Depresja emigracyjna - czy ktos na to cierpi?

[onion11]

Czy ktos choruje na depresje, ktora rozwinela sie po wyjezdzie do innego
kraju i nie chce minac? Mieszkam za granica od paru lat, na poczatku bylo ok,
ciezka praca, studia, zamazpojscie, praca i kiedy mialo byc juz lzej i
lepiej, nagle zaczelam sie zapadac w dno, bez konca, czarna dziure. Nic nie
cieszy, rzeczy ktore do niedawna byly proste i zwyczajne, sprawiaja kosmiczna
trudnosc. Wszystko sie zapetla, codziennosc jest mroczna, nic nie ma sensu.
Czuje, ze po paru latach spedzonych w innym kraju, juz nie umiem znalezc
sobie miejsca w Polsce, a obczyzna nigdy prawdziwym domem sie nie stala.
Rodzina, drodzy ludzie, przyjaciele, wszyscy sa daleko. Maz mowi - wszystko
bedzie ok, wez sie w garsc, zrob cos - a ja nie mam sily nawet mowic ani
konstruktywnie myslec. Czy ktos ma podobny problem na emigracji?

[lida82]

mam takie chwile, ze ogarnia mnie wielka tesknota..
staram sie robic duzo rzeczy, praca, rozrywki, zakupy
i sporadyczne wyjazdy do Polski po ktorych wracam ze swiadomoscia jak w POlsce
jest ciezko jak wszyscy narzekaja, denerwuja sie z byle powodu..
i zarobki sa nieporownywalane
glowa do gory

[mskaiq]

Mysle ze Twoja depresja ma bardzo wiele wspolngo ze zmiana aktywnosci. Kiedy
jestesmy zajeci wtedy nie ma czasu na zle mysli, w Twoim przypadku byla to
ciezka praca, studia, spotkania z Osoba ktora jest obecnie Twoim Mezem.
Teraz masz wiele wiecej wolnego czasu, wtedy przychodza zle mysli, ulegasz im,
czesto nie zdajesz Sobie nawet sprawy z tego.
Te zle mysli moga wiazac sie z tesknota za Polska, z krytyka tego co jest wokol
Ciebie. Tych zlych mysli jest coraz wiecej a tych dobrych coraz mniej, coraz
mniej radosci za to coraz wiecej braku sensu.
Postaraj sie wrocic do starej aktywnosci, zacznij rowniez unikac wszystkiego co
kreuje zly mysli. Jesli Ci sie to uda Twoja depresja skonczy sie bardzo szybko.
Serdeczne pozdrowienia.

[onion11]

Dziekuje za pocieche i rowniez pozdrawiam. Mysle, ze jest bardzo duzo racji, w
tym co mowicie o zmianie poziomu aktywnosci... Niby wiecej czasu wolnego - a
tak naprawde wiecej czasu na rozmyslanie, analizowanie i tym podobne zajecia,
ktore niczemu dobremu nie sluza. Nikt zapewne nie chce miec depresji, ale
wlasnie to nieuleganie negatywnym watkom we wlasnej glowie jest najtrudniejsze.
Jakis czas temu moj maz cierpial na depresje, bral leki, chodzil na terapie, ja
bylam wsparciemitd i wyszedl z tego. Obecnie cieszy sie zyciem na maxa - za to
ja sie smuce za nas dwoje na maxa. Wydaje mi sie, ze ta terapia pozwolila mu
wypracowac sobie strategie na przetrwanie, co wcale nie jest takie proste.

[rebekka]

moja depresja nieco sie zwiekszyla po wyjezdzie do nowego kraju, ale teraz po
kilku latach jednak jest mniejsza - mimo tego nadal biore leki.

[bary14]

Ja wyjechalam z kraju rok temu i od pól roku nie moge sobie ze soba poradzic.
W weekendy leze w lozku, nie potrafie sie do niczego zmobilizowac. Nic mnie nie
cieszy. Nie widze swojej przyszlosci w obcym kraju a do Polski tez nie mam do
czego wracac. I tak petla sie zaciska.

[anatemka]

wielcy nazywali to: nostalgia

[bary14]

Sądzę że jest nas wielu. Sporo osób ma do czego wracać do Polski, więc kiedy
tylko poczują się źle i maja odłożone trochę pieniędzy, pakują walizkę i
wyjeżdżają. Gorzej jeśli ktoś spalił wszystkie mosty, wtedy to jest męczarnia!

[bary14]

onion11 jak tam samopoczucie?

[onion11]

Bary - dziekuje za zapytanie. Jak Ty sie masz? Czy juz podjelas decyzje -
zostajesz - czy wracasz do kraju... Sory, ze tak prosto z mostu, ale czytalam
Twoje posty ostatnio i myslalam o Tobie.
U mnie - well, mogloby byc lepiej, tzn. psychicznie, staram sie bardzo walczyc
depresje, zapisalam sie na yoge i ze wszystkich sil unikam dolujacych
sytuacji... Dostalam od lekarza antydepresanty - nie zaczelam ich jeszcze -
boje sie skutkow ubocznych, bo w pracy musze byc bardzo przytomna (o ile wogle
mam sile myslec i skupic sie - ale to osobna historia).
Jeszcze raz dzieki za pytanie, trzymaj sie i nie dawaj sie, walcz i glowa do
gory, jak juz jest tak strasznie zle - to potem moze byc tylko lepiej!!! A tak
swoja droga, to chyba nikt z nas zyjacych na emigracji nie zdawal sobie sprawy
z tego, jaka cene sie za to placi...

[bary14]

onion11, decyzji jeszcze nie podjelam. Mam jeszcze miesiac, bo potem
niewskazane jest latanie samolotem. Czuje sie fatalnie. Moj partner stracil
wczoraj prace i bedzie musial szukac nowej, a ja mam juz dosc jego tymczasowych
zajec. Ta niepewnosc jutra pograza mnie jeszcze bardziej, choc on twierdzi ze
jakas prace zawsze znajdzie. Mnie to podejscie kompletnie nie odpowiada.
Tak wiec wciaz rozmyslam o szczesliwej przeszlosci, a na przyszlosc pomyslu
jeszcze nie mam. I boje sie czy w tym stanie bede mogla cos wymyslic.

