Szukam bratniej duszy z Warszawy.

[deepinside]

Wiem, wiem. To nie forum towarzyskie. Ale przecież tak też możemy sobie
pomóc. Chory jestem chyba od zawsze. Teraz jest ze mną nieco lepiej (dlatego
jestem w stanie pisać). Mam 29 lat i bardzo potrzebuję bliskiej osoby i to
takiej która zna ból depresji. Wiecie przecież jak trudno wytłumaczyć osobie
zdrowej nasze myśli i uczucia. Odezwijcie się. Nie liczę na to, że znajdę tu
swoją drugą połowę (chociaż kto wie?) ale mam nadzieję że znajdę kogoś, z kim
będę mógł podzielić się czasem moimi złymi i dobrymi myślami. Wysłucham i
zoztanę wysłuchany. Czy chcę za dużo? Może - ale nie straciłem jeszcze
nadzieji. Andrzej.

[marzenus]

Mnie pomogli, więc ja spłacam dług i wyrażam chęć pomocy...
Na pewno odzew będzie duży. Na pewno na tym forum znajdzesz dużo pomocy. Tu
ludzie są wspaniali i wyrozumiali.
W każdym bądź razie ja Cię wysłucham.

[deepinside]

Nie wiem czy uda mi się odpowiedzieć Marzenie, ale to do Niej. Dzięki za odzew.
To dobrze, że Tobie ktoś pomógł. Ze mną też teraz nie jest źle. Biorę
moklobamid i karbamazepinę i jest mi ... średnio. Czasami jest lepiej czasami
całkiem źle. Nie jest tak tragicznie jak było (oj było) ale i "drugie dno" mi
pozostało. Niestety pewnie muszę nauczyć się z tym żyć. Napisałem tu bo tak
naprawdę szukam drugiej połowy. Nie jestem bardzo samotny - mam kumpli i paru
przyjaciół. Ale brakuje mi kogoś... no właśnie. Wymyśliłem sobie, że najprędzej
zrozumie mnie (i ja ją) osoba podobna do mnie. Jeszcze raz dziękuję.

[marzenus]

To chyba powinieneś napisać: "szukam drugiej połowy ..."
W tym aspekcie Ci nie pomogę - mam rodzinę, która jest dla mnie bardzo ważna.
Ale jeżeli mogę Ci pomóc - wysłuchać i poradzić - zawsze możesz się do mnie
zwrócić.
Swoją drogą, nie wiem, czy związek dwojga ludzi "po przejściach" jest dobry.
Nie chcę oceniać niczyich decyzji, ale musi być ktoś w związku, kto podtrzymuje
na duchu. Oczywiście moze to być raz jedno, raz drugie. A oboje ze skłonnścią
do dołków? Czy aby nie będzie tak, że oboje będziecie się w nie wpędzać?
Podobno ludzie łączą się ze sobą na zasadzie przeciwności. Chyba własnie w celu
uzupełniania. Cóż, taki jest moje skromne zdanie.

[lilith76]

choć wiele kobiet szuka w mężczyznach wsparcia, to są i takie które lubią
się "oddawać sprawie"; kto zrozumie kobietę, która całe życie spędziła przy
mężu alkoholiku albo agresywnym psychopacie? depresja przy tym to na prawdę
drobna przypadłość, która pzowoliła by im spełniać sie jako opiekunki; tylko,
że one nie mają chyba swojego forum ;)chyba przyłączam się do ciebie - w
związku "jedno musi być normalne"; ale i bardzo silne, empatyczne i
wyrozumiałe; tylko gdzie są tacy faceci?

[deepinside]

Piszecie tak ,jakby ktoś chory na depresję był zupełnie bezradnym zwierzątkiem.
Przecież to nie jest tak. Owszem, nie jestem najzaradniejszym facetem w Polsce,
ale też nie wymagam stałej opieki. Szanuję Wasze zdanie, ale z moich
doświadczeń i obserwacji wynika, że związki oparte na silnej dominacji (opiece)
jednej strony nie zawsze są szczęśliwe. Ja szukam w drugiej osobie partnera do
podziwiania piękna świata i walki z jego złem. Nie chcę iść przed czy za Nią.
Chcę iść obok. Oczywiście pewnie zdaży się że któreś z nas się potknie i
wyp...oli ale po to jest ta druga osoba, żeby pomóc wstać. A jak się wysypiemy
razem to trochę se razem posiedzimy i ruszymy dalej. Nie za szybko. W swoim
tempie. To mi się właśnie marzy.

