ANAFRANIL

[Gość: GRAŻKA]

biorę anafranil od 3 lat i mam na przemian stany depresyjne i stany lekkiego
wyżu tak po dwa tygodnie.Bardzo mnie to męczy.Lekarze mi mówią że jest to dobry
lek-anafranil.Lecz mnie zupełnie nie pomaga.Może Ktoś zna inny,który lepiej
działa.Jestem z Wrocławia.Może ktoś zna dobrego psychiatrę.Co sądzicie o dr
Szuszkiewicz jeśli znacie?

[Gość: Krzysiek]

Anafranil to jest mocny lek, a czy dobry to zalezy.
Mnie wyciagnal z duzej depresji, jednak nie wrocilem do
zdrowia w pelni. Przerzucilem sie na Fluwoksamine, w
moim przypadku duzo lepiej dziala.
Anafranil ma wiecej efektow ubocznych, czasem mniej,
czasem bardziej dokuczliwych (lek, pocenie sie,
meczliwosc itp).

[Gość: drpsyche]

Co prawda Anafranil daje mocnego kopa (psychotrop),ale mi pomaga albowiem
wycisza mnie i pozbawia mnie "głupich myśli".
Pamiętaj,że każdy organizm reaguje na lek inaczej,co nie znaczy,że Tobie nie
pomoże.Bierz lek systematycznie i cierpliwie czekaj,a efekty przyjdą!

pozdrawiam
dr.psyche

[Gość: Paweł]

Moim zdaniem powinnaś po konsultacji z lekarzem odstawić ten lek.
Ja brałem go przez 5 tygodni i nie przyniósł oczekiwanych efektów, więc go
zmieniłem.3 lata brania tego leku z takim skutkiem to trochę za długo.

[Gość: Marta]

Czesc, dopiero przeczytałam Twój list.Nie wiem, czy Twój problem jest aktualny.
Również leczę się - mam nerwicę z objawami depresji. Od dziewięcu miesięcy
chodzę do spesjalisty. Również biorę anafranil, ale w połączeniu z innym
lekiem. Wydaje mi się, że ogłabyś skontaktować się z lekarzem, do którego
chdzę. Jest naprawdę, naprawdę wybitnym specjalistą, poleconym mi przez kogoś z
rodziny, również lekarza. Opienię tę potwierdziło wilu innych psychiatrów. Jest
to prof. Wasik. Starszy Pan, bardzo mądry i miły, wiele lat był dyrektorem
szpitala na Kraszewskiego, wykładowcą - uczył prawie wszystkich spacjalistów we
Wrocławiu. Przyjmuje w środy na ZIemowita - ma tam gabinet w przychodni.
Oczywiście przyjmuje prywatnie. Pierwsz wizyta kosztuje 100 zł, kolejne po 50.
Jest bardzo uważny, nic go nie dziwi i wiem, że mi pomaga, bo wcześniej
chodziłam do kogoś innego, nie widząc żadnych efektów. Niestety, byłoby już
wszystko dobrze ze mną, gdyby moja sytuacja życiowa się nagle ostatnio nie
pogorszyła, że znowu nie widzę wyjścia i nic mi się nie chce, ale tak bywa.
Spróbuj: podaję Ci numer telefonu do niego: [phone], można dzwonić
codziennie 20-21 (raczej nie w niedzielę) Spróbuj, trzymam kciuki. Marta

[Gość: meduza]

Mnie także lekarze zachwalali anafranil, niestety efakty uboczne były tak
silne, że uniemożliwiały mi normalne życia. Moje myśli obsesyjne wcale się nie
zmniejszyły, zaczęłam mieć coraz mniejsze opory co do zabicia się. Musiałam
obstawić po trzech miesiącach używania, a było ciężko, bo zaczęłam się
uzależniać. Teraz nie biorę nic i leczę sie sztuką, uważam że jest to lepsza
terapia.

[Gość: Hipcia]

Brałam Anafranil przez jakieś pół roku.Pomógł mi wyjść z najgorszego, ale potem
przestałam go brać ze względu na ciążę. Efekty uboczne były na początku
leczenia, ale potem się zmniejszyły. Na Twoim miejscu zmieniłabym jednak
lekarza. Trzy lata bez poprawy to jakieś kpiny. Poza tym dobrze jest łączyć
leczenie z psychoterapią. W tej chwili to właśnie pozwala mi w miarę dobrze
funkcjonować. Czuję, że potrafię już kontrolować nieduże wahania nastroju, co
daje dużo siły w zmaganiach z depresją.
Czego i Tobie życzę...

[Gość: cleo]

Hipciu napisz proszę jak zareagowałaś na odstawienie leków w ciąży i w ogółe
jak się czułaś, czy depresja wracała.

[Gość: Hipcia]

Droga Cleo. Wybacz,że tak długo czekałaś na odpowiedź. Po odstawieniu leków w
ciąży depresja wróciła, jednak bez myśli samobójczych i takich najgorszych
stanów. Wydawało mi się, że dalej poradzę sobie sama, że każda kobieta w ciąży
przeżywa trudne chwile. Na dodatek straciłam zaufanie do lekarza, który wiedząc
o tym, że jestem w ciąży nadal przepisywał mi Anafranil (ginegolog zaś
ostrzegał, że nie można go brać w ciąży). Suma summarum przestałam się leczyć i
to był błąd. Depresja wróciła ze zdwojoną siłą po porodzie. Pierwszy rok po
urodzeniu mojej córki to jeden z potworniejszych epizodów w moim życiu.
Dopiero, gdy znalazłam dobrą psychoterapeutkę (tochę to trwało, ale wreszcie
polecono mi kogoś w fundacji "Rodzić po ludzku") powoli zaczęłam "wychodzić z
mroku". Nadal do niej chodzę (od dwóch lat) i stopniowo staję na nogi. Zdarzają
się gorsze chwile, kiedy czuję, że przydałyby się prochy. Nadal jednak mam mało
zaufania do lekarzy psychiatrów. Poza tym radzę sobie nieźle: zajmuję się
dziećmi (dwójką), studiuję. I paradoksalnie walka z depresją dodaje mi siły do
życia.