prosta i wyjsc z depresji, co mi sie udalo.
Wszystko zalezy od tego czy tak naprawde chcesz sobie pomoc, a czy wymyslanie
ze terapeuta za drogi to nie przypadkiem proba znalezienia argumentu za tym by
na terapie nie chodzic? Pozdrawiam.

[lucyna_n]

moze za granica jak placisz to otrzymasz, tutaj jakby inaczej, placisz, a to co otrzymujesz to juz
czasem nawet o kpine nie zakrawa, a o profesjonalizm zadnym bokiem nie zahacza.
Przykra sprawa, ja tam rozgoryczenie norberta rozumiem.

Byc moze sa i porzadni terapeuci co o owszem drogo ale fachowo, tylko gdzie sa te orly, sokoly,
herosy?

[larissaxx]

Moze z autopsji i bez oceniania.

1. Bylam u prywatnego psychoanalityka. Bbaka, kolo 30dziestki. Polecil mi
chlopak, bo ponoc pomogla mu, kiedy sam mial spore problemy. Ja tam szczegilnej
poprawy nie widzialam u Niego niestety, ale ponieważ bardzo w to wierzyl,
poszlam. PIerwsza sesja, za ktora zaplacilam normalna stawke za 60 minut -
trwala minut niespelna 10. 60 zł. Ok, moze to pocztake, choc niemiły, bo niby
za co ? Babka zapytała jak sie czuje danego dnia i dodała, ze nastepnym razem
musimy zrobic grafik spotkan, po czym ziewnela i pozegnala sie ze mną. Nie
byłam specjalnie chetna na kolajne wizyty, ale zdecydowałam, ze pojde. Zobacze.
Moze miala zly dzien. W koncu to tylko czlowiek.
POszlam kilka dni potem. Na przeciwko fotela ustawiony wielki zegar wymierzjący
każdą minutę. Szok. Wskazowki wybijają godziny do jej swietego spokoju. Ale
siadam. Rozluzniam sie. Patrze jej w oczy i opowiadam. Ona jakos coraz czesciej
zerka na sufit. Calkiem zwyczajny zreszta. Sprawdzalam, co ona tam takiego
widzi. MOze cos widziala.. cholera wie. Jedno ziewniecie. Mowie dalej i nie
zwracam uwagi. W koncu to juz 16:00. MOze byc zmeczona babka. Mowie dalej. Ona
oglada sciany i kiwa glowa. Nie wiem o czym mysli, ale jest zupelnie gdzie
indziej. W pewnym momencie przerywa mi, mowi krotkie: tutaj skonczymy, 60 zł
prosze. Kasa w korytarzu. Do nastepnego razu. Mimo wszystko przychodze. MOj
chlopak mowi, ze Ona tak ma. Ale jak sie jej zwroci uwage, ze nie slucha, to
zaczyna sluchac i nawet zadaje pytania. No wiec ide. Siadam. Ten sam wielki
zegar. Pani Kasia znudzona jest juz samym moim widokiem. Zaczynam sie
stresowac. To mnie znowu wkurza. Ona ziewa. Rozglada sie po podlodze. Sufit juz
chyba zna na pamiec. W koncu ma tylu pacjentow.. zenada. Probuje jej zwrocic
uwage. Zaczyna mi przerywac. Zadaje jakies pytania, zupelnie nie zwiazane z
tynm, o czym wlasnie mowie. Znowu ziewa. Nieskrepowanie zerka na zegarek co 2
minuty. Konczy przed czasem bo mowi, ze pewnie jestem zmeczona a co za duzo to
niezdrowo. Bylam u niej jeszcze 3 razy. Wiecej nie poszlam.

