smutek :-(

[ria2]

Cześć!

Od kilku dni jest straszny. Ciągle (jak nikt nie widzi) płaczę, albo chce mi
się płakać. Co robić?!
Proszę o radę: co zrobić, żeby choć przez chwilę tego nie czuć?! Albo
przynajmniej nie w takim natężeniu i tak długo?

Macie jakieś sposoby?

Spokojnej nocy!
Ria

[fasio]

płacz,płacz,to cię wyleczy,myślę..
Ja to czuje /nie czuje/, jakbym nie byl zywą istotą./anestesia dolorosa ?/
Zaczynam plakać,placze,-iskierka zycia,jak deszcz,po wybuchu , na pustyni,
po katastrofie nuklearnej,

[suchyxxx]

Musisz iść do psychologa a najlepiej zacząć brać jakiś lek bo wiem że na płacz
pomagają leki.Jednak pamiętaj że nawet biorąc jakiś lek z grupy ssri trzeba
czasem czekać nawet kilka miesięcy zanim płacz i smutek ustanie.Nie martw
się.Polecam seroxat bo po nim jest dużo radości i energii.Zobaczysz będzie dobrze

[ria2]

Hej!

Dzięki za radę, ale już gdzieś pisałam, że nie mogę sobie pozwolić na leki
przede wszystkim ze względu na niebezpieczeństwo ewentualnych skutków
ubocznych.

Mam b. odpowiedzialne zajęcie. Muszę być na pełnych obrotach, bez epizodów
typu: nudności, zawroty głowy, senność itp.

Choć pewnie w innych okolicznościach...
W każdym razie dzięki za zainteresowanie :-).
Ria

[ria2]

Fasio, tylko że już nie mogę tak ciągle płakać do poduszki... Męka, straszna
męka. A rano trzeba wstać, i iść do ludzi, i się uśmiechać...

Pozdrawiam,
Ria

[aspolecznie]

ria2 napisał:

> Fasio, tylko że już nie mogę tak ciągle płakać do poduszki... Męka, straszna
> męka. A rano trzeba wstać, i iść do ludzi, i się uśmiechać...
>
> Pozdrawiam,
> Ria

ale napisz,jeśli tylko możesz,dlaczego tak płaczesz "do poduszki"?
nie masz komu się wypłakać "w rękaw"?

[ria2]

Aspołecznie, widzę, że jesteś własnie na forum :-).

Skąd ten smutek? Trduno powiedzieć... wiele rzeczy się na to złożyło: stres w
pracy, pewnie geny, osamotnienie (choć nie dosłowne)...

Nie mam się komu wypłakac, bo nie chcę "płakach w rękaw" bliskim, którzy i tak
się b. o mnie martwią.

Widzisz, to zamknięte koło.

Pozdrawiam i do napisania :-)
Ria

[aspolecznie]

ria2 napisał:

> Nie mam się komu wypłakac, bo nie chcę "płakach w rękaw" bliskim, którzy i
tak
> się b. o mnie martwią.
>
> Widzisz, to zamknięte koło.
>
> Pozdrawiam i do napisania :-)
> Ria

wygląda na to,że "wpadłaś/eś" w zamknięte koło wszechogarniającego cię smutku.
farmakoterapia raczej może ci zaszkodzić niż pomóc,nawet ta najlepiej dobrana.
przydałby ci się teraz mądry "guru",aby wskazać ci wyjście z tego "zamkniętego
koła",które jest zamknięte tylko z pozoru,bo tylko wewnątrz tego "kola" nie
widać,że jednak wyjście istnieje.
ale gdzie ci mądrzy "guru" są?

[ria2]

Hej!

Nie chcę niczego brać, ale nie wiem, czy uda mi się z tego samej wyjść???
Wcześniejsze epizody były krótsze i mniej przytłaczając.

Potrzebny jest mi nie tyle guru, psycholog, co po prostu ktoś bliski, tak
naprawdę. Bliski emocjonalnie, bezinteresownie... ale to mrzonka, więc dlatego,
m.in., też mi smutno :-(.

Serdecznie pozdrawiam,
Ria

[aspolecznie]

ria2 napisał:

> Hej!
> Potrzebny jest mi nie tyle guru, psycholog, co po prostu ktoś bliski, tak
> naprawdę. Bliski emocjonalnie, bezinteresownie... ale to mrzonka, więc
dlatego,
>
> m.in., też mi smutno :-(.

dlaczego mrzonka?
a jeśli nawet mrzonka,to jest to najpiękniejsza mrzonka jaką znam
i mnie też jest smutno,że to TYLKO mrzonka :)

ps
ale wiem,że takie mrzonki też się spełniają
może Tobie się spełni?
> Serdecznie pozdrawiam,
> Ria
>

[marenta]

ej, to ty sobie stres rozładowywujesz tym płaczem, nie uzależniaj od tego! jest
cała masa zdrowych akceptowalnych społecznie odstresowywaczy, znajdz cos dla
siebie
Pozdrawiam

