jestem tu 1wszy raz- chyba mam problem

[beatapl]

polegajacy na obnizeniu nastroju utrzymujacym sie od kilku miesiecy.
Do tej pory radzilam sobie z tym ale ostatnio jest tak ze rano nie chce mi
sie wstac z lozka i zaczac nowego dnia. Placze bez powodu (sama nie umiem
znalesc przyczyny), mam jakies ciagle swedzenie skory, niepokoj a noca
przyspieszone bicie serca i klopoty ze spaniem.
Nei chce przynudzac ale nakresle swoja sytuacje i pogdybam o przyczynach -
powiedzcie czy dobrze kombuinuje:
2 lata temu urodzilam dziecko. podczas ciazy rozwiodlam sie, wrocilam po 7
latach mieszkac do starych rodzicow ( ja mam 30 oni 80 lat). Zyje w ciaglym
stresie patrzac na zegarek: praca, koncze studia, wychowuje dziecko. Ciagle
sadze ze cos zawalam, mam nagonke ze strony mocno katolickiej rodziny ( ja
nie chodze do kosciola).
przeraza mnie jedno- wracajac czesto samochodem z pracy mam chec skrecic
kierownica w drzewo. Powstrzymuje mnie mysl o dziecku kotre kocham nad zycie.
Kolejny problem jest taki: nie pojde do psychiatry bo boje sie leczenia
farmakologicznego, nie pojde do psychologa bo sama nim jestem. NIE UFAM
NIKOMU, boje sie powiedziec komukolwiek cos szczerze. Przyznam sie ze nawet
na forum nie stac mnie na pelna sczerosc- jest duzo gorzej niz pisze.

Jak dostane chociaz jedna odpowiedz to naprawde sie uciesze

pzodrawiam wszystkich goraca-beata

[beatapl]

juz jade do domu ale jutro zaczne prace od zajrzenia do Was

[kakofonia]

Nie chcesz iść do psychiatry, nie chcesz iść do psychologa. To kto może Ci
pomóc? Rozumiem Twoje obawy przed lekami, ale z drugiej strony - nie
demonizujmy ich, naprawdę. Łykamy tyle rzeczy przy różnych okazjach. A może
leczenie naprawdę by Ci pomogło? Pomyśl o tym - może możesz poczuć się lepiej.
Nie jutro, nie pojutrze, może za pół roku, może później ale MOŻESZ. Więc może
warto komuś zaufać. Choć wiem, że to nie jest wcale proste.
Życzę Ci powodzenia z całego serca :-)

[maczek100]

wydaje mi się że nie tyle jesteś chora , co masz fatalną sytuację życiową, a że
jesteś osobą wrażliwą tak to odbierasz . Bez paniki. Nie jesteś sama , masz
dziecko, jesteś na dość wysokim poziomie nic ci nie dolega {fizycznie}, masz
co jeść . Proponuję dać sobie spokoj z rodziną. Spróbuj rozlużnić kontakty z
rodziną . Najważniejsze ,że masz cel w życiu. powodzenia

[gosiasta0]

Beatko!
Zrób jakis krok, zrób cos dla siebie. Nie znam dokładnie Twojej sytuacji, ale
rozumiem Cie dobrze. To, ze poszłam do psychologa, to zasługa mojej siostry.
Wiem, nie jest łatwo opowiadac obcej osobie o swoich problemach. Ja przed
wejsciem do gabinetu wmawiałam sobie, ze, w razie czego, zawsze moge uciec.
Zrobienie kroczku jest trudne, teraz musze iśc do psychiatry, ale nie moge sie
zmoblizowac, boje sie, wolałabym, zeby ktos zrobił to za mnie. Nie możesz zyc w
marazmie, masz dziecko, które kochasz. Zrób to dla niego, ale przede wszystkim
dla siebie, zebys mogła zaczac cieszyc się zyciem. Nie jestem psychologiem, nie
mam doświadczenia w podnoszeniu kogoś na duchu, ale po przeczytaniu twojego
postu postanowiłam napisac. Umów sie na wizyte do psychologa, wygadasz sie i
kts obcy, włsnie obcy, bedzie mógł spojrzec na twoja sytuacje z innej strony,
moze da Ci jakies wskazówki. Ja sama tez się miotam, pomysl, ze jest tez ktos,
komu nie jest łatwo i kto tez nie potrafi sie otworzyc do konca, kto nie ma
odwagi, zeby zmienic cos w swoim zyciu, chociaz to jest złe.
Pozdrawiam Cie mocno.

[kiniaczek1]

cześć!

Moim zdaniem, nie warto tkwić w takim stanie i nic nie robić, bo po prostu
bedzie coraz gorzej a masz - dla kogo czuć sie lepiej. Dla SIEBIE I DZIECKA.DLA
RODZICÓW. Masz dużo obowiązków na swoich barkach - ale warto znaleźć troche
czasu dla siebie.
FArmakoterapia moze złagodzić objawy. Ale moze warto pomyśleć o psychoterapii.
Przeszłam przez branie leków, teraz jestem na terapii grupowej. Nie jest łatwo,
jest ciezko, ale jednak do przodu. Nie musisz sie meczyć, możesz sie zwrocić o
pomoc i dać sobie troche czasu. Każdy na obawy przed tym ze to nic nie da.
Ale nie od razu Rzym zbudowano - a od czegoś trzeba zacząć.

Pozdrawiam!

Kinia

[pakana]

biegasz, walczysz, ciągle coś dla kogoś - dla dziecka, dla rodziców. Nic
dziwnego, że nie chce Ci się tak przeżywać kolejnego dnia. Rozumiem, że nie
chcesz leków - też jestem przeciwna. Ale psychoterapia? To nie psychologia.
Psychoterapia to miejsce gdzie w końcu Ty będziesz na pierwszym miejscu, Twoje
potrzeby, Twoje życie, Twoje problemy. Ktoś Ci poświęci czas, będzie próbował
coś podpowiedzieć - im lepiej trafisz (wybierzesz:), tym więcej będzie miało
to sensu. No... chociaż godzinkę w tygodniu będziesz miała tylko dla
siebie:)))

[beatapl]

dzieki ze ktos wogole sie zainteresowal. poczulam sie lepiej widzac jakies
odpowiedzi. Zwykle jest tak ze ludzie sie mna interesuja z powodu tego ze ja im
moge pomoc glownie zawodowo. Jak przeanalizuje swoje dorosle zycie to widze ze
ten mail jest pierwszym moim wyjsciem do innych z prosba o porade czy
pomoc.Mysle ze w koncu pojde do specjalisty ( pewnie psychologa klinicznego)
ale sadze ze sama musze sobie zafundowac pewnego rodzaju psychoterapie
polegajaca na pokonaniu strachu przed otwarciem sie przed innymi...chociazby
wirtualnie. Wybaczcie ale bede "trenowac" na tym forum. jak poczuje ze
przelamie opor przed pisaniem o swoich problemach pojde do psychologa zeby
opowiedziec o nich face to face.