2. Płatny psychiatra. Pawel. Wchodze. To ten sam osrodek. Wita mnie
przesympatyczny facet, czuje zainteresowanie i troske. Siadam. Nie ma zegara.
Rozmawiamy krotko. Pawel wszystko notuje. Patrzy w oczy, slucha, czasem
sieusmiecha. Nie przerywa. Kiedy skoncze, zadaje duzo pytan. Ani razu nie
patrzy na zegarek. Daje mi swoj numer. Mowi, zeby dzwonic o kazdej porze dnia i
nocy. Jesli tylko cos sie dzieje. Na koniec wypisuje mi 3 recepty. Bierze plan
miasta. Pokazuje mi apteki, gdzie leki za 140 zł normalnie kupie tam za pół
ceny. Minelo 20 minut. Wychodze. Czuje sie kims waznym, nie kolejnym pacjentem.
Czuje, ze ktos mna dobrze zajmuje. Dałabym piec razy wiecej, gdyby trzeba bylo.

3. Splukalam sie. Ide ze skierowaniem. Do psychiatry. Bbaka patrzy na mnie jak
na idiotke. Kiwa glowa z politowaniem. Mowi, ze spotkania raz na 2 tygodnie.
Potem chwile mowi o sobie. Wychodze. Mam dosc. Przynajmniej nie place. Zreszta,
i tak mi wszystko jedno.

4. Pscholog. Kobieta. Przyjmuje we wlasnym mieszkaniu. Czasem ziewnie. Bierze
80 zł za spotkanie. Zdarza sie sie zerknac na zegarek. Ale rzadko. Czasem jest
zmeczona. Czasem ziewnie znowu. Zawsze bardzo mila. Opowiada. Duzo opowiada.
Duzo pyta. Rezygnuje mimo wszystko. Pomoglo tylko doraznie.


Podsumowujac, rozumiem Norberta. Wydaje mi sie, ze nie jest to kwestia płacenia
lub nie. To kwestia osoby. Dobrego terapeuty szukac mozna jak igły w stogu
siana. A jak juz sie znajdzie, nie puszczac :-)

Mysle natomiast, ze skoro depresja, bulimia czy anoreksja, nerwice sa chorobami
trzymanymi na rowni z chorobami fizycznymi, to przede wszystkim terapie powinny
byc refundowane!!

Inna sprawa ze terapeuta jest sie z powołania. A przynajmniej powinno sie byc.
Inaczej to zenada i rzeczywiscie wyciaganie pieniedzy.
Nie wiem na ile to dobre porownanie, ale

Koszt dziennego pobytu w osrodku w Krakowie to 300 zł. Pytałam o refundacje.
Pani usmiecha sie glupio i mowi "Panienko! Skierowania i refundacje sa dla
ludzi ktorzy naprawde potrzebują pomocy. Nie dla osob ktore skarżą sie na
depresje, nerwice bulimie czy anoreksje. To sa prosze Pani zboczenia. My na
zboczenia pieniedzy nie bedziemy przeznaczac". Tu jest dziura. Paskudna dziura.
Wstyd mi za NFZ. Wstyd, ze nic nie da sie zrobic. I wstyd, ze to ludzie
pracujacy nad zdrowiem innych a tak nieinteligentni i jednotorowi.

Tyle komentarza :-)

[bring_your_own_booze]

Larisso, dlaczego, skoro odkulas sie finansowo, nie wrocilas do psychiatry
Pawla, tylko zmienilas lekarza na pania nr 4?
Czy skorzystalas z mozliwosci dwonienia "o kazdej porze dnia i nocy"? Tak sie
tylko mowi, niestety.

[larissaxx]

> Larisso, dlaczego, skoro odkulas sie finansowo, nie wrocilas do psychiatry
> Pawla, tylko zmienilas lekarza na pania nr 4?