[marzenus]

Ok. To Twoja wizja, którą oczywiscie szanuję. Byle Ci się udało.
I nikt nie mówi, że jesteś do niczego. To nieprawda!
Mam nadzieję, że znajdziesz odpowiednią osobę i będziesz z nią podziwiał piękno
tego świata. O ile takie istnieje...

[deepinside]

Istnieje napewno. Jedyny problem to znaleźć ją w masie ludzi, niekoniecznie
złych, ale nie będących Nią. Sprawiasz wrażenie jakbyś nie wierzyła w to że mi
się uda. Dlaczego? Masz jakieś złe doświadczenia? Miałem ochotę napisać że
jestem optymistą, ale to chyba nieprawda. Chyba nie jestem aż tak strasznym
pesymistą.

[marzenus]

Nie, to ja jestem pesymistką.
Głowa do góry! Znajdziesz napewno!

[deepinside]

Czasami w to wierzę, czasami nie. Tak naprawdę to już się pogodziłem z faktem,
że "tacy chłopacy" jak ja pozostają starymi kawalerami, albo związują się z
kimś kogo nie kochają, po to tylko żeby zbytnio się nie wyróżniać ze zdrowego
społeczeństwa. Czasami nawet mi to nie przeszkadza. A czy Ty nigdy nie marzysz
o rzeczach (prawie) nieosiągalnych?

[marzenus]

Jakim starym kawalerem? O czym Ty mówisz? Poza tym podobno ostatnio w modzie
jest życie na kocią łapę.
Czy marzę o czymś nieosiągalnym? Przyznam sie, że raczej nie. Może po prostu
mam nadzieję na pewne rzeczy. Marzenia schowałam do kieszeni, staram się być
realistką. Choć podobno marzenia to piękna rzecz. Chyba warto czasami
pomarzyć... Marzyciele to bardziej wrażliwe dusze, prawda?

[deepinside]

Ja do tej pory marzę o lataniu, eliksirze młodości i takichtam. Wiem - jestem
ewolucyjnie nieprzystosowany i muszę wyginąć. Może więc lepiej, że jestem sam?
A tak serio to przyjemnie jest czasami odpłynąć myślami gdzieś daleko. Jeżeli
nie robi się tego np. za kierownicą, albo na torach tramwajowych - nie przynosi
to organizmowi szody. Jest za to bardzo przyjemne. Ty realistko (głęboka
pogarda).

[marzenus]

deepinside napisał:

> Ty realistko (głęboka
> pogarda).


???????????????? No tego się nie spodziewałam!

[deepinside]

Hej, mam nadzieję że nie wzięłaś tego poważnie. To miał być żart. Też staram
się być realistą, chociaż bujanie w obłokach jest taaakie przyjemne. NIECH ŻYJĄ
MARZENIA!!!

[marzenus]

No mam nadzieję, że to był żart, "starający się być realistą".
Jak tam dzisiaj nastrój?

[deepinside]

Podobny do wczorajszego. przepełniony schowanym głęboko strachem przed światem
i ludźmi ale nad tym strachem jest nadzieja. Czasami wydaje mi się, że moje
myśli są głębokim i czarnym bagnem - przykrytym grubszą lub cieńszą warstwą
radości i nadzieji - jak czystą wodą. Teraz tej wody jest dośc dużo. A jak to
jest z Tobą. Masz takie swoje bagno?
PS Cieszę się, że się nie obraziłaś - jeśli sprawiłem Ci porzykrość -
przepraszam.

[marzenus]

Nie obraziłam się, nie przepraszaj, nie ma za co.
Mam swoje bagno. Czasami nie chce mi się po prostu nic. Nikogo widzieć, nigdzie
iść, wstać z łóżka. Niestety ostatnimi czasy jest ktoś, kto mi na to nie
pozwala - głównie przez tą osbę nie mogę spędzić całego dnia w łóżku.
Ale mam tak, że zastanawiam się nad tym, co by było, gdyby mnie nie było ...
Wiesz, przyznam się do czegoś, chociaż może nie powinnam. Kiedyś przyśnił mi
się mój pogrzeb - nie był to tylko jeden sen, ale taki z tych powracających. Na
dodatek w tym śnie było wyraźnie jasne, że umarłam podczas porodu. Jak byłam w
ciąży, cały czas o tym myślałam. Trochę miałam nadzieję, że to wszystko skończy
się moją śmiercią. To straszne, wiem. Byłam wręcz o tym przekonana. No ale tak
się nie stało. I ... czasami żałuję. To też straszne.

