co moze byc (niezbitym?) dowodem na to, ze dany...

[nienill]

...czlowiek jednak siebie kocha i szanuje?



ostatnio uslyszalam, ze jesli chodze na terapie, ktora jest dla mnie
niesamowicie g***nym procesem i przez którą generalnie czuję się
gorzej niz wcześniej, to muszę to robić z miłości do siebie.
zdziwilo mnie to stwierdzenie.
że niby co? gdzieś w środku mam caly czas jakies poklady ciepla w
stosunku do swojej osoby? że nawet jeśli czuję się w danym momencie
jak śmieć to jest to tylko ten mniejszy element układanki? że
zwyczajnie tym razem syf wyplynal na wierzch, a w srodku siedzi cos
zupelnie innego?

[ikar113]

To, że jednak jakoś tam siebie szanujesz świadczy, ze jeszcze np.
nie skoczyłeś z mostu. Więc jednak nie masz siebie głęboko w d...

[asperix]

gdybym szanowała siebie i swoje słowa
to zawisłabym na tym kablu
o którego zwojach niegdyś z lubością opowiadałam

więc separatum

[dolor]

To, że się nie skoczyło z mostu, może być jedynie zasługą strachu. A
uczestniczenie w gó..anym procesie po którym ktoś się czuje gorzej, może
świadczyć też tylko o tym, że człek się lubi tak karać.
Chciałbym się szanować, tylko mi argumentów brakuje.

[nienill]

dolor napisał:

> To, że się nie skoczyło z mostu, może być jedynie zasługą strachu.
A
> uczestniczenie w gó..anym procesie po którym ktoś się czuje
gorzej, może
> świadczyć też tylko o tym, że człek się lubi tak karać.
dlatego bylam zaskoczona tak jednoznacznąi zdecydowaną diagnozą

[lucyna_n]

osoba która ją wypowiedziala mogła mieć w charakterze coś z bertrandy , która
bez zmrużenia oka wydalaby nawet najidiotyczniejszą diagnozę tonem kategorycznym
i pewnym.
Jednakowoż, no nie wiem, mnie jakoś nie przekonują takie teorie psychologiczne ,
jakoś nie umiem się w takich sprzecznościach odnaleźć. Ja lubię jak jest
logicznie, a nie tak zawikłanie i tajemniczo i niewieadomoocochodzi.

[nienill]

lucyna_n napisała:

> osoba która ją wypowiedziala mogła mieć w charakterze coś z
bertrandy ,
zdecydowanie ma
ale to cos ma wiele osob


która
> bez zmrużenia oka wydalaby nawet najidiotyczniejszą diagnozę tonem
kategoryczny
> m
> i pewnym.
ta diagnoza jest idiotyczna? czy mze tylko uproszczona do bolu?


> Jednakowoż, no nie wiem, mnie jakoś nie przekonują takie teorie
psychologiczne
> ,
> jakoś nie umiem się w takich sprzecznościach odnaleźć.
o co ci konkretnie chodzi?

[lucyna_n]

nie, ja nie wiem jaka jest ta diagnoza, ale jakby nawet była, to są osoby ktore
ja mogłyby ją wygłosić z takim przekonaniem że uwierzysz, nawet jeżeli to
nieprawda jest.
ja nie rozumiem tego stwierdzenia, nie wiem co autor mial tak konkretnie na myśli.

[nienill]

lucyna_n napisała:

uwierzysz, nawet jeżeli to
> nieprawda jest.
ale jaka fajna nieprawda Lucyno :)

