dosc wszystkiego i wszystkich

[dohaze]

mam dosc wszystkiego i wszystkich. nawet ciac mi sie juz nie chce.teraz po
prostu nie chce sie juz nawet budzic.samotna chociaz wokol tylu ludzi-
znajomi,chlopak,rodzina... i ta pustka.tez tak macie?

[smutaska3]

samotnosc jest nieodlaczna cecha kazdego ludzkiego istnienia,samotnie sie
rodzimy i smaotnie umieramy,kazdy z nas jest inny i kazdy sam,i nawte ci ktorzy
sobie tego nie uswiadamiaja ,to odczuwaja/to ze zyjemy i lubimy i potrzebujemy
zyc stadnie (jelsi chodiz o wiekszosc ludzi) to clakiem inna sprawa

pustka,i to ze nie chcesz wstawac z lozka,to objaw depresji,bierzesz
psychotropki?pewnie za jakis czas przejdzie..

mi sie jarac chce,ale nic po za tym,na szczesice do kiosku mi sie isc nie chce..

dosc wszystkiego i wszystkich

[dohaze]

nie biore wiesz? nigdy nie bralam. nigdy tez nie szukalam pomocy u lekarza.moze
dlatego ze smarkata jestem( 18 latek dopiero)a wszyscy wokol mysla ze to jakies
moje fanaberie.

[smutaska3]

18 latek to juz nie jestes taka smarkata:P

ja jeszcze przez kilka dni mam 19..ale wiesz jest bardzo duzo osob 14,16,ktore
maja depresje,i inne o wiele powazniejsze zaburzenia..

to ze sie tniesz,to juz na cos wskazuje

jak tak bedzie przez dluzszy czas (np. 32 tygodnie) to powinnas pomyslec o
pojsciu do psychologa,choc ja bym proponowala psychiatre..

nie wiem co na to twoi rodzice?ale jakby co to nie musisz sie im spowiadac,gdyz
wlasnie masz juz swoje latka..

[smutaska3]

:D sorki,mialo byc 2 tygodnie:)

[dohaze]

ciecie sie- to bylo 2,3 razy jakis miesiac temu. pilniczkiem bo bic innego nie
mialam pod reka. smieszne co?:D pozniej obiecalam sobie ze przestane. i
przestalam ale jak sie okazuje jezeli raz sie cos zaczelo to ciezko z tego
wyjsc tak zupelnie.tyle tylko ze ten pilniczek nie pomaga.bo co to daje??tylko
ze poki co na dalsze kroki nie mam sily, odwagi. a rodzice sa rozwiedzeni.
kiedy to sie zaczelo u Ciebie?

[smutaska3]

moja historia nie ci raczej nie pomoze,ale u psychiatry zagoscilam majac 11
lat:P
domyslalm sie ze teraz nie masz na nic sily,mam andzieje ze ci sie poprawi
jakos a nie bedzie gorzej
ale lepij zebys komus powiedziala,np. komus z kims mieszkasz,albo chlopakowi
jak jest odpowiedizlany,i zeby ten ktos zalatwil ci wizyte i pojechal z toba na
nia

ciecie nie wydaje mi sie smieszne,dobrze ze nie robisz tego dalej,bo to jest
jak nalog:/

[dohaze]

nie wiem jak to robia inni. jak po prostu umawiaja sie na wizyte i na nia ida.
chyba trudno jest otworzyc sie przed jakims lekarzem, obcym czlowiekiem ktorego
raczej malo interesuje co sie z Toba dzieje... poza tym nie wyobrazam sobie
zebym miala wyladowac u lekarza. moje otoczenie raczej tez nie. jak juz chyba
mowilam Ci ktorzy widza ze dzieje sie ze mna cos niedobrego mysla raczej ze to
PRZEJSCIOWE. bo jasne i mi zdarza sie miec jakby lepsze dni, wyglupiac sie itd.
ale to idiotyczne cos, ta pustka zawsze wraca. nie boje sie otworzyc, raczej
czasami nawet probuje...ale mam wrazenie ze to nie bardzo ma sens.ze kazdy ma
tyle swoich problemow, zmartwien ze niemozliwe jest zeby znalezc jeszcze czas
dla tych moich odchylow... z rodzicem sie w tej sprawie nie dogadam, nawet wole
nie zawracac mu glowy bo on ma mase swoich klopotow. dzisiaj, gdy wyszedl ode
mnie moj chlopak, od razu zaczelam plakac.bo tak strasznie nie chce byc
sama.jeszcze jak pomysle o tegorocznej maturze.wszyscy o tym gadaja:(