[deepinside]

Ja najczęściej myślę o Tym kiedy zamknę oczy żeby zasnąć. To trochę tak jakbym
wylączał wierzchnią warstwę - tą codzienność, którą wielu ludzi otacza się jak
pancerzem. Trochę z konieczności, trochę z lęku przed swoimi własnymi myślami.
Tymi prawdziwymi - po co? dlaczego?. Często wystarcza im wiedzieć jak. Ja mam 3
przyjaciół (w tym jedną dziewczynę) i to oni, choć nie wprost, nie pozwalają mi
znikać na zbyt długo. Czasami zastanawiam się gdzie jest to prawdziwe życie.
Czy to to codzienne - praca, kumple , przyjaciele czy to w mojej głowie, we
mnie, kiedy leżę w ciemności i CZUJĘ.

Może od czapy, ale..

[blue_a]

deepinside napisał:

> Czasami zastanawiam się gdzie jest to prawdziwe życie.
> Czy to to codzienne - praca, kumple , przyjaciele czy to w mojej głowie, we
> mnie, kiedy leżę w ciemności i CZUJĘ.

To drugie, ale pozostanie w nim na zawsze grozi..nie wiem? bałabym się, że
taka izolacja może czynić z odizolowanego "postać odczłowieczoną", nieludzką.
(Wiem ,co chcę napisać, aLe nie wiem, JAK :)

Przychodzi mi na myśl porównanie z pociągiem wahadłowym. Raz jestem "u
siebie", potem wracam do świata, czerpię (daję też) z niego nowe idee, pomysły,
zapachy, przyglądam się. A potem znów "zanurzenie". Najprzyjemniej w swoim
świecie (?), ale wychylam (staram się :) też łepek na powierzchnię.

[deepinside]

ja czasami mam z kolei uczucie, że świat "codzienny" oglądam zza szklanej
tafli. to takie dziwne szkło, które przepuszcza dźwięki, zapachy, a nawet
myśli, ALE CZUJĘ ŻE JEST. Jest zawsze i nie znika nawet w kontaktach z
najbliższymi, choć wydaje sięwtedy cieńsze. Jestem tu bo mam nadzieję, że osoba
podobna do mnie okaże się być po mojej stronie szyby...

subiektywne Wszechświaty :)

[blue_a]

deepinside napisał:

> Jestem tu bo mam nadzieję, że osoba
> podobna do mnie okaże się być po mojej stronie szyby...

Podobno niemożliwa jest zupełna "przystawalność" subiektywnych światów.
Szkoda :) Ale poczucie, że ktoś rozumie chociaż trochę czasem wystarcza. Na
początek :)

[deepinside]

a co to jest ta przystawalność. tak naprawdę przecież każdy z nas to odrębny
świat, a cała otaczająca nas rzeczywistość włączając w to ludzi, jest tego
świata wypełnieniem. to strasznie ciekawski temat do wielu długich rozmów.
ciekawy bo niewyczerpany. bo przecież nikt nie wie jak to jest z tym prawdziwym
i subiektywnym żwiatem wszyscyśmy przecież nieznośnie subiektywni i to właśnie
napędza moją ciekawość ludzi.

od rzeczy :)

[blue_a]

Przez chwilę zwrócę uwagę na formę, a nie na treść. Pisanie całych zdań małymi
literkami. Mam tak, gdy spada mi nastrój. I w ogóle mam ochotę na wątek pt. co
robić, gdy spada. Podrzucić do góry :)

[deepinside]

A ja tak mam bo jestem leniem. Ale postaram się poprawić. Jak mi spada to
zostawiam tam gdzie jest, bo skubany jest taki wredny, że jak próbuję go
podnieść, kiedy on nie ma na to ochoty, zaraz spada jeszcze niżej niż był. Ma
chyba coś z kota. Ale jak wezmę na przetrzymanie to mu się znudzi i sam się
podniesie.

