duszność na tle nerwowym

[coffee1]

Czy ktoś z Was ma podobne doświadczenia. Od kilku tygodni mam problemy z
oddychaniem. Co jakiś czas czuję, że potrzebuję wziąć głębszy oddech, a gdy
próbuję to zrobić, czuję, że nie mogę. Czuję jakby powietrze nie przechodziło
do płuc, mam blokadę gdzieś na wysokości mostka. Usiłuję nabrać powietrza,
lecz ten ucisk jest silny, zaczynam wpadać w panikę, robi mi się ciemno przed
oczami i czuję nacisk w głowie. W końcu, gdy boję się już tak bardzo, że nie
mam słów, by to opisać, jakoś udaje mi się nabrać powietrza. Miałam takie
ataki jakiś czas temu, lecz trwały dzień, dwa i dawały mi spokój. Teraz stan
ten trwa nieprzerwanie od kilku tygodni. Byłam z tym u dwóch lekarzy. Jeden
powiedział, że to nerwicowe. Drugi stwierdził, że to od anemii i kazał brać
żelazo. Biorę je drugi tydzień, ale duszności nie mijają. Strasznie źle się z
tym żyje. Nie umiem sobie sama poradzić. Czy ktoś z Was miał podobne problemy?
Pozdrawiam

Spróbuj poćwiczyć wymuszone głębokie oddychanie.

[rabann]

Mysle, że rzeczywiscie objawy o których piszesz związane są z lękiem. Pewnie po uspokajaczach Ci przejdzie.

[marenta]

Hej
Nic nie sugeruję, tylko mówię co wiem
Mam lekką anemię i faktycznie sprawdziłam, mostek boli
co więcej boli dalej jak oddycham normalnie. O, już przestał
czy znasz zjawisko hiperwentylacji? sprawdź gdzies objawy, podobno oszołomienie
a nawet utrata przytomności. Długo się tak doświadczalnie wentylujesz? Może
dlatego?
A jak samopoczucie pomijając te napady paniki, tzn jesteś zadowolony ze swojego
życia?

hiperwentylacja

[marenta]

www.akcjodynamika.alte.pl/teksty/teksty.php?tekst_id=006

Jeśli jednak obniżenie CO2 ma charakter chroniczny, pojawiają się wtedy objawy
bardziej dokuczliwe określane jako zespół hiperwentylacji. Obserwuje się bóle w
okolicy serca z uczuciem ściskania klatki piersiowej, duszność, stan
płaczliwości i depresji, zawroty głowy oraz omdlenia. Pojawić się może również,
uczucie nierealności, lęku, ogólnej słabości, wyczerpania i zaburzenia w
widzeniu. Kołatanie serca, parastezje w kończynach górnych i dolnych, uczucie
zimna kończyn, skurcze mięśniowe. Wzmożonej pobudliwości emocjonalnej
towarzyszą zlewne poty ogólne lub pocenie się rąk. Zaburzenia w układzie
trawiennym powodują bóle w obrębie jamy brzusznej, nudności i wymioty, biegunki
lub zaparcia. Trudno opanować jest zaczerwienienie twarzy, uczucie suchości w
gardle, utratę siły głosu. Chory często wędruje od lekarza do lekarza, a jego
dolegliwości określane są jako psychosomatyczne. W rzeczywistości ich źródłem
może być obniżenie poziomu dwutlenku węgla.

W życiu codziennym hiperwentylacja i towarzyszący jej zespół objawów
najczęściej powstaje z przyczyn psychogennych (socjogennych). Jeśli trudności
miną, organizm wraca do równowagi i przywrócona zostaje zdolność człowieka do
wykonywania działań. Sytuacja staje się bardziej skomplikowana, jeśli osoba,
która znajduje się w długotrwałej hiperwentylacji ma nawet drobne wady
organiczne w obrębie układu oddechowego: krzywą przegrodę nosową, przerost
trzeciego migdałka, słabe mięśnie brzucha, nieprawidłowy zgryz, nadwagę. Te
wady powodują zmianę toru oddechowego z przewagą pogłębionego oddychania.
Hiperwentylacja powstaje wtedy bardzo łatwo i nawet kiedy minie stres, utrwala
się ze swoimi niepożądanymi skutkami. Początkowe zmiany funkcjonalne narządów
pod wpływem hiperwentylacji zaczynają utrwalać się i przechodzą w zmiany
organiczne.