[aaeryn]

Witajcie,czytając was,to tak jakbym czytała siebie..mam dokładnie to samo :
(..mieszkam za granica 2 lata z mezem, nie mam tu zadnych
znajomych,pracy,/szukam juz bezskutecznie czegokolwiek/ ,auta,co utrudnia mi
znalezienie pracy,maz zarabia grosze,że miasto musi nam dopłacac do
zycia,zaczynam wpadać w obłęd,czuje sie tak,jakbym,,nic juz nie czuła",nie
zyła,lecz wegetowała,do tego żałuje wyjazdu z polski,gdzie miałam
zajecie,prace,rodzine,znajomych,może nie było bogato,ale i nie biednie i
swojsko,a tu !!- porazka ,nie zycie,a powrotu juz nie mamy:(((((..zaczynam
dusic sie sama ze soba,prawie codziennie płacze z bezsilności i żałuje,ze
pomysł na wyjazd z Polski,był moim najgłupszym pomysłem,który doprowadził mnie
na skraj załamania..a miało być tak dobrze:(((

[lillys]

podobno zawsze są dwa wyjścia....
Może nie dostrzegasz ich?
Jak to nie można wrócić do Polski??

[bary14]

Dokladnie to samo mam ja. Nie kazdy nadaje sie na emigracje, a myslalam ze
bedzie tak rozowo. Ja sporo pracowalam ale to byly prace tymczasowe.
aaeryn, a gdzie mieszkacie?
Jesli masz ochote to napisz do mnie na priva.

do bary14!! :)

[aaeryn]

napisze do ciebie na meila ..pzdr..

[bary14]

lillys, sa takie sytuacje ze naprawde nie ma do czego wracac.Uwierz mi ja
jestem w takiej, wiec wiem co aaeryn ma na mysli.

[martola80]

Ja wróciłam po roku, też do niczego, tam mialam znajomych, prace, życie, tu
siedze w domu i sie lecze, ale zdrowie ważniejsze, zawsze jak sie poprawi można
pomyślec od nowa, zacząć coś tutaj albo znów na wojaże.pozdrawiam

[bary14]

martola, mozesz mi napisac jak wygladala sprawa ubezpieczenia zdrowotnego w
Polsce? Zarejestrowalas sie w Urzedzie Pracy i od razu mialas dostep do uslug
NFZ?

[martola80]

Najpierw trzeba sie zglosic po NIP( ja nawet nie mialam)do Urzędu Skarbowego i
z tym NIPem wystarczy sie zrejestrowac jako bezrobotny w Urzędzie Pracy, i już,
każby bezrobotny ma prawa do leczenia.

[dorcia1974]

A ja jestem w takiej sytuacji iz musze od czasu do czasu wyjechac za granicę
zarobic,siedze tam ok 3 m-ce potem na ok tyle wracam.Tu tzn.W P-sce mam rodzinę
za którą okropnie tęsknie gdy jestem TAM:( i ta męcząca nas wszystkich sytuacja
doprowadziła mnie do depresji.Aktualnie biorę leki i jako tako się trzymam lecz
jesli tylko pomysle o niedalekim wyjeździe TAM to wpadam w dół :( Najgorsze
jest to ze nie ma wyjscia z sytuacji,wiem ze nie znajde tu pracy a jesli tak to
nie bede mogła wywiazac się z obowiązków z powodu tej cholernej depresji!poza
tym zarobki są o wiele nizsze i tak koło się zamyka....

[aaeryn]

To żadna tajemnica,dlaczego nie mozemy wrócic:
1. nie mamy tam mieszkania, a nie da rady mieszkac z rodzicami,nie wchodze juz
głebiej-dlaczego..
2.nie mamy juz pracy w polsce,zadnego meldunku
3. nie mamy tez nawet pieniedzy,zeby sie gdzies ,,zahaczyc',nie licząc,ze nie
mamy gdzie:(
4.mamy tu zobowiazania,typu raty,jak je spłacic od zaraz,jesli ledwo przedziemy
i tak sobie znów wrócic do Polski??!!
Wierze,ze jak sie cos czyta,to moze to tak beznadziejnie nie wyglada,jednak
trzeba byc w okreslonej sytuacji ,zeby wiedziec,co mysle...sprawa powrotu nie
wchodzi wiec w rachubę..Co do zycia tutaj- nie liczyłam na manne z
nieba,kokosy,lecz na mozliwosc pracy i normalne zycie,obecnie szukam jej
bezskutecznie i własnie to doprowadza mnie do fatalnego samopoczucia,bezsensu
takiego zycia,frustracji ,ze mam to na własne,,zyczenie',gdyz to ja namawiałam
meża na wyjazd za granice i poprawienie sobie losu..a tymczasem pogorszyłam go
w moim mniemaniu..teraz idealizuje co straciłam w Polsce,jakie miałam spokojne
zycie ,a zachciało mi sie ,,przygód", innego zycia....jedyna szansa,ze jak
znajde prace,to mi przejdzie to wszystko,lecz nie majac tu auta bedzie to
bardzoooo trudne,wiec koło sie zamyka..Polskie studia sa tu raczej
bezwartosciowe,to tez powoduje,ze czuje sie tu nikim ,a szukam pracy po
zakładach,przy tasmie,juz obojetnie w sumie...w moim zyciu stało sie : co
innego marzenia=co innego realne zycie za granicą...dodam ,ze nie mamy tu
znajomych,przyjechalismy z 2 walizkami,i w sumie,startowalismy od zera..to
chyba tez jeden z powodów takiej sytuacji,do tego naprawde trudna sytuacja na
rynku pracy w niemczech..:( ale sobie ulzyłam,,dzieki za uwage:)

[bary14]

Ja teoretycznie moglabym wrocic do mieszkania z Rodzicami.
Problem polega na tym ze jestem w ciazy a moj chlopak wracac nie chce. Troche
racji ma, bo tam jest tak potwornie trudno o prace. Ja sama wrocic nie moge.
Tutaj wpadlam w taka depresje, ze boje sie jak urodzi sie dziecko czy dam rade
sie nim dobrze opiekowac.

bary 14

[aaeryn]

..może byc jednak tak,ze po urodzeniu dziecka wszystko ci minie,bedziesz miała
zajecie, jakąs małą istotke,chyba nie bedziesz miała czasu na myslenie i
depresje..zazdroszcze ci tej ciazy, my niestety mamy problemy ,zebym została
mamą i dobija mnie też to,ze w sumie nic w zyciu nie mam:(((( a zrobiłam
wszystko co mozliwe w zyciu,zeby nie byc w takiej syt.jakiej
jestem /studia,kursy,język itp..a to tutaj jest nic nie warte/...Napewno
bedziesz super-mamą,zobaczysz,ze sie tobie wszystko odmieni,jak bedziesz miała
małego/małą na rekach..:)

aaeryn

[bary14]

Ja tez skonczylam studia, mialam stabilna prace i "zachcialo" mi sie przygody.
Ty masz przy sobie Meza, kochacie sie - to bardzo wazne. Ja niestety
rozczarowalam sie moim partnerem. Jestesmy razem, ale bardziej ze wzgledu na
dziecko. Ja tez mialam problemy z zajsciem w ciaze, wiec wiem co to znaczy.
Obawiam sie ze jezeli teraz mam depresje, to po porodzie moze jeszcze dodatkowo
dojsc depresja poporodowa, a ja bede tu sama i nikt nie bedzie mi mogl pomoc.
Wiec nie jestem taka optymistka. Gdyby nie ciaza spakowalabym walizke i
wyjechala chocby jutro, a tak ...