to do uklikania...........;-)
beata

[pajdeczka]

Mnie dziecko bardzo pomagało, kiedy potrzebowało mnie jeszcze. Teraz jest już
nastolatkiem i widzę, jak powoli odchodzi do ludzi. Małe dziecko daje naprawdę
dużą motywację do życia i do działania.
Masz dopiero 30 lat i całe życie przed sobą. A ja co? 41 lat, dziecko, które
powoli odchodzi z domu, męża, który deklaruje, że "mnie nie opuści aż do
śmierci", a postępuje w taki sposób, że w ogóle wątpię w jego uczucia. Do tego
wali mi się życie zawodowe , wprawdzie nie z mojego powodu, ale ogólnej
sytuacji w tym kraju. I co ja mam zrobić? Zabić się? I korci i żal z drugiej
strony. A do tego świadomość, że nie jestem zdolna (tak jak moja matka) do
ułożenia sobie życia z kimś innym. Tkwię , jak kołek i popadam w coraz większe
kompleksy.

[dryn_dryn]

bzdurzysz moja panno, bzdurzysz...godzinka dla siebie na psychoterapii
zwłaszcza grupowej? dream on !!! jak sie dopchasz do głosu ! cudem będzie gdy
uda się jej opowiedzieć wrażenia z weekendu ( standard w pakiecie ), a potem to
juz normalka, cisza, cisza, cisza, płacz, dwa słowa urwane, albo czyjeś
bredzenie przez 1.5 godziny a Ty musisz tego słuchać bo ani wyjść ani uszu
zakleić...no jeszcze ewentualnie prowadzący zajęcia rzuci w jej stronę: jak sie
pani czuje słuchając tego ( kogoś )...
i coś takiego pomoże psychologowi bez wiary w swój uprawiany skąd inąd jak
pisze zawód? wąąąątpię...

[dryn_dryn]

by jasnym było, moja odpowiedź to replika na post niejakiej "pakany"
bez urazy...

[beatapl]

boje sie psychoterapii grupowej. Dla mnie problemem jest powiedzenie 1 osobie o
problemach a co dopiero publicznie! poza tym chce mowic do kogos kto nie ma
problemow ( mam na mysli psychoterapeute).
Nie wiem czy slusznie ale nie biore psychoterapii grupowej wogole pod uwage.
jak sadzicie czy zasadne jest wydawanie kasy na psychologa prowadzacego włany
gabinet prywatny czy zaczac od przychodni rejonowej..tfu;-)

[pajdeczka]

beatapl napisała:

> boje sie psychoterapii grupowej. Dla mnie problemem jest powiedzenie 1 osobie
o
>
> problemach a co dopiero publicznie! poza tym chce mowic do kogos kto nie ma
> problemow ( mam na mysli psychoterapeute).
> Nie wiem czy slusznie ale nie biore psychoterapii grupowej wogole pod uwage.
> jak sadzicie czy zasadne jest wydawanie kasy na psychologa prowadzacego włany
> gabinet prywatny czy zaczac od przychodni rejonowej..tfu;-)

Potraktuj wiec to forum jak psychoterapię grupową:)))) Mnie już trochę pomogło,
a jestem tutaj od wczoraj (wiesz, że chciałam studiować psychologię?).

[beatapl]

tak tez zaczelam to forum traktowac, a co do psychologii to ja osobiscie idac
na psychologie myslalam ze bede pomagac ludziom. rzeczywistosc okazala sie
diametralnie inna - pracuje w reklamie, mysle jak naklonic ludzi zeby np kupili
cos na co wogole nie maja ochoty i jestem w tym dobra;)
Jednak marzenia gdzies tam w glebi sa i marze o doktoracie z psychologii
rozwojowej czlowieka a (konkretnie dziecka)

[kakofonia]

beatapl napisała:

> tak tez zaczelam to forum traktowac, a co do psychologii to ja osobiscie idac
> na psychologie myslalam ze bede pomagac ludziom. rzeczywistosc okazala sie
> diametralnie inna - pracuje w reklamie, mysle jak naklonic ludzi zeby np
kupili
>
> cos na co wogole nie maja ochoty i jestem w tym dobra;)

Ciekawa jestem co dzięki Tobie (przez Ciebie?) ostatnio kupiłam ;-)

> Jednak marzenia gdzies tam w glebi sa i marze o doktoracie z psychologii
> rozwojowej czlowieka a (konkretnie dziecka)

Widzisz, marzysz o czymś. I choćby to już jest dobrym powodem, żeby podjąć
walkę o siebie :-)

[pajdeczka]

beatapl napisała:

> tak tez zaczelam to forum traktowac, a co do psychologii to ja osobiscie idac
> na psychologie myslalam ze bede pomagac ludziom.

Ja też tak chciałam, ale dobrze chyba że się tak nie stało, bo nie mam
cierpliwości do ludzi, nie jestem wyrozumiała dla ludzkich przywar. Chociaż,
może wyrobiłabym sobie pewne cechy w trakcie nabywania wiedzy z tej dziedziny,
a może nawet byłabym inna, lepsza bo takich studiach?

[grzegorz961]

Ze swojej strony dodam, ze zaznalem jednego i drugiego - terapii (grupowej i
indywidyualnej) i farmakologii. NIe rozumiem lekow przed farmakologia!
Zwlaszcza w kontekscie tego co wdychamy i zjadamy na codzien, w kontekscie
milionow ludzie ktorzy je biora (a biora tez gorsze rzeczy), wreszcie w
kontekscie wlasnych cierpien. Rozczarowala mnie psychoterapia, jest bardzo
dlugotrwala by byla skuteczna (jest tez droga!), niewielu tez jest prawdziwych
fachowcow, ktorzy potrafia wlasciwie dzialac i diagnozowac!. Placenie za samo
wygadanie sie i wysluchanie innych to moze byc za malo. W kazdym razie lek
(akurat Fevarin) pomogl mi bardzo i szybko! Zadnych dzialan ubocznych (poza
pobudzeniem na poczatku). Czego sie bac? bardziej balbym sie przedluzania tego
stanu w jakim jestes! zdecydowanie! No i w koncu jedno nie wyklucza drugiego,
ale lepiej sobie pomoc szybko by stanac na nogi! powodzenia

[beatapl]

ciekawi mnie Twoje zdanie czy lepiej zaczac od pyschologa i terapii czy od
psychiatry i farmakoterapii. Zaznaczam ze narazie pytam hipotetycznie bo
piętrze problemy zeby nie isc do nikogo i ciagle mam wrazenie (pewnie mylne) ze
jakos sobie rade dam.