[deepinside]

Masz rację, powinienem to jaśniej napisać. Zajrzenie na forum i wpisanie tematu
było impulsem - teraz napisałbym to inaczej. Pozatym przyznaję, że nie miałem
odwagi napisać wprost czego szukam. To by było jakieś takie ... zdrowe -
normalne. Nie zawsze też do końca wiem czego chcę. Niestety, jestem w końcu
wariatem. To że teraz nie potrzebuję "przyjacielskiej" rozmowy nie oznacza, że
nie będę jej potrzebował jutro czy za tydzień. Nie zamierzam znikać z tego
forum i mam nadzieję, że moje domysły co do spotykających się tu ludzi się
potwierdzą. W każdym razie wiedz, że jestem Ci wdzięczny za szybki odzew i
ofiarowaną pomoc. Liczę na to, że gdybym kiedyś byl w potrzebie - nadal tu
będziesz. Ja teraz czuję się lepiej, więc jeżeli czyta to ktoś potrzebujący
rozmowy, pocieszenia lub choćby zrozumienia - niech pisze. Spróbuję pomóc.

[lilith76]

pamiętam, że w "dołkach" zazwyczaj trudno wyartykułować, co się czuje -
zazwyczaj człowiek zwija się do środka i zastyga na długi okres czasu; dopóki
jest się radosną, roześmianą dziewczynką wszystko jest ok; gdy przychodzą
kłopoty jest się zbyt skomplikowaną zabawką; mężczyźni lubią skomplikowane
samochody, komputery, telefony, ale od kobiet wymagają prostoty; nauczyłam się,
że nawet jeśli spróbuje zbudować jakiś związek, kiedy wszystko "jest na górce",
to stracę to, gdy nadejdzie "dołek"; ważne żeby walczyć dla siebie samego;

[deepinside]

Mam nadzieję, że nie poddajesz się. Chyba i tacy popaprańcy jak my mają prawo
do miłości i zrozumienia. W każdym razie tego Ci życzę. Dzięki za odzew.

[lilith76]

wątek z poszukiwań bratniej duszy do pogadania zamienił się w rozważania, czy
osoba w depresji może stworzyć z inną osobą alternatywnie normalny świat. robi
się ciekawie. optymizm w depresji chyba pomaga, choć z pozoru te dwie rzeczy
powinny się wykluczać. może to nie optymizm, ale wiara. nie trać jej. co do
innych wypowiedzi: osoby po depresji mają niekiedy ogromny dystans i mały
kredyt zaufania dla uczuć i miłości. w przypadku depresji sama miłosć to
czasami za mało.

[deepinside]

jeżeli miłość to za mało to to nie jest miłość. owszem miłość istnieje tylko w
relacji między dwojgiem ludzi i nie ma ona wpływu na świat zewnętrzny. najwyżej
na jego postrzeganie. nie mieszajmy tych dwóch rzeczy. kochana osoba przestaje
być światem zewnętrznym, tym który trzeba podziwiać, ale jednocześnie być
gotowym na odparcie ataku. nie mogę pisać dalej, bo nie ma na górze Twojego
posta i pewnie już piszę nie na temat.

[lilith76]

ulewa pozbawiła mnie dostępu do internetu (razem z resztą firmy - nikt nie
wiedział co ze soba zrobić); po długim milczeniu - odpowiedź; wiem, że brzmi to
strasznie racjonalnie "miłość to za mało", ale miłość to tylko baza, na której
można coś budować, a nie sam budynek; nie podparta wspólnymi celami,
przeżyciami, problemami szybko rozsypuje się w proch; juz szczególnie gdy jedno
potrzebuje wyjątkowego wsparcia emocjonalnego i życiowego; tak na prawdę osób,
które przeżyły ze sobą 50 - 60 lat, zżyte jak jeden organizm jest tak niewiele
i potwornie im tego zazdroszczę; i nikt nie ma pojęcia jak oni tego dokonali i
dlaczego to im właśnie wyszło;

[deepinside]

Tak naprawdę to zależy przecież od naszej definicji miłości. Ja mam 29 lat i
tylko raz, będęc młody i uniesiony powiedziałem KOCHAM. To nie była prawda i
już wtedy to czułem. To byo złe i do dziś mnie to boli. Ale wszyscy mówili. A
nie jestem zakonnikiem i parę razy doświadczyłem bliskości TEGO uczucia. Dla
mnie miłość to jest to wszystko co tylko mżna czuć do drugiej osoby. Jest w
niej i przyjaźń i namiętność i współczucie i ciekawość, a nawet złość która
mija. Nie wymienię wszystkiego. Miłość jest jak światło słoneczne - składa się
z wszystkich barw które jednocześnie dają nową wartość.

