pytanie do pani Iwony

[aenne]

a jak jednak bede brac te leki do konca zycia, to co??? ja znam siebie i
powody swojej depresji, wiec prosze uprzejmie te mozliwosc z a l o z y c ,
pomyslec i wtedy m odpowiedziec, a nie przekonywac mnie w kolko, ze kiedys
odstawie. jak odstawie to nie ma problemu. a jak nie, to jest. i prosze go
rozwiazac. od czego pani jest lekarzem? to bardzo wysoko kwalifikowany zawod.
plesc ze odstawie leki potrafia rowniez ludzie nie majacy pojecia o niczym.
od pani oczekuje czegos innego.
ha ha

do aenne

[blue_a]

Aenne, spokój. Bo założymy Ci kaganiec (nie obrażaj się :)

Przegięłaś. Albo się wygłupiasz albo tłumaczę to chorobą...

I jakoś mi głupio, bo Pani Iwona jest wobec nas wszystkich bardzo fair...

Przeczytaj posty poprzednich specjalistów. I porównaj.

I pomyśl, że ona (p. lek) ma opory przed pisaniem/radzeniem tutaj. I robi to
bardziej lub mniej, ale ŚWIETNIE.

I nie wystawiaj jej na tzw. próbę. Proszę.

Zapytam: skąd pewność, że leki masz brać do końca życia?

Pozdrawiam.

[aenne]

spokoj moze byc, choc niechetnie. a oto odpowiedz: przez cale zycie czegos mi
brakowalo, cos bylo nie tak. nie mam na mysli kompulsji, ale wrazenie, ze mi
czegos brakuje w zyciu. majac 21 lat dowiedzialam sie, co to jest. bylo juz za
pozno. wiedzialam, ze nigdy tego robic nie bede, bo jestem za stara - a
probowalam, wierzaj mi, zjezdzilam pol Polski: Gliwice, Krakow, Poznan i
cholera wie nie co. poniewaz cierpialam przez te swiadomosc strasznie,
postanowilam odpoczac. nie uczylam sie, nie pracowalam, a do tego jeszcze
mieszkalam sama. to wtedy sie zaczelo. a dlaczego ci glupio? to nie ty to
napisalas. i tak jest do dzisiaj. w ciagu szesciu lat udalo mi sie tylko raz
zasnac bez natrectw. poza tym mam bardzo zle doswiadczenia z psychiatrami
(psychologami zreszta tez) ijestem swiadoma roznic miedzy psychiatria polska a
zachodnia. powiedz mi, ale to jest pytanie serio, bo nie wiem: czy ten osrodek,
ktorego nazwa pojawia sie na forum, istnieje w realu, czy tez tylko tutaj a w
realu oni pracuja w innych instytucjach? moja kompulsywna depresja jest
wynikiem poczucia cholernej przegranej zyciowej, ze to co najistotniejsze w
moim zyciu sie skonczylo - a nie bylo to prawdziwe szczescie, tylko czekanie
calymi latami, ze jednak pewnego dnia bedzie dobrze. teraz nie mam juz nawet
nadziei. nie wspominajac o 14-letniej nieodwzajemnionej milosci, ktora
wprawdzie niedawno szczesliwie sie skonczyla, ale napietnowala mnie na reszte
zycia. nie chce nikogo innego, chyba ze on by umarl - moze wtedy poczulabym sie
wolna i gotowa do zwiazku. a moze nie. stracilam wszystko, co kochalam, na
dodatek nie dostawszy tego naprawde. to tak jakbys lizala cukierek przez
szybke, a potem i tego cukierka by nie bylo. wrocilam do matki. najlepiej czuje
sie siedzac z nia w domu. mentalnie wrocilam, nie tylko fizycznie. probowalam
wielu rzeczy, dolozylam wielu staran, to nie jest tak, ze siedze z
zalozonymirekami i narzekam. moge sie posrednio zajmowac ta dziedzina, ale
kompulsje pozostaja, nie mam tylko dodatkowej depresji. ludzie uciekaja, kiedy
im to opowiadam, a psychiatrzy mnie splawiaja i rzucaja we mnie sloganami.
dlatego uprzedzilam sie z gory. to wszystko. pozdrawiam mimo wszystko

[aenne]

ahajeszcze dawno bylabym sie zabila gdyby nie primo matka by wtedy wyskoczyla
oknem czego jestem prawie pewna secundo boje sie wiecznego potepienia bo jestem
na swoj sposob wierzaca kiedys wzielam piec czegos naraz i mam probe samobojcza
w papierach ha ha pozdrawiam jeszcze z tego swiata. jezeli to nie wscibskie
pytanie - skad jestes? moze pogadasz w realu? bo na watku "real warszawski" cie
nie ma
pozdrowienia

[aenne]

no dobra przepraszam pania Iwone mam zle doswiadczenia z psychiatrami i
odebralam jej wypowiedz bardzo emocjonalnie tzn. ze mnie zbywa. ale gdybym
jednak wciaz brala leki? moja depresja ma wyrazne powody nie wylazla skadinad
(bez obrazy, ja mam taki sposob wyrazania sie)
pozdrawiam

Cześć, Aenne

[blue_a]

Jestem z realu warszawskiego, ale mam jakieś opory przed ujawnieniem się.
Wiesz - cała tajemnica wtedy znika, uśmiechy.

Ciebie wyobraziłam sobie jako kobietę, która nagle odkryła, że jej
przeznaczeniem jest taniec. Te warsztaty choreocośtam - SUPER!!! Zaciekawiło
mnie to. Nie jestem naiwną idealistką (choć nie wykluczam) i cholera ja tu
widzę raczej początek życia a nie koniec. Serio. Tylu ludzi błąka się po
świecie bez żadnej pasji - Ty ją masz.

To lizanie cukierków. Mnie tłumaczyli, że jest dużo cukierków, ja im z uporem
maniaka, że tylko jeden. Teraz myślę, że dużo, ale oprócz cukierków są jeszcze
ciasteczka, inne ciasteczka, ja, moje życie.

Błędne jest założenie, że szczęście da tylko jeden człowiek. Ale do tego
musisz dotrzeć sama. Rozumowo się nie da. Wciąż uśmiechy.

Diabli wiedzą, czy ten ośrodek to tylko wirtual i szczerze mówiąc, nie
obchodzi mnie to tak bardzo. Może być sobie i wirtualny. Pani Iwona jest raczej
człowiekiem z krwi i kości. Swoje pisanie firmuje własnym nazwiskiem, a to
zobowiązuje.

O poczuciu braku. Tak czuje chyba większość z myślących ludzi. Może to
początek wyjścia, aby coś sensownego ze swoim życiem zrobić. Sławetna
(uśmiechy) Alicja Resich - Modlińska powiedziała kiedyś coś, co zapamiętałam:
Nieważne, co się robi, ważne, co się wtedy czuje. Stąd moje zdanie choćby o
szczęśliwym zamiataczu ulic. Aha, znam terapeutę, który powiedział mi: Kocham
swoją pracę. Może uderzysz do niego?

Drobna rada: nie opowiadaj ludziom o swoich demonach. Albo inaczej: opowiadaj
starannie wybranym. Reszta ucieknie.

Gorące pozdrowienia dla Normalnych. Spędzajcie swoje wakacje w modnych
kurortach. Nie czytajcie nic. W weekend tylko i obowiązkowo do supermarketu.
Potem odpoczynek pod plastikową palmą obok fontanny. Wyglądajcie tak, jak cała
ulica. Konsumujcie. Tu wątek mi się chwilowo urwał :) Nienormalna Blue_a