[huanka]

Skoro już masz marzenie i to nie byle jakie bo o doktoracie, ćzyli takie, które
możesz zrealizować jeśli się uprzesz- to to jest bardzo dobry prognostyk.
Możesz sobie znaleźć jeszcze parę takich celów, one dodają siły. Po pierwsze-
dziecko- to ono powinno nakręcać całe Twoje życie. Po drugie zacznij zbierać
pieniądze na mieszkanie dla siebie, zżeby wyprowadzić się od rodziców wtedy
nie będziesz się nimi tak bardzo przejmować, przecież nie musisz od razu
zrywać wszelkich z nimi stosunków, no i wmieszkaniu nie będzie Ci doskwierać
samotność, bo będzie jeszcze baby, a to dobry początek do ułożenia sobie
życia...
POWODZENIA

[mb34]

10 lat temu zdecydowalam sie wreszcie udac po pomoc. Tez mialam male dziecko,
przeszlosc z matka pijaczka, smierc ukochanego taty, kryzys zwiazku. poszlam,
bo pewnego razu zdalam sobie sprawe, ze leze na podlodze i zanosze sie placzem,
a tak naprawde nic sie takiego drastycznego nie dzieje ani ze mna, ani z
dzieckiem.. Doszlam do wniosku, ze mi (mowiac brzydko) odbija. Trafilam do
osrodka Intra w W-wie. Przez przypadek, po prostu byli najblizej mojego domu.
Chodzilam najpierw troche na psychot. indywidualna potem na grupowa. Pomoglo
mi! Daje ci slowo, ze mi pomoglo> Rozliczylam sie z matka- moge o tym rozmawiac
praktycznie bez emocji, zwiazek sie naprawil.Wyszlam z tego cholernego dolka
beznadziei, ktory zabranial mi cieszyc sie czymkolwiek. Teraz znow chodze do
Intry, ale tym razem na psychot. indywidualna. Jednak nie wszystko zalatwilam
te 10 lat temu. Przez pewien czas wydawalo mi sie, ze rozmawiamy nie o tym o
czym powinnysmy rozmawiac, nie o tych najbardziej palacych problemach, az tu
nagle ostatnio wszystko zaczelo sie ukladac jakby kawalki puzzla. Zobaczylam
duze swiatlo w tunelu i czuje, ze powoli (az sie boje o tym pisac, zeby nie
pryslo)ta skorupa zaczyna pekac.
Bardzo, bardzo Cie namawiam na psychoterapie. Znajdz dobry gabinet, dobrego
terapeute. Popytaj. Moze na forum? Jestes anonimowa.
Znam to uczucie, tez myslalam o rozwaleniu sie na drzewie ale na szczescie tego
nie zrobilam. Pomysl, jesli ktos pomoze ci otrzasnac ten stan choc odrobine, to
mozesz zrobic wszystko!!! Mozesz wyprowadzic sie od rodzicow, asertywnie dac
znac rodzinie gdzie cie moga pocalowac jesli im nie odpowiada twoj styl zycia,
znalezc partnera/ke, wyniesc sie na wies, do innego kraju, na inny kontynent...
Mozesz wszystko!!!!!!!!! Trzymam za ciebie kciuki. Uda ci sie na pewno
Pozdrawiam Magda

[beatapl]

dziekuje magdo za dobre słowa bardzo mnie podtrzymuja na duchu. Coraz bardziej
czuje ze powinnam cos z sobą zrobić ale brak mi bodzca. Zyje dzien po dniu moj
stan apatii i niecheci narasta ale generalnie mam ( pewnie bledne) poczucie ze
nad tym panuje. Znam siebie na tyle ze bez mocnego bodzca nic nie zrobie.
oczywiscie nie chce bodzca takiego jak wypadek, strata pracy itp. ale
kurcze.......nie wiem jak to ujac popadam w takie otepienie i mysle ze jakos to
bedzie i .....nie robie nic. Nie mam zadnych przyjaciól (generalnie)ktorzy
mnie sila zaciagna do psychologa. Jak nie zmobilizuje sie sama to nie pojde.

Szcegolnie mnie poruszylo to co napisalas w ostatnim akapicie o mozliwosci
wyprowadzki od rodzicow, generalnej zmianie zycia . Skad bierzesz optymizm, dla
mnie to brzmi nierealnie. Ja przecietnie raz w m-cu dostaje propozycje pracy i
zadko kiedy decyduje sie na rozmowe kwalifikacyjna. myslac o zmianach czuje ze
na wlasne zyczenie sa poza miom zasiegiem.

[mb34]

Jesli nie masz przyjaciol z przeszloscia psychiczna :)(a chyba tylko tacy sa
sklonni kogos zaciagnac do psychologa) napisz w jakim miescie mieszkasz, to
poszukam kogos z dobra opinia i umowie cie na wizyte!! Naprawde!
Wiem, ze pierwsza wizyta, a wlasciwie samo pojscie na nia jest ogromnie trudne.
Ja, kiedy zaczelam mowic z czym przyszlam trzeslam sie jakbym byla gola na
sniegu. Ale to minelo. Pozniej kazda kolejna wizyta, to jak wylewanie pomyj z
serca. Boli bardzo, sporo sie placze, ale w miare uplywu czasu zaczynasz czuc
ulge. Tylko bardzo wazne, zeby sie nie zniechecic, nie przerwac. Wiesz, efektow
nie czujesz z dnia na dzien. Ale jak juz poruszysz te gore, to to wszystko
pracuje samo, nawet w te dni kiedy nie chodzisz. Nie wiem, moze to nie musi byc
co tydzien, moze troche rzadziej wystarczy? Najwazniejsze, to znalezc
kompetentna osobe, ktora polubisz i ktorej zaufasz. Mysle, ze psychoterapeuta
to nie Pan Bog, nie wie tak naprawde co ci jest, i dlatego te pytania "co pani
czuje myslac o tym" itd - tak krytykowane tutaj na forum- to tylko jego proba
poruszenia w tobie tej gory, proba zmuszenia twojej podswiadomosci do
wyrzucenia na powierzchnie tych wspomnien i mysli, ktore tak skrzetnie ukryla,
a ktore zatruwaja twoj umysl. Tak jak pisalam poprzednio, byly dni kiedy
myslalam sobie "kurcze, po co ja wywalam tyle kasy zeby rozmawiac o dupie
Maryni" ale ta dupa Maryni to tez moje mysli i drobniejsze problemy, ktore sa
powiazane w calosc z tymi fundamentalnymi problemami, ktore tak cholernie
bardzo chce rozwiazac. Czasem poruszenie drobniejszego problemu, uruchamia ten
wielki do wyjscia z cienia. Psychoterapeuta tylko slucha i ew. komentuje to co
slyszy, pozwala ci spojrzec na twoje odczucia z innej strony.
Skad moj optymizm w mozliwosci wprowadzenia zmian w zyciu? kiedys, po studiach
przeprowadzilam sie "za chlebem" do W-wy z innego miasta i dzieki temu i
psychoterapii udalo mi sie zerwac pepowine, ktora uniemozliwiala mi normalne
zycie. Teraz potrafie powiedziec mojej matce (i zauwaz, ze opowiadam o tym
tutaj niemalze publicznie!) "jak chcesz pic, to prosze bardzo.To nie moja
sprawa. Nie obchodzi mnie to." I naprawde mnie to nie obchodzi. Ale to sie
stalo dzieki psychoterapii.
To, ze pisze o zmianach tak odwaznie nie znaczy, ze teraz wprowadzam je w zycie
tak jak rozsadek by nakazywal. Tez sie wacham, wycofuje, dojrzewam ...
Przeczytalam niedawno, ze czasami to jest jak z wejsciem do zimnej wody w
basenie - najlepiej po prostu to zrobic. Troche nieprzyjemne na poczatku, ale
jak szybko ten dyskomfort mija.
Bardzo cieple pozdrowienia Magda

