słów parę o samobójstwie

[hopelessowa]

Moja depresja zbliża sie do punktu krytycznego. Nie chce mi sie żyć,
pracować, studiować, rozmawiać, sprzątać po sobie itd. już od ponad miesiąca,
ale teraz mam bardzo konkretny plan. Przeraża mnie ten plan, ale myśl o tym,
że po prostu moge wyskoczyć z 10-ego, czy 16-ego piętra i wyprowadzić się
stąd na zawsze - pociesza mnie i uspokaja. Boję się tylko uderzenia głową o
beton, że to będzie paskudnie wyglądało, takie zmasakrowane ciało. Jednak
najbardziej boję się tego, że sie NIE UDA, że mogę przeżyć ten skok - a
wtedy - kalectwo i nowe życie w psychiatryku. A tego bym nie chciała.
Chciałabym, żeby się kiedyś udało. Piszę tutaj, bo jeszcze jestem ciekawa,
czy Wy też tak macie, czy macie takie myśli, że śmierć Was pociesza, czy
tylko ja zwariowałam.

[wazaa2]

mam podobny problem. chce sie zabic ale jaki sposob bylby tu najlepszy. skok z
wysokosci odpada. nie to ze byloby brudno ale niezle by mnie po tym glowa
bolala. chyba najlepsze bedzie powieszenie, bo do lekow raczej nie mam dostepu.
chcialbym uslyszec jakies sposoby na skonczenie z zyciem.

ps. jesli chcialas zeby ktos cie od smierci odwiodl to przepraszam

[hopelessowa]

wazaa2 napisał:

> skok z wysokosci odpada. nie to ze byloby brudno ale niezle by mnie po tym
glowa bolala.

Bolała głowa? Przecież traci się przytomność. Zapewne bardzo boli samo
uderzenie o ziemię, bo z dużą prędkością.
A dla mnie powieszenie się jest za trudne. Tabletki - nie są skuteczne,
płukanie żołądka i potem trzeba z ta porażką żyć dalej.

> ps. jesli chcialas zeby ktos cie od smierci odwiodl to przepraszam

Nie przepraszaj, bo tego nie oczekuję i nie chcę. Piszę tutaj, bo znajomym nie
chcę tego powiedzieć do końca. Wiem co by mi powiedzieli i nie chcę tego
słuchać. Tutaj anonimowo - mogę.

[mr_hyde]

Tak misie nasunęło,dzisiaj znowu jakiś student skoczył 10 piętra akademika.
Zreszta skaczą bez przerwy a tu sesja blisko i dopiero zacznie się czarna seria.

[android]

Nie rozumiem, dlaczego wybierasz tak drastyczny i - jak potwierdzasz swymi
obawami - niepewny sposób. Najpewniejsze jest przecięcie tętnic udowych w stylu
typowo rzymskim znanym z życiorysów wielu ekwitów. Wanna, gorąca woda i ostry
nóż, najlepiej brzytwa. Dobrym sposobem jest też przecięcie żył w
przedramionach, tylko trzeba pamiętać, aby ciąć wzdłuż nie w poprzek.
Oczywiście dla obydwu sposobów potrzebna jest samotność aby nikt Cię nie
nakrył, ale o tę z pewnością u wielu łatwo - przynajmniej u mnie.
Cięcie, nie boli a jedynie piecze - przez moment, gdyż zaabsorbowana nadejściem
śmierci nie zauważysz bólu.

PAMIĘTAJ O JEDNYM!

Decyzje podejmij po długim przygotowaniu psychicznym, po przeanalizowaniu SZANS
NA ŻYCIE, dopiero wówczas, gdy uznasz, że taki krok ma sens - pamiętaj:

samobójstwo jest czynem n i e o d w r a c a l n y m

NIE BĘDZIESZ MOGŁA POWRÓCIĆ DO ŚWIATA, NIE BĘDZIESZ MOGŁA COFNĄĆ CZASU, SPOSÓB
KTÓRY WYBIERZESZ JEST PEWNY, PAMIĘTAJ O TYM I DOBRZE SIĘ ZASTANÓW NIM
PRZETNIESZ ŻYŁY - obowiązkowo wzdłuż.

[adler72]

doskonale cie rozumiem , sam jeszcze do niedawna
miałem podobny stosunek do tego ale poznałem
kobietę z którą bardzo chciałbym jeszcze pożyć
i zacząłem bać się śmierci ! ale jeśli nam się
nie uda to pewnie to zrobie...
co do sposobów to najlepsze moim zdaniem jest
strzelenie sobie w usta ale wcześniej trzeba
spiłować czubek naboju czyli zrobić tzw dum -duma.
wtedy wywala pół głowy... no ale jest problem skąd
broń zdobyć , przynajmniej dla mnie. powieszenie
ma to ryzyko że jak jest za mała prędkość lotu
to można b. powoli umierać przez uduszenie czyli
koszmar . podciecie żył to oczywiście głupota ,
skuteczne tylko jeśli dosięgniesz tętnicy .
pociąg - ryzyko kalectwa zbyt duże . zajebisty
sposób to złoty strzał hery albo morfiny ! no a
tabletki -duże ryzyko odratowania i powoli się umiera
nic więcej mi na razie do głowy nie przychodzi..
właśnie zacząłem brać prozac , może mi takie myslenie
całkiem przejdzie...
pozdrawiam

[czteryzeiro]

hopelessowa napisała:

> Moja depresja zbliża sie do punktu krytycznego. Nie
chce mi sie żyć,
> pracować, studiować, rozmawiać, sprzątać po sobie itd.
już od ponad miesiąca,

ja mam podobnie tylko że to nie dzieje się od
miesiąca,chciałbym pracować ,studiować i sprzątać.tylko
nie pracuje,nie studiuje i nie sprzątam bo nie mam co
sprzątać


> stąd na zawsze - pociesza mnie i uspokaja. Boję się
tylko uderzenia głową o
> beton, że to będzie paskudnie wyglądało, takie
zmasakrowane ciało.

ciało nie będzie zmasakrowane tylko twoja głowa,mózg na
wierzchu,ale tak się zastanawiam po człowiek się tym
przejmuje skoro i tak nie będzie już żył

Jednak
> najbardziej boję się tego, że sie NIE UDA, że mogę
przeżyć ten skok

to jest niemożliwe! nikt nie przeżyje po takim upadku,kot
którego bardzo lubiłem wyskoczył z 10 pietra,nie przezył
a koty zawsze jakoś sobie radzą

> czy Wy też tak macie, czy macie takie myśli, że śmierć
Was pociesza, czy
> tylko ja zwariowałam.

śmierć nie pociesza,nikt nie zdechnąć jak pies na
chodniku,tym bardziej jeżeli ma sie trochę oleju w głowie
i zna się swoją wartość

[kkx]

tak, mamy takie mysli
a niektorzy MIELI
pomysl o tym

[uzus]

hopelessowa napisała:

> Moja depresja zbliża sie do punktu krytycznego. Nie chce mi sie żyć,
> pracować, studiować, rozmawiać, sprzątać po sobie itd. już od ponad miesiąca,
> ale teraz mam bardzo konkretny plan. Przeraża mnie ten plan, ale myśl o tym,
> że po prostu moge wyskoczyć z 10-ego, czy 16-ego piętra i wyprowadzić się
> stąd na zawsze - pociesza mnie i uspokaja. Boję się tylko uderzenia głową o
> beton, że to będzie paskudnie wyglądało, takie zmasakrowane ciało. Jednak
> najbardziej boję się tego, że sie NIE UDA

Kilka rad
1. Na śmierć się zakochać.
2. Skonać z nudów.
3. Zginąć od słów, spojrzeń, braku ciepłych uczuć, itd. Potrzebny oprawca.
4. Paść ze zmęczenia.
5. Pęknąć ze śmiechu.
6. Udławić się złością.
7. Stracić głowę z miłości.
7. Zejście naturalne. Niezawodny sposób.

Czy nie lepiej pomyśleć jak żyć niż jak umrzeć?

[potter2]

Ludzie, pomyślcie o osobach, które Was kochają. To, że teraz jest Wam źle, nie
znaczy ,że wkrótce nie spojrzycie na to inaczej. Znam paru odratowanych
samobójców, którzy obecnie prowadzą sensowne życie. Sama kiedyś nie chciałam
żyć, a teraz uważam, że żyje mi się całkiem nieźle, są górki i dołki, ale
ogólnie jest OK. Poza tym powinniście poszukać wsparcia u przyjaciół, u Boga, u
lekarza psychiatry lub psychologa. Myśli samobójcze są wynikiem choroby, a
depresję można leczyć i to skutecznie.

[hopelessowa]

potter2 napisała:

> Ludzie, pomyślcie o osobach, które Was kochają. To, że teraz jest Wam źle,
nie
> znaczy ,że wkrótce nie spojrzycie na to inaczej. Znam paru odratowanych
> samobójców, którzy obecnie prowadzą sensowne życie. Sama kiedyś nie chciałam
> żyć, a teraz uważam, że żyje mi się całkiem nieźle, są górki i dołki, ale
> ogólnie jest OK. Poza tym powinniście poszukać wsparcia u przyjaciół, u Boga,
u
>
> lekarza psychiatry lub psychologa. Myśli samobójcze są wynikiem choroby, a
> depresję można leczyć i to skutecznie.

Jasne, ze samobójcy - doszli, czy też niedoszli - to skrajni egotycy, egoiści i
w ogóle. Ostatnią myślą jest liczenie się z bliskimi, no niestety.
Rodzina wie o mojej depresji, nieco mniej o moich zamiarach. Mamy fatalne
układy. Jedyne co mnie martwi, śmiejcie się lub nie, to WSTYD jaki przyniosę
całej rodzinie, wujkom ciotkom itp. oraz to, że pogrzeby są drogie, no i
jeszcze będą mi musieli opłacić komórkę i takie tam.
Mam kilku bliskich przyjaciół, są ze mną od lat i znają moją chorobę. A choruję
od pięciu lat, z przerwami na okresy dobrego samopoczucia. Najstraszniejsze
jest to, że choroba wraca i nie chce puścić. Leków brałam całą masę, teraz jadę
na Effectinie, były i prozaki i inne. Chodzę do psychologa, (wcześniej kilka
terapii popróbowałam) i nie mam ochoty mówić mu, że planuję się zabić i to b.
konkretnie. Ale on chyba to czuje. Nie chcę być kolejną histeryczką usiłującą
zwrócić na siebie uwagę w taki sposób. Nienawiść skierowałam akurat na siebie.
Choć racje mają ci, co mówią, że prawdziwi samobójcy - nie mówią o swoich
zamiarach i po prostu przechodzą do rzeczy. Więc może jestem typową histeryczną
kretynką? Męczę siebie i innych przy okazji, nie ma ze mną kontaktu, uśmiecham
się z wysiłkiem. Chciałabym, żeby ktoś mnie zabił.
No trudno - będzie fizyczny ból, ale chyba wolę go od bolącej duszy. gdzieś
słyszałam, że po skoku z wysokości niektorzy żyją jeszcze kilka dni w potwornym
bólu fiz.
Jeśli wkurza Was mój post - napiszcie o tym. To nie miała byc żadna prowokacja,
żadne żebranie o zainteresowanie (przecież i tak się nigdy nie poznamy). Czyli
nie ja jedna mam takie myśli, i zapytam raz jeszcze, CZY WAS MYŚL O ŚMIERCI
POCIESZA I USPOKAJA?