[isibeult]

duzo ostatno mysle o zwiazkach miedzyludzkich...odkad choruje, widze jak wiele
ludzi sie ode mnie odsuwa...zawsze bylam kims, do kogo inni zwracali sie z
problemami, zawsze bylam gotowa chociazby wysluchac...teraz kiedy sama nie
radze sobie z moimi demonami, inni wydaja sie pytac "a niby dlaczego mielibysmy
brac sobie na glowe cudze problemy?"...zostaly wokol mnie moze 2, 3 osoby,
przyjaciele ktorzy nie uwazaja, ze depresja jest choroba zakazna...ostatni
mezczyzna z jakim bylam zwiazana poczatkowo wspieral mnie w decyzji o
rozpoczeciu leczenia, ale szybko stwierdzil, ze juz nie chce sie w to
bawic...oczywiscie mozna powiedziec, ze nie kochal naprawde, ze moze nie kochal
wcale...ale ja sie jednak boje, ze moze prostu nawet milosc nie wystarcza...

[deepinside]

Zauważyłem, że depresanci często za bardzo łączą jakieś swoje niepowodzenia z
chorobą. Faceci (i chyba kobiety też) naprawdę często odchodzą od swoich kobiet
z powodu "niezakręcania tpasty do zębów". Tak naprawdę chyba wielu z nich sama
w to wierzy. Twoja choroba była taką niezakręconą tubką. Depresja jest tylko
jedną z cech które opisują Cię jako człowieka. Inne cechy to np. wzrost, kolor
oczu, sposób w jaki się śmiejesz i to czy jajke na miękko jesz rano czy
wieczorem (naprawdę są dość ostre podziały). Depresja, a raczej cechy
charakteru często jej towarzyszące ma także dobre strony. I dla chorego i dla
jego najbliższych. Trzeba się nauczyć je dostrzegać. Ja je widzę - dlatego
szukam tutaj swojej drugiej połowy. A Twój mężczyzna Cię najpospoliciej nie
kochał. Niestety o miłość nie jest łatwo. Często żyjemy w mniejszych lub
większych kompromisach. Bardzo złe jest natomiast udawanie miłości - także
przed samym sobą. Pamiętaj, że takie pomyłki zdażają się wszystkim. Zdrowym
też. Niestety problem jest stary i wieczny jak świat (swoją drogą to ciekawe
jak to jest u jakichś zielonych galaretek w sąsiedniej galaktyce, jeżeli są
wielopłciowe).

[lilith76]

deepinside napisał:

> Zauważyłem, że depresanci często za bardzo łączą jakieś swoje niepowodzenia z
> chorobą.

o tak! i czasami warunkują powodzenie w walce z nastrojem, depresją: "gdyby
mnie ktoś kochał wszystko był by ok a ja zdrowa/y"; a to nie tak; potem
wystarczy mały problem, kłótnia, zakręt w związku i wszystko może wrócić a
człowiek czuje się usprawiedliwiony; w moim życiu najpiękniejsze wydarzyło się
wtedy, gdy sama powoli, mozolnie poskładałam swój świat - dla siebie; co nie
znaczy, że nie boję się, że wraca;

[deepinside]

Pisałem tu gdzieś kiedyś, o drodze przez życie obok siebie, a nie za plecami.
Nie powinno się budować związku na zasadzie opierania się na kimś. To tak jak
kiedy dwoje ludzi idzie obok siebie. Kiedy teren jest trudny (a i czasem na
prostej drodze) któreś z nich może stracić równowagę. Wtedy ma tądrugą osobę,
która podtrzyma i nie pozwoli się wywalić. Ale jeśli nawet to się zdarzy - to
poda rękę i pomoże wstać. W razie czego poczeka, aż będziemy do wstania gotowi.
Ale jeżeli ktoś mający problemy z równowagą uczepi się pleców jakiegoś
sprintera, to ten prędzej czy później zauważy, że bez takiego plecaka biegnie
szybciej. A plecak - porzucony zostanie sam. A siedząc, nie da rady się do
nikogo zbliżyć - nawet do innego wywalonego. Dlatego trzeba najpierw samemu
nauczyć się utrzymywać jakotaką równowagę. Niestety. To trudne, ale
nieuniknione. Ale jestem patetyczny, ażmnie zemdliło.