Istnieją badania, które wskazują, że hiperwentylacja może w dużej mierze
przyczynić się do powstania astmy, nadciśnienia, choroby wieńcowej, wrzodowej,
cukrzycy, alergii oraz depresji. Pojawić się mogą także różne dolegliwości
skórne. Alkalozie oddechowej towarzyszy więc różnorodna symptomatyka
organiczna, neurologiczna i psychiatryczna. Niektórzy badacze wyliczają ponad
sto jednostek chorobowych.

[coffee1]

Przyznam, że się nastraszyłam. Poczytałam o tym wszystkim i wiem jeszcze mniej
niż wiedziałam. Nie mam uczucia hiperwentylacji, raczej "zapominam" o oddychaniu
i przypominam sobie, gdy już zaczynam się podduszać.
Anemię mam niewielką, poziom hemoglobiny okolo 13, więc czy to możliwe żeby
objawy były aż tak uciążliwe? Miałam robioną spirometrię, wynik jest dobry, więc
nie mam astmy. RTG płuc też jest OK.
Nastroje depresyjne i stany lękowe miałam, ale mijały i zapominałam o nich.
Duszności miewałam raz na jakiś czas, ale to co się dzieje teraz, to juz zaczyna
być nienormalne.

[marenta]

słuchaj może ja Cię źle zrozumiałam
masz gg daj numer jak chcesz szybciej sie dogadamy
albo napisz czy normalnie masz bezdech, dusisz się bo nie oddychasz
Hiperwentylacja to jest świadome oddychanie głębiej, tzn celowo wciągasz w
siebie więcej powietrza. Daj gg na mój adres albo tu napisz jak dalej się nie
dogadujemy

[marenta]

ja też jak mam depresję oddycham mniej, nie mam energii żeby wciągać w siebie
powietrze, ale oddychanie na siłę przez dłuższy czas do bólu mostka to jest
właśnie hiperwentylacja
Wiem bo się kiedyś dzieciaki zabawiały tak w szkołach żeby stracić przytomność,
to jest stan który można wywołać bardzo szybko,
powrzucaj sobie w google hiperwentylacja i poczytaj jakbys nie znała:
www.google.pl/advanced_search?hl=pl
Jeżeli mam rację, nie rób tego, dam Ci radę jak maskiq - więcej spacerów,
otwarte okno, ale nie rób sobie "sztucznego oddychania" jeśli dalej żyjesz i
nie umierasz bo to szkodliwe. Normalnie nie myśli się o oddychaniu, to jest
niezależny od naszej woli proces, również nieświadomość kontroluje kiedy nabrać
więcej powietrza. Oddycha się płytko, tylko co jakiś czas bierze się większy
oddech, nie wiem dlaczego ale wzięłam taki jak skończyłam tłumaczyć myśl w
poprzednim zdaniu. :)

[marenta]

i mam nadzieję, że ty też taki weźmiesz kiedy skończysz mnie czytać
tego Ci życzę z całego serca

[coffee1]

Marenta, dziękuję ;)
Sprawdź pocztę, wysłałam CI nr gg.
Pozdrawiam

[grida]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=99&w=21216777&a=21216777
niestety, nikt nie odpowiedział
pozdrawiam

[grida]

doskonale Cie rozumiem, mam to juz od okolo 6 - 7 lat. Niestety trzeba sie
nauczyc z tym zyc - nie wiem czy jest sposob zeby to calkowiecie wyleczyc. Nie
wiem - moze jakies psychoterapie....
Doraznie stosuje Validol - ale nie jest to jakies specjalnie skuteczne.
Zgadzam sie - ciezko sie z tym czasem zyje.
Pozdrawiam