[potter2]

Musisz koniecznie powiedzieć psychologowi o swoich myślach samobójczych (lub
rodzinie). Nie można tego ukrywać albo przypuszczać, że ktoś sie domyśla.
Jeżeli depresja nie przechodzi, to może trzeba pomysleć o zmianie leków.
Pozdrawiam

[mr_hyde]

potter2 napisała:

> Musisz koniecznie powiedzieć psychologowi o swoich myślach samobójczych (lub
> rodzinie). Nie można tego ukrywać albo przypuszczać, że ktoś sie domyśla.



Pod żadnym pozorem nie mów tego lekarzom.Pracują według pewnych reguł,jak
ktoś mówi,że chce popełnić samobójstwo ląduje od razu w psychiatryku.

[potter2]

Chyba lepiej wylądować w psychiatryku niz na tamtym świecie.

[czteryzeiro]

potter2 napisała:

> Chyba lepiej wylądować w psychiatryku niz na tamtym
świecie.

polemizowałbym,wydaje mi się że samobójcy nie wierzą w
"tamten świat" tym bardziej katolicy dla których jest to
grzech śmiertelny,nawet sam kościół przyznaje że piekło
jest umownym terminem a na temat życia po smierci same
ogólniki,dla ludzi z depresją ten świat jest piekłem

[kwiotek78]

mnie czasem wiele sytuacji strasznie dołuje i wiem ,że kiedyś miałam taką
myśl, że powiesze sobie na szyi taką małą kapsułkę w której będzie jakaś
smiertelna dawka narkotyku i ta myśl mnie uspakajała, jeszcze tego nie
zrobiłam ale może zrobię...bo wtedy zawsze jeśli będzie wszystkiego zbyt wiele
będę miała świadomość , że w każdej chwili moge "to" zrobić i...mieć spokój.
to będzie taki wentyl bezpieczeństwa.
Myślę, że nie wariujesz po prostu jest ci trudno ze swoją depresją...:-(
I szukasz jakiejs ulgi...a myśl o samobójstwie chyba nią jest...

[kkx]

czteryzeiro napisał:

> potter2 napisała:
>
> > Chyba lepiej wylądować w psychiatryku niz na tamtym
> świecie.
>
> polemizowałbym,wydaje mi się że samobójcy nie wierzą w
> "tamten świat" tym bardziej katolicy dla których jest to
> grzech śmiertelny,nawet sam kościół przyznaje że piekło
> jest umownym terminem a na temat życia po smierci same
> ogólniki,dla ludzi z depresją ten świat jest piekłem

polemizowalabym...
wiara w ciezkiej depresji niestety nie zawsze ma kluczowe znaczenie
bycie katolikiem nie wyklucza bycia samobojca
chociaz zdarza sie, ze wlasnie to wiara nie pozwala zdecydowac sie na odebranie
sobie zycia
lepiej "wyladowac w psychiatryku" zamin nie jest za pozno
zdecydowanie

[czteryzeiro]

> > > Chyba lepiej wylądować w psychiatryku niz na tamtym
> > świecie.

nie wiem jak inni ale ja wolałbym się zabić niż wylądowac
w psychiatryku,i nie dlatego że moim ulubionym filmem jest
"lot nad kukułczym gniazdem"

> wiara w ciezkiej depresji niestety nie zawsze ma
kluczowe znaczenie
> bycie katolikiem nie wyklucza bycia samobojca

wiem,gdyby wiara miała zawsze kluczowe znaczenie świat
byłby rajem


> lepiej "wyladowac w psychiatryku" zamin nie jest za pozno
> zdecydowanie

oczywiście lepiej dla psychiatrów bo trupa się nie
leczy,żeby znaleźć się w szpitalu trzeba tego chcieć
tzn.odstawiać szopke z próbą samobójstwa

[mr_hyde]

potter2 napisała:

> Chyba lepiej wylądować w psychiatryku niz na tamtym świecie.