[wlodek101]

To mnie poruszło. Pięknie zauważyłeś, że w życiu dwoje musi się wspierać a nie
jedno na drugim opierać. Ja jestem żonaty od lat i różnie było. Wydawało mi się
ze to na mnie "lezy" cały dom i mnie przytłacza razem z jego tubylcami. To mnie
też dowartościowywało jako samca. I przyszedł taki dzień gdy wszystko się
wywróciło. Myślałem że oszaleję. Świat w czarnych kolorach bez perspektywy. No
i w konsekwencji unicestwienie domu wraz z jego tubylcami. I stała się rzecz
niesamowita. Moja żonka, wcześniej myszka, stojąca "z boku" wzięła wszystko na
siebie. Najpierw byłem o to zły. Co ona? Chce mnie jeszcze poniżyć! Ale
stopniowo uwirzyłem w jej doskonałość. Jej serce, jej prawdziwe partnerstwo.
Minęły 2 lata od tamtej "chwili", wracam do normalności, staję się znowu
wewnętrznie silniejszy. Ale gdyby nie ONA nie pisałbym o tym dzisiaj... Życzę
ci takiej "połowy"!

Do Włodka i Eremki

[deepinside]

Dzięki za odzew. Więcej napiszę jutro (albo i później) bo mnie praca dopadła.
Ale napiszę napewno - zaglądajcie tu czasem proszę.

SPÓŹNIONA reakcja

[deepinside]

Dzięki Włodku za pozytywna myśli. A widzicie wszyscy. Są tacy ludzie i takie
związki. Ja też w to wierzę. Najcenniejsi w moim marnym życiu są ludzie.
Naprawdę udało mi się spotkać na swojej drodze wspaniałych przyjaciół.
Pieniądze, zdrowie i kariera przymijają, Oni będą zawsze (nawet jak ich nie
będzie). Cały problem polega nawet nie na tym, że trudno znaleźć wartościowych
ludzi. Ni ma wartościowych i niewartościowych. Są tylko różni ludzie. Wartość
człowieka jest w 100% subiektywna. Moi przyjaciele sądla mnie bardzo cenni, ale
osobiście znam conajmniej jednąosobę, która 2 z nich ma za nic. I tak to już z
ludźmi jest. Dlatego trzeba szukać - przyjaciół, kumpli i "drugiej połowy".
Szukać i nie słuchaćtych, co mówią że miłość i przyjaźń nie jest dla nas. Życzę
wszystkim tak udanych poszukiwań, jakie opisał Włodek, a jemu, żeby tak było do
końca świata.

[eremka]

Swojej polowki trzeba szukac, gdzie sie tylko da ;-) mozna i tutaj, ale jako
soba doswiadczona przez tytulowa chorobe musze uczciwie stwierdzic, ze milosc
to za malo na te chorobe. Moj maz niby mnie kocha, ale czesto kiedy potrzebuje
od niego wsparcia, on mi go nie moze/nie chce udzielic.
Ja tez bylam osoba, ktora dzwigala swoje ciezary i obowiazki bez skargi i z
usmiechem, innym staralam sie pomoc slowem, czynem jak sie dalo. Teraz czasami
wyciagam reke po pomoc i ...roznie bywa. Smutne.
Depresja wytraca cie zbiegu, z marszu, z rytmu codziennosci. Swiat biegnie, a
ty widzisz, ze sie zatrzymales i nikt nie chce zwolnic, zeby na ciebie
poczekac... To ty musisz sie sprezac, zeby dogonic co czy kogos. Wiem, ze juz
nie bede taka jak dawniej... licze na to, ze wyzdrowieje, ale chyba nie mozna
wrocic do poprzedniego stanu swiadomosci.
Wlodkowi gratuluje zony,
pozdrawiam wszystkich

