Lęk przed lekami

[aska_ou]

Sama już nie wiem czy mi coś dolega tzn coś tak poważnego żeby zacząć brać
leki psychotropowe. Zwykłe ziołowe trochę mnie przymulają i tyle, a może aż
tyle bo jestem nerwus i bardzo nadpobudliwa. Mam wiele objawów depresji
lękowej, ale te lęki przychodzą falami. Czasem są czasem ich nie ma. Chodzi
głównie o lęk przed tłumami w autobusie, kościele, kiedy stoję do kasy w
sklepie i ustawiają się za mną ludzie. Do tego boję się bycia ocenianą i mam
wrażenie że mam wypisane na twarzy " Uwaga , chora psychicznie " . Boję się
jednak zacząć brać leki. Strasznie to wygląda, efekty uboczne gdy zaczyna się
brać, gdy kończy. Okropna wizja. Nie wiem, wydaje mi się że teraz te
zaburzenia są w mniejszym nasileniu bo mam małe dziecko i nie mam czasu myśleć
po prostu...Sama nie wiem co robić. Idę w srodę pierwszy raz do psychiatry.

[anatemka]

ktos ci głupot naopowiadał o tym jak to niby strasznie wyglada. Albo suchego za
dużo czytałaś, a on nie jest wiarygodny.

[jmj]

z tego co piszesz bardziej pasuje mi to na objawy leku i fobii spolecznej (tlum,
duze skupiska, lek przed ocena)niz na depresje.
zachecam do wizyty u psychologa. na tego typu trudnosci bedzie moim zdaniem w
sam raz. tego typu leki sa raczej z myslenia niz z choroby glowy.
:)))
J.

[isabelchen]

a mi to pasuje do ataków paniki w nerwicy lękowej

[aska_ou]

kilka razy w ciągu ostatnich 7 lat dostałam takiego ataku paniki w kościele, że
prawie zemdlałam. Zaczęło się od tego że zrobiło mi się normalnie słabo , byłam
z koleżanką, a gdy jej o tym powiedziałam ona zrobiła wielkie oczy i zażartowała
że lepiej żebym nie mdlała bo się do mnie nie przyzna. Czyli że narobiłabym
obciachu i tyle. Od tamtej pory mam te lęki. A wiarę w ludzi i ich pomoc
straciłam dużo wcześniej. Wydaje mi się że wszyscy grają, nie są wogóle sobą ,
sztuczna życzliwość itp. Kiedy mieszkałam w Anglii nigdy nie miałam żadnych
lęków. Tam ludzie wogóle nie zwracają uwagi na powierzchowność tak jak u nas. Na
przystanku nikt sie nie przygląda innym, w autobusie każdy zajęty swoimi
myślami, zero poczucia że ktoś ocenia. Mogłabym o tym pisać...

Zauważyłam też że boję się najbardziej tych których znam, czerwienię sie przy
byle okazji, nie bronię swojego zdania i strasznie łatwo jest mnie zawstydzić.
PRzy obcych zachowuję się zupełnie inaczej. Na studiach wśród obcych byłam wręcz
liderką.
W ostatnim czasie te moje obawy i lęki są jakby mniejsze, tzn nadal robi mi się
gorąco i w kościele i w sklepie ale wmawiam sobie ( dziś bardzo skutecznie ) że
nawet jeśli zemdleję albo bedę zmuszona usiąść wtedy kiedy inni klęczą albo
stoją to nic złego się nie stanie. Ludzie są obok i pomogą. Wmawiam sobie że nie
są tacy źli jak mi się wydaje i staram się odnajdywać ich dobre strony, zresztą
swoje też. Gdy tylko moja wyobraźna wkroczyła dziś na mszy na niebezpieczne
tory to wmawiałam sobie szybko, że dam radę i nie ma mowy żeby ten lęk mnie
wytrącił z równowagi. Oddychałam głeboko żeby się dotlenić ( mam problem z
płytkich oddechem ) i wytrwałam. Myślę że muszę popracować nad sobą i zaczać
psychoterapię grupową a wtedy może obejde się bez leków. Już byłam na jednej
wizycie u psychologa, potwierdziły się zaburzenia lękowe i potrzeba terapii.
Chociaż jeśli ja się nadaję na terapię to i 95% społeczeństwa też, bo u każdego
można coś znaleźć.