Z tej prostej przyczyny, ze Pan Pawel był psychiatrą. Zas Pani nr 4 była
psychologiem i pschoanalitykiem. Jak wiadomo to dwie rozne dziedziny. Leki
przepisane przez Pana Pawła działały sobie przez ten czas, potem uznałam razem
z Nim, podczas DARMOWEJ wizyty, że powoli je odstawiamy.
Kiedy chodziłam do Pana Pawła uznał, ze jest u mnie za wczesnie na terapie, bo
nie posiadam mechanizmow obronnych i terapia moze mi tylko zaszkodzic.
Kiedy terapie farmakologiczna zakonczyłam, rozpoczelam szukanie pschologa lub
psychoanalityka. Wcale sie finansowo nie odkułam, sprzedałam swojego ukochanego
ogierka, aby miec kase na terapie. (Załuje) Wtedy trafiłam do Pani nr 4.

> Czy skorzystalas z mozliwosci dwonienia "o kazdej porze dnia i nocy"? Tak sie
> tylko mowi, niestety.

Korzystałam dwa razy. Starałam sie nie nauduzywac tej mozliwosci, bo w koncu to
moja zycie, a nie Jego i nie ma co przesadzac z opieka 24 h na dobe.
Pierwszy raz bylam sama, rodzina wycjechala, a ja dostalam napadow histerii,
nie wiedzialam co brac i czy wzywac pogotowie (poza tym jestem bulimiczka i
serce mam w bardzo srednim stanie). Zadzownilam do Pana Pawła, przyjechał po
godzinie, a w miedzy czasie zrealizowal recepte na oxazepan i zoloft.
Za drugim razem wystarczyl mi telefon, bo nowy lek ujawnil skutki uboczne.
Zostałam poinstruowana co robic.


Podkreslam, ze zgadzam sie z tym, ze dobry teraputa czy pshciatra to RZADKOSC.
Tak naprawde nie zaluje jedynie kasy wydanej na Pana Pawła.
Reszta to nie tyle zal kasy, co po prostu czasu i nadzieji na wyleczenie.
Dzis najgorsze mam juz za sobą.
Sama sie wyleczyłam. I zbieram kase na odkupienie konia od nowego własciciela.

Pozdrawiam!

[kret24]

Te długookresowe terapie powyżej 6 miesięcy to naciagactwo. Szczególnie
psychoanaliza. Warto również zobaczyć iż na stronie Polskiego Towarzystwa
Psychoanalitycznego jest bardzo mało osób, a tą terapią zajmuje się wiele, więc
są to złodzieje i ich miejsce jest u prokuratora. Najgorsi terapeuci to ci
obecni w gazetach, pracujący na wyższych uczelniach itp. Oni nigdy nawet nie
przekroczyli bram szpitala psychiatrycznego czy poradni. Są to takie mole
książkowe i osoby, które potrafią się zareklamować. Ja znam osobę, która jest
dr psychologii, a wie mniej niż większość studentów, ale za wizytę bierze 150
zł. I śmieje się ludziom w twarz... Mówi także iż nie potrzebuje żadnych
szkoleń bo jest Doktorem, a psychoterapią zajmuje się po żeby coś z tego mieć!
Podczas wizyty średnio 5 razy odbiera telefon, nogi zakłada prawie na stół,
czasami mu się beka (odbija), bawi się długopisem, ziewa, i mówi "Jestem
Dokterem!". Ten kretyn pochodzi z Wrocławia i jest wykładowcą na tamtejszum
Uniwersytecie! Więc już wiadomo skąd jest taki poziom psycholoów w Polsce.

[troll30]