[martola80]

Radziłabym wracac, choćby na rok albo pół, żeby odchować maleństwo. Moja
siostra byla w podobnej sytuacji, bo jej mąz wyjeżdżał na pół roku na
stypendium i ona miała z nim jechać, ale została i bardzo dobrze, mieszka z
nami, a z dzieckiem jest tyle roboty, że tam w życiu by sobie nie dała rady , w
dodatku było niedotlenione przy porodzie i trzeba je rehabilitować, mama jej
też dużo pomaga.Aj, pewnie to troche inna sytuacja, ale pomyśl jeszcze,
pozdrawiam

[bary14]

oj, mysle, mysle martola, i nic nie moge wymyslec. Zyje w wolnym zwiazku i
obawiam sie ze jak wyjade to on nie przetrwa proby czasu i odleglosci. Za
chwile mysle, ze zdrowie moje i dziecka jest wazniejsze. Potem znowu wraca lek
ze zostane sama, i tak w kólko.

[martola80]

To naprawde trudna sytuacja, ale już piszesz że jesteście ze sobą ze względu na
dziecko, to po wyjeździe sie nnie zmieni, a po urodzeniu maleństwa przydałby
sie ktos do pomocy i wsparcia, albo żeby chociaz zakupy i pranie zrobić, obiad
ugotować.

[anya8]

Witam wszystkich,odważyłam sie napisać bo jak czytałam wasze posty to mi sie
lżej zrobiło że ktoś wie co ja czuje...
Chciałabym zwrócić się szczególnie do bary14.Domyślam się tylko jak musi ci być
cieżko.Ja nie jestem w ciąży i nie umiem nic zadecydować a co dopiero
ty.Napiałaś że zawiódł cię partner i po trochu jesteście ze sobą z powodu
dziecka.Przemyśl może kto mógłby być dla ciebie większym wsparciem przy
dzdziusiu...on czy rodzina.Bo wiesz... jakiejs pomocy bedziesz potrzebowala -
to normalne.A dodatkowo ze względu na depresje. Może być tak ze dziecko
cię "uniesie" czego ci serdecznie życzę ale wiadomo depresja poporodowa tez
jest możliwa szczególnie przy problemach teraz(co nieoznacza konieczna:))
Jeżeli masz możliwość wrócić do Polski na jakiś czas to może byłoby to dobre
dla ciebie i dziecka... Ważne jest gdzie ty czułabyś się pewniej i
bezpieczniej.Na to sobie odpowiedz.Lek przed samotnoscia to oropieństwo ale czy
teraz nie czujesz sie samotna?Ja chętnie spróbuje cię jakoś wesprzeć słowem.
Sama sobie nie umiem pomóc to może komuś sie przydam:)Twoj stan(ciąża) jest
piekny i trzeba cos wymyslić żebyś nie zamartwiała się tylko:) Pozdrawiam

[aaeryn]

A coż zmieni to,ze bary 14 wyjedzie na rok,lub pół do polski?/w czy miałoby jej
to pomóc??/ Nie sadze też,zeby mąż zgodził się puścić zone z nowonarodzonym
dzieckiem,gdzie w takich momentach chce się być razem-do polski!!! inna
sprawa,ze kobiety tutaj tez rodzą,pozbawione rodziny,bliskich i daja sobie rade
bo poprostu muszą,wychowuja dzieci same bedac cudzoziemkami,czesto bez
mężów,znajomosci jezyka ,a wychowuja dzieci,wiec nie w tym chyba rzecz..:)
Napewno rodzina pomoze jak jest w poblizu,jednak sa czesto sytuacje,ze jej nie
ma i trzeba ,,radzic" sobie samemu..ja uważam,ze nic taki wyjazd nie da...

[martola80]

No to rzeczywiście kiepsko wygląda. Wiem jak to jest, nigdzie nie jest sie tak
samotnym jak na emigracji, trzymam za ciebie kciuki, może coś sie wkońcu
znajdzie, a jak sie uda cos odłożyć to może da sie wrócić, a na prace sie z
regóły "troche" czeka, nawet tam gdzie nie ma z nią problemów.

[aaeryn]

sorry,napisałam ostatniego posta nie czytajac co przed nim napisałaś,nie znajac
bardziej twojej syt.... ale watpie tez,zeby powrót był taki łatwy,jak to sie
wydaje...tez moze nas z drugie strony rozczarowac,jak sie wróci,niekoniecznie
miło..

[lillys]

bary14, mysle, że to bardzo subiektywne jest to "coś" do czego można lub nie
możan wrócić, ja spędziłam w UK 18 miesięcy jednym ciągiem, wróciłam tu, żeby
się podleczyć, ale nie z depresji emigracyjnej tylko z lęko prześladujących
mnie od dzieciństwa.
To prawda, że nie każdy nadaje się na emigrację, to jest zasadniczy problem,
tylko ciągle nie mogę

Do Bary14.

[onion11]

Nie wiem w jakim kraju mieszkasz i jak wyglada sprawa Twojego ubezpieczenia za
granica. I jak by to bylo, gdybys z dzidzia mieszkala z Rodzicami w Polsce? Czy
Rodzice sa w stanie pomoc Ci? Czy Twoj partner znalazl juz prace? Napewno cos
znajdzie, nie martw sie o to. Wiem z doswiadczenia, ze trudne momenty pojawiaja
razem z problemami z praca, finansami i innymi powazniejszymi decyzjami. To
cos, przez co mozna przejsc i co z reguly mija. Staraj sie myslec racjonalnie a
nie uczuciowo, choc wierze, ze jest to bardzo trudne w stanie depresji. Masz
dla kogo zyc i walczyc z deprecha. Ja jestem juz na emigracji ladnych pare lat
i wiem, ze ma to bardzo powazny wplyw na nasze zdrowie psychiczne (i fizyczne),
ale rowniez zauwazylam, ze czesto myslac o Polsce idealizuje ta wizje. Jak juz
wiesz, walcze z deprecha i czasami wygrywam a czasami nie. Pozdrawiam Cie
serdecznie.