Znam siebie na tyle zeby wiedzieć ze jeśli zacznę brać leki i przyjdzie mi je
odstawić to dostanę histerii i jestem pewna że wszystko wróci. A jeśli w trudach
popracuję nad sobą , z pomocą terapeuty to może efekty będą bardziej trwałe.

paniczne ataki w kościele..

[mazur39]

mają związek z Twoim grzesznym życiem i lękiem przed ogniem wieczystym. ;-)

[aska_ou]

Wiesz dlaczego w kosciele tak mocno to przeżywam ? Bo wiem że muszę wytrzymać
całą mszę. Ze sklepu mogę wyjść kiedy zechcę a z kościoła nie. Jestem mocno
wierzącą i praktykującą katoliczką. Kiedyś miałam poczucie winy non stop i
myślałam że za wszystko każe mnie Bóg i że to jest słuszne bo jestem złą osobą.
Te myśli są już historią ale długość mszy się nie zmieniła i nadal trzeba
wytrwać równą godzinę :)))

jako dziecko wychodziłem tuż przed kolektą

[mazur39]

i miałem pieniądze na lody. ;-)
Bóg nie kaRZe, tylko kościół katolicki.

[isabelchen]

właśnie "wytrzymałam"
i będę walczyć o siebie,
panicznie bałam się tłumu
w kościele

to zaglądaj do kościoła w tygodniu, gdy nie

[sponsor301]

ma tłumów. Znajdziesz chwilę spokoju. A latem nawet miłą ochłodę! :-)

[isabelchen]

nie mam lęków przed tłumem,
chyba, już....

chyba, już?

[sponsor301]

to masz czy nie masz? kto w końcu ma wiedzieć?

[isabelchen]

na razie to działają
moje mechanizmy obronne,
zobaczę później

[eulogete]

aska

mądra z ciebie dziewczyna
czemu nie zapytać o leki
poczytać
pozwolić lekarzowi jeśli nie na decyzję to chociaz na sugestię?

nie warto bać się na zapas
może wystarczy sama terapia
może łatwiej będzie zrobić to ze "wspomaganiem" w tabletkach

(a na mszy nie trzeba...bywało że mdlałam w kosciele
albo przed kościołem
albo musiałam wyjść z powodu dziecka - jezeli otozenie nie rozumiałoby
problemów ze zdrowiem - to naprawdę JEGO problem)

[aska_ou]

Dzięki wielkie za dobre rady i sugestie :) Postanowiłam pozwolić sobie być
szczęśliwą ( do tej pory żyłam jak męczennica ) i regularnie chodzić na masaż,
który poleciła mi psycholog w celu rozładowania napięcia ( mam potworne bóle
karku - tam gromadzi się stres ) .

Pozdrawiam i życzę wszystkim radości,

Aśka

[lucyna_n]

to zdaje się kwestia nadmiernego poczucia obowiązku i stalego wkręcania poczucia winy,
prawdopodobnie ktoś Cię tak już od dziecka nakręcał, wzmacniając niepotrzebnie i tak zbyt
rozbudowane Twoje wrodzone cechy charakteru.
Wygląda na to że dopadla Cię fobia społeczna i masz do tego napady lęku panicznego, dobrze by było
więc żebyś spróbowała jakiegoś antydepresatu zanim nie będzie gorzej, i nie bój się na zapas, bo
wiekszość ludzi odczuwa slabe albo żadne skutki uboczne,

Co do pobytu w kościele to spróbuj słuchać mszy w tv, rano o 7 jest na jedynce msza w niedzielę , tak
żebyś mogła skupić się na modlitwie a nie na tym kto za Tobą stoi, a potem idź już ze spokojem na tak
dlugo jak się będziesz czula na siłach, ale bez "przeciągania struny", albo idź tylko na drugą połowę
żebyś mogła przystąpić do Komunii. Tak żebyś mogła czerpać siłe z Twojej wiary i spokój a nie czuła
się jak na torturach, bo to nikomu do niczego nie jest potrzebne a Tobie najmniej.

[aska_ou]

Lucynko dziękuję :)

Owszem, dzwigam ogromny bagaż emocjonalny od wielu, wielu lat. Jakby nie było to
rodzice kształtują nasz charakter.
Jeśli chodzi o lęki "kościelne" to postanowiłam je przewalczyć sama i idzie mi
nieźle. Myślę że z pomocą psychoterapii grupowej równolegle z wizytami
indywidualnymi u mojej psycholog pokonam nerwicę bez leków.

Ppzdrawiam,

Aśka