To co opisujecie nie miesci mi sie w glowie. Podziele sie moimi doswiadczeniami
dla przykladu jak powinna terapia wygladac. Za perwszym razem udalo mi sie
trafic na wspaniala terapeutke. Zaznaczam, ze byla to Polka ale ksztalcila sie
za granica, gdzie prowadzi praktyke. Zyczliwa, uwazna, uwaga caly czas
skierowana na mnie bo to ja jestem pacjentem. Pierwsza wizyta i wszystkie
kolejne trwaly rowno godzine zegarowa, nigdy krocej. Cena wizyty byla ustalona
raz na poczatku i od razu zaznaczono, ze nie zmieni sie. Dostalam do podpisania
papier, ktory miedzy innymi stwierdzal, ze to o czym rozmawiamy pozostaje w
tych czterech scianach a jezeli przypadkowo spotkamy sie w miejscu publicznym,
ona udaje ze mnie nie zna chyba ze ja do niej podejde. Zadnych kontaktow na
polu towarzyskim, relacja wylacznie terapeuta-pacjent. Nigdy nie mialam
poczucia, ze jest znudzona ale jednoczesnie konsekwentne "popychala" mnie do
konstruktywnych zmian i rozwiazywania problemow.
Moze mialam szczescie trafic za pierwszym razem, nie wiem, moze tu gdzie
mieszkam podchodzi sie bardziej profesjonalnie do pomocy terapeutycznej.
Pozdrowienia.

[lucyna_n]

widac polak za granica potrafi , ale moje doswiadczenia podobne do tych z postow powyzej.

Ostatnia moja proba spotkania z psychoterapeuta polegala glownie na rozmowie na temat roznicy w
zatrudnieniu sie na umowe zlecenie i umowe o dzielo, oraz wysluchaniu opowiesci jaka to pani jet
fachowa i gdzie juz pracowala. Pani byla zywo zainteresowana wlasna osoba, o moje samopoczucie nie
zapytala jednym slowkiem, gdy uzyskala info, powiedziala ze czas jej sie skonczyl i "dowidzenia". To
bylo spotkanie drugie, na pierwszym tlumaczylam co to jest chad i ze depresja endogenna istnieje, pani
twierdzila ze nie.
Nie zaplacilam oczywiscie...
mam dalej probowac?

[j-filip-f]

Podejrzewam, że znalezienie dobrego terapeuty jest równie trudne i kosztowne, co znalezienie dobrego i uczciwego warsztatu samochodowego.

Carl Rogers, jeden z ojców psychologii humanistycznej określił trzy podstawowe cechy terapeuty. Cechy te są niezbędne aby stworzyć znaczącą terapeutycznie relację.

Terapeutę powinny charakteryzować następujące cechy:

* autentyczność - to nie tylko ?bycie sobą?, stan ten oznacza zgodność wewnętrzną,
* akceptacja - oznacza bezwarunkowy, pozytywny stosunek do pacjenta, szacunek dla jego indywidualności, życzliwość i troskę niezależną od sytuacji, dostrzeganie jego mocnych stron i wiarę w pozytywne możliwości,
* empatia - empatyczne zrozumienie oznacza, że terapeuta prawidłowo odbiera uczucia i stojące za nimi osobiste przeżycia klienta.


Więc jeśli pytasz czy próbować dalej z opisaną przez Ciebie Panią, to odpowiem tak - czy ona posiada te cechy?
Jeśli pytasz, czy dobrzy terapeuci istnieją i jest sens ich szukać, to odpowiedź brzmi tak :)


Filip






lucyna_n napisała:

> widac polak za granica potrafi , ale moje doswiadczenia podobne do tych z posto
> w powyzej.
>
> Ostatnia moja proba spotkania z psychoterapeuta polegala glownie na rozmowie n
> a temat roznicy w
> zatrudnieniu sie na umowe zlecenie i umowe o dzielo, oraz wysluchaniu opowiesci
> jaka to pani jet
> fachowa i gdzie juz pracowala. Pani byla zywo zainteresowana wlasna osoba, o mo
> je samopoczucie nie
> zapytala jednym slowkiem, gdy uzyskala info, powiedziala ze czas jej sie skoncz
> yl i "dowidzenia". To
> bylo spotkanie drugie, na pierwszym tlumaczylam co to jest chad i ze depresja e
> ndogenna istnieje, pani
> twierdzila ze nie.
> Nie zaplacilam oczywiscie...
> mam dalej probowac?

