życie za mgłą

[eni01]

Tak to czuję: Od świata oddziela mnie niewidzialna szyba. Niby jestem tu i
teraz ale, rozmawiam z ludzmi, pracuję ale...no właśnie.. kolejny raz
przeżywam ten "dziwny stan". Nie mogę sie skoncentrować na niczym.
Przeczytane zdanie w książce jest dla mnie niezrozumiałe, nie mogę nic
zapamiętać - nie potrafię przypomnieć sobie co robiłam wczoraj. mam wrażenie,
że czas jest ulotny... jakby przepływał przez palce. W głowei tysiące myśli,
kłębią się kotłują bez ładu i składu. Życie jak przez mgłę... kolejny raz
leczę się stosując coaxil...pomaga na jakiś czas ale nigdy nie wiem
kiedy "to" wróci.. Czy ktoś czuje sie podobnie??? Napiszcie.

[mskaiq]

Nie mozesz sie skoncentrowac na niczym, nie mozesz zapamietac itp. To wszystko
bierze sie z tego ze w Twojej glowie pietrzy sie od mysli i strachu. Ty jestes
bardziej skoncentrowana na myslach zwiazanych ze strachem, dlatego gubisz to co
czytasz bo to jest mniej wazne. Podobnie z koncentracja, trudno sie
koncentrowac nad jedna mysla kiedy jest ich w Tobie wiele.
Postaraj sie bywac wiele na spacerach, to relaksuje. Im mniej bedzie w Tobie
niepokoju tym mniej mysli i strachu.
Serdeczne pozdrowienia.

[basia7799]

Witaj
ja sie czuje dokladnie tak samo
i nie wiem jak temu zaradzic
powinnam caly czas siedziec i cos czytac (potzrebne mi w pracy)
na razie mam wrazenie ze mam duzo szczescia
bo moja niewiedza moze wyjsc na "dywaniku u dyrektora"
to bledne kolo
staram sie cos czytac - ciezko mi sie skoncentrowac przez nadmiar mysli -
zrazam sie do czytania - i potem boje sie do tego zabrac wogole
chcialabym to jakos przelamac
tez czuje ze jestem odgrodzona "niewidzialna szyba"

[marenta]

Szyby/Metro/

I nikt nie powiedział zostań...

Pytają wszyscy skąd jesteś i co robisz,
to im wystarczy, że imię jakieś masz.
Nie próbuj opowiadać i mówić im o sobie,
bo zamiast ciebie oni widzą twarz.
Myślałam wtedy, że nie ma na co czekać.
Czas szybko mija, a życie jedno jest.
To nie był łatwy gest, mówili, że uciekam,

z biletem w dłoni w jedną stronę rejs.

Co dzień ta sama zabawa się zaczyna i przypomina dziecinne
moje sny.
Chcesz rozbić taflę szkła, a ona się ugina i tam są wszyscy, a
naprzeciw ty.
Chcesz rozbić taflę szkła, a ona się ugina i tam są wszyscy, a
naprzeciw ty...ty.

Zostałam sama, więc piszę długie listy.
Pieniędzy nie mam, zbyt mało jeszcze wiem.
Poznaję dużo słów, rozumiem prawie wszystko,
a świat wygląda jakby był za szkłem.
Codziennie rano, przez brudne patrząc okno
próbuje wierzyć, że przetrze sięta mgła,
że będę mogła znów naprawdę czegoś dotknąć
i cud się stanie, zniknie tafla szkła.

Co dzień ta sama zabawa się zaczyna...

...więc odeszłam