Dodaj do ulubionych

bycie dyżurną

18.04.08, 12:07
Nienawidzę być dyżurną. Unikam ścierania tablicy, nie mówiąc juz o
moczeniu gąbek. Jeżeli już to gąbki moczę odrazu jak wejdę do klasy,
póki jeszcze jest zamieszanie, a tablicę najczęściej ścieram po
dzwonku. Dobrze, że u nas dyżurnych jest zawsze po trzech.
Nieciekawie jest też wtedy jak trzeba porozkładać krzesła.
Obserwuj wątek
    • ciemno-wlosa Re: bycie dyżurną 18.04.08, 18:02
      Natalia, ile masz lat?? Z Twoich postow wnioskuje, ze jestes dosc mloda osoba,
      wiec nie jestes jeszcze "zatwardzialym fobikiem":)Powinnas isc na terapie,
      dlatego sprobuj porozmawiac z kims z rodzicow, napewno beda w stanie Ci
      pomoc...Lepiej zaczac dzialac teraz, bo pozniej ten problem tylko sie poglebi i
      badzie narastał...
      • nataliaoreiro Re: bycie dyżurną 21.04.08, 15:00
        Wiesz, tylko ja się boję, że moi rodzice mnie nie zaakceptują.
        Bo nie zaakceptują mnie. Oni widzą, że coś jest ze mną nie tak, ale
        zamiast sprobować mi pomóc to wyzywają mnie od dziwolągów. Czasami
        mam nawet awantury o to, że nie chcę nigdzie wyjść z domu. Moja
        rodzina naśmiewa się ze mnie, że jestem odludkiem. Szczególnie tata.
        Mój ojciec jest wobec mnie bardzo krytyczny. Dla niego co bym nie
        zrobiła to jestem skończoną debilką.
    • nataliaoreiro Re: bycie dyżurną 21.04.08, 15:05
      Wiesz. Tylko ja się boję, że moi rodzice mnie nie zaakceptują.
      Bo nie zaakceptują mnie. Oni zawsze marzyli, że ja to będę miała w
      życiu lżej i że będę szczęśliwa. Właściwie to zauważyli, że coś jest
      ze mną nie halo, ale zamiast próbować mi pomóc to wyzywają mnie od
      dziwolągów i odludków. Szczególnie tata. Mój ojciec jest wobec mnie
      bardzo krytyczny. Dla niego co bym nie zrobiła to jestem skończoną
      debilką.
      • q3e Re: bycie dyżurną 22.04.08, 21:25
        ratuj sie poki mozesz jesli stary jest az tak glupi i nie rozumie uderzaj do
        psychooga szkolnego poki nie jest za pozno bo to wlasnie zaczyna sie od tak
        blachych spraw... im wczesniej zaczniesz jakies proby walki z tym tym mniej
        porazek pozniej..
        • nienill Re: bycie dyżurną 22.04.08, 21:47
          napisac tylko to, ze w stosunku do mnie stosowane byly bardzo
          podobne "metody wychowawcze"

          teraz nienawidze za to mojej matki



          znajdz sobie natalka jakas terapie.
          jak bedziesz miala szczescie to i tak tam wyladujesz, tylko ze za
          jakies X lat
          jak bog cie opusci, to wyladuja tam dopiero twoje dzieci
          • nienill Re: bycie dyżurną 22.04.08, 21:50
            *moge napisac
            • vanilla.net Re: bycie dyżurną 22.04.08, 22:11
              Widzisz Natalia, tak sie wlasnie tworzy chora sytuacja. Ty pewnie
              masz poczucie winy i niska samoocene bo nie spelniasz jakis
              oczekiwan swoich rodzicow. A nie spelniasz ich bo masz fobie
              spoleczna czy cos tam innego, ktora na przyklad moze byc efektem
              sytuacji jaka masz w domu. Bledne kolo. Wiekszosc z osob tu
              piszacych na forum ma, lub miala jakies nieciekawe relacje w
              rodzinie. Nic sie nie dzieje bez przyczyny...Rozejrzyj sie za jakas
              terapia, koniecznie!
    • fobikspoleczny Re: bycie dyżurną 22.04.08, 23:01
      Tak się zastanawiałem nad...dopasowaniem świata do potrzeb
      niepełnosprawnych. Robi się podjazdy do szkół, urzędów;
      niskopodłogowe autobusy; wanny ze specjalnymi uchwytami; a
      niepełnosprawne dzieci w szkołach nie muszą się podnosić z wózka i
      odpowiadać na stojąco...