[dohaze]

11lat??!! nawet nie pzrypuszczalam ze mozna tak wczesnie... ale mnie
wystraszylas. musialas byc albo bardzo wrazliwa albo wydarzylo sie wtedy cos
naprawde paskudnego co doprowadzilo Cie do takiego stanu:( a Twoje wierszyki sa
bardzo smutne...az sie boje co mozesz myslec kiedy je piszesz:/

[chwilozofia]

nie wiem jak to robia inni. jak po prostu umawiaja sie na wizyte i na nia ida.

ludzie tak po prostu sie nie umawiaja. bardzo dlugo mysla o terapii. odwlekaja.
czekaja na poprawe samopoczucia. a jak podejma decyzje to zazwyczaj kilka razy
dzwonia, umawiaja sie, odwoluja. nikt nie wie jak dluga droge w glowie
przeszedl kazdy, kto w koncu sam trafil do psychologa/psychiatry.

> chyba trudno jest otworzyc sie przed jakims lekarzem, obcym czlowiekiem ktoreg
> raczej malo interesuje co sie z Toba dzieje...

nie zakladaj ze jest trudno i ze lekarz jest malo zainteresowany tym co sie z
Toba dzieje.

poza tym nie wyobrazam sobie
> zebym miala wyladowac u lekarza.

mysle ze sobie wyobrazasz. bo juz o tym mowisz i piszesz. wiesz ze potrzebujesz
pomocy specjalisty. brak Ci tylko jeszcze odwagi...

>moje otoczenie raczej tez nie. jak juz chyba
> mowilam Ci ktorzy widza ze dzieje sie ze mna cos niedobrego mysla raczej ze
to
> PRZEJSCIOWE. bo jasne i mi zdarza sie miec jakby lepsze dni, wyglupiac sie
itd.
>
> ale to idiotyczne cos, ta pustka zawsze wraca. nie boje sie otworzyc, raczej
> czasami nawet probuje...ale mam wrazenie ze to nie bardzo ma sens.ze kazdy ma
> tyle swoich problemow, zmartwien ze niemozliwe jest zeby znalezc jeszcze czas
> dla tych moich odchylow... z rodzicem sie w tej sprawie nie dogadam, nawet
wole
>
> nie zawracac mu glowy bo on ma mase swoich klopotow.

tym staraj sie nie kierowac. a juz na pewno nie przejmowac. to Ty potrzebujesz
pomocy i zadbaj o siebie! bo z tego co piszesz raczej nie mozesz liczyc na to
by otoczenie zadbalo o Ciebie.

dzisiaj, gdy wyszedl ode
> mnie moj chlopak, od razu zaczelam plakac.bo tak strasznie nie chce byc
> sama.jeszcze jak pomysle o tegorocznej maturze.wszyscy o tym gadaja:(

postaraj sie jak najszybciej skontakowac z lekarzem. zrob to dla siebie.
i 3maj sie

[mskaiq]

Kiedy sie tniesz to zwykle probujesz sie w taki sposob ukarac za cos. Twoja
samotnosc to strach przed otwarciem sie. Kiedy jest w nas duzo strachu to wtedy
pojawia sie to uczucie pustki, boisz sie zapalic radosc.
Serdeczne pozdrowienia.

[dohaze]

tak, probowalam sie ukarac a raczej cieszylam sie ze w koncu moge miec nad
czymkolwiek kontrole... pozdrawiam Cie mskaiq

[smutaska3]

dohaze mi sie wdyaje ze ty potrzebujesz z kims pogadac,i moze to dziwne co
powiem ,ale moim zdaniem psycholog nie jest do tego najlepsza osoba
psychiatra..raczej po to zeby leki zapisac..

ja niestety tez nie ..bo mam pozadnie zryta psyche..

twoje problemy sa wazne,i chyba sama czujesz ze nie sa przejsciowe?moze warto
komus o tym powiedziec;to nie ejst tak ze kazdy ma dosc swoich klopotow!!

w kazdym razie pamietaj ze jak bedzie gorzej,to zawsze cos co moze ci pomoc..

