depresja a studia

[Gość: Paweł]

Przeszedłem ciężką depreję.Musiałem przerwać studia.Obecnie nadal się leczę,
ale ciągle mam słabą koncentrację, nie mogę się uczyć.Jakie mam szanse wrócić
na studia w paździeniku? Czy są jakieś sposoby zwiększenia koncentracji,
zainteresowań(kiedyś miałem wszechstronne, teraz nie chce mi się nic czytać)?

[wojciech.androsiuk]

Być może nie jest Pan jeszcze wyleczony. Zainteresowania, zdolność koncentracji
uwagi, etc. to oznaki zdrowia, wrócą gdy leczenie osiągnie skutek. Odradzam
poszukiwania leków/preparatów poprawiających wybiórczo koncentrację - trzeba po
prostu wyleczyć chorobę podstawową. Jeżeli pomimo długotrwałego leczenia Pana
poziom funkcjonowania społecznego jest gorszy niż przed zachorowaniem - radzę
porozmawiać z lekarzem, być może trzeba rozważyć modyfikację dotychczasowego
leczenia.

[Gość: Budda]

I tu sie kolo zamyka, Pawel. Jesli pomimo
dlugotrwalego leczenia czujesz sie gorzej, to znaczy
ze zle postawiono diagnoze i dostales w konsekwencji
leki "nie dla siebie", albo postawiono dobra diagnoze
i rowniez dostales leki nie dla siebie. Istnieje
rowniez prawdopodobienstwo, ze nie ma leku na twoja
chorobe, a przepisano Ci cos co "statystycznie"
pomaga. Ze statystyka to jest podejrzana sprawa, bo
gdy Ty masz 1000 zlotych a ja zero, to statystycznie
mamy po piecset zlotych (!?). W kazdym razie Pawel,
jakbys na to nie patrzyl, potraktowano Cie jak obiekt
doswiadczalny i nikt nawet Cie za to nie przeprosil.
Moja rada jest troche inna. Zastanow sie czy aby
napewno studiujesz to co CHCESZ. Przemysl to prosze,
bo wielu nam sie wydaje, ze idziemy w dobrym kierunku,
co wcale nie musi byc prawda. Sam to przezylem ze
swoimi studiami. Po drugie, moze zycie zsyla Ci troche
czasu, by sie rozejrzec dookola i dojrzec inne rzeczy,
niz ksiazki i "wielosc zainteresowan". Dla mnie Pawel
(co z tym zrobisz to Twoja sprawa) jestes w stanie
konfuzji, pod tytulem "co i jak dalej robic ze swoim
zyciem". Dotyka to wielu wrazliwych ludzi, nie jestes
wyjatkiem. W moim odczuciu zdawanie sie na bierne
leczenie depresji to stawianie sie w pozycji bezwolnego
przedmiotu. Dotyczy to zreszta kazdej innej choroby.
Musisz przeewaluowac swoje cale dotychczasowe zycie,
przyjrzec sie dokladnie swojemu stosunkowi do bliskich,
do innych ludzi i przede wszystkim do samego siebie.
Kim jestes dla samego siebie, zajrzyj w swe wnetrze,
wyciagnij na wierzch to co Cie boli, porozmawiaj z kims
o tym. I uwazaj z ta "zmiana formy leczenia". Kto Ci
moze zagwarantowac, ze za rok nie bedziesz sie czul
jeszcze gorzej, a potem co ?
Pozdrowienia, Budda.

[Gość: ewa]

znam z autopsji. Rada Buddy jest jak na niego wyjštkowo niemetafizyczna, a poza
tym całkiem trafna. Może trochę przesadził z tym obiektem do�wiadczalnym, bo
mam przynajmniej takš nadzieję, że twój lekarz naprawdę się stara. A że nic nie
jest jasne, to może się od razu nie obrażać.Trochę wiary w dobre chęci i
zaangażowanie innych, Andrzeju!Tu chyba rzutujš twoje do�wiadczenia z
dzieciństwa, kiedy nie okazano ci serca i troski. Chyba stšd taka niechęć do
uznanych w zachodnim �wiecie autorytetów - ta, no projekcja, nie przeniesienie
uczuć, jakim darzyłe� ojca.I jakimi on cię darzył, czy też raczej nie darzył.
A wracajšc do wiwisekcji, którš proponuje Budda, podpisuję się obiema rękami -
poszukaj dobrego psychoterapeuty i do dzieła. Zdziwisz się, gdy koncentracja
wróci. Tak pozornie bez niczego. Ale niekoniecznie szybko. W ogóle napisz co� o
sobie - skšd i jak ci się to przypałętało? To bardzo interesujšce i pouczajšce.
Czy przyszło nagle, czy też nagle na zasadzie - "własciwie nic nie wskazywało
na to, że chciał się ze mnš rozstać. Tylko już długo był nieprzyjemny, kkłamał
i kręcił."

