charakteropatia

[bezradna]

Czy ktoś z Was miał coś wspólnego z taką chorobą? Jak to leczyć? Jak z tym
żyć?

[looserka]

Czy to u Ciebie stwierdzono charakteropatię, czy u kogoś z Twojego otoczenia,
na jakim tle, jakie są objawy. Napisz więcej.
Pozdr.

[bezradna]

U mojego faceta. Jesteśmy razem parę lat, do wiosny było raczej OK. Od kwietnia
częściej i więcej pije, potem strach się odezwać a nie daj Boże pouczać. Wtedy
staje się agresywny - nie tylko w słowach (wyzwiska) ale i w czynach (kopniaki,
szarpanie). Mówi zmienionym głosem, robi jakieś straszliwe miny. Nie interesuje
go już praca - ma swoją firmę więc do niej po prostu czasem nie idzie, nie
interesuje go seks, albo pije, albo śpi, albo czyta gazetę. Gdy chcę z nim
porozmawiać - szczególnie o nim, tzn. co się z nim dzieje, czy ma jakieś
problemy - nie chce rozmawiać. Stara się umniejszyć moją osobę - nie ważne co w
życiu osiągnę, bardzo często przed znajomymi wyciąga jakieś wstydliwe sprawy z
mojego życia. Teraz nie ma już chyba żadnych zainteresowań. Nie wiem czy mu na
mnie zależy - nie mówi tego. Potrafi zdenerwować się przelaną wodą z kwiatka,
mokrym zmywakiem w umywalce, popalcowanym monitorem komputera. Zamknął się w
swoim świecie jak autystyczne dziecko, czuję się w jego życiu niepotrzebna bo
nigdy nie jest ze mnie zadowolony - i tak to on wszystko robi lepiej i tak on
jest mądrzejszy. Nie mówi przepraszam, proszę, dziękuję - nie chodzi mi już o
same słowa, tylko żeby umiał to okazać gestem. Po kolei odwracają się od niego
znajomi - nasi najbliżsi znajomi czasem próbują mu powiedzieć że mnie krzywdzi,
że jestem smutna, że mnie poniża - takich ludzi nie chce już więcej widzieć
(m.in. moich rodziców i rodzeństwa). Nie lubi i nie toleruje nikogo w swojej
rodzinie. Ostatnio coraz częściej chce być sam - mówi że nikogo nie potrzebuje,
ani mnie, ani rodziny czy przyjaciół. Nic go nie cieszy - ani zdrowie, ani
własna firma, ani nawet wspólnie kupione mieszkanie. Nie toleruje żadnej
krytyki, o każdą rzecz - nawet drobnostkę można go wręcz błagać na kolanach,
ale jak się zatnie to koniec - nie ugnie się. Po kłótni potrafi ciągnąć "ciche
dni" w nieskończoność - to ja muszę przyjść i się pokajać (bez względu na
rozmiar win). Jest skierowany tylko na siebie (cytat: "kto jest w końcu
najważniejszy". Kłamie, wyśmiewa, krytykuje, dostaje furii.

[looserka]

Przykro mi,ale jedyne co mogę Ci poradzić zpuełnie szczerze - zostaw go.
Oczywiście zaraz odpowiesz- "łatwo tak mówić,ale..." Wiem i rozumiem. Ale
szanse na to, aby on się zmienił, są mniej więcej jak 1:100, albo jeszcze
mniejsze. Oczywiście, można też powiedzieć - porozmawiaj z nim i przekonaj, aby
zasięgnął porady psychologa. Bardzo ładnie, tylko wnioskując z pobieżnej
charakterystyki tego człowieka, jaką przedatwiłaś, taka rozmowa raczej nie ma
sensu, a może się dla Ciebie skończyć kolejnymi "karami" w rodzaju poniżania
czy wręcz agresji fizycznej. Więc to raczej Ty udaj się do dobrego psychologa i
szczerze wywal wszystko z siebie. To Tobie również, a może przede
wszystkim ,potrzebna jest pomoc. Poza tym polecam gorąco książkę dr Susan
Forward "Dlaczego on nie kocha, a ona za nim szaleje" ( trochę głupie
tłumaczenie, w oryginale brzmi "Men who hate women and the women who love
them"). Znajdziesz tam zapewne bardzo dużo znajomych Ci sytuacji. Jeśli już ją
czyatłaś, to wróć do niej, jeśli nie - to lektura obowiązkowa!
Nie umiem powiedzieć, czy człowiek, z którym jesteś to charakteriopata czy
psychopata, ale jestem pewna - nie Ty masz go leczyć i nie Ty jesteś w stanie
mu pomóc. Pomóc możesz jedynie sobie.
Jeśli odczuwasz potrzebę, to pisz nadal, możesz też na mój adres z gazety.
Długa i ciężka droga przed Tobą, ale trzymam kciuki.
Pozdrawiam
loo

[bezradna]

Najgorsze, że kiedyś taki nie był. Nie wiem czy alkohol i stresy ma wpływ na
jego zachowanie. Nie wiem czy to dziedziczne. Nie wiem czy może być jeszcze
gorzej. Odejście po tylu latach jest trudne - kiedyś było dobrze, jest wiele
wspomnień, wspólnych dobrych i złych chwil. Ale czuję że masz rację - szans na
zmianę sytuacji nawet ja sama nie widzę. Szanse na podjęcie leczenia oceniam
jako zerowe. Dzięki za to co napisałaś, dzięki za to że poleciłaś mi lekturę -
dziś wyjeżdżam na delegację do wielkiego miasta więc zdążę wstąpić do
księgarni. Pozdrawiam Cię serdecznie i życzę dużo szczęścia. Fantastyczny z
Ciebie człowiek.

[looserka]

Mam nadzieję, że uda Ci się zdobyć książkę, jesli nie znajdziesz jej nigdzie,
to na pewno jest do dostania w internetowych księgarniach wysyłkowych - m.in.
w :
www.merlin.com.pl oraz wysylkowa.com
Życzę powodzenia. ja też wyjeżdżam w sobotę, będę dostępna po 20 sierpnia,
jeśli będziesz miała ew. jakieś pytania.
Pozdrawiam
loo

[bezradna]

Kupiłam tę książkę. Już kawałakami zaczęłam poczytywać. Życzę sobie żeby moje
życie też odmieniło się po tej książce. Kto wie, kto wie...
Pozdrawiam ;-)

[looserka]

Życzę owocnej lektury (i wytrwałości - czasami może boleć)! Nie przypuszczam,że
samo przeczytanie tej książki odmieni Twoje życie, ale może być początkiem
zmian. Powodzenia.
Pozdr.