[bazylka9]

Pewien etap w moim życiu też tak wyglądał - płacz, łzy których nie mogłam
powstrzymać nawet w miejscach publicznych. Każdy malutki problem urastał do
tragedii. Ponoć jest to jeden z objawów depresji. Chyba coś w tym jest bo odkąd
zaczęłam przyjmować leki anty.. ochota do płaczu minęła. Też mam odpowiedzialne
zajęcia, na których muszę być przytomna i trzeźwo myśleć. Na początku obniżyłam
sobie dawkę do połowy z tego co lekarz mi zaaplikował. To pomogło. Nie czułam
żadnych skutków ubocznych, a później stopniowo zwiększałam sobie dawkę. Tak to
wyglądało.
Pozdrawiam

[ria2]

Cześć Bazylka!

Czy mogłabyś napisać, co to były za leki (te z minimalnymi skutkami ubocznymi),
tak na wszelki wypadek. Nie chcę niczego brać, ale nie wiem, jak długo jeszcze
wytrzymam...

Pozdrawiam, Ria

[ria2]

Płaczę nie tylko z powodu stresu. To tylko jedna z przyczyn.

Proszę o te naturalne metody radzenia sobie ze smutkiem. Zaznaczam, że:
czytanie, spacery, praca, kino, sport, muzyka - już na mnie nie działają.

Co można robić innego?

A, słodycze już też nie - bo od jakiegoś czasu mam jadłowstęt :-(.

Pozdrawiam Cię, Ria

[mskaiq]

Nie wolno plakac to bardzo poglebia smutek, staje sie wtedy nie do zniesienia.
Najlepszametoda na smutek jest aktywnosc. Zajmnij sie tym co lubisz. Jesli nie
masztakich rzeczy zajmnij sie sprzataniem, gotowaniem czymkolwiek byleby nie
siedziec Sama i rozmyslac. Zacznij chodzic na spacery ale mysl wtedy o rzeczach
ktore Cie ciesza.
Lzy zwykle sa zwiazane z zalem. Unikaj zalu nad Soba, taki zal to strasznie
niszczaca energia.
Serdeczne pozdrowienia.

[marenta]

płacz to często pierwszy krok do identyfikacji ze swoimi uczuciami

[fasio]

na pocieszenie,
ale nie dało rady,serwer nie działał,czy jakies tam eeeeeee :[

[ria2]

Marenta, moje identyfikacja z uczuciami nastąpiła już dawno... Ale co z tego,
że wiem, dlaczego czuję się tak a nie inaczej, jak nic nie mogę z tym zrobić?

Ta wiedza za wiele - wbrew pozorą - nie daje!

Pa!
Ria

[marenta]

Boże, daj mi pogodę ducha abym godził się z tym, czego zmienić nie mogę,
odwagę, abym zmieniał to, co zmienić mogę, i mądrość, abym odróżniał jedno od
drugiego. Marek Aureliusz

[aspolecznie]

mskaiq napisał:

> Lzy zwykle sa zwiazane z zalem. Unikaj zalu nad Soba, taki zal to strasznie
> niszczaca energia.
> Serdeczne pozdrowienia.

Ria nie napisał/a z jakiego powodu jest jej/jemu smutno i płyną jej/jego łzy.
bez przyczyny?
smutek bez przyczyny?
jeśli tak,to chyba dobry byłby jakiś lek.
a jeśli jest przyczyna tego smutku?

[ria2]

Cześć, Mskaiq!

Płacz staram się b. ograniczać, tzn. nie robić tego przy ludziach. Wiem, że to
okropne tak "pasożytować" na emocjach innych. Płaczę w samotność.

Problem polega na tym, że jestem b. aktywna. Praca mnie do tego zobowiązuje.
Mam hobby - ale trudno mi już czerpać z tego radość, gdy ciągle mnie dusi ten
smutek...

Serdecznie pozdrawiam i życzę udanego dnia
Ria

nie myśl za dużo

[sam20]

i idz w koncu do tego terapeuty :)

jutro wyjezdzam wiec bedziesz miała spokój przez miesiąc ale jak wróce masz
miec pierwszą wizyte za sobą :P

[ria2]

Sam, postaram się!
A tymczasem życzę miłej podróży i udanego pobytu w Bieszczadach. Trzymaj się
Ciepło :-)!

[mskaiq]

To dobrze ze jestes aktywna, wtedy nie myslisz i wtedy nie masz czasu aby byc
smutna.
Nie piszesz skad sie bierze Twoj smutek. Najczesciej taki smutek i placz
pojawia sie razem z silnym zalem nad Soba.
Jesli tak jest to nie rozpamietuj tego co powoduje Twoj placz. Nie wolno tego
robic wlasnie wtedy kiedy jestes sama.
Masz racje, kiedy ten smutek jest trudno cieszyc sie czymkolwiek. Ten smutek
trzeba przelamac ale mozesz to zrobic tylko wtedy kiedy usuniesz przyczyny tego
smutku. Kiedy to zrobisz ten smutek odejdzie. Jesli pozwolisz temu smutkowi
zostac to bedzie niszczyl wszystko co jest wazne w Twoim zyciu. Moze napisz co
jest przyczyna tego smutku.
Serdeczne pozdrowienia.