[aaeryn]

masz racje onion,ja tez idealizuje Polske,kazdy znajomy mi to mówi,że nie
pamietam juz dlaczego wyjechałam,ze gdyby tak naprawde było mi dobrze,to nigdy
bym nie wyjechała,ze oni na moim miejscu ,gdyby mieli mozliwosc wyjazdu-
uczyniliby to odrazu,czesto mi powtarzają,ze mam sie nie obracać do tyłu,lecz
patrzec do przodu,w przyszłośc...jednak mimo,ze wiem,że maja racje,czesto mam
depresje,za czesto płacze,poddaje sie,nie wierze juz za bardzo w moje siły i
mozliwosci tutaj,czuje sie beznadziejnie...i wtedy żałuje,że tu
jestem ...znajomi z Polski pisza do mnie i mówia:,,poczytaj co sie tu dzieje,po
co chciałabys tu wracać,do czego?/,przeczekaj zły czas,ułozy sie,nikt od razu
nie ma kokosów za granica,to proces, na który długo trzeba czekac...i też
wiem,ze maja racje,wtedy łatwiej mi jest tłumaczyc sobie,ze moze nie jest tak
żle,że powinnam byc cierpliwsza i nie poddawać sie....Jednak jestem tu sama,bez
znajomych na miejscu,pracy,rodziny-tego mi brakuje najbardziej.....rozmawiam ze
znajomymi na gg,telefonicznie,jednak to nie to samo,bo tu nie mam z kim
porozmawiać..chociaż na forum mozna sobie ulzyć i czujesz,ze wiele osób ma
podobne problemy,i w tym ,,swiecie'nie jestes sam,inni maja gorzej....wiec
pomagajmy sobie dobrym słowem na forum,to zawsze pociecha dla skołatanej
duszy..pzdr..:)

[martola80]

Oj, jakie to dziwne, teraz mi sie wydaje, jak już jestem w domciu, że może
pojade sobie jeszcze tu i tam, tak jakbym już nie pamiętała, że to tylko tak
pięknie stąd wygląda, bo wiezie się ze sobą wszystkie problemy a dochodzą
jeszcze większe.Przyjechać tez nie bylo łatwo, rodzina sie musiała natrudzić,
żeby mnie ścciągnąć, bo mi sie wydawalo że juz tylko najgorsze jest
najlepsze...Nie docenia sie tego tutaj, bo to takie podstawy, których jak są to
sie nie widzi, a jak nie ma to żyć trudno, mimo wszystko ciągle myśle o
wyjeździe...hmmm...to wciąga

hej wszyscy!!! :)

[aaeryn]

..jak wam minął kolejny dzień na emigracji,miałyscie chociaz dobry
nastrój,wydarzyło sie cos milszego??bo u mnie ciagle załamka...byłam dzis pytac
w pizzeri o prace..facet sie zgodził,na czarno,ale za stawke- 4,50 euro
BRUTTO !!! chyba oszaleje....nie bede sie poniżać i robic sobie problemów
jeszcze z urzedami...toż to wyzysk w Europie!!! nie nadaje sie do ciemnych
interesów,boje sie takiej pracy..jednak wole zyc skromnie,ale spokojnie..szukam
dalej normalnej pracy...dobranoc wam..miłego dnai nastepnego w tym dalekim
swiecie..

[bary14]

Piątek nie różnił sie niestety od innych dni tygodnia. Wielki Dół!

[aaeryn]

bary 14- a w sumie to rozmawiałas ze swoim facetem,jak on widzi wasza
przyszłosc??/jak zachowuje sie wobec ciebie??cieszy sie na dziecko,??/jak widzi
przyszłosc i gdzie??.... Ja mogłabym wrócic do rodziców może,ale wiem,ze jesli
bym to zrobiła,mój maz by sie załamał,nie dośc,ze jest nam bardzo trudno,to
jeszcze ,,uciekłabym"od probemu,zostawiając go samiutkiego tutaj,,,wiem,co ja
bym czuła,gdyby mnie tu zostawił,wiec obojetniie juz jak będzie,nie zostawie go
tu samego...nigdy..trzeba byc odpowiedzialnym i wczuc sie ,co czuje druga
strona ,wiec musze tu juz jakoś zyc,znów mi sie chce beczec,mam z polski jakies
tabl.uspokajajace,wtedy znów jestem otepiała i wszystko mi ,,wisi" ..nie chce
tak jednak zyc!!!!!!!

[bary14]

mój partner jak to powiedział nie chce wpływać na moje decyzje, ale uważa że
najlepiej byłoby mi w Polsce. Mam do wyboru 3 opcje:
1/ pojadę i będę wychowywać dziecko sama, on obiecał przysyłać mi pieniądze;
jeśli znajdę pracę- byłabym szczęśliwa (ale obawiam sie umowy ustnej)
2/ zostaję i wychowujemy dziecko wspólnie, bez angażowania się w związek; chore,
ale może dla dziecka najlepsze?
3/ on wychowuje dziecko sam, tzn. oddaje swojej mamie na wychowanie-okaleczyłoby
mnie to psychicznie
Już chyba pisałam że on czuje się bardzo dobrze zagranicą, więc wspólny powrót
nie wchodzi w grę. Cokolwiek zrobię ja to on i tak zostanie tutaj. Myślałam że
może jakoś przeczekamy ten kryzys, ale nie wiem czy damy radę.
Ja tutaj póki co pracuję tymczasowo. potem miałabym prawdopodobnie parę funtów
zasiłku, ale byłabym wtedy uziemiona minimum do końca roku - zanim nie wyrobimy
dziecku paszportu.

haj bary

[aaeryn]

..smutne ,to co piszesz..zycie jest pokrecone strasznie...zaden ze mnie
doradca ,ale mysle,ze musisz miec dziecko przy sobie,nie dałabys zreszta rady
go oddac...z innej strony mysle,ze moze wart by było,aby dziecko miało tez
paszport irlandzki i polski,róznie w zyciu bedzie,moze kiedys sie to dziecku
BARDZO przydac,warto by mięc 2 paszporty..A co czeka cie w Polsce,powiedz!!
możesz miec prace??dasz rade sama??..dajcie sobie szanse spróbowac byc jeszcze
razem,moze was los mile zaskoczy po narodzinach dziecka,nie o takich
przypadkach wiem z autopsji..przynajmniej TRZEBA dac temu szanse,zeby kiedys z
czystym sumieniem powiedziec,ze sie zrobiło wszystko co w mocy,ale nie dało
rady..a jesli jeszcze jest nawet mini szansa,-spróbujcie....w sumie,czy te pare
miesiecy cie zbawi??poczekaj troszke,wyluzuj,daj na jedynke..zawsze mozesz
wrócic,choc to tez nie bedzie pewnie łatwe...zycze wszystkiego dobrego bary..

[o_ren_ishii]

barry, czytam Twoj watek. Nie wiem czy dobrze zrozumialam, wole sie upewnic - co
znaczy "bez angazowania sie w zwiazek"? Czy wasza relacja sie wypalila?
Jestescie razem tylko ze wzgledu na dziecko? jesli tak, nie jest dobrym pomyslem
pozostawanie razem. Pomysl troche o sobie i wlasnej przyszlosci. Dziecko i tak
bedzie czulo,ze cos pomiedzy rodzicami nie gra, a takie "zdroworozsadkowe"
uklady i tak czesto sie rozpadaja. NIe chce Ci udzielac rad, bo to Twoje zycie
i Twoje decyzje, ale... Na Twoim miescu rozwazylabym poworot i usankcjonowane
prawnie alimenty, zeby nie miec stresu - wysle kase, czy nie wysle. Trzymam
kciuki i powodzenia!!!