[looserka]

j-filip-f napisał

> Jeśli pytasz, czy dobrzy terapeuci istnieją i jest sens ich szukać, to
odpowied
> ź brzmi tak :)
>

Zapewne dobrzy terapeuci istnieją,dlaczego jednak najczęściej znalezienie
takowego musi przypominać poszukiwanie igły w stogu siana?
Poza tym do tych trzech wymienionych cech dobrego terapeuty dodałabym jeszcze
koniecznie dużą wiedzę i profesjonalizm. I brak cech narcystycznych. Ja może
nie miałam szczęścia, ale napotykałam wyjątkowo często właśnie terapeutów-
narcyzów. Czyżby to była jakaś typowa cecha osobnicza wspomnianego gatunku?

[j-filip-f]

Co do profesjonalizmu - wiadomo. Co do ogromnej wiedzy... hm... myślę, że jeśli
miałbym wybrać między terapeutą o ogromnej wiedzy a osobą empatyczną,
autentyczną i otwartą, to.. cóż.. bez wątpliwości wybiorę tę drugą...
I nie ma dla mnie znaczenia czy potrafi postawić mi trafną diagnozę. W zasadzie
jego diagnoza w ogóle mnie nie interesuje. Wręcz przeciwnie - będę oczekiwał,
że będzie mnie postrzegać i traktować jak osobę zdrową.
Co do narcyzmu - hmm... każdy ma prawo do swoich słabości - także terapeuta. I
znowu - wolę tego, który jest autentyczny ze swoim narcyzmem niż takiego, który
udaje, że nie ma żadnych problemów.
Zastanawianie się nad problemami terapeuty jest zazwyczaj ucieczką od zajmownia
się sobą. Często jest to projekcja własnych problemów lub, tak zwane zaśnienie,
kiedy to "śnimy" drugą osobę, zamiast postrzegać ją taką, jaką jest jest w
rzeczywistości.

Filip

[100krotki]

j-filip-f napisał:

> Zastanawianie się nad problemami terapeuty jest zazwyczaj ucieczką od
zajmownia
>
> się sobą. Często jest to projekcja własnych problemów lub, tak zwane
zaśnienie,
>
> kiedy to "śnimy" drugą osobę, zamiast postrzegać ją taką, jaką jest jest w
> rzeczywistości.
>
> Filip

Filipie
chyba dało się już zauważyć, ze "chodzę za tobą" w pozycji "zaśnienia" :)
czy możesz mnie "obudzić' i napisać, czy ty chodzisz do terapeuty jako pacjent
czy jako "zaśnienie" :)

[j-filip-f]

Witaj 100krotki :)

Być może jest to kwestia nieprzespanej nocy, jaką mam za sobą, ale pomimo
dobrych chęci, nie wiem jak mam rozumieć Twoje pytanie...

Czy możesz sprecyzować?

Filip

[100krotki]

j-filip-f napisał:

> Witaj 100krotki :)
>
> Być może jest to kwestia nieprzespanej nocy, jaką mam za sobą, ale pomimo
> dobrych chęci, nie wiem jak mam rozumieć Twoje pytanie...
>
> Czy możesz sprecyzować?

mogę
precyzuję więc
twoje wypowiedzi na tym forum świadczą o dużej wiedzy w temacie i się pytam,
czy tą wiedzę zdobyłeś jako zawodowy terapeuta czy jako pacjent chory na
depresję
>
> Filip

[j-filip-f]

OK. Teraz rozumiem :-) Zacznę od depresji. Terapie, które uważam za wartościowe
nie zajmują się stawianiem diagnoz a wspomaganiem rozwoju i poszerzaniem wiedzy
pacjenta o sobie samym. Patrząc na sprawę w ten sposób depresja jest procesem,
który się dzieje, który ma swoje korzenie, przyczyny, swoje źródło i co
ważniejsze - także swój cel. Niesie w sobie informację. W tym wypadku dzielenie
włosa na czworo i zastanawianie się czy mamy do czynienia z depresją endogenną,
reaktywną albo zwykłym obniżeniem nastroju, zwyczajnie do niczego nie prowadzi.
Ważne jest to, jaki potencjał kryje się za procesem - depresją, nerwicą czy
jakkolwiek... i jak ten potencjał można zintegrować - uzyskać do niego dostęp i
wykorzystać w życiu.
W tym ujęciu depresja przestaje być "złą chorobą" a staje się źródłem wiedzy o
sobie.