[aspolecznie]

mskaiq napisał:

> Masz racje, kiedy ten smutek jest trudno cieszyc sie czymkolwiek. Ten smutek
> trzeba przelamac ale mozesz to zrobic tylko wtedy kiedy usuniesz przyczyny
tego
>
> smutku.

a mjesli smuci się z powodu,że tyle zła jest na świecie i że to zło nie "spada
z nieba',ale sobie je ludzie wyrządzają nawzajem? jak usuniesz przyczynę
takiego smutku?
atać się aspołecznym?
stać się obojętnym?
udzielać dobrych rad?
a jak nie słucha dobrych rad to sama sobie jest winna,że smutek jej nie
opuszcza?
może ktoś inny doradzi,aby modlić się za tych smutniejszych od niej?
może ktoś inny jeszcze doradzi,że inni mają jeszcze gorzej,bo wystarczy się
rozejrzeć, po forum chociażby, i już jest powód do "pocieszenia",że Ria nie
jest jeszcze w tragicznym stanie nieodwracalnego smutku.


> Kiedy to zrobisz ten smutek odejdzie. Jesli pozwolisz temu smutkowi
> zostac to bedzie niszczyl wszystko co jest wazne w Twoim zyciu. Moze napisz
co
> jest przyczyna tego smutku.
> Serdeczne pozdrowienia.

niech wreszcie Ria napisze co jest przyczyną jej smutku to może i rada się
znajdzie

[marenta]

> a mjesli smuci się z powodu,że tyle zła jest na świecie i że to zło
nie "spada
> z nieba',ale sobie je ludzie wyrządzają nawzajem? jak usuniesz przyczynę
> takiego smutku?
trzeba zaakceptować istnienie zła, starać się poznać przyczyny "złego"
postępowania ludzi, inaczej trzeba traktować ludzi świadomych, że czynią zło, a
inaczej, tych którzy po prostu tylko błądzą. Wszyscy błądzimy. Rozumiesz
wartość dobra. Ale czy umiesz zawsze stanąć po jego stronie? To nie atak, sama
dopiero tego wszystkiego w sobie szukam.
Co jest naprawdę dobrem? Co jest naprawdę złem?
Trzeba mieć w sobie dużo siły i Wiary, żeby po wchłonięciu do siebie czystego
zła, nie odbić tej złej energii na ślepo w stronę świata; jeżeli ktoś zachował
się w stosunku do Ciebie źle (przez niezrozumienie), to jak znaleźć z sobie
mądrość, żeby odparować mu naprawiającym dobrem, żeby przestał dalej produkować
negatywną energię. Albo jak znaleźć w sobie miarę, żeby odparować świadomie
szkodzącemu dokładnie taką samą, sprawiedliwą ilość złej energii, za karę, że
próbował rozstroić Twój "nadajnik dobra". Dojrzałość?
"Zaiste musi być trudne, co się tak trudno znajduje" Spinoza

> udzielać dobrych rad?
> a jak nie słucha dobrych rad to sama sobie jest winna,że smutek jej nie
> opuszcza?
> może ktoś inny doradzi,aby modlić się za tych smutniejszych od niej?
> może ktoś inny jeszcze doradzi,że inni mają jeszcze gorzej,bo wystarczy się
> rozejrzeć, po forum chociażby, i już jest powód do "pocieszenia",że Ria nie
> jest jeszcze w tragicznym stanie nieodwracalnego smutku.
ja myślę, że wszystkiego po trochu, może trzeba przejść parę różnych etapów,
może nie ma wyjścia i trzeba pochodzić w nazwanym tym i w owym, żeby nabrać
dystansu, ale przede wszystkim trzeba się cały czas wsłuchiwać w siebie, i w
ludzi, w ich intencje. I pamiętać, że jesteśmy większymi egoistami, niż się do
tego przyznajemy;) (do siebie też puszczam to oko)
"Słońce i deszcz pada (po równo) na dobre, złe, ładne i brzydkie" Kora (Okna)
Pozdrawiam serdecznie

[aspolecznie]

marenta napisała:

> Trzeba mieć w sobie dużo siły i Wiary, żeby po wchłonięciu do siebie czystego
> zła, nie odbić tej złej energii na ślepo w stronę świata

być może smutni to tacy,którzy nie mają w sobie wystarczająco dużo siły i wiary
żeby "wchłonąć w siebie czyste zło" i jednocześnie "na ślepo" jej nie odbijać
poza "odbiciem" swojego smutku?
a jeśli "wchłania zło" małe dziecko?
aż strach pomyśleć jaki to horror

[marenta]