[Gość: Budda]

Droga Ewo. Tu nie chodzi o obrazanie sie na lekarzy . Tu chodzi o czyjes byc
albo nie byc. Tu w Stanach okolo 70-80- tysiecy ludzi umiera rocznie przez
niewlasciwie przepisane lekarstwa. Czy umiesz sobie wyobrazic ta armie ludzi ?
Zostawiam Cie sama z tym pytaniem.
Budda.

[Gość: tomcio]

czesc,na pewno bardzo pocieszajacym jest fakt, ze mimo wszystko nie jestesmy
sami z naszymi problemami.ja zawsze bylem przekonany, ze to tylko ze mna cos
jest nie w porzadku.patrzylem na te rozesmiane grono studentow, i przeszywalo
mnie poczucie bycia kims innym.jakos nie pasuje do tej ukladanki, choc bardzo
bym chcial.z listow ktore przeczytalem, najbardziej identyfikowalbym sie z
anka.mam te same problemy, czesto marze po prostu o ucieczce, problemy z
koncentracja.wlasciwie teraz powinienem sie uczyc...taki byl plan, ale nie
wyszlo.coz, znalazlem sobie inne ciekawe zajecie, i pisze tego mejla.klasyka!
pewnie ze wiem, ze moje zachowania, leki, sa czesto iracjonalne, produktem
ubocznym jest jeszcze wsieklosc na samego siebie.kiedys bylem swietnym
uczniem,jeszcze w szkole sredniej.pozniej cos peklo, i tylko sie zastanawiam,
co sie zrobilo z tego fajnego faceta, bo nie chodzi tylko o nauke, ale sama
radosc z zycia.troche to zalosne.jak dotad odkladalem wizyte u specjalisty,
teraz postaram sie jednak cos zrobic.mam nadzieje, ze sie uda.oby..

[Gość: Paweł]

Mam 21 lat.Pochodzę z rodziny, w której mama jest
alkocholikiem(obecnie leczy się i nie pije od roku).
Dzieciństwo miałem wspaniałe.Zawsze dobrze się uczyłem.
Momentu wpadnięcia w depresję nie zauważyłem, gdyż
pochłonięty byłem nauką.Przyczyn choroby również
dokońca nie znam - może jedną z nich był ciągły stres.
Pozdrawiam Was
Paweł

[Gość: ewa]

Może twój problem zwišzany jest z faktem, że matka przestała pić. Wiem, że
brzmi to absurdalnie. ale ponieważ słucham audycji Krzysztofa alkoholika, wiem,
że zdarza się tak, że małżeństwo trwa, dopóki kto� pije. Gdy podejmuje leczenie
i teoretycznie powinno być lepiej, dochodzi do rozwodu. Może powiniene�
przeanalizować zwišzane z tym uczucia, najlepiej z czyjš� fachowš poradš, bo to
za trudne na samotne rozmy�lania, poza tym łatwo się zapętlić. Chyba szczę�cie
i rado�ć nie sš jedynymi wypełniajšcymi cię uczuciami, sšdzšc po braku
koncentracji. I jest to zupełnie normalne.

[Gość: Krzysiek]

Boze, o czym ja to nie myslalem. Chcialem nawet brac
amfetamine, zeby funkcjonowac normalnie.
Mysle, ze faktycznie nie jestes jeszcze wyleczony. Ja
na przyklad mialem na poczatku za male dawki
antydepresantow (okazalo sie, ze moj organizm jest
odporny na leczenie). Skuteczna okazala sie dopiero
dosc duza (150mg) dawka Fevarinu. Wrocila koncentracja,
chec do zycia, zarty i usmiech na twarzy. A dodam, ze w
skrajnej depresji nie bylem w stanie przeczytac
prostego artykulu w Przyjaciolce, tudziez zrozumiec o
czym ludzie mowia przy stole itp.
Jesli podejmiesz wlasciwe leczenie, to nie tylko
bedziesz w stanie wrocic na studia w pazdzierniku, ale
tez przezyjesz wspanialem wakacje.