[mskaiq]

Mysle ze najwazniejsza sprawa jest wybaczenie Sobie cokolwiek zrobisz zle. Ja,
cala moja uwage skupiam na tym aby nie popelniac ich, ucze sie tego, tego mozna
sie nauczyc.
Zamiast tego czesto karamy albo nie lubimy siebie za to ze je popelniamy. W
taki sposob nie wyeliminujesz bledow, to powoduje tylko niechec do siebie.
Kiedy masz niechec do Siebie, masz niechec do wszystkiego wokol, bo swiat
pozmajemy przez nas samych. Twoja zamknietosc bierze sie z tego ze boisz sie ze
jestes gorsza. Nie jestes gorsza, moge Cie o tym zapewnic.
Piszesz o maturze, mam wrazenie ze masz wiele watpliwosci co do Twoich
mozliwosci. Musisz wierzyc w Swoje mozliwosci, udowadniaj Sobie ze mozesz
zrobic wszystko co inni, nawet lepiej. Ja kiedys sobie to udowodnilem.
Serdeczne pozdrowienia.

[ria2]

Poczucie osamotnienia (nawet, gdy wokół jest dużo życzliwych ludzi), to
permanetne odczucie. Rozumiem. Jak sobie radzić... nie wiem. Ja chyba sobie nie
radzę. Po prostu tak organizuję czas, żeby nie mieć czasu o tym myśleć.

Pogadaj z kimś bliskim o tym poczuciu pustki. Może zrozumie :)?!
Trzymaj się!
Ria

[dohaze]

probuje rozmawiac o tym z innymi ale... roznie to wychodzi:( kiedy obok jest
moj chlopak mam mu tyle do powiedzenia a nieumiem wykrztusic z siebie slowa;
rozmawiac z nim o czymkolwiek innym-nie ma problemu ale o tym... nie potrafie:(
czasami mam wrazenie ze jestem niema.albo to swiat wokol jest gluchy.gluchy na
mnie i na to co chce powiedziec.i chociaz nie chce zeby inni widzieli jak
placze to jednak czasami zaluje ze nie widza:( nie chca widziec?
domownicy powiedza ze sobie cos ubzduralam. ze tu nie potrzebne sa leki czy
lekarz ale ... no wlasnie co? to po prostu moje humory.mysla- jak osoba w tak
mlodym wieku moze miec JAKIEKOLWIEK problemy?! a ja juz nawet nie mysle o
konkretnych problemach, ja po prostu nie chce myslec juz o niczym:(i to jest
beznadziejne-to otepienie, pustka, wyobrazanie sobie jakby to bylo gdyby mnie
zabraklo... chociaz wiem ze nie wystarczy mi odwagi.
dziekuje wszystkim za cieple slowa.
ale na lekarza nie bede chyba umiala sie zdecydowac:(
a to prawda-nie wierze w swoje mozliwosci.nie mam najgorszych ocen ale to za
malo...na studia nie dostaja sie osoby srednie...

[ria2]

Cześć!

Wiem, jak trudno jest złapać realny kontakt z drugim człowiekiem. Ale myślę, że
warto próbować. Może kiedyś w końcu poczujesz, że ktoś nadaje na tych samych
falach. Wtedy okaże się, że ktoś jednak nie jest "głuchy" na Ciebie! Zaufasz i
przestaniesz być "niema". Potrzebna jest wytrwałość.

Szkoda, że nie możesz porozmawiać o najważniejszych dla Ciebie sprawach z
bliskimi. Z drugiej strony, pamiętaj, że nie jesteś odosobnionym przypadkiem. A
może jednak warto byłoby zaufać chłopakowi i porozmawiać?

Jeżeli chodzi o lekarza, to też jakoś nie mogę się przemóc, choć u mnie trwa to
już ok. 10 lat (od 13/14 roku życia).

Wiem też sporo o szkolnictwie wyższym w Polsce, więc mogę Cię pocieszyć, że na
studia dostają się bardzo różni ludzi. Na pewno nie o wszystkich można
powiedzieć, że „są powyżej średniej” ;-)!
Moja rada jest taka: nie porównuj siebie z nikim! Rób wszystko najlepiej, jak
potrafisz i ciesz nawet z drobnych sukcesów. Wtedy nigdy nie pomyślisz o sobie,
że jesteś „średnia”!

Powodzenia!

Ria