> być może smutni to tacy,którzy nie mają w sobie wystarczająco dużo siły i
wiary > żeby "wchłonąć w siebie czyste zło"

wchłonąc w siebie zło = wchłonąć negatywną energię z ch..owych zachowań innych
wchłonąwszy takie zło, człowiek się cofa, zamyka się, itd

[aspolecznie]

marenta napisała:

> wchłonąc w siebie zło = wchłonąć negatywną energię z ch..owych zachowań innych
> wchłonąwszy takie zło, człowiek się cofa, zamyka się, itd

i robi się aspołeczny

[marenta]

właśnie ;)
trzeba szukać prawdy - wyłącznie w samotności, w samych książkach, itp się jej
nie znajdzie
prawda rodzi spokój
jeżeli wiesz kim jesteś i akceptujesz siebie, to nikt Cię nie zrani
asertywność dobra na wszystko

[aspolecznie]

marenta napisała:

> jeżeli wiesz kim jesteś i akceptujesz siebie, to nikt Cię nie zrani

zrani
chociażby tylko była to refleksja jedynie,że taki był zamiar
a też nigdy nie wiadomo jaka struna się w człowieku odezwie przy samej chęci
zranienia

> asertywność dobra na wszystko

asertywność to "tarcza" jedynie

[marenta]

ok, mówimy o ranie zadanej Ci przez społeczeństwo, tak?

[ria2]

marenta napisała:

> właśnie ;)
> trzeba szukać prawdy - wyłącznie w samotności, w samych książkach, itp się
jej
> nie znajdzie
> prawda rodzi spokój
> jeżeli wiesz kim jesteś i akceptujesz siebie, to nikt Cię nie zrani
> asertywność dobra na wszystko

Marenta, w życiu nie jest tak łatwo, jak piszesz!
Spokój wewnętrzny jest pozorny, b. łatwo go zniszczyć.
Wiem kim jestem, akceptuje siebie, mam dużą samoświadomość - ale to mnie nie
uspokaja... niestety

Pozdrawiam, Ria

[bazylka9]

Ria, ja akurat brałam lek "Asentra" ale pewnie są inne, może i lepsze. Każdy
organizm reaguje inaczej. Moja metoda polegała na braniu w malutkich dawkach i
co tydzień sobie zwiększałam, aż doszłam do dawki, którą przepisał mi lekarz.
Nie wiem czy dobrze robiłam, ale uniknęłam skutków typu mdłości, zawroty głowy
..etc.
Nie polecam lekoterapii jeśli nie jesteś na to gotowa. Jeśli mieszkasz w dużym
mieście to możesz chodzić na psychoterapię. Może to będzie dla Ciebie dobra
metoda? Miałam podobne objawy, jeśli chodzi o płacz i przygnębienie, dlatego
napisałam o lekach. Mieszkam w małym mieście i u nas nie ma psychologów.
Pozdrawiam.

[marenta]

a kto Ci powiedział, że w życiu będzie łatwo
człowiek się codzień zakłada z losem o tą prawdę, którą w sobie niesie
ale trzeba się o coś założyć, inaczej życie jest nudne i nic nie warte
nikt ci nie da gotowych recept, nie zgadnie co ukoi Twój smutek
sama się siebie zapytaj czemu płaczesz

[ria2]

Maranta, próbowałam powiedzieć, że doskonale wiem, co powoduje mój smutek. Ale
z tego nic nie wynika.
Nigdy nie twierdziłam, że życie jest łatwe... dlatego, nie trafiły do mnie
Twoje "gotowe" recepty o poznaniu siebie, spokoju i asertywności.

Pytając o sposoby radzenia sobie ze smutkiem miałam na myśli coś na chwilę, coś
pozytywnego... coś o co trudno poprosić mi w realu. I tylko tyle, nic więcej!

Walczę każdego dnia, więc nie każ mi robić tego jeszcze na tym formu ;-)

Pozdrawiam, Ria

[marenta]

na szybko?
muzyka, kino, scrabble na onecie
ale muzyka ponad wszystko, wieczna miłość od pierwszego wejrzenia
pozdrawiam
A jednak się uśmiechasz :)

[marenta]

wiesz, że jesteś wrażliwa, więc za każdym razem kiedy na coś reagujesz pamiętaj
o tym, że "przesadzasz". Tak po prostu, wrzuć se taki filtr. Pozdrawiam

[aspolecznie]

marenta napisała:

> wiesz, że jesteś wrażliwa, więc za każdym razem kiedy na coś reagujesz
pamiętaj
>
> o tym, że "przesadzasz". Tak po prostu, wrzuć se taki filtr. Pozdrawiam
>
>

to dobra rada
tak dobrej rady jeszcze tu na forum nie przeczytałam
i do takiego "filtra" nie jest potrzebny żaden farmaceutyk
chyba,że wewnętrzny "filtr" nie zadziała, to wtedy możnabyloby wzmocnić jego
działanie "chemią" z zewnątrz.
nie wierze jednak, że "chemia z zewnątrz" jest w stanie taki "wewnętrzny filtr"
zbudować. raczej może nieumiejętnie stosowana zaszkodzić w budowaniu w sobie
tego "filtru".