Większość ludzi w depresji ma tego rodzaju myśli a nie zabija się,dlatego
twierdzę,że nie wolno mówić o tym psychiatrze bo wg. nich wtedy konieczna
jest hospitalizacja dla tzw.dobra pacjenta.Oczywiście lekarze mają owo dobro w
dupie,takie są jednak standardy ich pracy.Przypominam,że każdy psychiatra może
wsadzić pacjenta w psychiatryk bez jego woli.Po prostu po wizycie pisze pismo
do sądu,jest szybka rozprawa bo to postępowanie bezprocesowe,pacjent nawet o
nim nie wie i nie ma nic do gadania a po uprawomocnieniu wyroku przyjeżdża po
Ciebie karetka bądż policja.Czy to jest dobre wyjście to odpowiedz sobie sama.
Czy jest to lepsze od samobója to też nie wiem.Szpital psych. w polskim wydaniu
to najlepsze miejsce do zachorowania na nerwicę,depresje czy też aktywowania
jakiejś psychozy.Znam osobę po pobycie w psychiatryku,teraz jest to jego
najwiekszy lęk znaleźć sie w tym miejscu.Twierdzi,że nigdy w życiu nie był przez
nikogo tak upokarzany a całe leczenie polegało na przywiązaniu do łóżka i
podawaniu silnych neuroleptyków,po których nie wiedział co się znim dzieje i
robił pod siebie.A na dodatek jak małpę w cyrku obserwowały go wycieczki
studentów medycyny,psychologii itp.Dziękuje bardzo za cos takiego,nie wiem czy
to lepsze.

do hopelessowej

[zdesperowana2]

ROZUMIEM Cie!!! I jeszcze jak! Ja tez probowalam wszystkiego. Leki za lekami.
Mieszanka lekow. Dlugotrwale leczenie farjakologiczne. pPychoterapie. Przerozne
ksiazki pomocnicze, medytacje. Caly czas walcze. Najmniejsza czynnosc jest dla
mnie wysilkiem bo brak energii. Nie widze w tym sensu. Czasem tak sobie mysle:
polozyc sie i sie nie obudzic. Ciagle probuje nowe medytacje, bo czemu innym
pomagaja a mnie nie??? Ale najbardziej mnie przygnebia mysle ze niestety nie
jest mi dane pomoc sobie, bo to jest wrodzone! Dowodem jest to ze rano czlowiek
sie budzi juz z czarnymi myslami (czyli jest to chemiczne). Za jakie grzechy??
Mowie sobie ze przeicez nie zasluzylam, nie mam juz wymagan do zycia co do
luksusow itd. Moge zyc tak "srednio" , ale z normalnym zdrowiem. a Bog? Jest on
czy nie ????? I co ja takiego komu zrobilam?
Powiesz ze chcesz sie zabic, to znajda sie tlumy by Cie odciagnac, ale od
czego??? Czy jak Cie odciagna, zagwarantuja Tobie jako taka egzystencje???

TAK, mysl ze mozna ze soba skonczyc w kazda chwile uspokaja. Ale jak skonczyc?
Kapsulka na szyi? A skad wziac te kapsulke?

P.S. I WBREW tutaj czesto powtarzanej opini ze leki pomagaja (i tylko ze jest
to kwestia odpowiedniego doboru), mam dla Was nowine: NIE POMAGAJA!

Tak teoretycznie, jezeli osoba probowala WSZYSTKIEGO, to co jej pozostaje?
A jak tu zyc? Przeciez trzeba utrzymac sie, zalatwiac sprawy, ale jak???

do zdesperowanej i wszystkich czytajacych

[hopelessowa]

KOCHANA ZDESPEROWANA2,

Myslami jestem z Toba, dziekuje, ze rozumiesz. Nie wiem, co Ci powiedziec.
Jesli zechcesz, odezwij sie jeszcze. Choice is Yours.
>
> TAK, mysl ze mozna ze soba skonczyc w kazda chwile uspokaja. Ale jak
skonczyc? >

A czy mialas okresy poprawy, jesli moge zapytac? I jak dlugo sie juz meczysz?
>
Zabijcie mnie ;) ;), ale cholera, dzisiaj czuje sie b. dobrze. Na tyle - ze
chce mi sie posprzatac w zagraconym domu, cos mi sie zaczyna chciec, a dzis
wiezowiec mnie nie kreci ;). Kurna, co sie dzieje? Nie wiem, jak bedzie jutro,
boje sie za jakis czas nawrotu, ale cholera, zachcialo mi sie ratowac,
posprzatac w swoim zyciu. Moze ja chce zabic stare zycie, nie siebie, tylko ta
jalowa wegetacje? Przede mna gora obowiozkow, zaleglosci na kazdym polu i jakos
TERAZ sie nie boje zycia. PODKRESLAM - TERAZ. Przepraszam Was Forumowicze, ze
takie chimeryczne sa te moje wypowiedzi, od extremum do extremum. Mam nadzieje,
ze rozumiecie. Czasem wystarczy pogadac z kims bliskim, przejsc sie na spacer.
Wiem, ze nic sie nie zmieni jak za dotknieciem rozdzki, ale, kurna, chyba
jeszcze chce poczekac i wiedziec jak ten film sie skonczy. Pozdrawiam -
niezrownowazona hopelessowa.

p.s. niewykluczone, ze antydepresant zadzialal, ale za wczesnie by sie
podniecac.

[zdesperowana2]

Taka beznadzieja zaczela mnie ogarniac w wieku 10 lat. Ale zawsze ciagnelam.
Myslama z jestem leniwa i trzeba zwalczac i nad soba pracowac. No wiec
pracowalam do upadlego. Nigdy nie poddalam sie, nie probowalam zadnych
nielegalnych dragow, nie szukalam zapomniania w alkoholu.