[Gość: Ania]

Witam wszystkich i z góry przepraszam, jeżeli list
będzie dośc nieskładny, ale piszę go pod wpływem
emocji.
Mam podobny problem jak Paweł, tzn. problemy na
studiach, które - już sama nie wiem - są spowodowane
depresją lub - jak czasami się obwiniam - zwykłym
piramidalnym lenistwem.
W szkole z reguły nie miałam problemów z nauką ani
jakis większych ze sobą - doły i wyzyny. Bardzo żle
zaczęłam się czuc pod koniec szkoły sredniej, ale
znajomi uznali to za jeden z przejawów
mojej "kameleonowatej" natury, rodzice zaś zawsze
sądzili, że z tą nadwrażliwością coś u mnie "nie tak".
Prawdziwy koszmar zaczął się na studiach:
rozczarowanie uczelnią, odkrycie ogromnych braków
intelektualnych, trudnośc w nawiązywaniu kontaktów
(jestem zbyt przeciętna). Coraz ciężej było mi się
skupić, egzaminy zaczęłam odkładać coraz dalej w
czasie (wtedy jeszcze miałam taką możliwość), marzyłam
o ucieczce, cokolwiek miałoby to znaczyć - najlepiej
łażenie po Bieszczadach albo wpatrywanie się w sufit.
Na zajęciach pojawiałam się rzadko, a jeżeli już to
nieprzygotowana i coraz głupsza. Do tego zaczęły
dochodzić problemy osobiste: wykorzystywanie przez -
ogólnie mówiąc - ludzi (rodzinę i mężczyzn),
nieciekawe przemyslenia o sobie i świecie, poczucie
ogromnej samotności (nie ograniczam tego pojęcia do
tworzenia z kimś pary).
Rodzice nieustannie podsuwali mi "dobre" wzorce: córek
sąsiadów, koleżanek z pracy, kuzynek, na których
powinnam się wzorować, tzn. znaleźć pracę i się
ożenić. Głównie chodziło pracę - raczej skromnie u
mnie w domu z pieniędzmi - bo "inni to juz dawno
zaczęli rodzicom dokładać do czynszu" (Nie było
pretensji o to, że za dużo od nich biorę, bo potrzeby
miałam mniej niż skromne). Metodą prób i błędów
(raczej ucieczek z miejsc, gdzie ktoś się - według
mnie - zle na mnie spojrzał lub gdzie było - tego to
już sama nie potrafię wytłumaczyć - zbyt dużo młodych
osób) znalazłam pracę, z której jestem zadowolona, w
której są naprawdę fajni ludzie. Minęło sporo czasu,
zanim zostałam przyjęta na stałe. Oprócz tego
mam "fuchę" - cały dzień nie ma mnie w domu. Brak
czasu jest wymówką przed rodzicami i znajomymi tego,
że ciężko mi na studiach. Prawdę mówiąć, to rzygać mi
się chce, gdy zbliżam sie do uczelni. Gdybym nie
musiała wstać do pracy, to pewnie nie udałoby mi się
wystawić nogi z łóżka. Na zajęciach mnie w ogóle nie
ma, nie przystąpiłam do egzaminów. Ściga mnie
administracja.
Ostatnio postanowiłam coś zmienić: zdać choć jeden
zaległy egazmin. Uczę się nie wiem od jakiego czasu,
książkę przeczytałam już z osiem razy i ciągle
nieprzygotowana, nie mogę się skupić. Profesorka
(najłagodniejsza z możliwych) odesłała mnie juz dziś
po raz drugi, a poza tym odebrała mnie jako osobę z
niesamowity tupetem, bo gdy zaczęłam ja przepraszać,
że tym swoim łażeniem zawracam jej głowę, przerywała
mi i groziła dwóją. Podczas rozmowy nie mogłam jej
spojrzeć w oczy, głos ledwo do niej dochodził, a ja
pragnęłam wyskoczyć przez otwarte okno.
Nie będę wspominć, ile czasu płakałam.
Wiem, że nic mi nie pomoże. Wywalą mnie - a tak
przecież chciałam studiować i dokończyć studia. Mój
list dlatego jest taki długi, bo nie mam się z kim
podzielićtym wszystkim.
Nadzieja na to, że ktoś przeczyta ze trzy słowa z
tego, co napisałam, jest dla mnie pocieszeniem.
Dziękuję wszystkim, którzy piszą o swoich problemach
na tym forum, i tym, którzy odpowiadają.