      Ostatnio słyszałem w telewizji - w jednym z programów medycznych, że
      w Polsce żyje conajmniej... 8 mln. ludzi z bardziej lub mniej
      rozwiniętymi zaburzeniami nerwicowymi ( !!! ).
      Czy ktoś o nich pamiętał, kiedy wprowadzał " prezentacje
      maturalne "; czy nauczyciele potrafią zrozumieć kogoś, kto ( "przy
      nadgorliwym aplauzie publiczności" )panicznie boi się recytować np.
      wiersz na środku klasy? Nie wspomnę już o pracy, gdzie żeby
      cokolwiek osiągnąć na wyższym szczeblu trzeba poprowadzić zebranie,
      przeprowadzić szkolenie, pojechać w delegację i przekonać "
      nieprzekonanego " klienta... i wiele, wiele innych rzeczy, które
      często dla - podobnie jak niepełnosprawnego - fobika są
      niewykonalne.
      Czy ktoś pamięta o tych 8 mln. ludzi?
      Nie. Tacy ludzie nawet nie potrafią PUBLICZNIE upomnieć się o "
      godne warunki funkcjonowania".
      Zresztą o uposledzonych fizycznie często dbają fundacje,
      organizacje, stowarzyszenia - oni są biedni i wymagają wspólczucia -
      zresztą często takie współczucie budzą ( z dobrym skutkiem ).
      Czy jakiś nerwicowiec/fobik może budzić współczucie, skoro boi się
      nawet iść zagłosować; zrobić jakiś wiec, publicznie zainteresować
      społeczeństwo swoim małym, ale jakże uciążliwym problemem?

      A pro po rodziców...
      To prawda, że czynniki srodowiskowe zwłaszcza z wczesnego
      dzieciństwa, jak i późniejszego okresu formowania " dorosłego
      charakteru " mają ogromny wpływ na powstawanie zaburzeń nerwicowych.
      Ale czy sami rodzice są wpełni świadomi wpływu swoich zachowań na
      osobowość dziecka? Moim zdaniem zdecydowana z nich większość nie.
      Uczono ich jak urodzić, jak trzymać do kąpania, kiedy zrobić
      szczepienia... i takie tam inne pierdoły, ale chociaż jakiś podstaw
      psychologii rozwojowej to raczej nikt im nie wykładał, a to chyba
      podstawa ( zwłaszcza jeśli chce się sobie wychować " zdrowe,
      uśmiechnięte, pewne siebie i zaradne życiowo dziecko ")?

      Powiem Ci Natalia, że moja mama też zupełnie nie rozumie moich
      reakcji emocjonalnych...
      Tyle razy jej mówiłem, pokazywałem w internecie informacje o
      objawach, przynosiłem zaświadczenia lekarskie, czytałem książki
      psychologiczne, pokazywałem zeszyty, specjalnie odrywałem ją od
      roboty jak leciał program tematyczny o fobii w telewizji...
      ...i do dzisiaj słyszę: " Dlaczego nie zostałeś handlowcem? Taki to
      nawet jak nie potrzeba - sam na siłę się wciska ( do sklepu ), sam
      zamawia towar, pouśmiecha się trochę, zagada... i zarobi, a się nie
      narobi".

      Tak więc myślę, że bardzo wiele w podejściu do nas zależy od wiedzy,
      ale kto ma tą wiedzę publicznie propagować - skoro my sami bardzo
      boimy się "publiczności"?

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się


Nakarm Pajacyka