A teraz powiedz, bo ja TEZ chce sie czuc jak Ty. Jaki antydepressant bierzesz,
bo moze wlasnie cos takiego na mnie zadziala. No ale juz tyle razy mialam
zawiedziona nadzieje :(

P.S. Ciesze sie ze czujesz sie lepiej:))))))

[weber77]

zdesperowana jeśli naprawdę trwasz w takim
stanie tyle czasu i masz w sobie tyle siły
żeby walczyć to Cię podziwiam ! jesteś wspaniała
i życzę Ci wszystkiego dobrego oraz oczywiście
poprawy nastroju

tylko do zdesperowanej

[hopelessowa]

Zdesperowana2,

przepraszam, ze dopiero teraz odpisuje. Kochana, biore efectin 75R czy jakos
tak. Ale mysle, ze duzo bardziej pomogla mi rozmowa z b. bliska kolezanka, jej
punkt widzenia, nie wiem. Jakbys chciala pogadac, to pisz na priva smialo,
czekam na sygnal i z gory przepraszam, jesli nie odpisze od razu (nie zawsze
mam dostep do kompa). >
> P.S. Ciesze sie ze czujesz sie lepiej:)))))) >

Dziekuje :))))), zycze tego i Tobie. :)
Chodzisz na jakas terapie, do psychologa, psychiatry?

pozdrawiam Cie b. mocno :))

[nina18]

A myslalam,ze to tylko mnie tak wczesnie dopadla depresja ;).U mnie to sie
zaczelo jeszcze wczesniej 8-9 lat, juz wtedy uznawalam to za pewne rozwiazanie
(wiem ,ze to sie wydaje smieszne,ze taki gowniarz o czyms takim mysli)
Po czesci wynika to z mojego charakteru,po drugierodzice sie mna zbytnio nie
przejmowali i uwazali,ze sama sobie poradze.Od 7 roku,zycia sama chodzilam do
szkoly sama dla siebie gotowalam,pozniej sama musialam radzic sobie ze swoimi
problemami.Poszlam raz do rodzicow,powiedzialam co mi lezy na sercu a oni mnie
wysmiali.Tak jest z reszta do dzisiaj.Ojciec pobil mnie kiedys tak,ze
wygladalam jak po jakims wypadku,namowila go do tego matka.Jak zyc w takiej
rodzinie.I powiedzcie,ze to jest znacznie lepsze od smierci,osobiscie
wolalmbym sie nie urodzic niz przezyc to co przezylam.

[potter2]

To wspaniale, że się lepiej czujesz! Wszyscy zdesperowanie powinni to
przeczytać :). A Bóg istnieje i Cię kocha, odwagi!

do potter2 :)

[hopelessowa]

potter2 napisała:

> A Bóg istnieje i Cię kocha, odwagi!>

O rany, naprawde? :) :)

dziekuje Ci potter2 :))))A Ty jak sie miewasz? :)

[potter2]

Poza tym polecam zielona herbatę - rewelacyjnie rozjaśnia umysł i nie po niej
takiego "dołka" jak po kawie, gdy przestanie działać.

I zauważyłam, że dobrze jest zająć się czymś sensownym. Jak weźmiesz się
za "robotę" nie ma czasu na smutek. Szczególnie jeżeli pomagasz innym.

Pozdrawiam

[vazniak]

a zielona herbata to mietowa czy chinska?

[potter2]

Zielona chińska herbata (ale jest też np. Liptona lub pakowana w Polsce)

[grze10]

wlasnie mam ten sam stan co ty, mnie uspokaja :)

[obawa]

Twoja wiadomość tak naprawdę mnie pociesza bo jestem osobą dla której myśli
samobójcze są właśnie wentylem bezpieczeństwa. Zawasze uważałam się za tchórza
bo nie miałam odwagi podciąć sobie żył lub łyknąć "wiaderka" tabletek. Zawsze
coś mnie powstrzymywało i były różne przyczyny. Czasem była to obawa co zastanę
po drugiej stronie? A jeżeli sąd ostateczny naprawdę istnieje to napewno nie
czekało by mnie nic miłego za grzech śmiertelny? Dalej to poprostu obawa o
zdrowie psychiczne ludzi którzy mnie kochają lub nie, ale tak czy inaczej będą
się za mnie wstydzić a może obwiniać. Po trzecie samobójstwo to rzeczywiście
nieodwracalne rozwiązanie a co jak wykrwawiając się w waniie stwierdzę że jest
jeszcze nadzieja, że jednak chcę żyć? Wstydziłabym się poprosić kogoś o pomoc.
Moja depresja jest jak może zalewające brzeg. Czasem delikatnie go muska a
czasem pożera cały. Kiedy cała jestem wielką depresją serce wali jak oszalałe
myśl o samobójstwie wraca jego rytm do normy.
Doskonale to rozumiem i tak naprawdę boję się że, deprecha dopadnie mnie kiedyś
tak że nie będę miała żadnych hamulców i naprawdę to zrobię.

[beapud]

hopelessowa napisała:

Ostatnią myślą jest liczenie się z bliskimi, no niestety.
> Rodzina wie o mojej depresji, nieco mniej o moich zamiarach. Jedyne co mnie
martwi, śmiejcie się lub nie, to WSTYD jaki przyniosę
> całej rodzinie, wujkom ciotkom itp. oraz to, że pogrzeby są drogie, no i
> jeszcze będą mi musieli opłacić komórkę i takie tam.


często obmyślam sposoby odebrania sobie życia. I tak jak Ciebie, przeraża mnie
myśl co z moimi bliskimi? Mam siostre która mieszka za granicą. Bardzo ja
kocham ale odległośc jaka nas dzieli nie pozwala na okazywanie tej milosci.
Rodzice żyją swoim zyciem i tez mają swoje problemiki rodzinne a ja nie mam
przy sobie bliskiej osoby. Wiem że mama, siostra mnie kochaja i bardzo by
przezyly moje odejscie. Czuje sie odpowiedzialna za ich ewentualne cierpienie.
Dlatego coraz częściej myśle, ze jeśli to zrobie, to upozoruje jakis wypadek.