[Gość: tomcio]

czesc,na pewno bardzo pocieszajacym jest fakt, ze mimo wszystko nie jestesmy
sami z naszymi problemami.ja zawsze bylem przekonany, ze to tylko ze mna cos
jest nie w porzadku.patrzylem na te rozesmiane grono studentow, i przeszywalo
mnie poczucie bycia kims innym.jakos nie pasuje do tej ukladanki, choc bardzo
bym chcial.z listow ktore przeczytalem, najbardziej identyfikowalbym sie z
anka.mam te same problemy, czesto marze po prostu o ucieczce, problemy z
koncentracja.wlasciwie teraz powinienem sie uczyc...taki byl plan, ale nie
wyszlo.coz, znalazlem sobie inne ciekawe zajecie, i pisze tego mejla.klasyka!
pewnie ze wiem, ze moje zachowania, leki, sa czesto iracjonalne, produktem
ubocznym jest jeszcze wsieklosc na samego siebie.kiedys bylem swietnym
uczniem,jeszcze w szkole sredniej.pozniej cos peklo, i tylko sie zastanawiam,
co sie zrobilo z tego fajnego faceta.troche to zalosne.zawsze odkladalem wizyte
u specjalisty, teraz postaram sie jednak cos zrobic.mam nadzieje, ze sie
uda.oby..

[Gość: ewa]

Skšd� to znam, Aniu. Wcale się nie dziwię, że się tak czujesz, zwłaszcza, że
nie masz z kim pogadać.Acha, to nie jest najlepszy moment na regulowanie
egzaminów i wcale nie z przyczyn " piramidalnego" lenistwa. Też to często
słyszałam i uwierzyłam. Teraz muszę to odkręcać. Nawiasem mówišc, dlaczego nie
masz z kim pogadać?

[Gość: Oicug]

Czasem trzeba pomyslec o wyborze odpowiednich studiow
lub ich zmianie. Zahamowania intelektu czesto dotycza
wybranej dziedziny uzdolnien. Chyba te , ktore pojawily
sie najpozniej u czlowieka jako gatunku sa najbardziej
narazone na uszkodzenie i zahamowanie. Mam tu na mysli
zdolnosci do myslenia abstrakcyjnego konieczne do
studiowania matematyki,fizyki , chemii i pokrewnych . I
pomyslec o sferze emocji , tutaj niemoznosc realizacji
potrzeb i zahamowania moga tez byc przyczyna trudnosci
w sferze intelektu.

[Gość: Ela]

Interesuje mnie temat depresji bo sama przeszłam przez "czarną dziurę" już dośc
dawno temu. Też miałam kłopoty z koncentracją, zainteresowaniami ale przede
wszytkim w ogóle z życiem. Ukończenie studiów wydawało mi się ważne i też się
tym zamartwiałam, wydawało mi sie to najważniejszą rzeczą. W końcu zdecydowałam
się nie kończyć studiów i wcale mi nie żal. Mam bardzo ciekawą pracę, a że
pracuję dla środowiska nauki to i czasem śmieję się dostając służbowe listy
adresowane Pani mgr, czasem nawet Pani dr a raz to nawet Pani prof.
Czytam te wszystkie dobre rady i zastanawiam się ile by one mi pomogły w tym
czasie. Niestety chyba nie byłabym w stanie ich spożytkować, a to własnie
dlatego, że byłam w środku depresji. Mam nadzieję, że z Tobą Pawle jest
inaczej ... Nie znam się na lekach, brałam Prozac, nie pomógł. Później jakiś
przestarzały lek, bardzo powoli działał i nie miałam dość skutków ubocznych.
Wszytko ciągnęło się miesiącami, ale i tak byłam poza czasem. W końcu z tego
wyszłam. Chcę, że można to przeżyć. Mimo, że ma się poczucie "zawalenia
wszytkich najistotniejszych spraw", to potem można wszytko sobie poukładać jak
się chce. Jeśli mogę też dorzucić radę, rozdziel 2 sprawy. Najpierw wyjdź z
depresji. Potem pomyśl co ze studiami. Teraz nie nie jest najlepszy moment na
podejmowanie decyzji (sam pewnie czujesz, że ich cieżar jest zbyt wielki).