[coffee1]

Ja się nie zgadzam na takie zycie! Nie ma mowy! Ide dzis do lekarza, zeby sprawdzic czy to nie jest przypadkiem alergia.
Kiedys lekarz kazal mi na to brac pramolan, ale strasznie mnie oglupial.
Chodze na psychoterapie i wierze, ze mi pomoze. Chce zeby mi pomoglo. Musze przeciez normalnie zyc, tak sie nie da. Staram sie nie panikowac i gdy mnie "zatka" z braku powietrza, to oddycham powoli, lekko i w koncu samo puszcza.
A Ty sie juz pogodzilas, ze tak masz i juz?

[cassis]

Coffee, śledzę Twoje wypowiedzi (dotychczas zdaje się na Neuroforum?) i o ile
pamiętam - nie zdecydowałaś się na barnie leków. Czy tak?
Jednak na moje oko, czytając o Twoich stanach i tego ile to trwa, nie wiem czy
nie będziesz musiała się przełamać.....Obym się myliła...

[coffee1]

Hej, cassis :)
Dobrze pamiętasz, ze nie biorę leków. I nie mam najmniejszego zamiaru zaczac! Uwazam, ze one nie zalatwiaja problemu, ktory czlowiek ma do rozwiazania wewnatrz siebie. Normalnie funkjonuje i radze sobie calkiem niezle. Chodze na terapie i widze, ze daje rezultaty. NIe mam takich problemow, na jakie narzekalam jeszcze nie tak dawno na neuroforum forum. Mecza mnie dusznosci, ale byc moze nie maja nic wspolnego z nerwica. Psychicznie czuje sie swietnie. Przestalam zagladac na neuroforum, bo mi nie sluzylo.
Pozdrawiam

[cassis]

Aaa, jeżeli tak, to OK. Życzę powodzenia! :)

[coffee1]

Cassis, dzieki :) I Tobie rowniez wszystkiego dobrego! :)

[grida]

hmm...widzisz ja tez psychicznie czuje sie calkiem niezle tak ogolnie rzecz
biorac - ale to nie znaczy ze dusznosci zupelnie zniknely.Zdaje mi sie ze to
jest niezalezne.
Zapytalas czy sie pogodzilam z takim stanem rzeczy....no coz, da sie z tym zyc,
trzeba sie nauczyc opanowywac to uczucie niemocy wciagniecia powietrza, gdy mi
sie to zdarzy poprostu staram sie rozluznic, pooddychac rownomiernie, bez
paniki, no i jakos musi przejsc.
Z tego co wnioskuje nie chcesz brac zadnych lekow....hmm, Twoja sprawa, ale
czasem jednak trzeba. Co do psychoterapii to nie wiem bo nigdy sie nie
zdecydowalam....napewno jest bardzo przydatna. Zycze Ci powodzenia w zwalczaniu
trudnosci.
Pozdrawiam

[coffee1]

Wiem, że są przypadki, w których ludzie czują się na tyle źle, że sięgają po leki. Jest to dla mnie zrozumiałe. Uważam natomiast, że przyjmowanie samych leków bez uczęszczania na psychoterapię to pomyłka. Leki hamują objawy, które uniemożliwiają człowiekowi życie, ale jeśli nie będzie się równolegle chodzić na psychoterapię to takie leczenie nie ma sensu. Jedynie psychoterapia jest w stanie pomóc ludziom wygrzebać się z choroby. Dzięki niej człowiek może zmienić swoje sposób myślenia i postrzegania świata. Nerwice i depresje to choroby wywołane przez złe myśli, które zawładnęły umysłem. Dzięki pomocy psychologa można się z tego wyrwać. Nie jest łatwe, ale zapewniam, że skuteczne.
Moje duszności najprawdopodobniej nie mają podłoża nerwicowego. Miną, gdy ustąpi choroba. Wiem, że nie jest to stan zagrażający życiu, po prostu męczocy i już.
Pozdrawiam serdecznie.