[semtex]

Hej, Hopelessowa, nie bądź głupia! Pomyśl o dowolnym samobójcy (poza Hitlerem i
Goebelsem)- czy którykolwiek z nich miał powód by kończyć ze sobą? Wiem, że
osoba pogrążona w depresji nie widzi innego dla siebie wyjścia, ale jest to
bardzo głębokie zaślepienie. Poza tym śmierć przyjdzie tak czy owak, po co ją
przyspieszać? Trzymaj się i ceń swoje życie!

do hopelessowej

[pk74]

hopelessowa napisała:

> Moja depresja zbliża sie do punktu krytycznego. Nie chce mi sie żyć,
> pracować, studiować, rozmawiać, sprzątać po sobie itd. już od ponad
miesiąca,
> ale teraz mam bardzo konkretny plan. Przeraża mnie ten plan, ale myśl o tym,
> że po prostu moge wyskoczyć z 10-ego, czy 16-ego piętra i wyprowadzić się
> stąd na zawsze - pociesza mnie i uspokaja. Boję się tylko uderzenia głową o
> beton, że to będzie paskudnie wyglądało, takie zmasakrowane ciało. Jednak
> najbardziej boję się tego, że sie NIE UDA, że mogę przeżyć ten skok - a
> wtedy - kalectwo i nowe życie w psychiatryku. A tego bym nie chciała.
> Chciałabym, żeby się kiedyś udało. Piszę tutaj, bo jeszcze jestem ciekawa,
> czy Wy też tak macie, czy macie takie myśli, że śmierć Was pociesza, czy
> tylko ja zwariowałam.

Kiedys uwazalem, ze tobie podobni to swiry. Po tym jednak co ostatnio
przeszedlem, moge powiedziec, ze zal mi, ze ciebie tez to dopadlo.

To, ze mowisz, ze sie martwisz tym, ze zrobisz wstyd rodzinie czy znajomym to
zrozumiale. Ale nie oni sa tu najwazniejsi. Liczy sie teraz ty i twoje zdrowie.

Poniewaz nie jestes pierwsza osoba, ktorej sie to przytrafilo, wiadomo jak
temu radzic i jezeli tylko zajda odpowiednie okolicznosci powinnas wyjsc na
prosta.
Najwazniejsze jest miec osobe/y, ktore wiedza o co chodzi. Kogos, kto
przeczyta tyle ile jest mozliwe ksiazek na temat depresji, kto pogrzebie w
internecie i postanowi zrozumiec nature problemu i rozwiazania.
Moze to byc ktos z rodziny lub przyjaciel, przyjaciolka. Nie ma wiekszego
znaczenia ile wiedza na temat problemu teraz, wazne to czy i ile chca sie
dowiedziec zeby pomoc.
Bardzo mozliwe, ze beda musieli robic cos wbrew tobie. Najwazniejsze zeby
byli "pewni swego" i wiedzieli jaki maja cel.

Jak ci troche tymczasowo odpusci, porozmawiaj z rodzina i/lub przyjaciolmi.
Kusi mnie zeby powiedziec, ze nie ma znaczenia czy masz zaufanie do danej
osoby czy nie (bo tu chodzi tylko o to czy ten ktos bedzie chcial ci pomoc),
ale w praktyce trudno o czyms takim rozmawiac nawet z najblizszymi; wybierz
wiec kogos o kims wiesz, ze nie tylko potrafi dochowac tajemnicy (byc moze to
zlewasz w tej chwili), ale nie straci glowy, nie bedzie sie wstydzil z toba
pokazac i bedzie dazyl z uporem tepego mlota do celu.
Potrzeba ci najlepszego z mozliwych specjalisty. Kogos z doswiadczeniem i
wiedza o wspolczesnych metodach leczenia i lekarstwach.

Nie jestes wybrykiem. Nie przytrafilo ci sie nic "niezwyklego". Tacy jak ty
byli, sa i beda. Niektorzy skacza z wierzowcow inni wola mosty, pasek do
spodni, lekarstwa czy strzal w glowe. Na mojej uczelni skakali z akademikow.
Ci jednak, do ktorych dotarla na czas pomoc prowadza normalne zycie.

Jak ci troche odpusci, pogadaj z kims. Nie przybieraj postawy kogos, kto sie
zastanawia i dywaguje kogos, kto robi wrazenie, ze sie nie pali.
Czym blizej do katastrofy, tym wieksza predkosc, z ktora sie do niej zbizamy.

[potter2]

Dziś mam dołek, ale to chyba ta pogoda :(

A poza tym zmniejszyłam leki, te pierwsze dni sa trudne.

Wybralam zycie !!!! :)))

[hopelessowa]

Czuje sie pomalu coraz lepiej. Wybralam zycie, Kochani !!!

Wybaczcie, ze swoim postem narobilam nieco zamieszania. Bylam wtedy na dnie.

Dziekuje za Wasze slowa otuchy, za ZROZUMIENIE. Mysle, ze pomalu bedzie mi
coraz lepiej.