[lucyna_n]

to znaczy tak, ja uważam że ciepły promyczek dla samego siebei drzemie w każdym,
ale czasem na zewnątrz tak się człowiek obuduje że trudno poczuć. Jeżeli ta myśl
że masz dla siebie szacunek jest dla Ciebie kojąca, to możesz na tym coś
zbudować. Tak myślę.
prozaicznei to określając ja mam np tak, że wszystko co robię dla siebie
powoduje wyrzuty sumienia, do tego stopnia, że trzeba mnie namawiać na choćby
nowy ciuch, czy pójście do fryzjera, a o jakichś fanaberiach typu kosmetyczka,
kawiarnia, kino nie chcę nawet slyszeć. Padłabym z poczucia winy wydając na
swoje samopoczucie tyle kasy i czasu.
Nie umiem przez to odpoczywać, jeżeli biorę się za robotę to do upadu, do
całkowitego wykończenia się, Tym mechanizmem wpędzilam się ponownie w chorobę po
urodzeniu dziecka. Nie odpuścilam sobie nawet na moment aż nei padłam na twarz.
Nie dałam sobei czasu na sen, na odpoczynek, na najmniejszą nawet relaksującą
czynność czy bezczynność. Z boku patrząc zachwoywalam się wobec siebei jak
ostatni tyran i kat. Ojciec już nie stał nad głową więc ja sobie sama stanęłam
na jego miejscu, i sama sobie krzywdę zrobiłam. Tak to widzę. Teraz to widzę.

[dolor]

To też dość charakterystyczne, jednak coś w tej "Cnocie egoizmu" Ayn Rand,
jakkolwiek miejscami to mocno naciągane, jest.

[lucyna_n]

nie znam Ayn Rand

doskonale nieczytelny fragment skrótu

[dolor]