[marenta]

Chciałbym być wierzbą płaczącą...
Kamień

[marenta]

Każdy potrzebuje przyjaciela

słowa: Kazik Staszewski
muzyka: Kazik Staszewski, Olaf Deriglasoff
album: Melassa


Każdy potrzebuje aby ktoś go wysłuchał
Poczuć chce na głowie dobre ręce
Każdy potrzebuje by móc komuś coś powiedzieć
Tak jak w tamtej piosence

Każdy potrzebuje do kogoś się przytulić
Widzieć uśmiech słońca w oczach bliskich
Może tylko czasem troszeczkę się boi
Sobie myślę, że dotyczy to wszystkich

Każdy szuka czego opowiedzieć nie umie
Na sposobów tyle ile jest bajek
Tak bardzo chciałby znaleźć brata w tłumie
O tym śpiewał też inny grajek

Każdy potrzebuje ciepła dobrego
I pragnie właściwie codziennego wesela
Każdy potrzebuje mieć kogoś bliskiego
Każdy potrzebuje przyjaciela

[ria2]

Aspolecznie, a propos powodów smutku zobacz post do Mskaiqa.

Mój przypadek jest o tyle trudny, że nie ma jasnych/dramatycznych (już teraz)
powodów zwnętrznych. Mój smutek jest we mnie, od zawsze, czasem śpi, ale jest.
Teraz się obudził i nie potrafię go uśpić.

Rady nie widzę, a to chyba źle... i źle rokuje?!
Trzymaj się! Ria

[aspolecznie]

ria2 napisał:

>
> Mój przypadek jest o tyle trudny, że nie ma jasnych/dramatycznych (już teraz)
> powodów zwnętrznych. Mój smutek jest we mnie, od zawsze, czasem śpi, ale
jest.
> Teraz się obudził i nie potrafię go uśpić.
>
> Rady nie widzę, a to chyba źle... i źle rokuje?!
> Trzymaj się! Ria

na taki egzystencjalny smutek żadne leki ci nie pomogą a mogą nawet zaszkodzić.
nie znam na taki egzystencjalny smutek innego lekarstwa jak...ten smutek w
sobie "oswoić"

Trzymaj się Ria!

[marenta]

> a mjesli smuci się z powodu,że tyle zła jest na świecie i że to zło

no, to aspołeczna się wcięła;) z tym wątkiem ze złem:):PPPPP

[ria2]

Maskaiq, już gdzieś pisałam, że smutek towarzyszy mi od kilku lat. Zwykle go
ukrywam, ale czasami jest silniejszy. Teraz (od paru miesięcy) niemal nie do
wytrzymania. A powody? Trudno jednoznacznie określić: geny, rozczarowanie
światem i ludźmi, stresująca/odpowiedzialna praca, nadmiarna ambicja i
wrażliwośc. Widzisz więc, nic nadzwyczajnego. Ludzie też to przeżywają, radzą
sobie, a ja nie mogę...

Dziękuję za wsparcie,
Ria

[ynnes]

Pomódl się do Jana Pawła. On zaoręduje do Matki Boskiej za tobą. Ufaj, a nie
zginiesz.

[grzesiek0000]

Wlacz sobie jakas wesola pisoenke i tancz ... napewno Ci to poprawi humorek ;-)

[mskaiq]

Jesli chodzi o prace to brdzo czesto w pracy motywujemy sie strachem. Chodzimy
do pracy dla pieniedzy, boimy sie odpowidzialnosci, podejrzewamy zakulisowe
dzialania innych itp.
Jesli tym jest dla Ciebie praca to jest to potezne zrodlo depresji. Dla mnie
praca wygladala w taki wlasnie sposob, chociaz lubilem to co robilem. Nie mniej
nawet lubiac krytykowalem to, sam odbieralem sobie sens.
Podobnie jest z krytyka swiata wokol nas. Kiedy zaczynamy krytykowac wszystko i
wszystkich wtedy nic nie zostaje co ma sens.
Ja walcze o kazdy sens, wiem ze pozbycie sie sensu oznacza chas i depresje.
Czy swiat jest taki zly, mysle ze nie, chociaz kiedys promowalem jego bezsens.
Dzisiaj wiem ze to jak widzimy swiat zalezy od nas.
Jesli lubimy siebie jesli akceptujemy to co robimy to akceptujemy swiat i ludzi
wokol nas.
Serdeczne pozdrowienia.

[aspolecznie]

mskaiq napisał:

> Dzisiaj wiem ze to jak widzimy swiat zalezy od nas.
> Jesli lubimy siebie jesli akceptujemy to co robimy to akceptujemy swiat i
ludzi
>
> wokol nas.
> Serdeczne pozdrowienia.