[mb34]

Chcialabym tylko dodac jeszcze jedna refleksje. Zdecydowalam sie na powtorzenie
(kontynuacje?) psychoterapii po tylu latach ze wzgledu na okropne stany lekowe,
ktore mnie dopadaly od czasu do czasu. Nic co uniemozliwialoby normalne
zycie. "Zwykly" lek przed czyms okropnym. Wlasciwie moglabym zyc z tym dalej,
probowac walczyc za pomoca jogi, medytacji, lekow ziolowych itd, czyli tak jak
przez te 8-9 lat, az ktoregos dnia pomyslalam sobie jak inne bylyby te lata,
gdyby tego leku nie bylo. Jaka strata czasu. Czemu nie wzielam tego za bary
wczesniej? Teraz ten lek jeszcze jest, ale czuje ze cos zaczyna sie dziac, ze
go pokonam (pokonamy razem z moja terapeutka). Po co masz czekac i pozniej
zalowac straconego czasu? Idz teraz. Zobaczysz, ze ci sie uda!
M

[opeongo]

Magdo,
dzieki. Za dobre slowo. Za otuche.
Co prawda nie mowilas do mnie, ale jestem w podobnej sytuacji co beatapl.
Nie mam motywacji do pojscia do psychologa. Wiem, ze powinnam, ale nie mam sily.
Czy znasz jakiegos dobrego, terapeute - kobiete z WAW?

[mb34]

Tak naprawde, to znam z autopsji tylko ten jeden osrodek
INTRA
ul. Lipowa 3
00-316 Warszawa
tel. [phone]
Ja moge go naprawde polecic. Jakis czas temu znalazlam nawet ich strone
internetowa, ale dzis jak na zlosc nie moge jej znalezc w wyszukiwarkach.
Ale wiesz co, zaczne nowy watek i zobaczymy, moze ktos podsunie inne adresy.
Postaraj sie wykrzesac tylko tyle energii by pojsc pierwszy raz. Naprawde
warto! Nie wierze, zeby farmakoterapia pomogla komus do konca. Tylko zaleczy
objawy a dusza dalej bedzie chora.
Pozdrawiam

do mb34

[beatapl]

Witaj magdo. twoje wypowiedzi bardzo mi pomagaja. Jestem z warszawy.
proawdopodobnie skorzystam z osrodka kotry polecasz. Jednak jak pozwolisz
chialabym Ci cos napisac i poprosic o komentarz:
kilka miesiecy temu okazalo sie ze mam kobiece problemy- powazne. Wracalam z
gabinetu ginekologicznego placzac, nawet policja nie dala mi mandatu jak mnie
zatrzymala za przekroczenie predkosci. Wtedy nie chcialo mi sie zyc. Ten stan
zostal wczoraj przerwany. Poszlam do innego lekarza, ktory po szczegolowych
badaniach powiedzial ze naprawde nic mi nie jest i nic nie bylo! a jego
porzednik chcial jedynie wyciagnac kase na drogi zabieg.
Moze to dziwne ale od wczoraj jestem po prostu inna osoba. moje pytanie jest
takie: chce pozwlekac jescze miesiac z pojsciem do psychoterapeuty, chce
zobaczyc czy po tej radosnej dla mnie wiadosci bedzie mi sie lepiej zylo,
odstawilam tez srodki antykoncepcyjne, ktore obnizaly mi nastroj, dzis sie
zapisuje na basen. Po prostu mam motywacje zeby samej probowac cos zmienic. czy
jestem w bledzie, czy to tylko chwilowa euforia?

Ponoc wiara gory przenosi......ja wierze w siebie.ale nie wiem czy slusznie?

[mb34]

Przepraszam, nie zagladalam tu dosc dawno (mam 3 dzieci i weekend to dla mnie
na pewno nie czas odpoczynku). Bardzo Ci zycze, zeby to obnizenie nastroju bylo
tylko zwiazane ze zlymi wiadomosciami od lekarza. Mysle, ze jesli wstrzymasz
sie z wizyta u terapeuty jeszcze przez jakis czas to (biorac pod uwage fakt, ze
pewnie dlugo z tym zwlekalas) to nic sie nie stanie. Jedyne niebezpieczenstwo
jakie widze, to to, ze kiedy znowu zacznie sie dolek (oby nie!!!!!!!)moze juz
zapomnisz o swoich zamiarach, albo moze znowu nie bedziesz sie mogla
zdecydowac. Mysle, ze tak naprawde sama wiesz, czy ten dolek zaczal sie po
wizycie u lekarza, czy wczesniej. Jesli wczesniej,to chyba nie ma na co czekac.
Jednym z powodow dla ktorych ja tak dlugo zwlekalam z ponownym pojsciem, bylo
to, ze miewalam tez okresy lepszego samopoczucia i zawsze wtedy myslalam " Po
co mam kobiecie glowe zawracac. Przeciez nic mi nie jest" a jednak juz na
pierwszej wizycie lalam krokodyle lzy. tylko po co zmarnowalam tyle lat?!
Pozdr. bardzo serdecznie M

do dryn dryn

[pakana]

co za gorycz:( z własnych doświadczeń? - szkoda.
Nawet nie pomyślałam o terapii grupowej, ale... wjeżdżając trochę na Twoją
prywatność - dlaczego Ty nie pomyślisz o indywidualnej? Nic straconego....