Żyjąc w szacunku dla samych siebie jesteśmy dumni z mocy myślenia i
skuteczności, osiąganych sukcesów, doktryny altruistyczne natomiast twierdzą, że
początkiem cnoty jest wyrzeczenie się dumy, pokora, poczucie bezsiły umysłu.
Dumę pojmuje się tutaj jak roszczenie do wszechwiedzy, jako pretensję do czegoś
na co się nie zasługuje, a przecież duma jest w rzeczywistości przyjemnością z
efektów ciężkiej pracy, przyjemnością ze zdobytej w pocie czoła wiedzy, na nią
trzeba zapracować. Żeby szanować samego siebie trzeba być wiernym swoim
wartościom, osądowi, moralność nie może się domagać samopoświęcenia, ofiary z
czegoś bardziej cennego na rzecz mniej cennego lub pozbawionego wartości- ofiary
ze szczęścia, nie można się poświęcać dla czegoś co jest sprzeczne z naszymi
pragnieniami, potrzebami życiowymi, czegoś co ucina nam skrzydła całkowicie
przecząc naturalnemu porządkowi rzeczywistości. Stajemy na tym gruncie wobec
dylematów- być cnotliwym czy szczęśliwym, żyć ideałami czy sukcesem, to rodzi
nieustający, rozdzierający człowieka konflikt.
Doktryny altruistyczne często pytają: „czy należy narażać swe życie, aby pomóc
tonącemu, zakochanemu, wiszącemu nad przepaścią, atakowanemu przez psy?”.
Opierając etykę na takich pytaniach odmawiamy sobie samym szacunku albowiem
pytamy nie „jak żyć?” ale „jak poświęcać życie”, odmawiamy innym szacunku
traktując ich jak żebraków stale skomlących o pomoc, przedstawimy ponurą wizję
świata pełną klęsk, prezentujemy senną moralność rozważając sytuacje, w których
możliwe że nigdy się nie znajdziemy, zapominając o kształtowaniu innych zasad
moralnych. Zatem pomoc innym jest centralną pozycją tej etyki, niszczy to
pojęcie autentycznej dobrej woli i życzliwości, zaprzecza możliwości korzystania
z istnienia innych ludzi, mówi, że cenić kogoś znaczy poświęcać siebie samego. A
jak powiedzieliśmy wcześniej poświęcenie jest ofiarą wartości wyższej w imię
niższej, najcnotliwszy byłby w tym przypadku ktoś, kto rezygnuje ze swych
wartości, wyrzeka się ich, zdradza je, zaburza ich hierarchię. Racjonalna zaś
zasada postępowania mówi, nie poświęcaj się, działaj zgodnie z własną hierarchią
wartości. Dobrą ilustracją tego, co powyżej jest przykład dotyczący miłości bądź
przyjaźni- uczuć całkowicie egoistycznych. Miłość jest odpowiedzią na wyznawane
przez nas wartości w osobie kogoś innego, a obcując z tym kimś innym doznajemy
całkowicie egoistycznej radości z istnienia tej osoby, nie ma innego szczęścia w
miłości niż egoistyczne. Pojęcie „bezinteresownej miłości” jest wewnętrznie
sprzeczne bo zakłada obojętność wobec tego, co nad życie cenimy. Gdy nasza żona
jest śmiertelnie chora i wydajemy na jej leczenie cały majątek, nie spełniamy w
ten sposób ofiary, nie poświęcamy się, kobieta w tym przypadku jest wartością
najwyższą i bez niej nasze życie zostałoby pozbawione sensu, zatem dla wartości
wyższej- żony jesteśmy w stanie porzucić, zniszczyć wszystkie wartości niższe.
Żona jest gwarantem naszego szczęścia, pieniądze nie, życie bez żony jest
stokroć gorsze niż to bez pieniędzy ale z żoną. Gdyby uratował on dzięki swym
pieniądzom dziesięć innych kobiet, które były w cięższym niż jego żona stanie, a
na żonę już by mu pieniędzy nie starczyło, w świetle etyki altruistycznej jego
postępowanie byłoby ocenione bardzo pozytywnie, lecz cóż z tego skoro on sam
straciłby sens życia. Działania na rzecz innej osoby, podjęte dla niej ryzyko,
wysiłek muszą być proporcjonalne do wartości tej osoby dla naszego szczęścia.
Jeśli tonie przyjaciel i ktoś nieznajomy, wiadomo, że ratować będziemy
przyjaciela, jeśli żona to jesteśmy w stanie oddać za jej życie własne życie bo
cóż ono znaczyłoby bez niej. Wartości się zdobywa i utrzymuje własnym wysiłkiem,
własnym wysiłkiem osiąga się szczęście- moralny cel życia, kto nie ma odwagi po
nie sięgnąć ponosi moralną winę. Pomagając tym, których kochamy nie zapominamy o
sobie ani nie poświęcamy się, jesteśmy po prostu wierni własnym przekonaniom i
wartościom. Jednak na taką pomoc i uczucie trzeba zapracować sobie własnymi
zaletami, nie można kochać każdego i każdemu pomagać. Nie znaczy to wcale, że
innym się nic nie należy, otóż należy się im szacunek i dobra wola o ile nie
przestaną przez swe postępowanie być warci tego, należy się im również pomoc w
sytuacjach krytycznych Inni są w stanie osiągać te same wartości co my, są w
stanie dać nam wiele z siebie samych i już choćby przez to są dla nas
wartościowi. Wcale to jednak nie znaczy, że nasze życie jest wymienne z życiem
innych, stanowi ono wartość pierwotną i wartość wszystkiego innego zależy od tej
wartości. Możemy je narażać pomagając nieznajomym w sytuacjach krytycznych-
pożary, trzęsienie ziemi, miłość, katastrofy okrętów, ale w normalnych warunkach
narażanie go czy poświęcanie własnych interesów po to by nieustannie ratować
innych z opresji jest w gruncie rzeczy rezygnacją z własnych pragnień, z
własnego szczęścia. Nie można żyć tak jakby każde ludzkie cierpienie było
sytuacją krytyczną i zmuszało nas do interwencji przekreślającej nasze własne
plany. Etyka altruistyczna opiera się właśnie na takiej metafizyce „wrogiego
wszechświata” pełnego ludzkich cierpień, bezradności, stanów krytycznych, klęsk
i katastrof z którymi musimy nieustannie się mierzyć. Życie jednak nie składa
się z sytuacji krytycznych, a jego siłą napędową nie są katastrofy lecz
wartości, które się zdobywa i utrzymuje, cele, które się realizuje.