Mskaiq
mogłbyś mi napisać, czy świat widziany z ogrodów pałacowych oraz z wysypiska
śmieci można postrzegać tak samo?
i tak samo akceptować?
ja zdaję sobie sprawę, że pomiędzy pałacem a wysypiskiem śmieci istnieje cała
przestrzeń pomiędzy i w tej przestrzeni "pomiędzy" my jesteśmy.
ale czy można dopatrzyć się sensu świata, który akceptuje wysypisko oby tylko
było w odpowiedniej odległości od pałacowych ogrodów?
a jeśli w tym właśnie jest sens to oczywistym się staje, że każdy zaczyna
wierzyć iż sens jego życia jest tym większy im bliżej znajdzie się tych ogrodów
a jak najdalej od wysypiska.
i zaczynamy żyć ....bajkami i mitami o szczęśliwości

[marenta]

aspołecznie, trzeba zaakceptować, to co sie widzi i starać się pozytwnie
wpłynąc na to wysypisko, po to tu jesteśmy. Pozdrawiam

[mskaiq]

Mysle ze to nie ma znaczenia czy jest to wyspisko czy palac. Wazne jest to co
jest w nas. Jesli jest w nas milosc to miejsce nie ma znaczenia, w kazdym
miejscu znajdziesz okazje aby sie nia podzielic.
Mozna krytykowac kazde miejsce ale wtedy zycie przestaje miec sens czy to jest
palac czy smieciowisko.
Serdeczne pozdrowienia.

[10ii]

Znając prawdę,że dzieci zamordowane w czasach narodzenia P.Jezusa
są zbawione,wg.Kościoła gdyz PRZESZŁY CHRZEST KRWI
to dajesz sobie prawo chrzcić w ten sposób?

a w Radio Maryja i Telewizji Puls mowiłi,
że samobójstwo nie zawsze przynosi wieczne potepienie,
gdyż poelnione bywa w afekcie

z tym afektem to akurat prawda,
tego duchowni dowiedzieli się od psychiatrii
i ta wiedza jest dobra

ale nie ma prawa psychiatra
pod pozorem nieświadomości przez chorego choroby
wykluczć schizofrenika ze społeczeństwa /tkzw.ustawa o "ochronie zdrowie
psychicznego"/- czyjego zdrowia !

i czestować przez cależycie piwkiem,które może pare razy sobie z pewnością
skosztował

w naszych czasach leczenie depresjii jest tylko pozorem dla którego WSPÓŁCZESNA
psychiatria maoże usprawiedliwic swoją racje bytu /i firm farmaceutycznych/

[10ii]

Dlaczego potrafią psychiatrzy w popularnych czasopismach wpuszczać naiwne
króliki doświadczalne A JESLI MA STAĆ SIĘ COŚ NAPRAWDĘ NIEDOBREGO TO PSYCHIATRY
NIE MA.
schizofrenię należy jak najszybciej rozpoznać i leczyc.

[10ii]

i wymyślać niestworzone choroby,zupełnie nieistotne,
a póżniej w wyniku farmakoterapii powstają prawdziwe depresje i schizofrenie

[10ii]

a depresii niby nie ?

[marenta]

heh czy jest coś takiego jak _zdrowy_ stosunek do religii?

[aspolecznie]

marenta napisała:

> heh czy jest coś takiego jak _zdrowy_ stosunek do religii?

wydaje mi się,że istnieje coś takiego
wydaje mi się,że ja mam zdrowy stosunek do religii
ale może dlatego mi się tak wydaje,bo patrzę na religię aspołecznie

[marenta]

zdrowy stosunek... tzn że porzucasz religię w sytuacjach ekstremalnych?

[aspolecznie]

marenta napisała:

> zdrowy stosunek... tzn że porzucasz religię w sytuacjach ekstremalnych?

to raczej znaczy, że nie jestem religijna ale myśląca i obserwująca także swoje
emocje "w wierze"
nie,nie jestem agnostykiem

[marenta]

a jak ktoś się zamachnie na Ciebie łopatą to dasz się zabić?

[marenta]

masz "coś" za co dałabyś się zabić?

[aspolecznie]

marenta napisała:

> masz "coś" za co dałabyś się zabić?

za życie swoich dzieci
i za nic więcej

[marenta]

za ten kawałek ziemi
za swoje życie

a reszta? tak, pora się uspokoić...
pozdrawiam :)

[aspolecznie]

marenta napisała:

> a jak ktoś się zamachnie na Ciebie łopatą to dasz się zabić?

a czyż nie mam rąk, aby tę łopatę chwycić zanim mnie zabije?
może przegram
może ręce i refleks będę miała za słaby
wtedy powiem sobie (jak zdąże)-trudno,mogłam ćwiczyć refleks w łapaniu łopaty
zamiast zastanawiać się nad sensem swojego istnienia :)

[marenta]

> trudno,mogłam ćwiczyć refleks w łapaniu łopaty
nie nauczysz się go w samotności, ani Twoje dzieci

[aspolecznie]

marenta napisała:

> > trudno,mogłam ćwiczyć refleks w łapaniu łopaty
> nie nauczysz się go w samotności, ani Twoje dzieci
>

śmierć to nie jest najgorsze co może spotkać człowieka
o wiele gorszą rzeczą wybrać życie w upodleniu

[marenta]

człowiek jest bogiem
to my sobie nawzajem tworzymy sobie przeznaczenie a nie siła wyższa

[marenta]

Grzesznik
słowa: Kazik Staszewski

Ściągnąłem księdzu sygnet z palca
Gdy obok mnie usiadł na wersalce
A gdy potem upił się winem
Wstrzyknąłem mu w nogę lidokainę

Bo jestem grzesznikiem i o tym wiem
O tym wiem, że jestem grzesznikiem
Jestem grzesznikiem i o tym wiem
O tym wiem, że jestem grzesznikiem

Wierzę w rzeczy co się nie kończą
To co dobrze widać szybko się skończy
Wszystko na tym świecie minie
A moje słowo nie przeminie

By włożyć Ci obrączkę na palec
Spowiednika okłamałem
Potem skopałem Olafa z Berlina
Ledwo się na nogach utrzymał

Bo jestem grzesznikiem i o tym wiem
Grzesznikiem jestem tak to wiem
Jestem grzesznikiem i o tym wiem
Grzesznikiem jestem tak to wiem

Jestem świętym - czy ta różnica
Taka różnica mnie nie zachwyca
Jestem świętym - taka różnica
Taka różnica mnie nie zachwyca

Jaaaaa jestem grzesznikiem i o tym wiem
O tym wiem, że jestem grzesznikiem
Jestem grzesznikiem i o tym wiem
O tym wiem, że jestem grzesznikiem

Jestem świętym - taka różnica
Taka różnica mnie nie zachwyca
Jestem świętym - taka różnica
Taka różnica mnie nie zachwyca

Kto ma rozum, ten często błądzi
Kto ciągle szuka winy ten zabłądzi
Niech życie płynie zgodnie z własnym sumieniem
Kierując się odruchu sercem

Ja, ja, ja jestem grzesznikiem i o tym wiem
O tym wiem, że jestem grzesznikiem
Jestem grzesznikiem i o tym wiem
Grzesznikiem jestem tak to wiem

[10ii]

nie boi się blużnić nie
nie boi się blużnić nie ?
może talent ma
nieboi się blużnić nie
i tak sobie śpiewa-/?/
Ze niby to święci pujdą do piekła_ grzesznicy do nieba
a co kto udaje takim się ma
co kto udaje takim się staje
co kto udaje takim się staje
co kto udaje takim się staje

nawet w dobrej wierze
Pan Bóg bardzo karze
gdy przelkinasz odmawiaac pacierze
diecko usłyszy i nie zrozumie jedno diecko znajdzie się w tłumie
-----------

[marenta]

uważać na słowa ale nie w rozmowie ze sobą

[10ii]

nie mam zamiaru bawić się brzytwą,a jesli nie wiem,że to brzytwa,to niech mi
ktoś to zabierze

[marenta]

jeśli masz rozsądek to się nie skaleczysz
a jak nie poznasz prawdziwą prawdę

[marenta]

ale jak odróżnić rozsądek od uprzedzeń? przewrażliwienia? pesymizmu? itd

[10ii]

[marenta]

chcesz religii? zakażę Ci używania brzytwy i odbiorę Ci wszystko
co to za religia?

[10ii]

a jeśli ktoś slyszy moje myśli -schiizolek :)/

[marenta]

a czy umie słuchać?

[ria2]

Maskaiq, z tą pracą to u mnie jest tak, że b. ją lubię. Mój stres nie ma
związku z pędem za pieniędzmi, nie chodzi też o rozgrywki personalne, choć to
też mnie czasami przygnębia. Problem tkwi w moim perfekcjonizmie, dużych
wymaganiach względem siebie, poczuciu znaczącej odpowiedzialności. Czasami nie
potrafię sobie odpuścić. Nerwy i przemęczenie robią swoje. To pracoholizm,
typowe uzależnienie. Stąd stres!

Serdecznie pozdrawiam, Ria

[intrance]

Ja tam sobie wmawiam ze wszystko jest w jak najlepszym porzadku.
Tylko podswiadomosc chce mnie nabrac ze jest inaczej.
Jak narazie skutkuje i oby tak dalej.
Nie mozna sobie pozwolic na smutek bo smutek to tylko urojenie twojej
podswiadomosci. Trzeba sie czyms zajac bo jak bedziesz siedziec i myslec to
zawsze cos negatywnego przyjdzie ci do glowy.

Wiem ze nie jest latwo sie przelamac ale na pewno ci sie uda.

