Oddział dzienny?

[another_story]

Dostałam propozycję terapii na oddziale dziennym. Waham się. Gdzieś czytałam,
że taka terapia przynosi szybsze efekty niż indywidualne spotkania ze
specjalistą, ale przerażają mnie obcy ludzie, konieczność interakcji
wszelakich, itd. Wiem, wiem - każdy świr ma na początku podobne obawy ;). Czy
ktoś doświadczony mógłby mi tu krótko napisać, jak toto wygląda? I czy warto
się męczyć?

[na_fe]

bardzo warto

[lamazz]

zaryzykuj dla siebie.

[another_story]

A czego mogę się tam spodziewać? Nie mam żadnego wyobrażenia w tej kwestii.

[misiaxl]

Oddział dzienny to najwspanialsza rzecz od słońcem.Wiem o tym bo właśnie chodzę
na taką terapię chociaż nie jestem pacjentką. A jak wygląda taka terapia?Zależy
od oddziału.Tam gdzie ja chodzę jest terapia grupowa, możliwość porozmawiania
indywidualnie z psychologiem i terapia zajęciowa podczas której robi się różne
fajowe rzeczy(rysunek,haftowanie,gotowanie a przede wszystkim rozmowa z innymi
uczestnikami terapii).Jest fajnie i warto skorzystać z możliwości jeżeli taka
istnieje i udać się na oddział.Ja jestem po terapii indywidualnej i zostałam
skierowana na dalsze leczenie na oddział i jak na razie nie
narzekam.Powiedziałabym że wręcz przeciwnie jestem bardzo zadowolona i juz
widzę pierwsze efekty terapii.

[another_story]

> rysunek,haftowanie,gotowanie

Fuck, po takiej mieszance nabawię się jeszcze większych kompleksów niż moje
obecne.
Dzięki w każdym razie za posta.

[na_fe]

chętnie powiem Ci coś na temat, ale nie dziś- za chwilę mam pociąg na drugi
koniec Polski. za dni parę...

a Ty się nie zastanawiaj, tylko zgłaszaj swoją osobę.

[na_fe]

another_story napisała:

> Dostałam propozycję terapii na oddziale dziennym. Waham się. Gdzieś czytałam,
> że taka terapia przynosi szybsze efekty niż indywidualne spotkania ze
> specjalistą,

*tak, szybsze jest, na przykład, uświadomienie sobie gdzie może leżeć problem w
Twoich kontaktach z otoczeniem, jaki rodzaj relacji potrafisz stworzyć a jakiego
nie i co jest tego powodem.
*szybka jest odpowiedź zwrotna i do tego, ilościowo chociażby, miarodajna.
*ponadto, przeglądasz się w lustrze' innych, możesz porównać, wyciągnąć wnioski.
*odczuwasz bardzo mocno, co cię wnerwia w innych do granic wytrzymałości. tutaj
sytuacja jest specyficzna- nie możesz odwrócić się na pięcie i wyjść. możesz za
to w 'bezpieczny sposób' porozmawiać o tym. jesli sama nie wiesz, skąd te trudne
emocje- jest tam ktoś, kto pomoże je nazwać.
*zauważasz, jak bardzo doświadczenia życiowe kształtują widzenie świata. w
naturalny sposób uczysz się empatii i często bezgranicznej tolerancji. rozwijasz
się.
*pominę w szczegółach tylko naturalną kwestię, jaką jest nawiązanie trwałych
przyjaźni. to doświadczenie, każdy tworzy sam, wg potrzeb.


**oczywiście, to ile wyniesiesz z sesji, tylko od Ciebie zależy. jedni
wcześniej przełamują się, inni potrzebują więcej czasu ale za to głębiej
wnikną... nikt Cię nie będzie poganiał ani niczemu sie dziwił,

*** nie wiem, gdzie się przymierzasz? ja nie uczestniczyłam w zajęciach,
żadnych, robótek ręcznych ale jeśli nawet, to ich celem, na pewno, nie jest
współzawodnictwo.
*** terapia, z pewnością, wymaga wysiłku ale to jest wysiłek poświecony
wyłącznie swojej osobie. wszyscy jesteśmy egocentrykami, więc nie ma problema!

--doswiadczenie niepowtarzalne, nie marnuj szansy.

[another_story]

Dziękuję, Na_Fe, za Twoją wypowiedź. Pozostałym zresztą też składam
serdeczne "Bóg zapłać". Jasne, że się zdecyduję, choć z duszą na ramieniu...

[ade1]

moja kolezanak na to chodzila mowi ze to najwspanialsza rzecz jaka ja spotkala,
a tez miala tyle obaw. chciala sie zapisac drugi raz ale tam sa jakies limity.
jak chodzila to nie mogla sie juz doczekac kolejnego spotkania, poniedzialek
byl jej najwspanialszym dniem tygodnia bo mogla tam isc- efkety terapii bardzo
dobre

[rzeznia_nr_5]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=23191&w=21803044&v=2&s=0