Jak dobrze jest być samotną matką

[Gość: guest]

Dziewczyny, tak trzymać! Odzywa się samotna matka dwojga dzieciaków, trochę już właściwie za starych, żeby zaglądać do e-dziecka. W sprawie samotnego chowania dzieci mam jednak zawsze coś do powiedzenia. Nie polecam pochopnego rozstawania się - dla faceta okres kiedy dziecko jest maleńkie, albo dopiero co ma przyjść na swiat jest ciężki, bo on nie ma hormonów budujących instynkt macierzyński, a dyskomfort (prócz rzecz jasna, nie żartuję, szczęścia) jest oczywisty. Z drugiej strony jednak popatrzcie na mnie - ja rozstałam się z mężem dopiero po... 10 latach małżeństwa. Nie pracowałam, niczego innego nie pragnąc jak być najlepszą na świecie matką i żoną. Czułam się odpowiedzialna za wszystkie konflikty w domu, bo przecież on stale mówił że mnie kocha, no i nie bylo problemu alkoholu. No i pojawiło się drugie dziecko. Wierzyłam święcie, że dorośli ludzie mają obowiązek dogadać się z sobą i jest to możliwe jeżeli się kochają no i nie ma jakiś rujnujących nałogów. Nie miałam racji, straciłam wiele lat. Był problem charakteropatii jak się później okazało. Do dziś uważam, ze lepiej późno niż wcale i jestem z siebie dumna. Nie zwariowałam, nie popełniłam samobójstwa, znalazłam świetną pracę, skończyłam drugie studia, dzieci mnie szanują (Jojo, trafiłaś w dziesiątkę). Alimentów nie mam do dziś dnia, bo przecież biedaczysko ma stale kłopoty ze znalezieniem pracy gdziekolwiek by nie był na kuli ziemskiej. Nie mam tez faceta na stałe, jakoś zabrakło dla niego czasu i miejsca... Może na emeryturze... Pomimo to warto było. A dzieci? czy muszą mieć ojca? Najlepiej jak mają, ale tak naprawdę potrzebują męskiego wzorca osobowego. To może być dziadek, przyszywany wujek, ojciec kolegi, sąsiad, pan od informatyki czy w-f, może po prostu wasz brat. Jeżeli ktoś taki jest, to naprawdę odejście ojca to żadna wielka i rujnująca strata w procesie wychowawczym. Trzymajcie się dziewczyny, jesteście dzielne i mądre. Nie dajcie sobie robić krzywdy.