Czy to się skończy?

[tskorupa]

Witam serdecznie,

Poszukuję pomocy, wsparcia osób czujących się podobnie. Po 6
miesięcznej terapii i walki z depresją udało mi się całkkowicie
zmienić życie. Miejsce zamieszkania, praca, miłość, studia. W
momencie eufori odstawiłem leki. Mój stan się stopniowo pogarszał.
Ekscytacja "nowym" zmieniła się w strach, lęk, bezcelowość. Miłość w
obsesję, tęsknotę. Brak apetytu i pęd autodestrukcyjny. Byłem
ponownie u psychologa i psychiatry. Wstępnie zdiagnozowano depresję
z elementami stanów lękowych (tak mi powiedziano, wcześniejszy
psychiatra i psycholog nie nazwał tego w żaden sposób). Biorę leki.
Czuję się źle ze samym sobą.
Ostatni rok obfitował w przełomowe momenty w moim życiu.
Jestem z Warszawy.

Pozdrawiam,
T.

[mskaiq]

Euforia to jedna z najbardziej niszczacych energii jakiej mozesz sie
poddac. Jest o tyle niebezpieczna ze na poczatku czujemy sie z nia
bardzo dobrze, dopiero pozniej zaczynasz dostrzegac jej prawdziwe
oblicze.
Juz wiesz czym grozi euforia, nie mozna sie jej poddawac, bo
zniszczy wszystko. Potraktuj to jako bardzo wazna lekcje, ja kiedys
rowniez ja w taki sposob potraktowalem i nigdy wiecej nie pozwolilem
aby przejela kontrole nad mna.
Bardzo wazne sa codzienne cwiczenia fizyczne, obnizaja emocje i
latwiej bronic sie przed euforia, pomaga rowniez na stany lekowe.
Mysle ze warto odbudowac Swoje zycie od nowa, pozbyc sie tego co
bylo problemem. Kiedy odbudujesz zycie, kiedy staniesz sie
szczesliwa ponownie wtedy sie to skonczy.
Serdeczne pozdrowienia.

[tskorupa]

dzięki wielkie :)
o ćwiczeniach fizycznych myslę od dawna (już raz przez jakiś czas
biegałem, ćwiczyłem, pomagało).
przyznam szczerze, że nigdy nie myślałem tak o tych euforycznych
momentach.
mam nadzieję, że nie oznacza to tylko euforii tożsamej z radością,
spokojem i szczęściem.
Pozdrawiam gorąco

[tskorupa]

już brak mi sił, dziś kolejny dzień cierpień fundowanych sobie na
własne życzenie

[bertrada]

Może ty masz ChAD a nie depresję. Stąd ta euforia po stanach depresyjnych. 6
miesięcy terapii to krótko. Po ustąpieniu objawów przez jakiś czas trzeba
jeszcze zażywać leki.
Powiedziałeś o wszystkim lekarzowi, o tej euforii i wcześniejszym leczeniu
również? Szczerość to jedyny sposób, żeby lekarz dobrze cię zdiagnozował i
dobrał właściwe leki.

[tskorupa]

Tak mówiłem o wszystkim lekarzowi, byłem szczery jak na spowiedzi.
Bardzo zależy mi na tym żeby się lepiej poczuć. Przygotowałem się
lepiej niż do matury przed tym spotkaniem.
Mój przyjaciel cierpi na ChAD. Momentami czuję się podobnie jak on.
Może coś jeszcze ze mnie będzie. :/

[lucyna_n]

łykaj, łykaj
czas pokaże

[tskorupa]

Ja chcę normalnie żyć!!! Błagam :(

[lucyna_n]

ale co my możemy zrobić?

[mskaiq]

tskorupa napisała:
>biegałem, ćwiczyłem, pomagało).
>przyznam szczerze, że nigdy nie myślałem tak o tych euforycznych
>momentach.mam nadzieję, że nie oznacza to tylko euforii tożsamej z
>radością, spokojem i szczęściem.
Dobrze ze rozumiesz ze cwiczenia sa wane, bardzo Ci pomoga. Jesli
chodzi o euforie to nie jest ona tozsama radoscia, spokojem czy
szczescie. Euforia to chora radosc, czesto nie wiadomo z jakiego
powodu sie cieszymy.
Cwiczenia fizyczne pomagaja kontrolowac euforie, pomagaja trzymac
sie realiow.
Czy nadal studiujesz, czy nadal masz Swoja milosc, czy pracujesz?
Jesli tak to kiedy zaczniesz kontrolowac emocje to wroci szczescie i
poczucie radosci.
Jesli nie to mozna wszystko od nowa odbudowac.
Serdeczne pozdrowienia.

[tskorupa]

dziękuję :) piszę mgr, pracuję, kocham!

[lucyna_n]

to w czym problem?

[carla.bruni]

tskorupa napisał:

> Witam serdecznie,
>
> Poszukuję pomocy, wsparcia osób czujących się podobnie. Po 6
> miesięcznej terapii i walki z depresją udało mi się całkkowicie
> zmienić życie. Miejsce zamieszkania, praca, miłość, studia. W
> momencie eufori odstawiłem leki. Mój stan się stopniowo pogarszał.
> Ekscytacja "nowym" zmieniła się w strach, lęk, bezcelowość. Miłość w
> obsesję, tęsknotę. Brak apetytu i pęd autodestrukcyjny. Byłem
> ponownie u psychologa i psychiatry. Wstępnie zdiagnozowano depresję
> z elementami stanów lękowych (tak mi powiedziano, wcześniejszy
> psychiatra i psycholog nie nazwał tego w żaden sposób). Biorę leki.
> Czuję się źle ze samym sobą.
> Ostatni rok obfitował w przełomowe momenty w moim życiu.
> Jestem z Warszawy.
>
> Pozdrawiam,
> T.
moze za szybko leki odstawiles? moze za duzo zmian? pozdrawiam serdecznie.