Zycze Wam tego z calego serca,

Powrotu do Zycia i Wam :)))

Pozdrawiam - juz nie hopeless :))

[zakrecona6]

Całe szczęście. Mam męża z depresją od 10 lat i już (i tak dobrze że dopiero
teraz) zaczęłam się od niego zarażać. Wiem, że depresja jest straszna, jednak
nie można myśleć o śmierci. To bez sensu, i tak nas nie ominie, a życie jednak
nie jest takie złe jak nam się czasami wydaje.

powodzenia

[elka28]

Ja też szukałam kiedyś sensu życia. I wiele już lat temu znalazłam w wierze w
Boga. Nawróciłam się. Od tego czasu nie miałam nigdy myśli samobójczych, tylko
wciąż czuję radość kiedy się budzę rano, a minęło już ponad 10 lat...
Pozdrawiam
elka

[goscia2]

elka28 napisała:

> Ja też szukałam kiedyś sensu życia. I wiele już lat temu znalazłam w wierze w
> Boga. Nawróciłam się. Od tego czasu nie miałam nigdy myśli samobójczych,
tylko
> wciąż czuję radość kiedy się budzę rano, a minęło już ponad 10 lat...
> Pozdrawiam
> elka

Napisz jak to sie stalo, ja probuje i nie moge czuc w sobie Boga :(

[elka28]

Widzisz, w życiu rzadko tak naprawdę szukamy Boga. A taka postawa szukania już
jest wstępem do znalezienia odpowiedzi. Najlepiej zacząć czytać Biblię. Kiedy
pojawi się niezrozumienie należy czytać dalej. Dobrze jest prosić Boga by
pomógł wierzyć (bo wiara to bardzo trudna rzecz - tak sama z siebie).
Masz wiele rzeczy za które możesz dziękować Bogu. Czy kiedyś podziękowałaś mu
za to, że się Tobą opiekuje? Pewnie się nad tym nawet nie zastanawiasz. A
pomyśl jak źle by było gdybyś nie miała pracy, domu itp. Mogę Cię zapewnić, że
Bóg sie Tobą opiekuje i czeka..... żebyś zaczęła Go szukać. On zawsze czeka na
inicjatywę ze strony człowieka. Nie narzuca się.
Ja jestem naprawdę bardzo szczęśliwym człowiekiem niezależnie od okoliczności.
Nie mam zmiennych nastrojów typu jak jest dobrze to czuję się dobrze, jak mi
idzie gorzej to czuję się od razu źle. Zawsze czuję ogromny pokój w sercu. Mogę
Cię zapewnić, że samobójstwo to byłby największy błąd Twojego życia. Jeśli
jesteś zainteresowana zgłębieniem tego tematu to podaj swój adres e-mailowy.
Pozdrawiam Cię cieplutko
Elka

[kohanek]

elka28 napisała:

> Widzisz, w życiu rzadko tak naprawdę szukamy Boga. A taka postawa szukania
już
> jest wstępem do znalezienia odpowiedzi. Najlepiej zacząć czytać Biblię. Kiedy
> pojawi się niezrozumienie należy czytać dalej. Dobrze jest prosić Boga by
> pomógł wierzyć (bo wiara to bardzo trudna rzecz - tak sama z siebie).
> Masz wiele rzeczy za które możesz dziękować Bogu. Czy kiedyś podziękowałaś mu
> za to, że się Tobą opiekuje? Pewnie się nad tym nawet nie zastanawiasz. A
> pomyśl jak źle by było gdybyś nie miała pracy, domu itp. Mogę Cię zapewnić,
że
> Bóg sie Tobą opiekuje i czeka..... żebyś zaczęła Go szukać. On zawsze czeka
na
> inicjatywę ze strony człowieka. Nie narzuca się.
> Ja jestem naprawdę bardzo szczęśliwym człowiekiem niezależnie od
okoliczności.
> Nie mam zmiennych nastrojów typu jak jest dobrze to czuję się dobrze, jak mi
> idzie gorzej to czuję się od razu źle. Zawsze czuję ogromny pokój w sercu.
Mogę
>
> Cię zapewnić, że samobójstwo to byłby największy błąd Twojego życia. Jeśli
> jesteś zainteresowana zgłębieniem tego tematu to podaj swój adres e-mailowy.
> Pozdrawiam Cię cieplutko
> Elka


Wlasnie moj sasiad stracil prace i dom - jakiej argumentacji uzyjesz co do
niego???

[senior_cohones]

dziewczyno co to ma być do cholery?
czy ty wiesz o czym mówisz?
pół roku temu jeszcze,miałem takie same myśli,a żyje i nawet zaczyna mi się
podobać,czuję się jakbym się 2 raz urodził.cholera szukałem ukojenia w myślach
ośmierci,ale to jest gówno warte,jest tylko gorzej a i tak brakło mi odwagi
pieprzyć gadki o śmierci. kobieto ile ty masz lat,ja 24 i z tego co wiem w tym
wieku takich przypadków jak ja i ty jest najwięcej
ale pomyśl to co masz teraz to nic w porównaniu z problemami jakie bedziesz
jeszcze w życiu miała,i co myślisz że sie ktoś tobą przejmie?
żle ci jest? weż sie za ciebie bo NIKT ci nie pomoże i tyle.zamiast gadać o
śmierci zacznij powoli żyć i tyle.nie słuchaj bzdór o jakichs sposobach na
samobója,do cholery każdy czasem myśli o śmierci ale nie pakuj się w tę
spiralę myślenia-kojąco-"wiekuistą.mi wyjście z tego zajęło ponad pół roku i
cieszę się ze nic sobie nie zrobiłem.WIĘC DO CHOLERY NIC SOBIE NIE RÓB TYLKO
SIE CZYMŚ ZAJMJ I IDŻ Z KIMŚ POGADAĆ,SŁABO MI KIEDY CZYTAM PORADY JAK SOBIE
STRZELIĆ W ŁEB.DO CHOLERY NIE BĄDŻ GŁUPIA.
jak chesz to napisz [e-mail]
i do cholery nie rób głupstw