[pillow7]

Ja przeczytałam ale nic nie zrozumiałam , załamka :(

[dolor]

szanujący się człowiek napisałby, że to tekst jest niezrozumiały. I tego się
będziemy trzymać.

[dolor]

a wklejenie fragmentu tego streszczenia to był głupi pomysł, ono naprawdę jest
beznadziejne i niezrozumiałe, jak się nie przeczytało książki. Niestety bracia
piraci nie umieścili jeszcze oryginału w necie.

[nienill]

umiescili, ale po angielsku

jak ktos chce moge przeslac

[pillow7]

> a wklejenie fragmentu tego streszczenia to był głupi pomysł,

szanujący się człowiek by tego nie napisał ;)
Przeczytałam drugi raz i streszczenie. Iluminacji doznałam :)))
Jak daję cząstkę siebie bo tak wypada, inni tego oczekują to czuję się okradana
i czuję ogromną złość .Akceptuję dane z własnej, egoistycznej woli.
Tylko nie wiem jeszcze co z poczuciem winy zrobić ,że ....no wiesz ;)

[nienill]

pillow7 napisała:

> Tylko nie wiem jeszcze co z poczuciem winy zrobić ,że ....no
wiesz ;)
jak sie wkurzysz wystarczajac mocno, to poczucie winy samo sie
rozplynie

[pillow7]

wypraktykowane? działa? czy to tylko ploty orleańskie?

Złość też społ. nieakceptowalna. Kwadratura koła jakaś :(

wiem , do przepracowania.

[nienill]

pillow7 napisała:

> wypraktykowane? działa?
nom
dziala jak cholera

[dolor]

Złość faktycznie pomaga. Na niemal wszystkie uczucia. Tylko dla mnie jest męcząca.

[pillow7]

Skup się , męczy ? czy coś jeszcze?

[dolor]

Męczy. Innymi słowy ktoś musi odwalić za mnie kawał ciężkiej roboty, żebym się
mógł wkurzyć.

[dolor]

Ja też nie, mimo że niby książka to wyjaśnia.
Chyba zaczynam się obecnie przyzwyczajać do niego, jak do uciążliwego, choć w
sumie zabawnego, tiku nerwowego.
Kiedyś najgorsze to było spotkać żebraka:
nie dać, czujesz się winny, bo człowiek obok cierpi, a ty nie pomagasz.
dać, czujesz się winny, bo facet zaraz kupi denaturat i wypije drwiąc z twojej
naiwności.
Przy czym dając: dałeś za dużo (kupi więcej denaturatu a ty wykazałeś się
porażającą naiwnością, te pieniądze były ci potrzebne)
dałeś za mało, nie pomogłeś, a tylko obraziłeś człowieka.

A obok szanujący się człowiek z nutką irytacji w głosie: a kto mnie da?

[pillow7]

Niby tragiczne ale i śmieszne :)
Kombinujmy, może jakoś da się ustawić bezkolizyjnie ze światem i z własnym ego

[lucyna_n]

nie da się

[dolor]

pillow7 napisała:

> > a wklejenie fragmentu tego streszczenia to był głupi pomysł,
>
> szanujący się człowiek by tego nie napisał ;)

Szanujący się człowiek może się przyznać, że palnął głupotę i jeszcze być dumny,
że się przyznać potrafi.
(ale to nie ja)

[lucyna_n]

ale blacha (znaczy siuę dużo tekstu jednym ciągiem), nie mogę przeczytać bo mi
skacze przed oczami,
ale może wydrukuję i przeczytam, skoro to jakieś istotne dla zrozumienia sprawy
jest. Jak znam siebie to i tak będzie to dla mnie niezrozumiały psychologiczny
bełkot, jakoś mam blokadę na takie rzeczy.