[deepinside]

Właśnie dlatego może warto poszukać kogoś podobnego do siebie. Przecież jażeli
w wielkim maratonie będziemy biegli koło jakiegoś wyczynowca to jedno z nas
(lub oboje będzie) cierpieć. Dlaczego zawsze stawia się za wzór tych pędzących
przez życie jak na wyścigach. Niech oni sobie pędzą. Nie wszyscy jesteśmy
Benami Dzonsomnami im prędzej przestaniemy gonić takich jak on, tym prędzej
zauważymy obok nas ludzi biegnących w zbliżonym do naszego tempie. Jeżeli i oni
zamiast wgapiać się liderów przed nimi rozejrzą się wokół, to może przestaniemy
myśleć, że jesteśmy sami na tym końcu. A i na obejrzenie pięknego krajobrazu
nam czasu wystarczy. A że Ci szybcy dobiegną dalej? I co z tego. Jak twierdzą
chyba Chińczycy, jeżeli ktoś skupi się na celu, a nie na drodze, nigdy nie
będzie szczęśliwy. Bo za każdym celem jest następny, jeszcze nie osiągnię.
Piszesz Eremko że nie jesteś zbyt szczęśliwa, bo czujesz że ktoś na Ciebie nie
czeka. A może wasze tempa różnią się zbyt bardzo... Niestety, tak jak
zwolnienie własnego tempa jest możliwe, choć chyba tylko na "czas określony",
to przyspieszenie, będzie tylko zrywem po którym będziemy musieli przysiąść,
lub zatrzymać się by nie upaść. Życzę Wam, aby udało się uporządkować Wasze
światy.

AAAAAAAAAAA!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!.

[blue_a]

Nie powiem, dlaczego :)

[lilith76]

no i czego tak krzyczy? wątek chciało się podciągnąć? niegłupi pomysł.

Nie przejmuj się mną :)

[blue_a]

Taka spontanicznie wyrażona radość :) Podciągnąć wątek? Nie :) Wtedy byłoby
bardziej treściwie. I poza tym dziś ukazuje się moje ulubione pismo :) I aj je
sobie kupię :) Nie przejmuj się, Lilith, w końcu to forum dla "wariatów" :)
Uwielbiam się cieszyć :) Blue_a - Wariatka

BEEEEEEEEE!!!!!!

[deepinside]

Nie mogłem się powstrzymać. Blue_a nie chciałem Cię urazić, też jestem wariatem
i też lubię się cieszyć (znowu piszę z doskoku)

Psychiatra poszukiwany!!!!

[blue_a]

:)

[deepinside]

Hej A może my wszyscy stuknięci zrobimy jakąś rewolucję i zapanujemy nad
światem. W końcu jest wśród nas paru Napoleonów, Kościuszków, a niektórzy
podobno nawet mają w oczach lasery. Niech ten obrzydliwie racjonalny świat
będzie choć przez trochę nasz. Niewiele pewnie byśmy byli gorsi od tych co
teraz rządzą naszą starą kulą.

[lilith76]

:))) :))) :))) :))) :))) :))) :))) :))) :))) :))) :))) :))) :))) :))) :))) :)))
:))) :))) :))) :))) :))) :))) :))) :))) :))) :))) :))) :))) :))) :))) :))) :)))
:))) :))) :)))

[aenne]

deepinside napisał:

> Wiem, wiem. To nie forum towarzyskie. Ale przecież tak też możemy sobie
> pomóc. Chory jestem chyba od zawsze. Teraz jest ze mną nieco lepiej (dlatego
> jestem w stanie pisać). Mam 29 lat i bardzo potrzebuję bliskiej osoby i to
> takiej która zna ból depresji. Wiecie przecież jak trudno wytłumaczyć osobie
> zdrowej nasze myśli i uczucia. Odezwijcie się. Nie liczę na to, że znajdę tu
> swoją drugą połowę (chociaż kto wie?) ale mam nadzieję że znajdę kogoś, z kim
> będę mógł podzielić się czasem moimi złymi i dobrymi myślami. Wysłucham i
> zoztanę wysłuchany. Czy chcę za dużo? Może - ale nie straciłem jeszcze
> nadzieji. Andrzej.
czesc bratnia duszo. Mam 29 lat, jestem z Warszawy i znam bol depresji jak
jasna cholera. Poza tym jestem kompulsywna czynnosciowa, uprzedzam uczciwie.
Pozdrawiam. E-mail: [e-mail]

coś masz z adresem

[deepinside]

Dzięki za odzew. Wysłałem Ci wiadomość na konto gazety bo na to podane przez
Ciebie nie chciało się wysłać. Jeżeli wiadomość do Ciebie dotrze to daj proszę
znać.