No dobra... zdaje się, że znowu zacząłem chować się za jakimś bełkotem... ;-)

Wziąwszy pod uwagę to, co napisałem, nie wiem czy mam, lub kiedykolwiek
miałem "depresję". Prawdopodobnie tak, ale diagnoza mnie nie interesuje.
Ważne jest dla mnie to, czego doświadczam i jak tego doświadczam. I z tym
staram się pracować, zarówno sam, jak i w trakcie sesji terapeutycznych,
jako "pacjent".

Co do mojego doświadczenia jako terapeuta - od kilku lat, wraz z grupą
przyjaciół, tworzymy autorską metodę terapeutyczną. Łączy ona w sobie wschodnie
podejście do tematu zdrowia, uzdrawiania i choroby z zachodnimi szkołami
psychologii humanistycznej i transpersonalnej.


Mam nadzieję, że odpowiedziałem na Twoje pytanie :)

Pozdrawiam,

Filip

[100krotki]

j-filip-f napisał:

> Co do mojego doświadczenia jako terapeuta - od kilku lat, wraz z grupą
> przyjaciół, tworzymy autorską metodę terapeutyczną. Łączy ona w sobie
wschodnie
>
> podejście do tematu zdrowia, uzdrawiania i choroby z zachodnimi szkołami
> psychologii humanistycznej i transpersonalnej.
>
>
> Mam nadzieję, że odpowiedziałem na Twoje pytanie :)
>
> Pozdrawiam,
>
> Filip

OK
teraz ja już też nie mam wątpliwości..... dlaczego "śniłam" sobie ...to i owo
bez terapeuty
po prostu do takich terapeutów nie miałam dostępu poza ...literaturą :)

[lara_croft]

I ja jako laik włączę się do dyskusji :)
Przepraszam, jeśli Cie uraże Filipie ale to co napisałeś brzmi troche jak
info o jakiejś sekcie ;)
Moze powinnam poczytać wiecej Twoich wypowiedzi, by wyrobic sobie jakąs opinie
takze o innych uczestnikach tego forum, ale mam ograniczony dostep do netu. Stąd
tez bardzo przepraszam jesli uraziłam.

>
> Co do mojego doświadczenia jako terapeuta - od kilku lat, wraz z grupą
> przyjaciół, tworzymy autorską metodę terapeutyczną. Łączy ona w sobie wschodnie
>
> podejście do tematu zdrowia, uzdrawiania i choroby z zachodnimi szkołami
> psychologii humanistycznej i transpersonalnej.
>

A tak w ogóle to znalazłam sie na tym forum, gdyz mysle ze mam problem.
Może to depresja, moze cos innego :(
Generalnie szukam profesjonalnej pomocy, bo sama chyba sobie nie poradze:(

[100krotki]

lara_croft napisała:

> I ja jako laik włączę się do dyskusji :)
> Przepraszam, jeśli Cie uraże Filipie ale to co napisałeś brzmi troche jak
> info o jakiejś sekcie ;)

nie dziwię się twojemu "pierwszemu wrażeniu"
a jak chcesz się przekonać, czy Filip to nie "sekta"?
jest cała bogata już literatura na tematy, o których wspomniał Filip
nie musisz jej szukać w internecie
ale i tak całą "pracę nad rozpracowaniem sekty Filipa" musisz wykonać
sama....albo zaufać...oczywiście z ograniczeniem ...jak kierowca na drodze

[lara_croft]