[dolor]

ze skrótem nie ma się co męczyć, beznadziejny jest. To poniżej ewentualnie
można. Bełkot trochę bardziej filozoficzny niż psychologiczny.

czytelniej z samej książki

[dolor]

(wiem, że nikt tego nie przeczyta, ale miałem ochotę to przepisać)

Dwa są realne zagadnienia, które altruizm pcha w jeden pakiet: 1)Czym są
wartości i 2)Kto powinien z nich korzystać?
Altruizm zastępuje pierwsze drugim; unika problemu definiowania kodeksu wartości
etycznych, pozostawiając tym samym człowieka bez moralnych wskazówek.
Altruizm ogłasza, że każde działanie podjęte dla dobra innych jest dobre, a
każda akcja dla własnej korzyści - zła. (sic!)
Zatem jedynym kryterium wartości jest beneficjant: jeśli jest nim ktoś inny niż
sprawca czynności, to wszystko w porządku.
(...)
Zauważmy, że kryterium beneficjanta wykoślawia życie moralne. Pierwszą
rzeczą, której człowiek się uczy, jest, że moralność jest jego wrogiem: dzięki
niej nie może nic zyskać, może tylko stracić; wyrządzona sobie szkoda,
własnoręcznie zadany ból i szara, ogłupiająca masa niezrozumiałych obowiązków
jest wszystkim, czego może oczekiwać. Może mieć nadzieję, że inni co jakiś czas
poświęcą się na jego rzecz tak, jak on niechętnie poświęca się dla nich - ale
wie, że stosunki te spowodują wzajemną niechęć, a nie przyjemność, oraz że
pójście za tymi wartościami etycznymi odpowiada wymianie niechcianych,
niedobranych prezentów gwiazdkowych, których nie wolno kupić samemu sobie. Poza
momentami, gdy zdobędzie się na akt ofiarności, jego działania nie mają
moralnego znaczenia: moralność go nie zauważa i nie mówi mu nic, by prowadzić go
w najwyższych sprawach życiowych; to jest tylko prywatne "egoistyczne" życie i
jako takie jest traktowane jako złe lub w najlepszym przypadku obojętne moralnie.
Ponieważ natura nie zaopatrzyła człowieka w automatyczną formułę przeżycia i
musi on sam podtrzymywać to życie własnym wysiłkiem, przeto doktryna
utrzymująca, że troszczenie się o własny interes jest złe, oznacza, że złem jest
ludzka chęć przeżycia, że życie samo w sobie jest złe. Nie może być gorszej
doktryny.

[dolor]

...oznaczałoby to, że altruizm nie pozwala na stworzenie pojęcia szanującego się
samodzielnie człowieka - człowieka podtrzymującego swe życie własnymi siłami i
nie poświęcającego ani siebie, ani innych. Oznaczałoby to, że altruizm dopuszcza
wizerunek człowieka jedynie jako zwierzęcia ofiarnego i żyjącego z ofiar - jako
ofiary i pasożyta; że nie dopuszcza pojęcia dobrowolnej koegzystencji ludzi i
nie dopuszcza pojęcia sprawiedliwości.
Jeśli ciekawią kogoś powody kryjące się za brudną mieszaniną cynizmu i winy, w
której spędza swe życie większość ludzi, oto one: cynizm, ponieważ nie akceptują
oni ani nie praktykują etyki altruistycznej; wina, ponieważ nie zgadzają się na
jej odrzucenie.

[lucyna_n]

a sprawdzileś w netykiecie czy wolno cytować ? może się jeszcze ktoś
spsychoterapeutyzować ?

clonazepam, aurex, cloranxen (tak dobrze?)

[nienill]

a pozniej wyjdzie sie z getta, pochodzi troche po forum Psychologia
i jest sie wyzywanym od psychopatów

takie cuda robi z ludzmi to forum

[lucyna_n]

jak masz chodzić na f, psychologia to lepiej idź po marchewkę, tamto forum jest
chore, same jakieś neurotyczki tam siedzą.

[nienill]

lucyna_n napisała:

tamto forum jest
> chore, same jakieś neurotyczki tam siedzą.
obawiam sie, ze tam wlasnie "spoleczenstwo" siedzi

a ze w ogole nie powinnam w necie siedziec to juz inna sprawa

[lucyna_n]

tam nie siedzi spoleczeństwo, same jakieś baby z pretensjami do bycia
psychoterappeutkami, udającymi zdrowe, a co jedna to gorzej pokręcona , okrrropne.
Społeczeństwo to siedzi na forum rowerowym.

