nikt mnie nie lubi

[graza4]

a przynajmniej tak mi sie wydaje. Mozliwe, ze sama do tego doprowadzilam.
Zawsze mialam problemy z nawiazywaniem kontaktu, bylam niesmiala, ale od
jakis 3 lat krag ludzi wokol mnie maleje, i juz wlasciwie prawie nie mam do
kogo zadzwonic. Starzy znajomi powyjezdzali, a nowych nie mam. Wydaje mi sie,
ze zawsze na wstepie mysle sobie, ze ten ktos na pewno mnie nie polubi i "na
wszelki wypadek" sama sobie obrzydzam ta osobe, lub po prostu odpycham,
zbywam polslowkami, wyniosloscia. Oczywiscie nie mysle tak o tym, kiedy to
sie dzieje, ale tak chyba jest. To jest okropne, ale chyba jest to rezultat
czegos co jest glebiej, tzn. niskiej (bardzo) samooceny. Zauwazylam u siebie
tez mnostwo zlych uczuc wobec innych osob (na szczescie nie wszystkich),
zawisci, nielubienia.
Po za tym coraz czesciej mam mysli samobojcze. Widze, ze moje zycie robi sie
coraz bardziej puste, nie mam na nie zadnego pomyslu, a nawet jak cos mi
zaswita, to nie mam energii i wiary aby probowac to zrealizowac. Czuje jak
zycie, swiat przeplywa obok mnie, a ja jestem jakby otoczona kostka lodu.

[Gość: Krzysiek]

Mozna cos z tym zrobic. Teraz sa takie leki, ze na pewno cos dla siebie
wybierzesz.

[Gość: czarnula]

a moze zamiast leków lepiej byłoby zafundować sobie jakąs terapia i wyjasnic sobie pewne sprawy. I
zadbać, zeby pozwoliły dalej normalnie żyć?
Ja mam podobny problem. Zaczynam z nim walczyc. Ale na razie nie moge pochwalić sie suksecami. A
pasma porażek opisywać mi sie nie chce
pozdrawiam i trzymam kciuki

[Gość: spin]

Czesc!

Moze sprobuj nawiazywac kontakty z ludzmi w ramach jakis swoich zainteresowan,
hobby, na wyjazdach - tam gdzie jest duza grupa ludzi (w zwiazku z tym jest ich
duzo i sa bardzo rozni) i robi sie razem cos fajnego, fascynujacego. Moze to
byc jakas grupa sportowa (nie wiem np tanca, nurkowania, turystyczna) czy moze
studentow jakis kursow jezykowych i innych. Fajne sa jakies wyjazdy gdzie
siedzi sie np przy ognisku i jest mila atmosfera. Dobrze jest tez sie usmiechac
do ludzi. Wtedy oni tez odpowidaja usmiechem i moze to byc wstep do rozmowy etc.

Powodzenia!!!
Pozdrawiam

s

[dorota5]

graza4 napisała:

> a przynajmniej tak mi sie wydaje. Mozliwe, ze sama do tego doprowadzilam.
> Zawsze mialam problemy z nawiazywaniem kontaktu, bylam niesmiala, ale od
> jakis 3 lat krag ludzi wokol mnie maleje, i juz wlasciwie prawie nie mam do
> kogo zadzwonic. Starzy znajomi powyjezdzali, a nowych nie mam. Wydaje mi sie,
> ze zawsze na wstepie mysle sobie, ze ten ktos na pewno mnie nie polubi i "na
> wszelki wypadek" sama sobie obrzydzam ta osobe, lub po prostu odpycham,
> zbywam polslowkami, wyniosloscia. Oczywiscie nie mysle tak o tym, kiedy to
> sie dzieje, ale tak chyba jest. To jest okropne, ale chyba jest to rezultat
> czegos co jest glebiej, tzn. niskiej (bardzo) samooceny. Zauwazylam u siebie
> tez mnostwo zlych uczuc wobec innych osob (na szczescie nie wszystkich),
> zawisci, nielubienia.
> Po za tym coraz czesciej mam mysli samobojcze. Widze, ze moje zycie robi sie
> coraz bardziej puste, nie mam na nie zadnego pomyslu, a nawet jak cos mi
> zaswita, to nie mam energii i wiary aby probowac to zrealizowac. Czuje jak
> zycie, swiat przeplywa obok mnie, a ja jestem jakby otoczona kostka lodu.

Witaj,
ja mam podobnie jak Ty, identycznie. Ponadto obrzydzilam do siebie praktycznie
cala rodzine (przy ich pomocy). Wiem ze nikt z nich mnie nie lubi, co gorsza
jestem pewna ze sie ze mnie smieja za plecami. I te ich usmieszki, minki.
Rzygac mi sie chce na nich. Zreszta kazdy wie, ze z rodzina najlepiej wychodzi
sie na zdjeciu.
To jest na takiej zasadzie, ze ktos tam probuje do mnie dotrzec, a ja go
odpycham (zupelnie nieswiadomie zapewne). Wydaje mi sie ze znam przyczyne
takiego postepowania u mnie, sprobuj ja odnalezc u siebie. Jednak moim zdaniem
wyleczyc sie z tego jest bardzo trudno, bo to co nabylismy z dziecinstwa (czyli
np. charkater) jest bardzo trudno potem zmienic.
Niestety swiat jest okrutny. Pogon za pieniedzmi, ludzi sa gotowi sprzedac
siebie za byle co.
Jedyna rada to znalezc sobie przynajmniej jednego przyjaciela, ktory Cie
wyslucha (wiem, wiem o takich ludzi trudno). Ale to pomaga. Przynajmniej na
chwile...

D.