[Gość: zofia]

czesc Pawel. ciesze sie ze twoja mama znalazla droge do trzezwienia.wg
statystyk ameryk- tylko 4% alkoholikow znajduje droge do trzezwienia a jeszcze
mniej zostaje na tej drodze. to jest smutne ale trzeba sie cieszyc tym co
jest. napewno dla ciebie to ogromna ulga . alkoholizm to choroba calej
rodziny - kazdy bierze w niej udzial i kazdy czlonek rodziny jest chory.
choroba ta budzi leki, zlosc, bezsilnosc, strach przed nastepnym momentem ktory
jest nieprzewidziany, czasem ucieczke w swiat fantazji zeby nie czuc bolu...
bol i zlosc bezsilnego dziecka nie ma ujscia w akcji wiec bol zaczyna sie
kierowac do wlasnego siebie... powoli i stale... dziecko moze sie czuc winne ze
nie moze pomoc rodzicowi, potem moze czuc zlosc za stracone dziecinstwo.. cala
ta zlosc musi gdzies miec ujscie . jest ciezko wracac ze szkoly do domu bez
obiadu , lub byc zawsze na strazy zeby czegos nie powiedziala przy twoich
przyjaciolach albo nie osmieszyla . wszsytko jest podowracane do gory nogami..
dziecko staje sie rodzicem i opiekuje sie matka a matka staje sie dzieckiem i
wyplakuje swoje zale na ramieniu dziecka... dziecko musi stac sie dorosle przed
czasem. czasem musi znalesc prace aby wyzywic swoich braci i siostry...
znam rozne historie rodzin gdzie alkohol byl naduzywany.w kazdej z tych rodzin
ofiarami sa nie tylko chorzy ale cala rodzina. twoja mama dostala pomoc a Ty?
przy osrodkach psychoterapeutycznych sa grupy wsparcia dla rodzin alkoholikow,
psycholodzy moga wyslac na wczasy-kurs jak rowniez mozna chodzic na grupy
alanon. jest wspaniala publikacja wysylana za darmo przez fundacje Batorego
ARKA. polecam ksiazki na temat coalkoholizmu albo alkoholizm -choroba
rodziny . mozna duzo znalesc info na ten temat w internecie i sa rowniez
rozmowy na internecie na ten temat. najlepsze jezeli cie stac jest znalezienie
terapeuty ktory ma licencje z alkoholizmu- ci co nie maja nie beda ci mogli
pomoc. osrodki odwykowe maja duzo propozycji dla alkoholikow -moze maja rowniez
dla rodzin? chodzi o wsparcie ktore byloby prowadzone za darmo. ja moge ci
przeslac jakies publikacje jak nie znajdziesz sam, chociaz jest trudne czytanie
w twoim stanie . moze sprobujesz grupy Alanon?

[Gość: Paweł]

W czym pomagają grupy Alanon?
Bardzo chętnie bym Cię prosił o jakieś ciekawe publikacje.
Mój adres to [e-mail].

[Gość: zochna]

Paweł Trzymaj się.
Mi się udalo mimo depresji skończyć studia. Brałam dobre prochy i się udało.
Jestem zTobą całą duszą.

[Gość: ABC]

Jak Ci się udało, bo ja juz nie wiem co robić, mam niestety depresję lękową z
napadami paniki i niestety te napady wzmagają się kiedy mam jechać na uczelnię
oddaloną o 60 km. Jak sobie z tym poradzić? Biorę obecnie Seronil i Lerivon

[Gość: Paweł]

Hej, to ja po ponad roku leczenia.
Rok temu wspomniałem , że przerwałem studia(mój pierwszy post jest z
18.04.2001).
Od września kontynuuje studia na tym samym wydziale i kierunku. Sesję zimową
przeszedłem na "czysto". Obecnie nauka nie idzie mi najlepiej, ale jakoś sobie
radzę.Ciągle nie mogę się skoncentrować na nauce.
Jeśli chodzi o leki to biorę Cipramil i Zyprexę.
Walczę również z olbrzymią nadwagą(ponad 30 kg) spowodowaną prawdop. lekami.
Stany depresyjne wracają, gdy rozmawiam z tatą nt. nauki, mojej przyszłości.
Zawsze po takiej rozmowie jestem mocno zdołowany, gdyż wypomina mi on, że się w
ogóle nie uczę(a ma rację, gdyż nie mogę się do nauki zabrać - uczę się
minimum, czyli prawie wcale), jestem leniwy, itp.
Ale nie jest wcale tak źle.