[nienill]

lucyna_n napisała:

> tam nie siedzi spoleczeństwo, same jakieś baby z pretensjami do
bycia
> psychoterappeutkami, udającymi zdrowe, a co jedna to gorzej
pokręcona , okrrrop
> ne.

szukam wokol siebie kogos, kto nie odpowiedalby temu opisowi
(slowo "psychoterapeutka" mozna zamienic na "dorosly") i nie znajduje
czyli dla mnie to jednak spoleczenstwo

[nienill]

lucyna_n napisała:

Jeżeli ta myś
> l
> że masz dla siebie szacunek jest dla Ciebie kojąca, to możesz na
tym coś
> zbudować. Tak myślę.
była przez kilka sekund.
teraz się jej brzydzę.
i nie wiem... to znowu autosabotaz?



> prozaicznei to określając ja mam np tak, że wszystko co robię dla
siebie
> powoduje wyrzuty sumienia, (...)
mieszkam z podobna osobą
nie obraź się, ale to niesamowicie męczące jest

[lucyna_n]

no, to chyba jest autosabotaż, zduszenie choćby cieni a dobroci dla siebie

nie obrażam się, ja wiem że to jest potworne i powiedzmy szczerze upierdliwe.
chociaż prawdą jest że większość czasu spędzam sama, mogę się do woli
samobiczować. Od jakiegoś czasu dość uporczywie staram się zmienić to podejście,
jakkolwiek nie jest to łatwe, wmurowano mi to w psychikę, że teraz trzeba
kilofem wykuwać. Wygląda to więc tak, idę do fryzjera nie żeby się lepiej poczuć
tylko dlatego xeby mąż się mneinie wstydził, itd, wszystko przekręcone.

[dolor]

Fajna nieprawda, ale obserwując ludzi "szanujących się", oni zwykle jak im coś
nie odpowiada, głośno się buntują, depresyjni zaś uważają, że to z nimi coś nie
tak i starają się wytrzymywać "dla własnego dobra".

[nienill]

dolor napisał:

> Fajna nieprawda, ale obserwując ludzi "szanujących się", oni
zwykle jak im coś
> nie odpowiada, głośno się buntują, depresyjni zaś uważają, że to z
nimi coś nie
> tak i starają się wytrzymywać "dla własnego dobra".
:|
jakby to ujac.....
ja nie mam depresji
szczegolnie ostatnio

[dolor]

To można by ująć, że ja też od kilku tygodni nie mam. Ale coś jednak w człowieku
siedzi, normalny samooszukuje się na plus, w depresji każdemu się wydaje, że
jest najgorszy, a po depresji jest się niezdrowo obiektywnym względem siebie.
Jak się nauczyć przekonująco i pozytywnie się oszukiwać? Może do tego potrzeba
jednak miłych kłamstw ludzi z otoczenia? Ale musiałby być ich legion. A ja
kiepsko znoszę i ludzi, i kłamstwa, paragraf 22.

[dolor]

nienill napisała:

> ...czlowiek jednak siebie kocha i szanuje?

Jeśli traktuje innych ludzi jakby byli idiotami i pobłażliwie tłumaczy im, jak
mają żyć, to mógłby być dowód.

[asperix]

zapytana na terapii o to co mi się udaje - bo coś musi być
zastanowiłam się głęboko i mówię: nie ma
na to mi pani moja terapeutka:
"udaje się pani przychodzenie tutaj"

[nienill]

:DDD
fajne
i co odpowiedzialas?

[asperix]

"no fakt"

potem jeszcze usłyszałam, że chodzę czysta
i w ogóle wychodzę z domu

"no fakt"

nie zdemolowałam domu i wyrzucam śmieci

"czasem"

w zasadzie jestem zdrowa. tylko nie jestem człowiekiem.