[ula_s]

Kup sobie kota albo psa :)
Jak kupisz sobie psa to zawsze na spacerze mozesz kogos
poznac. ;-)
A na powaznie - to ktos juz na tym forum dawal namiary na
tzw. grupy otwarcia - wyjazdowa terapie grupowa z
psychologiem. Moze to byloby cos dla Ciebie?

c.d.

[ula_s]

Adres w Warszawie:
Laboratorium Psychoedukacji
03-932 Warszawa
ul. Katowicka 18

Na temat grup otwarcia i nie tylko mozesz przeczytac na
ich stronie
www.l-p.pl/
Nie jestem w zaden sposob zwiazana z ta instytucja, sama
nie bylam na takiej grupie ale mam kolezanke ktora sie na
cos takiego wybrala i bardzo sobie to chwalila.

[graza4]

Dziekuje za praktyczna podpowiedz. Rzeczywiscie juz myslalm o takiej grupie i
chyba czas, zeby sprobowac.
Jezeli chodzi o psa, to juz mam i znam mnostwo starszych pan z podworka, ale
one i tak wola moja siostre (chociaz tak rzadko wychodzi z psem) :-)

[Gość: Ola]

graza4 po tej ostatniej Twojej wypowiedzi wnioskuję,że jesteś bardzo smutną i
zakąpleksioną osobą.Podejdz do życia trochę z uśmiechem,bądz trochę weselsza a
zobaczysz,że i inni będą też to odwzajemniać.Może Twoja siostra jest bardziej
kontaktowa i pogodniejsza,a może Ci się tak tylko wydaje?Zapomnij o smutkach i
głowa do góry.
Powodzenia

[rzeznia_nr_5]

Gość portalu: Ola napisał(a):

> Podejdz do życia trochę z uśmiechem,bądz trochę weselsza a zobaczysz,że inni
> będą też to odwzajemniać.Zapomnij o smutkach i głowa do góry.
> Powodzenia


Super rada......buehehehehehehe

[Gość: 5th Avenue]

rzeznia_nr_5 napisał:

> Gość portalu: Ola napisał(a):
>
> > Podejdz do życia trochę z uśmiechem,bądz trochę weselsza a zobaczysz,że in
> ni
> > będą też to odwzajemniać.Zapomnij o smutkach i głowa do góry.
> > Powodzenia
> >
> Super rada......buehehehehehehe



no, pochlastac sie mozna, hehehe

>
Graza. Powiem krotko i dobitnie.
Pier.ol te ciotki i sasiadki. Nie zyjesz po to, aby cie wszyscy "lubili". To by
cie skazywalo na nieustanne uzaleznienie od innych. Szkoda zycia.
Moja rada : badz "nielubiana" i postepuj zgodnie z soba i twoimi odczuciami.
Zastanow sie co jest dla ciebie dobre, a co nie, kogo ty lubisz i za co.
Milych i konstruktywnych odkryc zycze i pozdrawiam cieplo

[ula_s]

Moze 5th Avenue troszke zbyt dobitnie to ujal ale fakt,
ze nie mozna byc lubianym przez wszystkich. Tyle ze to
wcale nie tak latwo zaakceptowac.
Do tego trzeba miec odpowiednio duze poczucie wlasnej
wartosci. Trzeba najpierw polubic siebie a z tym to
roznie bywa.....

[Gość: 5thAvenue]

Dokladnie to chcialem powiedziec. Trzeba zaczac od polubienia siebie, a zeby
moc siebie polubic, to trzeba sie znac, a jesli Graza nie zna samej siebie na
tyle dobrze, zeby sie polubic, to niech zacznie sie poznawac. To mialem na
mysli piszac o odkryciach. Poczucie wlasnej wartosci samo przyjdzie. Nie musi
byc ubite jak bialka, na sztywno. Graza, ja cie lubie za samo to, ze ty nie
znosisz twoich wrednych ciotek i tej durnej sasiadki-mieszczki.
Przestan wyprowadzac psa. Niech obsikuje dywany.
Buzka, trzymaj sie !

[Gość: graza4]

Dzieki! chyba jak nikt podniosles mnie na duchu. A co do wrednych ciotek, to
jedna z nich odwiedzila nas przedwczoraj i jakos nie wywarla na mnie takiego
wstretnego wrazenia jak zwykle, moze dla tego, ze bylam swiezo po przeczytaniu
twojej odpowiedzi. Postanowilam, ze jak chce sie zastanaiwc nad tym, kiedy w
koncu skoncze studia, wyjde za maz i pojde do sensownej pracy, to jej problem.
W zwiazku z tym odrobine ja nawet polubilam, biedaczke.
Pozdrawiam!

[Gość: 5th Avenue]

Gość portalu: graza4 napisał(a):

> Dzieki! chyba jak nikt podniosles mnie na duchu. A co do wrednych ciotek, to
> jedna z nich odwiedzila nas przedwczoraj i jakos nie wywarla na mnie takiego
> wstretnego wrazenia jak zwykle, moze dla tego, ze bylam swiezo po
przeczytaniu
> twojej odpowiedzi. Postanowilam, ze jak chce sie zastanaiwc nad tym, kiedy w
> koncu skoncze studia, wyjde za maz i pojde do sensownej pracy, to jej
problem.


Graza, jesli jest tak jak mowisz, to super, tylko, ze to jednak jest twoj
problem, a nie ciotki. Ciotka czesciowo zyje twoim "problemem", ale decydujesz
TY i na wlasna odpowiedzialnosc. Studia chyba jednak lepiej skonczyc, tak mi
sie wydaje, a praca tez jest potrzebna, zeby np. moc zwlekac z tym wyjsciem 'za
maz', no i nie bedziesz skazana na widywanie ciotki.
Graza, a pwowiedz mi jeszcze jedno: na co marnujesz czas ?