[letwor]

Trzymaj się, masz dziecko dla którego musisz żyć. Nie wolno ci pozostawić je bez
matki. Ja sam od prawie czterech lat jestem w podobnej , chyba, sytuacji jak ty.
Rano budzę się i myślę " znowu się obudziłem, o boże ". Od czterech lat
prześladują mnie myśli o samobójstwie, ale staram się trzymać. Jestem w
separacji z zoną, chociaż mieszkamy w jednym mieszkaniu. Nie odzywamy się do
siebie od czterech lat, praktycznie ani słowa.Mamy dorosłego syna (24 lata),
który mieszka z nami. Sytuacja w naszej rodzinie całkowicie zraziła go do
kobiet. Jest samotny, takm jak . Cały czas poświęca komputerowi. Poza tym jestem
na rencie, mam b. mały kontakt z ludzmi, strasznie dokucza mi samotność. Doły
mam takie, że aż strach, ale wiem,że muszę żyć, mój syn technik informatyk jest
od kilku m-cy bezrobotny i mam tą świadomość, że odbierając sobie życie, jemu
wyrządził bym ogromną krzywdę. Dlatego się trzymam, powtarzając sobie często
"trzymaj się chłopie ". Mieszkamy w małym miasteczku na dolnym śląsku. Wiem, że
przydałby mi się psycholog, może ty, zdalnie mi pomozesz. Pozdrawiam. Leszek

Leszku!

[beatapl]

wspoczuje Ci Twojej sytuacji sadze ze troche rozumiem.przez 7 lat ( mojego
poprzedniego malzenstwa) mieszkalam z mezem tesciowa i jej dwojka dzieci w 2
pokojach. Zdazalo sie tak ze rozmawialismy ( z jej dziecmi) dwa razy do roku
przy okazji swiat. ucieklam z tej sytuacji przez rozwod, choc przyznaje teraz
ze to byla wlasnie ucieczka a nie proba naprawienia czegos.
Moim osobistym sposobem ucieczki stala sie praca. Ale jak widac i tu nie
poczulam sie szczesliwa. W tym co teraz robie nie znajduje juz radosci bo nie
pracuje TYLKO dla kasy.
Nie moge podjac sie radzenia z wielu powodow. Po 1wsze sama mam problemy, po
2gie ludziom pomagaja glownie psychologowie kliniczni a ja ksztalcilam sie na
psychologia spelecznego. po 3cie. nie pracuje w zawodzie, po4te boje sie podjac
odpowiedzialnosci radzenia komus bo uwazam ze nie mam na tyle wiedzy.

Czytajac to co napisales wiem jedno. poprzez milczenie konflikt eskaluje.
Trzeba to przerwac. Sadze tez ze sami sobie z tym nie poradzicie.Tu potrzeba
kogos kto nie jest zaangazowany emocjonalnie w Wasza sytuacje.niestety
sprowadza sie to do psychologa.

Sadze leszku ze na tym forum jest cala masa ludzi ktorzy dadza Ci konkretne
rady poparte doswiadczeniem i latami terapii. Jestem tu od 3 dni i naprawde
stwierdzam ze to wspaniali i madrzy ludzie.

ode mnie mozesz za to zawsze liczyc na slowa wsparcia

pozdrawiam,

beata

[letwor]

Dzięki, tak naprawdę to liczyłem jedynie na podpowiedz, z twojej strony,jak
ewentualnie postępować. A odpowiedziałem na twój post, żeby ciebie podtrzymać na
duchu. Jeżeli chodzi o moją sytuację to nie widzę sposobu jej
rozwiązania.Poprostu muszę się męczyć tak długo jak tylko się da, jak dlugo
wytrzymam.

[iwona.grobel]

Pani Beato, będąc psychologiem wie Pani zapewne świetnie, że specjalista Pani
pomoże. I nie trzeba teraz zastanawiać się, czy wybrać najpierw psychologa i
terapię, czy psychiatrę i leki, bo właściwa dla Pani metoda leczenia, jeśli
okaże się ono potrzebne, zostanie Pani zaproponowana właśnie przez specjalistę.
Proszę nie odkładać decyzji o wizycie konsultacyjnej. Może ona pdbyć się u
lekarza psychiatry bądź psychologa zajmującego się terapią - każdy z nich
właściwie Panią pokieruje.
Trzymam kciuki za jak najszybsze działanie w tej sprawie.
Pozdrawiam

Jeszcze jedno istotne pytanie

[beatapl]

mam jeszcez jedno istotnie pytanie - czy moge zataić przed psychologiem
kierunek moich studiów - szczerze mowiac niekoniecznie chce sie ujawniac w tym
temacie.
Znam sie jednak na tyle ze wiem ze jedno przemilczenie bedzie powodowac drugie
itd. Sadze ze nie stac mnie na szczerosc w tym teamcie

[mr_hyde]

beatapl napisała:

> mam jeszcez jedno istotnie pytanie - czy moge zataić przed psychologiem
> kierunek moich studiów - szczerze mowiac niekoniecznie chce sie ujawniac w
tym
> temacie.


Ciekawi mnie dlaczego akurat tego nie chcesz ujawniać.Ale cóż ciekawośc to...
No w każdym razie zupełnie nie rozumiem a chciałbym.Nieważne..Ja sam nigdy
nie ujawniam nawet swojego nazwiska czy adresu.Myślę,że nie musisz się
przyznawać do czegokolwiek jeśli nie chcesz lub nie czujesz się komfortowo
z tą osobą.To nie są jakieś istotne rzeczy.

[beatapl]

obawiam sie ( nie wiem czy slusznie) ze jak powiem na wizycie ze skonczylam
psychologie to relacja moja-psycholog moze byc dziwna. Moze mysle tak
bezpodstawnie ale takie mysli mnie nachodza.

czytam i widzę siebie

[on_25_wlkp]

Przez ostatnie kilka tygodni prowadziłem "sprawę rozwodową" własnego związku.
Przemyślenia, rozmowy, analizy, pytania i poszukiwania odpowiedzi.
Rozpad, który skutkuje powrotem do rodzinnego miasta, do rodziców.
Punkt zero - bez kobiety, bez pracy, bez celu.

Spora niechęć, blokada na wszystko co kiedyś sprawiało mi radość, najchętniej
spędzam cały dzień grając na gitarze i wsłuchując się w najpiękniejsze i
najwolniejsze melodie swojego życia i mam wrażenie że wszystkie są o mnie.
Mam w perspektywie układanie od nowa związku z kobieta z którą chcę być ale jej
jeszcze nie znalazłem.

Pracę zmieniałem na lepszą średnio raz w roku.


I kiedy przeczytałem wszystko w tym wątku pomyślałem:
Po co męcze siebie swoimi złymi myślami?
Patrzę na gółębie w mieście i zadaję sobie pytanie: dlaczego one nie są
apatyczne kiedy jest pochmurnie i wietrznie, i jak one to robią co roku mają
innego partnera i wcale nie jest im z tego powodu smutno że ten zeszłoroczny
ich nie chce. Skąd biorą ten pęd do życia.
Dlaczego jestem przygnębiony i z przyjemnościa przeciągam moment porannego
wstawania, bo każdy dzień kłuje mnie w sercu. Wolę spać niż życ.
Dlaczego nie czuję potrzeby przebywania z innymi ludźmi, mumo że kiedyś tak
było. Nie interesują mnie.

