Spotkania?????

[elvi3]

Drodzy fobicy,
Tak sobie czytałam o tym jak się umawiacie na spotkania, organizujecie
wycieczki, szukacie w różnych miastach... i nie mogę sobie wyobrazić jak Wam
się to udaje. Ja za nic w świecie nie odważyłabym się na takie grupowe rendez-
vous. Mimo, że to przecież "sami swoi". Jeden na jeden to i owszem - kilka
nieprzespanych nocy, buteleczka waleriany i dałabym pewnie radę :) Ale
grupowo??? Bardzo cierpię z powodu braku przyjaciół, koleżanek, znajomych,
ale i tak nijak nie widzę siebie na spotkaniu fobików. Mogę tylko
pozazdrościć :/

[sylwek07]

a gdzie mieszkasz?to sie moze spotkamy?:)

[elvi3]

w Warszawie.
Ale się nie spotakmy:) Dostałam ataku paniki na samą myśl, że mogłoby tak być:)
No, ewentualnie, gdybym tak z pół roku o tym myślała, w tym czasie poznając Cię
wirtualnie i jeszcze gdybyś był kobietą...

[sylwek07]

troche za daleko mieszkam (160km).no ale powodzenia w szukaniu przyjaciol :)

[elvi3]

Czarno to widzę, ale dzięki :)

[cztery.strusie]

elvi3 napisała:
> No, ewentualnie, gdybym tak z pół roku o tym myślała, w tym czasie poznając Cię

> wirtualnie i jeszcze gdybyś był kobietą...
No a ja na przykład jestem kobietą... Może się zaczniemy przygotowywać i gdzieś
tak w końcu października damy radę?

[elvi3]

cztery.strusie napisała:

>... Może się zaczniemy przygotowywać i gdzieś
> tak w końcu października damy radę?

Fajnie by było... Wysłałam Ci wiadomość na pocztę gazetową.

[jajko_1980]

a gdzie evi mieszkasz?

[elvi3]

Jajko, mieszkam, jak już wcześniej pisałam, w Warszawie.
I cieszę się z tego o tyle, że tu jest się anonimowym. Denerują mnie bardzo
tłumy ludzi na ulicach, w parkach, ale to i tak lepsze od małego miasteczka,
gdzie wszyscy znają cię lepiej niż ty sama siebie.

[lamazz]

no a ja mieszkam w mniejszym miescie i wątpie zebym poznał tutaj kogoś
podobnego.w ogole wszystko jest do bani..

[elvi3]

ale możesz poznać bliżej kogoś podobnego w innym mieście. Nie tylko żywy
człowiek pomaga na samotność. Korespondując z kimś też możesz się zaprzyjaźnić
i mieć wsparcie. Ja dawno temu zakochałam się w moim pierwszym chłopaku znając
go tylko z listów (papierowych). Przez 3 lata pisaliśmy do siebie i
sporadycznie spotykaliśmy, a potem zamieszkaliśmy razem. Gdy przyjdzie miłość,
to odległość już w ogóle nie ma znaczenia.
Życzę powodzenia i więcej optymizmu :)

[narcyzpierwszy]

elvi3 napisała:

> Drodzy fobicy,
> Tak sobie czytałam o tym jak się umawiacie na spotkania, organizujecie
> wycieczki, szukacie w różnych miastach... i nie mogę sobie wyobrazić jak Wam
> się to udaje. Ja za nic w świecie nie odważyłabym się na takie grupowe rendez-
> vous. Mimo, że to przecież "sami swoi". Jeden na jeden to i owszem - kilka
> nieprzespanych nocy, buteleczka waleriany i dałabym pewnie radę :) Ale
> grupowo??? Bardzo cierpię z powodu braku przyjaciół, koleżanek, znajomych,
> ale i tak nijak nie widzę siebie na spotkaniu fobików. Mogę tylko
> pozazdrościć :/
Czy jest może jakiś gej w wieku 25-35 lat, chory na fobię społeczną, doskonale
wykształcony, chcący założyć rodzinę na wzór heteroseksualnego małżeństwa bez
dzieci?