[bary14]

Dziecko nie będzie miało paszportu UK, tylko paszport polski-takie sa przepisy;
ważne jest obywatelstwo Rodziców, a obydwoje jestesmy Polakami.
Traktujemy sie teraz jak dobrzy znajomi, zobaczymy co czas pokaże. Ale bardzo
się boję cokolwiek by to miało być: powrót czy pozostanie tutaj...

do Bary 14.

[onion11]

Hi Bary, a koncu chyba zlapalam, ze rowniez mieszkasz w tym pokreconym kraju
(Anglia, jesli dobrze rozumiem). A czy w przypadku powrotu do Polski masz
szanse na pomoc finansowa z jakiejkolwiek strony? Bo w Anglii z tego co mowisz
masz szanse na zasilek wychowaczy(macierzynski).
A tak wogle jak sie czujesz dzisiaj?
Bo ja dzisiaj czuje sie okropnie (wiele czynnikow sie na to zlozylo - i na
dodatek mam interview w poniedzialek i na sama mysl o tym robi mi sie slabo).
Staraj sie myslec trzezwo, czy w Polsce bedzie Ci latwo finansowo? Mozesz
liczyc tam na wsparcie na poczatku i pomoc przy Malenstwie? Pozdrawiam Cie
serdecznie.

[bary14]

Wydaje mi się że w Polsce moja Rodzinka by mi pomogła w opiece nad
dzieckiem,choc dla nich sytuacja w jakiej się znalazłam jest tragedią. Ja mam
trochę zgromadzonych oszczędnosci,więc finansowo nie byłoby mi źle na początku,
tylko obawiam się jak będzie potem z pracą. Poza tym nie jestem pewna co do
ubezpieczenia w Polsce, czy będąc w ciąży mogę się zarejestrować w Urzędzie Pracy.
Tutaj pewnie dostałabym jakieś benefity, ale nie wiem jeszcze w jakiej
wysokości. Poza tym pracuję tymczasowo i mam możliwość pracy do kwietnia. Ojciec
dziecka pewnie pomógłby w opiece nad dzieckiem. Tylko ten dystans jaki sie
między nami wytworzył jest nie do zniesienia.

[onion11]

Dystans jaki sie wytworzyl zapewne jest wynikiem okolicznosci w jakich oboje
sie znalezliscie. Stary, sprawdzony sposob na to to rozmowa, pod warunkiem ze
oboje chcecie ze soba rozmawiac - a wydaje mi sie, ze warto sie postarac.
Czy jesli pojedziesz do Polski i bedziesz jednak chciala wrocic za granice -
bedzie to mozliwe?
Aby tylko wyjazd do Polski nie byl przyslowiowym z deszczu pod rynne. Tak jak
juz tu mowilam, jak dlugo nie jezdze do kraju i jak mam doly tutaj, to wydaje
mi sie ze Polska to raj wspanialej rodziny, przyjaciol i dobrych ludzi. Ale jak
tak spedze tam ze 2 tygodnie i sie naslucham i napatrze, to jednak chce wracac.
I podobnie jak dla Ciebie, dla mnie powrot do Polski oznaczalby zycie bez
partnera, bo on do Polski nigdy na stale nie wyjedzie, wiec ja zostaje tutaj.
Trudna jest decyzja o emigracji - ale czy wogle istnieja cudowne
rozwiazania ... nie sadze... A moze ktos z Polski moglby przyjechac do Was na
troche, na czas porodu itd? Pozdrawiam.

[bary14]

Ja nie obawiam się życia bez partnera, tylko boję się braku pracy. Mam wrażenie
że byłabym szczęśliwsza bez niego. Chcę jednak uniknąć sytuacji w której ja
pojadę do Polski a potem będę szukała go po świecie aby płacił jakieś pieniądze
na dziecko. Jedynie to mnie tu trzyma.

[feather]

Bary, zastanow sie czy nie warto by bylo na chwile do Polski wrocic - rodzina
napewno sie ucieszy dzieckiem, nawet jesli maja zastrzezenia ze bez slubu.
Pomoga ci w pierwszych miesiacach,ktore moga byc trudne,szczegolnie dla ososby
ktora nie ma na ten temat pojecia, a jesli bedziesz chciala to wrocisz znow do
Anglii zeby tam pracowac, partner powinien pomoc ci w oplaceniu zlobka czy
opiekunki /najlepiej znajomej polki,bo sie lepiej dogadacie/.
Tez mieszkam za granica,mailnij na priva jesli chcesz.

[bary14]

Napisałam do Ciebie na priva

Chyba ja...

[martabg]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=99&w=32117362&a=32117362
Od tamtej pory znacznej poprawy nie ma. Praca magisterska ciągle nie rozpoczeta.

[feather]

Gdziekolwiek mieszkasz, idz do lekarza pierwszego kontaktu zeby ci zapisal
leki.trzeba sie podleczyc zeby zebrac sily do pisania mgr.Masz jeszcze
wystarczajaco duzo czasu,ale zabierz sie za leczenie od razu, bo leki dzialaja
dopiero po 2 tygodniach.

nie przejmuje się lekarzem

[sneeper]

1.skuteczność antydepresanta /kazdego z osobna/ to 75%,
2.ostatnio farmakogenetyka /powtarzam to/-podaje kilkakrotne ,aż do 10
zróżnicowanie poziomów leku we krwi po tej samej dawce u roznych pacjentów,
3.nieselektywne reakcje lekarza wobec relacji rodziny,powodują wszczepianie i
wzmacnianie ich [złych relacji] farmakologicznie w pacjencie , zamiast leczyć
4.jedynie depresyjny pacjent bywa zadowolony z leczenia i leku
-tylko ta psychoza(to może być UROJENIE winy, smutku, kary itp),
ale tylko depresyjny pacjent domaga, prosi się natrętnie,nalega na leczenie,
[Boga się nie boi i z ludżmi się nie liczy taki system -

w sumie: wypadałoby,dla SAMOOBRONY przed wejściem do szpitala
przestudiować choćby pare rozdzialów psychopatologii,chemii leków,
socjologii.
Pozostaje ~6% szansy na to,że ananke agora klepto nerwica astenia poprawią się i
nie zaczną się zapadać w dól ,albo zmieniać w diagnozę -"bez poczucia choroby",
co zresztą jest nieprawdą ( za dużo krwi w alkocholu), i pewnie dlatego,że
nieprawda,dodam jeszcze pare promili