[aenne]

ha to znowu ja. tez bym sie chciala poznac osobiscie, ale caly sierpien siedze
w miescie kwitnacej pyry, bo mam tu warsztaty choreologiczne, a wlasciwie
kinetograficzne - tak jak sie muzyke zapisuje nutami, to ruch i taniec takimi
znaczkami. mam to do piatego wrzesnia, a mieszkam w hotelu robotniczym w tzw.
zlej dzielnicy ha ha, ale mnie przynajmniej nikt nie kontroluje, ile mam sie
kapac i myc bo to tez mam nerwicowe.tak czy owak jestem w stolicy dopiero od
piatego wrzesnia, chyba ze bedziesz w sierpniu w pyrlandii.a z adresem to nie
wiem co jest bo z innego forum terapeuta mi odpisal opisujac, co mi jest. uczy
ksiedza pacierza biedaczek. chyba chodzi o to zeby pozostawac w ramach stron
gazety. gazeta tego pilnuje. pozdrawiam

[deepinside]

A zatem ze spotkaniem poczekam aż wrócisz. A narazie pisz proszę na mail
[e-mail], lub na forum i baw się dobrze.

[dotka5]

tak sie sklada ze tez szukam takiej bratniej duszy jesli to nie przeszkoda to
wolalabym bardziej prywatnie na gg albo meil jesli oczywiscie nie masz nic
przeciwko. Napisz mi tu jak mozesz czy bys chcial
pozdrowki

MÓJ MAIL TO [e-mail]

[deepinside]

Nie wiem po co ten NOSPAM. Pewnie większość z Was o tym wie, ale niektórzy się
nabierają. Gdybyście chcieli napisać bezpośredno do mnie piszcie więc na ten
adres. Andrzej.

[aenne]

wiesz co moze wroce na weekend wyspac sie i w ogole schowac w domku w razie
czego napisze w piatek wieczorem jeszcze pomysle
pozdrawiam

[aenne]

aha a tak w ogole to przepraszam ze sie nie przedstawilam anna jestem

[aenne]

ha ha jakbys mial kompulsywnosc czynnosciowa, tobys raczej wiedzial. czynnosci
przymusowe, i do tego wykonywane w okreslonych "warunkach", ktore ci ustala
twoj kompulsywny demon. legendarne i najbardziej kojarzone z ta choroba mycie
rak, ale nie tylko, skad, to by bylo za fajnie. jak bylam mala, to mialam k.
myslowa - mysli natretne, ktorych nie mozesz sie pozbyc, przychodza co pare
minut przez cale miesiace. przewaznie po dwoch miesiacach wyznawalam je mamie,
ale czasem nie moglam, np. jak mi sie zdawalo, ze wezme najwiekszy noz i ja
zabije - a to polega na tym, ze wydaje ci sie, ze naprawde to zrobisz! na ogol
dotycza erotyki, bolu, okrucienstwa, bluznierstwa. "bluznilam" tez, a jakze.
jak mialam czternascie lat, to wpadl mi w rece artykul z "wiedzy i zycia" o tej
chorobie. dotychczas uwazalam, ze jestem po prostu podla i nikt z moich
znajomych nie podalby mi reki, gdyby o tym wiedzial. ten kierat i niewolnictwo,
o rany, w jakie cie wpedza kompulsywnosc! gdybym mogla wybierac, wolalabym
bulimie. moje natrectwa umozliwiaja mi zasniecie. po wnikliwej samoobserwacji
doszlam do wniosku, ze to u mnie forma depresji. m o j a L e t a p l y n i
e z k r a n u. poezja kompulsywna nowa forma literacka (przy "a" w trzech
ostatnich slowach dopisz ogonki).
dawaj zdjecie, dawaj!!!