I kiedy buduje misternie wizję swojego dalszego życia bez trudnu znajduję
powody dla których wcale nie warto niczego ruszać. Lepiej zostawić i gdzieś
przeczekać w kącie.

Czuje ze jest to idiotyczne, że mam tylko jedno życie.

Uważam się za osobę raczej świadomą tego co się wokół mnie dzieje, może nawet
za bardzo. I zauważyłem że Ci którzy takiej świadomości nie mają potrafią
cieszyć się swoim żywotem. I kupują pół litra na sobotę i świat się kręci. W
poniedziałek znów pojedzie koparką.

A ja nie.


I gdzieś taki cały pogubiony jestem.

[beatapl]

ja tez czuje pogubienie, ale juz troche mniejsze niz kilka dni temu zaczynajac
ten watek.
Narazie ukladam sobie cele w zyciu ( co chce i kiedy osiagnac) W zasadzie
rzeczy mniej wazne juz zaplanowalam: kiedy sie wyprowadze od rodzicow, kiedy
zmienie prace, kiedy odnowie stare znajomosci.
Teraz zbieram sily na rzecz najbardziej dla mnie istotona- zapisanie sie do
psychologa na wizyte. 1wszy krok juz wykonalam - weszlam na to forum, druga
wykonala za mnie malgosia w ktoryms poście - dala optymizm i telefon do
przychodni warszawskiej, kolejny krok to umowienie sie na wizytę. Tego jeszcze
nie zrobilam ale czuje ze zrobie niebawem.

nasz wspolny problem widze w świadomym postrzeganiu świata, przemysleniach i
analizowaniu wielu rzeczy. Z jedej strony fajnie miec swoj umysl i go
wykorzystywac w tym celu ale z drugiej zbytnie analizowanie zycia
przeszkadza.......

pozdrawiam,

beata

[on_25_wlkp]

Zauważyłem że szczeście albo jakby ulgę w byciu z samym sobą dają mi spotkania
z przyjaciółmi i obcowanie z ludźmi którzy mają swoje życie i biorą z niego -
mają pasję, czy to polityk czy to szewc. To moje małe leczenie.
Walczę ze swoją chęcią do narzekania i postrzegania świata bez kolorów.

W słoneczną sobotę wybrałem się do parku. Piłem kawę z rumem patrząc na złote
liście i biegające psy. Ułożyłem swój plan z podziałem na: praca, kobieta,
mieszkanie, przyjemności. Ustaliłem horyzont czasowy: 1, 3 i 5 lat. Wytyczyłem
cele i nagrodziłem ich osiąganie przyjemnościami.
Kupiłem książkę: "biznesplan doskonały". Małe streszczenie moich studiów.
Stworzę i przełożę na rzeczywistość w rodzinnej małej firmie /mój azyl i jedyna
alternatywa na dziś/.
Spotkałem się z kilkoma przyjaciółkami ze szkoły. Przyjaciółka jest prawie jak
gitara, obie mają piękne kształty ;)
Opiłem dziecko kolegi w weekend pyszną nalewka z moreli i oryginalną sake.

Obserwowałem ludzi którzy coś z sobą robią, którzy pracują w telewizji albo
potrafią z uprawy pieczarek zrobić pasję. Oni nie czekaja na okoliczności tak
jak ja, oni je tworzą i tym samym przyciągają innych ludzi. Chciałbym to
zastosować.
Lubię Makłowicza, tego który gotuje na ekranie.

Brakuje mi jeszcze rozmachu. Porannej radości z pobudki. Myślę o tym żeby
wybrać się do schroniska po psa.

Zauważyłem ze mój opór do działania wynika z lęku - czy to przed nieoczekiwaną
zmianą, czy to przed kimś kto powie "źle myślisz". Boję się także kiedy myśle o
swoim związku z którego zrezygnowałem w kategoriach uiniwersalnych - "w moim
wieku nie znajdę juz damy mojego serca", albo "swoim odejściem zrujnowałem jej
wizję na przyszłość".

Zdecydowałem że będę wariatem. Takim który idzie do swojego celu i nie patrzy
na trudności i wszystkich niedowiarków. Będę miał swoją drogę.

Podzielę się nią z każdym kto o nią zapyta, albo będzie szukał swojej.

Moje pierwsze odnalezione skrawki życia zawdzięczam Tobie. Zdecydowałaś się
zaistnieć na forum mimo obaw i wstydu... i załamania.
I wszystkim tym którzy odpisali Tobie dziękuję.

Idzie zima. Co roku towarzyszy mi uczucie "siedzenia w norce". Rano kiedy
wychodzę do pracy jest ciemno i kiedy z niej wychodzę jest także ciemno. Na
mnie to działa depresyjnie. Wybrałem się na solarium :) Troche przysmażył mi
się brzuch :) Pani mówiła "nie za długo". A ja chciałem tego światła, bo
wiedziałem że ono daje życie.

Ściskam i zapraszam na jesienny długi spacer w słońcu.

on

[looserka]

Podoba mi się to, co piszesz.
Poczułam posmak dawnych, dobrych dni - pewnie kiedyś wrócą.
Życzę Ci powodzenia we wszystkich Twoich planach i coraz więcej radości życia -
z dnia na dzień.

Pozdrawiam
loo

[on_25_wlkp]

Jak smakowały?

Kiedy byłem licealistą wszystko leciało tak gładko i pięknie, że aż nie sposób
nie zastanowić się - gdzie to wszystko się podziało.
Chętnie odnalazłbym to, czuję że szukać należy tego w sobie...

Ktoś odnalazł?

[warum]

Na mnie tez zrobilo wrazenie:) Malo tego - powialo optymizmem. Zaluje,ze pani
Psycholog nie umiala doradzic bezradnemu Leszkowi- Letwor, czyzby jego
przypadek byl trudnieszy? bo niewielkie szanse na zmiane realu wlasnie z braku
mozliwosci /wiek, mieszkanie, praca /? Ten rodzaj samotnosci jest rownie
wazny. Ale mniej fabularny. Pozdrawiam i zycze wszystkim tylko slonca na
niebie:)No i wyjscia na prosta.

[beatapl]

ja Ci jednej rzeczy zazdroszcze okrutnie. Przypuszczam ze pochodzisz z
wielkopolski a ja KOCHAM poznan. Mam tam nawet mieszkanie. Co z tego jezeli
brak mi odwagi szuakc tam pracy i pracuje w warszawie robiac skoki na weekend
do mojego ulubionego miasta.