Na koniec zapomniałem zastanowić się nad tym czy szpital nie odrywa się od
rzeczywistości...( leki psychotropowe szkodzą na głowę,a
wszystkie trucizny wg Hahnemanna działają według zasady podobne leczy podobnym
w dawce podprogowej

[sneeper]

proponuję temat "jak zdemagnetyzować głowicę ,niekoniecznie w magnetofonie
-a ja mam na to sposób ,
nawet jak powiedzą:"pan nie wie,że pan NIE MA depresji :)",
nawet jak dostajesz tony leków neuroleptycznych
jeszcze jest tkzw. "nisza ekologiczna"[ zobacz w słowniku psych]
i tam /im/ stosujesz odczulanie na jad, szczepienie ochronne,
-taką homeopatyczną "szarlatanerię",

[bary14]

Wróciłaś do Polski na stałe? Czy tylko odwiedziłas w zeszłym roku Rodziców?
Rozmawiałaś z Mężem?

do martbag

[bary14]

Wróciłaś do Polski na stałe? Czy tylko odwiedziłas w zeszłym roku Rodziców?
Rozmawiałaś z Mężem?

[martabg]

Ciągle mieszkam tutaj, byłam ostatnio dwa tygodnie w Polsce, miałam sesję
egzaminacyjną. Mąż wie, co mnie boli. Ma tu jednak dużo zobowiązań, na razie o
powrocie razem nie mam co marzyć.

[bary14]

Trochę Ci się poprawiło?

[martabg]

Jest źle, ale czasami w tym byciu źle się poprawia, a czasami pogarsza.
Czuję się jednak ciągle nieszczęśliwa, najchętniej nie wychodziłabym z domu.

[bary14]

Powiem Ci że ja też tak mam, szczególnie w niedzielę kiedy nie musze iść do pracy.
Teraz jest troche więcej słońca i może to mnie pobudzi do życia.
A wolny czas spędzacie w domu sami, nie spotykacie się z jakimiś znajomymi?

[martabg]

Ja nie pracuję, mąż wraca do domu ok. 18. Pracuje też w soboty.
Jak mamy wolne to spotykamy się z jego siostrą i szwagrem.
Ja bardzo tesknię za domem, bo tutaj to tylko ze strony męża jest pare osób.
Dzisiaj po raz pierwszy dopadło mnie coś takiego, że bałam się właczyć
odkurzacz, bo za głośny, a ja nie usłyszę jak ktoś będzie do mieszkania
wchodził a jak nie usłyszę i przegapię, to się ktoś u mnie w domu schowa i
będzie mnie chciał straszyć. Chcę zlikwidować też akwarium, bo jest za głośne i
podobnie mnie nastraja.

[bary14]

A moze pojechalabys na jakis czas do Polski, czy tam sie lepiej czujesz?

[martabg]

W Polsce czuję się bardzo dobrze, jestem przy rodzinie, znajomych, widuję
znajome sklepikarki, rozmawiam z ludźmi na ulicy:) Ale ja jestem tu by wspierać
męża, jestem tutaj mu potrzebna.
Tutaj mieszkam w dzielnicy przemysłowej, bez sklepów, parków, poruszanie się
ograniczone samochodem tylko.
Ale postanowiłam wziąć się w garść, jak tak dalej będę siedzieć to naprawdę
zwariuję. Jak tylko przybędzie mi kasy, zapiszę się na kurs języka, poznam
ludzi, wyjdę z domu, będę miała zajęcie.
A jeżeli taka aktywność nie pomożę, to zastanowię się nad wizytą u lekarza.

[bary14]

Jezeli bedziesz w takim stanie to chyba nie bedziesz w stanie go wspierac.
Dobrze ze kombinujesz jak z tego wyjsc:)
Mnie zaden sposob nie pomogl. Ja ide do lekarza w przyszlym tygodniu.

[alf19]

Wiatm, dzis po raz pierwszy napotakalm sie na to forum. Interesujace to co
piszecie, to tak jak bym slyszala sama siebie.
Od kilkunastu lat mieszkam za granica, moje zycie jest udane. Mam dziecko i
dobrego meza, a nawet stala prace od kilku lat, ale ciagle czegos mi brakuje.
Najgorzej dzieje sie po powrotach z Polski. Przez kilka dni nie moge sie
pozbierac i jest mi strasznie ciezko wrocic do mojego "normalnego" zycia.
Doszlam do wniosku,ze przyczyna tego wszystkiego jest poprostu nostalgia za
Polska, rodzina itd...
Jest jeszcze jeden problem samotnosc. Mimo,ze pracuje, chodze na plac zabaw z
moim dzieckiem, spotykam znajomych to jednak czuje,ze to nie to samo co bylo w
Polsce. Wiem,ze nie mam wyjscia,ze musze to zakceptowac bo o powrocie do Polski
narazie nie ma mowy, chocby ze wzgledu na dziecko, bo dla niego domem jet kraj
w ktorym mieszkamy.

[bary14]

alf19, jezeli Ty przy stalej pracy, dziecku i mezu ktorego kochasz czujesz sie
tu zle, to dla mnie chyba nie ma nadziei:(

[aaeryn]

alf- ,,zazdroszcze"ci pracy stałej,dziecka..ja nie mam tu NIC,wiec pomysl jak
czuja sie osoby za granica,pozbawione tego,co ty...chciałabym ,,miec' to co ty
mieszkajac za granica,wtedy moje zycie byłoby sielanka i BARDZO
szczesliwe,pozbawione leków na nerwice...Dobrze,ze masz to wszystko,jednak nie
rozumie ,ze w twojej syt.jesteś nieszczęsliwa..ja za to dałabym wiele...

[onion11]

Wlasnie przeczytalam to, co Aaeryn powiedziala. Nie zgadzam sie z tym, co
mowisz. Moim zdaniem depresja, czy tez poczucie samotnosci nie zaleza od pracy,
czy tez sytuacji rodzinnej. Uwazam, ze kazdy z nas, kto zyje na emigacji
przechodzil lub przechodzi przez trudne momenty, szczegolnie na poczatku, kiedy
trzeba zorganizowac cale zycie od poczatku i to na dodatek w obcym kraju, w
obcym jezyku itd.
Rowniez, czesto sie zdarza, ze chcemy wlasnie tych rzeczy, ktorych nie mamy i
myslimy ze jak juz to osiagniemy, to bedziemy szczesliwi. Otoz, z mojego
doswiadczenia wynika, ze wcale tak nie jest. Ani stala praca, ani dobry maz,
nie wyleczy z depresji i nie sprawi, ze zycie stanie sie mniej samotne i
pozbawione problemow. I nie powinnismy porownywac sie do innych ludzi, czy
jednej "depresji" do "drugiej" - bo kazdy z nas jest inny i zyje inaczej.