Pozdrawiam wszystkich, dzięki za "kciuki"

[Gość: Agape]

Gość portalu: Paweł napisał(a):

> Hej, to ja po ponad roku leczenia. (..)

Czesc :) Ciesze sie ze sie odezwales po roku! Mam nadzieje, ze sobie radzisz. Co
do nadwagi to moze to nie tyle skutek leków, ale "zajadania emocji"? Pozdrawiam.

[lot-lot]

Och, dużo by pisać, a za 5 minut muszę iść na zajęcia...to kiedy indziej.
Albo nie pójdę...hmm...iść, czy nie iść...to pa.

[Gość: kachna]

Zaczynalam i nie konczylam studiow, ze dramat. Nie musze mowic, ze depresja
itd. Klopoty z jedzeniem itd. Mam teraz 24 lata, znajomi sa w trakcie obrony, a
ja mam potworny kompleks braku studiow. Czuje sie leniwa kretynka. Z drugiej
strony, wcale nie jestem pewna, czy chce w ogole skonczyc jakiekolwiek studia.
Przerazaja mnie. Wydaje mi sie, ze "nie dla psa kielbasa", ze jestem za malo
sprytna i zdolna, by przedrzec sie przez te wszystkie dziekanaty, papiery i
egzaminy ustne. Mam prace, ale boje sie ze kiedys ja strace. Ze bez wyzszego -
nie bede w stanie sie utrzymac. Dlugo by tu jeszcze pisac.
Czy wy tez tak czasem macie?

[kazaa]

Gość portalu: kachna napisał(a):
> Zaczynalam i nie konczylam studiow, ze dramat. Nie musze mowic, ze depresja
> itd. Klopoty z jedzeniem itd. Mam teraz 24 lata, znajomi sa w trakcie obrony, a
> ja mam potworny kompleks braku studiow. Czuje sie leniwa kretynka. Z drugiej
> strony, wcale nie jestem pewna, czy chce w ogole skonczyc jakiekolwiek studia.
> Przerazaja mnie. Wydaje mi sie, ze "nie dla psa kielbasa", ze jestem za malo
> sprytna i zdolna, by przedrzec sie przez te wszystkie dziekanaty, papiery i
> egzaminy ustne. Mam prace, ale boje sie ze kiedys ja strace. Ze bez wyzszego -
> nie bede w stanie sie utrzymac. Dlugo by tu jeszcze pisac.
> Czy wy tez tak czasem macie?

Jasne. Mam to samo co Ty. Mimo wszystko brne dalej.
Juz niewiele mi brakuje do konca.
Moze kiedys studia mi sie przydadza...

Pzdr.

[Gość: jacek]

Swego czasu studiowałem elektronikę (w tym samym budynku, gdzie parę dni temu
student zaatakował wykładowcę siekierą). Z początku szło mi nieźle, ale na
czwartym semestrze zaczęła się u mnie silna depresja lękowa. Dwa lata z tym
walczyłem, ale na piąty semestr już się nie dostałem - przez rok chodziłem na
psychoterapię, co dało mi tyle, że zdecydowałem się zmienić kierunek na
architekturę, co dużo bardziej odpowiada moim zainteresowaniom. Nastąpiła nagła
poprawa - egzaminy wstępne zdałem bez problemu, sesja zimowa pchnięta cała, bez
żadnej poprawki, mogłem ze wszystkimi swobodnie rozmawiać, praca i nauka szły
mi bez większych problemów. Jakieś dwa miesiące temu wszystko się znowu
zacżęło - ciągnące się tygodniami przygnębienie, bezsensowne stany paniki,
kłopoty ze snem, zawroty głowy, osłabienie, koncentracja praktycznie żadna -
zabolało mnie to tym bardziej, że myślałem, że mam to wszystko za sobą, mam 24
lata, moi znajomi robią dyplomy, żenią się, a ja nie mogę zaliczyć pierwszego
roku i od lat nie miałem dziewczyny. Nie podoba mi się nawet, że piszę ten
list, wydaje mi się to cokolwiek żałosne, ale chyba w tej chwili wszystko mi
jedno. Jakimś cudem zmusiłem się do pójścia do lekarza, teraz biorę
wenlafaksynę (Effectin ER) i czekam aż zacznie działać... czekam intensywnie i
wyczerpująco...