> a jak chcesz się przekonać, czy Filip to nie "sekta"?
> jest cała bogata już literatura na tematy, o których wspomniał Filip
> nie musisz jej szukać w internecie
> ale i tak całą "pracę nad rozpracowaniem sekty Filipa" musisz wykonać
> sama....albo zaufać...oczywiście z ograniczeniem ...jak kierowca na drodze

Zgadam sie z Tobą, że na początek sama powinnam przeprowadzic wczesniejsza
analize dostepnej literatury by zapoznac się z tematem depresji. Ale to wymaga
duzo wysiłku, samozaparcia i racjonalnego myslenia, analizowania. A w moim
stanie ducha zwyczajnie mi sie nie chce tego i wielu innych rzeczy. Trudno mi
sie zmusic, zmobilizowac, skupic:(
O wiele łatwiej jest "zaufac" i liczyć ze ktos załatwi wszystkie moje problemy
za mnie. Jak ktoś już napisał "pobudzi marmurowy posąg do działania" czy jakoś tak.
Chciałabym poprosu poddać się jak bezbronne dziecko i liczyc ze ktos mi pomoze.
A to faktycznie może być niebezpieczne, bo łatwo być wykorzystanym :(

[100krotki]

lara_croft napisała:

> Chciałabym poprosu poddać się jak bezbronne dziecko i liczyc ze ktos mi
pomoze.

kazdy by tak chciał...w tej depresji

> A to faktycznie może być niebezpieczne, bo łatwo być wykorzystanym :(

oj, łatwo!
dlatego jednak zalecam samodokształcanie

[looserka]

> Zastanawianie się nad problemami terapeuty jest zazwyczaj ucieczką od
zajmownia
>
> się sobą. Często jest to projekcja własnych problemów lub, tak zwane
zaśnienie,
>
> kiedy to "śnimy" drugą osobę, zamiast postrzegać ją taką, jaką jest jest w
> rzeczywistości.
>

Dokładnie Filipie,ten sam problem trapi terapeutów-narcyzów!

[lucyna_n]

Echh ja juz wolalabym chlodny profesjonalizm, bo serdecznych i empatycznych psychoterapeutow
ktorzy nijak nie dawali rady nawet lekko nadgryzc zadnego z moich problemow, (a co dopiero rozgryzc)
mam juz naprawde dosyc. Nic wielce oryginalnego mi nie dolega ale jakos nikt sie nie znalazl coby mial
przynajmniej w miare sprecyzowany koncept na terapie.
Wiadomo ze rezultaty to juz odrebny temat do dyskusji, ale jak dotad nie spotkalam nawet takiego co
moglby chociaz teoretycznie poruszyc problem z jako takim sensem.
Wiecej mi powiedzieli forumowicze ktorzy borykaja sie z podobnymi problemami, bo po prostu nie
dosc ze na wlasnej skorze doswiadczyli to i teoretycznie wiecej wiedza. Takie sa niestety moje odczucia
jezeli chodzi o "fachowa" sile.
pozostaje tylko lykac z pokora cukiereczki, bo zanim znajdzie sie sensowny terapeuta to ja juz kwiatki
od spodu bede wachac..
i tym optymistycznym akcentem...

a tak wogole dzieki za ciekawa wypowiedz/odpowiedz na moje pytanie.

[100krotki]

lucyna_n napisała:

> pozostaje tylko lykac z pokora cukiereczki, bo zanim znajdzie sie sensowny
ter
> apeuta to ja juz kwiatki
> od spodu bede wachac..
> i tym optymistycznym akcentem...
>

do tego łykania cukiereczków to powinnaś, moim zdaniem nabrać trochę więcej
dystansu.
skąd wiesz, że jak przestaniesz je łykać to np.100krotki będziesz wąchać od
korzonków?
mnie też swego czasu "tak wmawiali"
nie namawiam ciebie do odwyku od cukiereczków twoich, ale do nabrania do nich
dystansu oraz ...nadal szukania przyczyn swoich kłopotów

[slepyleon]

A ja się pytam jak się czujesz w nowym roku - Norbercie.