[aaeryn]

wiem, ze każdy ma swoje problemy i osobliwa sytuacje...nie napisałam,ze czyjas
depresja jest gorsza,a czyjas lepsza,lecz,ze maja tu prace,kogokolwiek,zeby
porozmawiac,nie byc samemu ,z jakakolwiek nadzieja na ,,lepsze jutro"-czułabym
sie tu całkiem dobrze,nie brałabym leków,mój swiat wygladałby o wiele
lepiej..starałam sie tylko porównac sytuacje:,ze ja wiele bym dała mając tu
prace,która umozliwiłaby nam normalne zycie,pozwoliła oderwać od
MYŚLENIa ,pomogła nawiazac jakies kontakty,umozliwiła ODEZWANIE sie do ludzi,a
nie gadanie samej z soba....to było tylko porównanie,nic wiecej....Akurat w
moim przypadku moja nerwica jest bardzo uzalezniona od pracy,syt.finansowej, a
jestesmy w ogromnym DOLE...od poznania i wyjscia do ludzi ,porozmawiania z
kims,a nie mam z kim,bo ciggle jestem sama..Więc jak widzisz Onion- w moim
przypadku jest tak..u innych-pomimo,ze mają tu prace,znajomych,dziecko-czyli
to,czego jak tak bardzo potrzebuje tutaj do normalnego zycia -maja depresje
mimo tych wszystkich,,dobrodziejstw" ,to zapytałam tylko, jak może czuc sie tez
osoba,która nie ma nawet 1/10 tego,co inni,a tez czuja
sie ,,nieszczęsliwi"..Zycze wszystkim jak najlepiej,ta,,zazdrośc" o
prace,dziecko, wynika z z beznadzieji w jakiej jestem,..pewnie pisze niezbyt
juz logicznie,bo sama nie wiem juz,co zrobic z moim beznadziejnym zyciem
tutaj,a naprawde sie staram...

Do Aaeryn.

[onion11]

Tak Aaeryn, ja to rozumiem, tyle ze kazdy chce czegos innego i totalnie Cie
rozumiem, w tym co piszesz o samotnosci - bo ja w zasadzie przez wiekszosc dnia
jestem sama w domu... Pracuje z domu, wiec nie wychdze do pracy jako takiej,
mieszkam w malutkiej miejscowosci i czasami na koniec dnia sie zastanawiam -
czy ja aby jeszcze umiem mowic...?
Tyle tylko, ze czasami czyjas sytuacja wydaje sie nam "dobrodziejstwem", co
wcale nie musi nim byc.
Ja tez sie borykam z kredytami, rachunkami i dolami i tak naprawde tylko ja
wiem, ile wysilku mnie to kosztuje, aby chociazby wstac rano z lozka.
Wierze ze napewno dajesz z siebie bardzo duzo. Czy Twoj Partner/Maz rozumie to
i czy stara Ci sie pomoc? Czy dlugo juz mieszkasz zagranica? Pozdrawiam Cie
serdecznie,

onion 11 :)

[aaeryn]

Tak Onion, mam bardzo dobrego meża,powiem szczerze,ze gdyby nie
on ,wyjechałabym juz dawna stąd..mój mąz wyjechał,bo ja nalegałam,zeby wyjechac
z Polski,wiec teraz nie mogłabym go zostawic jak starego buta i wyjechac do
rodzinki,do domu...Ale i jemu jest bardzo trudno,widze to:( Kazdy nam mówi,ze
przyjechalismy w najgorszym dla Niemiec okresie/jestesmy tu 2 lata/,mąz ma
beznadziejna prace,pracuje wszystkie weekedny,zarabia dosłownie za,,miche",bo
Urzad Pracy dopłaca nam do życia,na nic nie mozemy sobie pozwolic,ja szukam juz
tak długo pracy..najpierw miałam 1,5 roku kurs jezyka,potem praca
dorywcza,niezapłacona mi zresztą:(..brak auta znów skutecznie utrudnia
znalezienie pracy,bo sama wiesz,ze tezba dojechać..i kółko sie zamyka...:( Nie
mam ochoty wyjśc nawet z domu,bo nawet nie mam gdzie i z kim...przynajmniej sie
tu wyżale..paaaa

[martabg]

A gdzie mieszkasz w Niemczech?

martabg:)

[aaeryn]

Mieszkam na południu Niemiec,koło ULM ok.25 km a do Stuttgartu ok40..pisze
orientacyjnie miasta,zeby pokazac ,,okolice" w której mieszkam..a dlaczego
pytasz..mieszkasz gdzies w poblizu:)

[martabg]

Ja jestem z Dusseldorfu.
Więc też daleko do domku...

[alf19]

Wiecie co, macie racje. Czytajac wasze posty doszlam do wniosku, ze chyba nie
powinnam nazekac. Moi rodzice tez mi powatrzaja,ze na swiecie jest zawsze ktos,
komu wiedzie sie gorzej.
Dzieki.

Aaeryn.

[onion11]

Hi Aaeryn, dzieki za odpowiedz, jestem za granica troche dluzej, na takie
malutkie pocieszenie powiem Ci, ze chyba taki maxymalny kryzys nastepuje po ok
2 - 2,5 roku. Z tego co pamietam, dla mnie byl to czas, kiedy zaczelo do mnie
docierac, ze raczej do Polski niepredko wroce i ze musze zaczac ukladac sobie
zycie na nowo w obcym kraju (nauka jezuka, wizy na pobyt, znalezienie pracy i
tego podobne trudnosci). Przeszlam pieklo tutaj, moj maz, a owczesny narzeczony
(czy wtenczas jeszcze chlopak) staral sie jak mogl pomoc mi, chociaz duzo czasu
uplynelo zanim zamieszkalismy razem. Potem byl slub, ja nadal uczylam sie
jezyka, studiowalam i jednoczesnie pracowalam na czarno jako sprzataczka (w
Polsce skonczylam Ekonomie...). Dopiero niedawno zaczelam pracowac na wlasny
rachunek, jestem tlumaczem, dlatego w wiekszosci pracuje z domu i dlatego tez
moja deprecha i samotnosc nabieraja rozpedu. Nie mam pojecia jak to wyglada w
Niemczech, ale w Anglii (mieszkam w malutkiej wioseczce) - bez samochodu - to
koszmar. Rodzina w Polsce i ich klopoty, ktore i mnie nie oszczedzaja (choroby,
problemy)+ Rodzina meza, ktorym sie wydaje, ze powinnam byc super szczesliwa -
czasami to wszystko jakby za duzo, biorac pod uwage, ze nam na emigracji,
zyjacym w obcym - jakby nie bylo kraju jest przynajmniej 3 razy ciezej niz w
normalnych okolicznosciach i zajmuje to o wiele wiecej czasu, aby wypracoac
sobie wlasny sposob na przetrwanie (zarowno materialne jak i mentalne).
Staraj sie nie poddawac i wychodzic do ludzi za wszelka cene. Mysle, ze pisanie
na forum jest tez pewnego rodzaju pomoca. Pozdrawiam Cie serdecznie, nie jestes
sama - jest nas miliony, tyle ze na rozne sposoby sobie radzimy...

