przyczyny fobii społeczej

[clouddead]

Witam,

W większości przypadków na tym forum (i w ogóle zapewne też) jest to niska
samoocena, poczucie braku własnej wartości. Wiadomo też, że fobia jest
wynikiem zdarzeń z przeszłości, które zakodowały się w podświadomości jako
informacje niszczące wiele funkcji życiowych - tzw. afirmacje. Wnioskując,
warto dojść najpierw do tego, czy to, co sobie zakodowaliśmy ma jakieś
podstawy, czy jest bezsensowne. Do czego zmierzam - Czy są u was jakieś
racjonalne przyczyny tego? W moim przypadku jest to wygląd zewnętrzny, a
raczej mania, jak widzą mnie inni. Wiele pozytywnych zdarzeń w życiu
codziennym została przyćmiona przez kilka nieprzyjemnych uwag osób płci
przeciwnej na których mi zależało...prze-sra-ne, rzekłbyś, że warto się więc
zastanowić - czy naprawdę wyglądam ..źle? Odpowiedź jest nieprecyzyjna - bo
według mnie - nie, według niektórych też nie, a według innych (z reguły tych
których zdanie biore sobie nazbyt do serca) - okropnie. I to zostaje, niszczy,
dochodzi do słynnych odczuć podczas wypowiedzi publicznej czy nawet podczas
jazdy komunikacją publiczną - uczucie wzroku innych na sobie, lęk przed
wyśmianiem itd; to nic, że inni mają to w dupie, mnie to przeraża. Nie wiem po
co to piszę, aha już wiem, chcę wiedzieć, co u was jest tą przyczyną? Jest ona
bezpodstawna czy nie?

[fs1986]

hey wszystkim
po pierwsze gratuluję pomyslu na nowy watek na forum!!
sam kiedyś sie zastanawiałem w czym tkwi przyczyna mojej fobii,lecz do końca
nie jestem pewny. najprawdopodobniej z czasów szkoły podstawowej, kiedy to
byłem jednym z "tych najgorszych" - nie pod względem nauki (byłem jednym z
lepszych), ale od strony towarzyskiej. odkad pamiętam byłem bardzo nieśmiały i
troszkę "inny", gdyż np. nie interesowały mnie gry na pegazusie, który był
hitem i każdy opowiadał o swoich sukcesach w grze. mnie to nie "kręciło"
podobnie, jak wolałem być sam, niż przebywac z rówieśnikami. to właśnie moja
indywidualność była sprawiła (przynajmniej ja tak sądzę), że byłem gorszym od
reszty. dokładnei nie pamiętam tamtego czasu, ale po potem w gimnazjum byłem
już bardziej zdołowany, zakompleksiony itp. z jednego z najlepszych
uczniów "spadłem poniżej średniej", na dyskoteki szkolne czy inne imprezy
klasowe nie chodziłem, bo miałem ubzdurane w głowie, że ja się do tego nie
nadaję, co inni sobie pomyślą o mnie, z resztą co ja bym tam robił. w gimnazjum
też byłem odosobniony - chciałem np. siedzieć w ławce z którymś z "tych
lepszych", którzy lepiej się uczyli i byli lubiani przez wszystkich. już wtedy
myślałem o sobie jako "stwór człekopodobny" (ale sobie wymyśliłem), ale tak
myślę o sobie do teraz, i nie ważne, że od kilku osób słyszałem, że jestem
spoko czy coś podobnego. do mnie takie coś nie dociera, gdyż ja sobie
ubzdurałem (a może tak jest w realu?), że jestem do niczego.
nadszedł czas liceum, tutaj to już totalna klapa. depresja, zdiagnozowana fobia
społ, kilka prób samobójczych (nie zrobiłem tego, bo mi szkoda było rodziców)
itp. chyba najgorszy okres mojego żywota.
potem studia - zrezygnowałem po dwóch dniach wykładów

ale się rozpisałem:)
tak, jak napisałem wyżej, wydaje mi sie, że tak ewoluowała moja fobia, a
przyczyną była nieśmiałość i pewien indywidualizm od najmłodszych lat.
pozdr

[mamadu1]

U mnie zebrało sie kilka czynników - (nad)wrażliwość + kilka nierzyjemnych
sytuacji w dzieciństwie + odrzucenie przez koleżankę + czynnik rodzinny...