[on_25_wlkp]

Lubię Poznań. Choć ostatnio przestał być dla mnie TU i stał się TAM.
Wspomnienia i zerwane plany trzymają mnie z dala.
W mieście przemieszkałem 6 lat. Co roku zmieniałem pracę. To nie jest takie
trudne, chyba nawet stałem się zawodowym skoczkiem.
Bierz Pyrlandię za rogi i powal na ziemię. A w weekend kino, Stary Rynek,
Cytadela i dłuuugie spanie :)

Jadę TAM nawet jutro na koncert raz dwa trzy.

Zrób listę tego co masz w Wawie. Też chętnie pozazdroszczę.

[beatapl]

w wawie nie mam nic, a przynajmniej nic mnie nie kreci na tyle zeby tam
chodzic.
Kina- przewaznie multipleksy. Wyjatek kino muranow prezentujace ambitne filmy
Gutka
Knajpy - w zadnej nie moge zlapac klimatu
Imprezy - na kazdym festynie spiewa Ich troje na Zmiane ze Łzami.

Ale moje zdanie nie moze byc reprezentatywne bo ja nie lubie wawy choc sie tu
urodzilam. Ludzie tacy mocno zamknieci w sobie i podejrzliwi.
Siedze tu bo to tu jest centrum światka reklamowego w ktorym siedze od 7 lat.
Tu mam juz tzw pozycje i jak ognia boje sie udowadniac co jestem warta w
kolejnej pracy.
Powiedz jak mozesz jak sie odnajdujesz w nowej pracy, czy to jest dla Ciebie
latwe, ekscytujace.

W kwestii pracy to owszem chodze na rozmowy bo duzo firm stara sie o mnie jako
o pracownika ale boje sie zmiany pracy. Poza tym marze o pracy np w poradni
psychologicznej ale prawda jest taka ze dostaje tylkopropzycjie ze swiata
reklamy, Inna sprawa ze nie wiem czy chce zarabiac 4 razy mniej niz teraz i
czuc ze robie to co mi powolanie nakazuje.

pozdrawiam, beata

[malcolm-x]

Moim zdaniem powinnas koniecznie sprobowac tabletek (np.typu bioxetin). Swego
czasu tez byłem przeciwny leczeniu chemią do czasu az sprobowalem prozaku.
To na prawde tabletka szczęścia (przynajmniej podczas pierwszej kuracji).
Byłem w fatalnej sytuacji zyciowej (m.in. stracilem dobrą prace). Po miesiącu
zazywania poczulem się jak nowo narodzony. I co najwazniejsze – wszystko
wydawalo się optymistyczne. Kazdz rzecz która do tej pory stresowala,
przerazala – stala się teraz pozytywna, potrafilem znalesc rozwiazanie do
kazdego problemu.
WIem ze jako psychologowi bedzie ci trudno przelamac sie (psycholodzy z reguly
sa przeciwni chemii, zupelnie nie wiem czemu).
Ale co masz do stracenia? przeciez to ani nie uzaleznia, ani nie ma powaznych
skutków ubocznych!
Zyjemy raz, nie bedzie zadnego zycia wiecznego, raju itd. to bajki dla dzieci.
Jesli zmarnujesz najlepsze lata - nigdy ci juz nie wrocą.
A nawet jesli okaze sie za 20 lat ze prozaki np. skracają zycie o pare
lat,wywolują choroby itd. to wole zyc teraz w pełni niż przezyc zycie dłużej
ale uciekając, chowając sie i bojąc sie kazdego dnia.
Nie okłamuj sie, ze metodami naturalnymi czy psychoterapią uzyskasz dobry
nastrój.
Sprobuj a zobaczysz - rano bedziesz gnac na skrzydlach do pracy pełna pomysłów,
po poludniu na skrzydłach do domu, dziecka, do kina na pizze.
czas leci, zycie leci.

[on_25_wlkp]

Czy jest możliwe że owe tabletki szczęścia zadziałają jak czekolada... zażyjesz
raz i nigdy nie przestaniesz...
Nigdy nie uzależniłem się od narkotyków, alkoholu... choć próbowałem.
Przestałem palić papierosy po 10 latach.
Wszystko od czego trudno się uwolnić wzbudza u mnie niechęć.

[on_25_wlkp]

Moja praca to mój azyl. Tyle że za 900 PLZ przez najbliższe pól roku
przynajmniej. To jak branie do wyścigu nowego młodego konia, jak się sprawdzi
będzie lepiej. I czekam za wieściami z zagranicy. Może by tak przejechać się z
gitarą przez Europę i przywieźć kilkadziesiąt tysięcy i już nie zaczynać od
zera.
Zawsze byłem zwolennikiem upraszczania życia.
Na gitarze grać lubię, zaśpiewam też nie źle, a angielski na odpowiednim
poziomie.

Mam dużo wspólnego z poligrafią... od 4,5 lat współpracowałem z agencjami,
klientami koncowymi i drukarniami.


...mam sporą chuśtawkę nastrojów. czuję się jak kobieta przed okresem.
Napada mnie czasem wielki zapał, a następnego dnia rano zaczynam od początku.

Jak sobie z tym poradzić?


Beata, jak się czujesz? Lepiej?

[mb34]

Beatko, co tam u ciebie? Czy zapisalas sie na wizyte u terapeuty. Przepraszam,
ze przynudzam, ale z wlasnego doswiadczenia wiem ze latwo dac sobie spokoj
nawet na kilka lat apotem zalowac.
Mysle ze w Poznaniu tez sa agencje reklamowe. Masz tam mieszkanie wiec PO
TERAPII mozesz tam prysnac.
Pozdrawiam bardzo serdecznie
Magda

[beatapl]

Witam Cie serdecznie,

nie zapisalam sie do specjalisty ale poszlam na swoja uczelnie i porozmawialam
z bardzo dobra psychoterapeutka z ktora kiedys mialam zajecia. Gadalysmy z 3
godziny i ona stwierdzila ze zna kogos kto moze mnie przyjac ale ta osoba wraca
za miesiac z austrii. Wiec czekam ten miesiac przez ktory mam obserwowac swoje
zachowanie pod kontem kilku aspektow ktore spisalysmy sobie obie na kartce i
tak przygotowana mam isc na konsultcje za miesiac.
Czuje ze mam ochote zwiac ale postaram sie pojsc chociaz nie obiecuje ( znaczy
chcialabym obiecac ale nie potrafie;-()

pozdrawiam

beata

[mb34]

Baaaaaaaaaardzo sie ciesze. Znalazlas kogos, kto jest niezupelnie obcy,
przyjacielski i chce ci pomoc. Super! Miesiac to dosyc dlugo. Strach moze
wygrac. Nie daj mu sie! Obserwuj swoje reakcje, zapisuj mysli i odzczucia na
rozne wazne dla ciebie tematy (ja tez mam taki kajecik i on bardzo pomaga, bo
nie zapomina sie wnioskow do ktorych juz udalo ci sie dojsc)zapisuj swoje sny
(fantastyczne dzrzwi do podswiadomosci) i nie daj sie odwiesc od koniecznosci
spotkania z ta osoba. Za m-c postaram ci sie przypomniec. Nie chce byc
natarczywa, ale jakos myslac o tobie widze siebie przed kilku laty i zalezy mi
zebys wyszla z tego dolka jak najpredzej a nie za lat 10. (co nie znaczy
oczywiscie ze nie mozesz kazac mi sie odwalic)
Pozdrawiam bardzo serdecznie M

[on_25_wlkp]

Beatko, gdzie jestes?