[senior_cohones]

hmm cholera trochę nerwowo reaguję ale tak już mam NIC SOBIE NIE RÓB
ZROZUMIAŁAŚ??!!
jak zdarzają ci się taki stany ,nie wstydż się i idż do lekarza,bierz pod
pache jakąs koleżankę i idzcie razem,niech ci pomoże i zacznij robić coś,to
banalne ale najgorzse to siedzieć i myśleć,zacznij gdzieś chodzić,biegać
cokolwiek.Na początku się pozmuszaj do tego ale z czasm jest lepiej,z
jedzeniem prochów też uważaj,to tylko leczy objawy,tylko ty sama możesz sobie
pomóc(dobrze jest mieć kumpla albo koleżanke)nie rób głopstw,pracuj nad soba i
trzymaj się.

[senior_cohones]

no i gadkami o bogu też sie nie sugeruj,jak sobie sama nie pomożesz na żadnego
boga(Boga)-jestem wierzący ale to nie ma nic do rzeczy.znajdz sobie jakiś cel
w życiu i sie go trzymaj,może być najgłuprzy,byle był dalekosiężny.no i
pamiętaj tylko ty sama,nie daj się zadnym nawiedzonym typom.trzymaj się .hmm
rozpisałem się ale nie mogłem inaczej kiedy zobaczyłem twój list.uważaj na
siebie.

[delicatesca]

senior_cohones napisał:

> no i gadkami o bogu też sie nie sugeruj,jak sobie sama nie pomożesz na
żadnego
> boga(Boga)-jestem wierzący ale to nie ma nic do rzeczy.znajdz sobie jakiś cel
> w życiu i sie go trzymaj,może być najgłuprzy,byle był dalekosiężny.no i
> pamiętaj tylko ty sama,nie daj się zadnym nawiedzonym typom.trzymaj się .hmm
> rozpisałem się ale nie mogłem inaczej kiedy zobaczyłem twój list.uważaj na
> siebie.

Jaki moze byc cel dalekosiezny???

[senior_cohones]

może to i wyda się naiwne,ale np. praca nad sobą,pomaganie innym,doskonalenie
się w czymś konstruktywnym.moje absolutnie prywatne zdanie jest takie,że
zawsze jest wyjście z każdej sytuacji,nawet jeśli ktos w danej chwili(kiedy
jest mu w życiu cholernie ciężko)go nie dostrzega.pozdrawiam.

z nerwów wiele byków,proszę o zrozumienie

[senior_cohones]

przepraszam za błędy,szybko pisałem byłem zdenerwowany,pozdrawiam

Te cohones lecz się z nerwicy i dysleksji,potem...

[mr_hyde]

[senior_cohones]

dziękuję,postaram się.postaram się również nie być arogancki w stosunku do
ludzi,których nie znam.nie będę też doradzał nikomu targania się na własne
życie,zamiast podjęcia leczenia.pozdrawiam.

[leny3]

Czy przypadkiem "cohones" nie pisze sie "cojones"? Z mojej słabej orientacji w
języku hiszpańskim tak wynika...

[senior_cohones]

witam,twoja orientacja w j. hiszpańskim to zupełnie osobna kwestia,nick z
dawniejszych czasów,kiedy wydawał mi się "zabawny".nie traktuje tego jako
złośliwości,bo nie o to chodzi.Pierwszy raz wszedłem na tą część forum i
przeczytałem list kogoś ,kto chce się zabić.nie ruszyło by Cię to?.I jeszcze
życzliwe rady od ludzi jak podciąć sobie tętnice.Nie zdenerwowałbyś
się?.pisałem dużo i szybko stąd literówki.ale też nie to jest najważniejsze
prawda?trafia mnie kiedy widzę takie rady o jakich wspominałem,i
tyle.pozdrawiam.

[burzhuj]

senior_cohones napisał:

> witam,twoja orientacja w j. hiszpańskim to zupełnie osobna kwestia,nick z
> dawniejszych czasów,kiedy wydawał mi się "zabawny".nie traktuje tego jako
> złośliwości,bo nie o to chodzi.Pierwszy raz wszedłem na tą część forum i
> przeczytałem list kogoś ,kto chce się zabić.nie ruszyło by Cię to?.I jeszcze
> życzliwe rady od ludzi jak podciąć sobie tętnice.Nie zdenerwowałbyś
> się?.pisałem dużo i szybko stąd literówki.ale też nie to jest najważniejsze
> prawda?trafia mnie kiedy widzę takie rady o jakich wspominałem,i
> tyle.pozdrawiam.

a co w tym takiego złego?

samobójstwo jest tak stare jak czlowieczenstwo.

ludzie zawsze to robili i prawdopodobnie beda.

dlaczego?

bo taka jest widocznie nasza natura.

ja tez chce umrzec.

chce jednak upozorowac wypadek, zeby nie krzywdzic rodziny.

[leny3]

No, rodzine to chyba i tak nieźle skrzywdzisz samą smiercią...