onion11

[aaeryn]

Droga Onion- powiem szczerze,że moje zycie tutaj wygladałoby bardzo
dobrze,gdybym miała ta prace i auto,zeby gdzies czasem wypasc z mezem,oraz
jakas koleżanke...juz sie przyzwyczaiłam do tego kraju, odpowiada mi
tu ,,zycie",obyczaje itp...jednak nie odpowiada mi ,,nasz styl zycia",czyli
brak pracy,brak tego auta,dzieki któremu mogę ja znaleźć i własnie to poczucie
beznadzieji,ze koło sie zamyka..Wysyłam podania o prace, stawiam sie
osobiscie,ale wszedzie słysze:jak dojedzie Pani do pracy?? Pociągi i autobusy
nie sa az tak popularne jak w Polsce,ludzie tu raczej dojeżdzaja
samochodem...Wiec podobnie jak w Angli,tutaj bez auta jak bez reki:(
Zeby tu pracować w zawodzie,musze zdac prawo niemieckie,jednak nie czuje sie
jeszcze na siłach pod względem językowym..o ile moge sie porozumiewac,to to
prawo,to wyzsza szkoła umiejetności jezykowych,nie jestem gotowa....Każdy z
nas ,na emigracji ma swoja ,,historie" do opowiedzenia,co przeszedł wie tylko
on,każda z nas ma swoja historie..mam nadzieje,ze to sie kiedys zmieni,bo
inaczej zamknął mnie tu w jakims miłym szpitaliku:( pzdr.,dzieki za wsparcie
onion..:)))))

[onion11]

Droga Aaeryn,
dobrze, ze mamy internet...
Dziekuje za odpowiedz.
Wierz w siebie, umiejetnosci jezykowe napewno z czasem sie poprawia, wszystko
zajmuje duzo czasu, jesli moge cos poradzic, staraj sie cos robic w niemieckim
kazdego dnia, tak jakbys chodzila do pracy... Ja dlugo szukalam pracy i bywaly
takie dni (myslalam ze wariuje i trace zwiazek z rzeczywistoscia), ale
wstawalam codziennie rano z lozka, ubieralam sie, robilam maly makijaz i
wychodzilam do pracy (hi hi) - ktora byla w drugim pokoju - i czytalam rozne
rzeczy po angielsku, wypelnialam podania o prace, uczylam sie - i tak
codziennie przez okolo 8 godzin dziennie. Dawalo mi to poczucie pracy (bez
dochodu), ale bylo to lepsze od tego co robilam wczesniej, tzn. siedzenia w
domu, ogladania tv, martwienia sie, plakania i rozmawiania przez telefon z
Rodzina i przyjaciolmi z Polski.
A zycie towarzyskie - hm, tak naprawde po ladnych paru latach tutaj - jest
ubogie... mamy kilku znajomych, widujemy sie nieregularnie, ja widuje czasami
moje kolezanki (mam tu 3) - a w Polsce mialam o wiele, wiele wiecej... Staram
sie to sobie tlumaczyc, ze zylam w Polsce ponad 25 lat i na przestrzeni tych
lat zawieralam przyjaznie i pewnie teraz tez musze poczekac, aby miec znajomych
i ulozyc sobie zycie towarzyskie na nowo. Dzis ma akurat dobry dzien, byla
ladna pogoda, slonce, wiec i deprecha przybladla, ale w dni deprechy wcale nie
widze tego w ten sposob... Zawsze jest taka przerzucanka od radosci wielkiej do
smutku jeszcze wiekszego (to nie moje slowa ale S. Stachury - zapamietalam
jeszcze z ogolniaka...).
Nie dawaj sie, jeszce raz dziekuje za odpisanie, pozdrawiam Cie serdecznie ( a
i jeszcze jedna dobra rzecz - piszesz, ze podoba Ci sie sposob zycia tam gdzie
mieszkasz - to chyba dobre, bo ja po 2 - 3 latach w Anglii nienawidzilam tu
wszystkiego - juz mi to przeszlo... i akceptuje ten kraj)

[aaeryn]

Droga onion-masz racje, CUDOWNIE,ze jest internet,dla wielu w cięzkich czasach
jest ogromnym,a czasem jedynym ,,przyjacielem',ułatwia mi przynajmniej
porozumiewanie sie z kims z zewnatrz,nawet z miła Polka z Anglii np.;),tu nie
mam nikogo bliskiego...Jak cię czytam, to w takim razie jestem na tym etapie, w
którym ty byłas na poczatku,czyli: 1. siedzenie w domu,bo zadaje sama sobie
pytanie: z czym i z kim mam gdzies wychodzic,wiec zostane w domu,
2. juz rzadko ogladam Tv,ale mam właczony, bo stwarza mi poczucie ,,nie
bycia"samej
3.dokładnie -becze prawie co dzien,pogadam z familia przez telefon,ale tez nie
moge godzinami,choc bym chciała..:)
4.nawet nie chce mi sie zrobic makijazu,bo ledwo schodze z łózka,na nic nie mam
ochoty,czuje sie jak umarła za zycia,a mam dopiero 30 lat...mam depresje,jestem
tego prawie,ze pewna,uratowac mnie moze praca i kontakt z ludzmi,inaczej
zwariuje,ale jak narazie dostaje same odmowy..:(ja również w Polsce miałam
wiecej niz tu, ale zachvciało mi sie zyc jeszcze lepiej i przedobrzyłam w druga
strone..:( ale mimo tego wszystkiego trzymam sie przysłowia,które powtarzam
jak modlitwe:,,zycie jest jak koło, raz miesza cie z błotem ,innym razem wynosi
na wyrzyny"..może mój czas jeszcze nadejdzie i ujrze wreszcie słonce??? Zycze
tego wszystkim,którym jest źle ,czuja sie fatalnie,obojetnie gdzie są-nie sa
sami.. dobrze jest wywalić z siebie na forum co cie boli,i spotkac sie ze
zrozumieniem a nie osądzaniem ,często to nasza jedyna ucieczka przed totalna
samotnoscia..dzieki onion,pzdr,!!:)))

[bary14]

Ja wracam, niech sie dzieje co chce. Juz dluzej nie wytrzymam. Czuje sie coraz
gorzej.
Musze tylko dopiac sprawy organizacyjne i nie ma mnie tu. Maksimum za miesiac
bede w PL:)