[nienill]

asperix napisała:

> w zasadzie jestem zdrowa. tylko nie jestem człowiekiem.
w zasadzie nigdy nie mialam depresji
tylko jakos sie dziwnie chu.jowo czuje od urodzenia

przykład szanującego się człowieka

[dolor]

Przychodzi facet, mówi, że teściowa jest w pobliżu, a on chce przestać pić i
dlatego mam mu wypisać receptę na relanium 5mg, a jak mu odmawiam, obraża się i
trzaska drzwiami. Wczoraj inny chciał zgłosić reklamację, bo zakupioną u mnie
maść zużył w tydzień, a ta sama kupiona gdzie indziej starczyła mu na 3 tygodnie.
Może cały świat oszalał, nie tylko forum?

[pillow7]

ale kto ma problem ? on czy Ty ?

[lucyna_n]

taki dzień
ja chcialam sobie poprawić samopoczucie i poszlam do fryzjera ale o matko bosko
co ta skądinąd bardzo mila dziewczyna mi zrobila na glowie!!! szok i masakra.
Wyglądam starzej niż moja teściowa. Jestem zalamana, buuuuu....
dajcie mi namiary na dobrego fryzjera w poznaniu.

ps
clonazepam, aurex, bum.

[mskaiq]

nienill napisała:
>gdzieś w środku mam caly czas jakies poklady ciepla w stosunku do
>swojej osoby? że nawet jeśli czuję się w danym momencie jak śmieć
>to jest to tylko ten mniejszy element układanki? że
> zwyczajnie tym razem syf wyplynal na wierzch, a w srodku siedzi
>cos zupelnie innego?
Te poklady ciepla to milosc. Jest, czujesz ja ale ciagle wyplywa
syf, zamiast milosci.
Zatrzymalem ten syf u siebie, chcialem aby decydowalo to cieplo. Im
wiecej probowalem tym wiecej spotykalem tego syfu wokol mnie. Ten
syf prowokowal abym odpowiadal tym samym.
Nie jest latwo nie odpowiadac, kiedy ktos prowokuje, rani, niszczy i
psuje.
Kazda wygrana wzmacnia to cieplo, w koncu staje sie tak silne ze syf
przestaje miec znaczenie, wtedy nie ma juz depresji, a swiat wyglada
zupelnie inaczej.
Serdeczne pozdrowienia.

[lucyna_n]

używane w takim kontekście slowo syf, stalo się niemal ucieleśnione.

[nienill]

mskaiq napisał:

> nienill napisała:
> >gdzieś w środku mam caly czas jakies poklady ciepla w stosunku
do
> >swojej osoby? że nawet jeśli czuję się w danym momencie jak śmieć
> >to jest to tylko ten mniejszy element układanki? że
> > zwyczajnie tym razem syf wyplynal na wierzch, a w srodku siedzi
> >cos zupelnie innego?
> Te poklady ciepla to milosc.
znowu nie czytasz masku...
tam byl znak zapytania.



> Nie jest latwo nie odpowiadac, kiedy ktos prowokuje, rani, niszczy
i
> psuje.
> Kazda wygrana wzmacnia to cieplo, w koncu staje sie tak silne ze
syf
> przestaje miec znaczenie, wtedy nie ma juz depresji, a swiat
wyglada
> zupelnie inaczej.
to teraz zamaist "negatywnosc" bedziesz "syf" pisal?
bo ten post to ja juz widzialam

[dolor]

O rany, Mask, jednak jesteś niezastąpiony. A skarżyłem się niedawno, że nie
potrafię wybuchnąć śmiechem...

Jest, czujesz ja ale ciagle wyplywa
> syf, zamiast milosci.
> Zatrzymalem ten syf u siebie, chcialem aby decydowalo to cieplo.

no nie, chyba to sobie wydrukuję, bo jeszcze taki skarb mogą wyciąć.
Pierwszy raz mi Twój post w czymś pomógł:)

[pillow7]

> Pierwszy raz mi Twój post w czymś pomógł:)

nigdy nie mów nigdy , czy jakoś tak :)