[marenta]

właśnie, możecie mi wmawiać, że moje życie to nic, ale nie jesteście w stanie
mi udowodnić, że tak będzie w przyszłości
---
1. Mów sobie codziennie rano: "Świetnie jest".
2. Staraj się przedstawić sobie wypadki przyszłe w sposób możliwie przyjemny

Oba oparte są na doświadczeniu. Wiemy mianowicie z niego, że nasza wola może
mieć nieraz znaczny wpływ na nasz nastrój. Wystarczy często chcieć by coś było
przyjemne, aby się nim stało
o.Bocheński

[ria2]

Maranta, dzięki za wsparcie. Jestem zmęczona, więc przeczytaj post do Intrance.

Pozdrawiam :-) i do napisania za kilka dni, bo wyjeżdżam, daleko...

Ria

[ria2]

Intrance, wmawiam sobie to od dłuższego czasu... gdyby nie to, to...
Tylko że ostatnio coraz trudniej mi to "wmawianie" przychodzi :-(.

Mam sporo do roboty. Właśnie skończyłam pracę. Zajęcie pomaga, ale są chwile...
ech, szkoda gadać i sił brak.

No tak, wiem, że to tylko moje urojenia, ale jak je przezwyciężyć?!

Poza tym potrzebuję/wiem to od dłuższego czasu/ b.potrzebuję możliwości
powiedzenie, że jest mi źle i... smutno. Po prostu nie chcę już udawać, że
wszystko jest ok. To strasznie męczące.

Wczoraj powiedziałam, niby komuś ważnemu dla mnie, i nic - olał to... jak mam
nadal wierzyć w przyjaźń, miłość, bliskość????

Strasznie się użalam nad sobą, wiem, ale dobrze, że choć tu mogę. Choć to dość
żałosne...

Spokojnej nocy!
Ria

[aneta10ta]

ria2 napisał:

> Wczoraj powiedziałam, niby komuś ważnemu dla mnie, i nic - olał to... jak mam
> nadal wierzyć w przyjaźń, miłość, bliskość????
Może zdrowszym dla Ciebie będzie zarzucenie pewnych wyobrażeń o międzyludzkich
relacjach?
Aneta

[ria2]

Zdrowsze na pewno ;-). Gorzej będzie z "porzuceniem".
Ria

[aneta10ta]

ria2 napisał:

> Gorzej będzie z "porzuceniem".
Wiara przetrwała w stanie nienaruszonym, pomimo. Gotowość do przyjaźni i
miłości razem z nią. W czym problem?
Aneta

[aneta10ta]

ria2 napisał:

> Wczoraj powiedziałam, niby komuś ważnemu dla mnie, i nic - olał to... jak mam
> nadal wierzyć w przyjaźń, miłość, bliskość????
Normalnie: zaliczać glebę i wstawać. Przecież nie zawsze Cię wyłożą. Zachować
gotowość do przyjaźni i miłości, pomimo.
Aneta

[ria2]

No tak, zaliczam glebę i wstaję, zaliczam glebę i wstaję, zaliczam glebę i
wstaję itp. Gotowość mam ciągłą... ale smutek również ;-).
Pozdro.
Ria

[aneta10ta]

Masz wybór między co najmniej dwoma możliwościami.
Aneta

[mskaiq]

Mysle ze zbierasz wszedzie bezsens. Probujesz udowadniac Sobie ze tylko on
istnieje. Kiedy znajdujesz sens albo walczysz o niego mowisz ze sie oszukujesz,
ze wszystko nie ma sensu.
Byc moze bierze sie to z Twojego perfekcjonizmu ktory czesto jest niczym innym
tylko brakiem umiejetnosci wybaczenia Sobie. Ten brak wybaczenia przynosi
bardzo wiele szkody bo zawsze bedziesz niezadowolona z tego co zrobilas, zawsze
nie bedzie dobre dla Ciebie, nawet wtedy kiedy bedzie perfekt.
Masz rowniez bardzo silne tedencje do zalowania Siebie. Kazda taki zal przynosi
zmeczenie, beznadziejnosc i zalamanie wiary w ludzi.
To nie praca jest przyczyna Twojego zmeczenia. Ja pracuje ponad 80 godzin
tygodniowo, nie jestem zmeczony. Dawniej polowa tych godzin przynosila wiele
zmeczenia ale wtedy bylem pelen krytyki, zalu i negtywnego nastawienia do
wszystkiego wokol mnie.
Sprobuj sie rozluznic idz na dlugi spacer to pomaga rozluznic emocje i stres.
Mysle jednak ze najwazniejsze dla Ciebie jest polubienie Siebie, wybaczanie
Sobie. Kiedy zaczniesz wybaczac Sobie to zaczniesz wybaczac innym, nawet tej
bliskiej osobie ktora nie zawsze potrafi uslyszec to co mowisz.
Serdeczne pozdrowienia.





Problem tkwi w moim perfekcjonizmie, dużych
wymaganiach względem siebie, poczuciu znaczącej odpowiedzialności. Czasami nie
potrafię sobie odpuścić. Nerwy i przemęczenie robią swoje. To pracoholizm,
typowe uzależnienie. Stąd stres!