[beatapl]

jestem .......w biegu. W pracy, w domu, w Poznaniu, w Warszawie w kolowrocie
zajęć.
Ale jestem i czuje ze to moje Jestewstwo nabralo nową jakosc.
jest mi lepiej ale boje sie powiedziec dobrze. Wykonalam jeden ruch - pogadalam
z psychologiem. czy mi pomogł? chyba przelamal troszke moj odwieczny problem z
mowieniem obcym o swoich problemach. Ale wiecej zawidzieczam Tobe, Innym
intermautom na tym forum bo w swoich postach jestem szczera tzn nie sciemniam
ze jest oki jak nie jest, mowie o swoich problemach i czujke ze przynajmniej
garstke osob to obchodzi. To poczucie dodaje mi energii ( tak jak wampirowi
krew hihihih)
Dopoki moc bedzie ze mna;-) nie chce isc znow do lekarza czy psychologa. Ale
jak zauwaze najmniejszy symptom pogorszenia nastroju napewno zareaguje a nie
zaniedbam jak do tej pory.

zreszta jutro jade do poznania wiec humor psuja mi jedynie tiry, na ktore na
trasie nr 2 zawsze mozna liczyc

sciskam goraco
beata

[neo422]

beatapl napisała:

> polegajacy na obnizeniu nastroju utrzymujacym sie od kilku miesiecy.
> Do tej pory radzilam sobie z tym ale ostatnio jest tak ze rano nie chce mi
> sie wstac z lozka i zaczac nowego dnia. Placze bez powodu (sama nie umiem
> znalesc przyczyny), mam jakies ciagle swedzenie skory, niepokoj a noca
> przyspieszone bicie serca i klopoty ze spaniem.
> Nei chce przynudzac ale nakresle swoja sytuacje i pogdybam o przyczynach -
> powiedzcie czy dobrze kombuinuje:
> 2 lata temu urodzilam dziecko. podczas ciazy rozwiodlam sie, wrocilam po 7
> latach mieszkac do starych rodzicow ( ja mam 30 oni 80 lat). Zyje w ciaglym
> stresie patrzac na zegarek: praca, koncze studia, wychowuje dziecko. Ciagle
> sadze ze cos zawalam, mam nagonke ze strony mocno katolickiej rodziny ( ja
> nie chodze do kosciola).
> przeraza mnie jedno- wracajac czesto samochodem z pracy mam chec skrecic
> kierownica w drzewo. Powstrzymuje mnie mysl o dziecku kotre kocham nad zycie.
> Kolejny problem jest taki: nie pojde do psychiatry bo boje sie leczenia
> farmakologicznego, nie pojde do psychologa bo sama nim jestem. NIE UFAM
> NIKOMU, boje sie powiedziec komukolwiek cos szczerze. Przyznam sie ze nawet
> na forum nie stac mnie na pelna sczerosc- jest duzo gorzej niz pisze.
>
> Jak dostane chociaz jedna odpowiedz to naprawde sie uciesze
>
> pzodrawiam wszystkich goraca-beata
Dziewczyno to wszystko co piszesz moze doprowadzic cie do nikad musisz szukac
pomocy u fachowca podobnie bylo ze mna nie chcialem sie otworzyc i teraz jestem
na rencie 1 gr choroba afektywna dwu biegunowa lec w te pedy do lekarza poki
jeszcze czas pozdrawiam Darek

Darku!

[beatapl]

z wielu powodow czuje sie obecnie lepiej.

Wydrukowalam sobie Twoj post i nosze go ze sobą jak mi znow zycie dokopie tak
ze mi sie odechce wszystkeigo pierwsza rzecz jaka po przeczytaniu listu od
Ciebie zrobie to telefon do psychologa.

Moze kazdy musi przejsc przez lepsze gorsze okresy depresjii( a moze tylko
obnizonego nastroju) zeby dojrzec do leczenia.

Ja na te chwile nie dojrzalam do sukcesywnego leczenia choc w kalendarzu mam
wizyte u specjalisty za miesiac na ktora pewnie pojde.

Co do otiwerania sie . @ tygodnie temu piszac tego posta nie chcialam sie
otworzyc, teraz jest ciut lepiej, moze za 2-3 mce nie bedzie problemu.

pzodrawiam niezwykle cieplutko o optymistycznie w bury jesienny dzien
beata

[sam16]

Jestem tu przypadkowo.Nie czytalem wszyskich wypowiedzi ale wiem o co ci
chodzi. Nie boj sie lekow.Sam nie bralem ale znam ludzi ktorym leki uratowaly
zycie w sytuacji takiej jak Twoja. Znamndziewczyne ktora specjalnie w nocy
pojechala samochodem bez siatel i stanela na ruchliwym skrzyzowaniu zeby ja
ktos zabil.To sa kliniczne objawy.Sama nie zdajesz sobie z tego sprawy jakie
to jest niebezpieczne.
Kiedy pojdziesz do lekarza musisz mowic wszystko. NIe wolno ci nic uktywac bo
jesli bedziesz oszukasz sama siebie.NIe rob tego. NIe jestem fachowcem w tej
dziedzinie ale jestem na tyle doswiadczony zyciem ze wiem.Twoj stan
spowodowany jest stresem. Stres powoduje zmiany skladu chemicznego plynow
mozgowych.Pod wplywem stresu szczegolnie trwajacego dlugo nastepuja nie tylko
zmiany plynow mozgowych.To moze stac sie nieodwracalne.Mozesz zwyczajnie
zglupiec.NIe lekcewaz tego. Leki dobrze dobrane powoduja ze tak powiem powrot
do stanu normalnosci (mam tu na mysli wlasnie plyny mozgowe)Nie ma co udawac
przed soba i innymi ze jest sie zdrowym.Choroba fizyczna czy psychiczna jest
zawsze choroba a te mozna leczyc i trzeba leczyc.Czlowiek jest jak bardzo
skomplikowana maszyna. JEsli do wlejsz do samochodu nieodpowiedni olej to
bedziesz miala problemy z silnikiem. Jesli przez stres twoje "oleje"w mozgu
nabiora innych wlasciwosci niz powinny masz problemy z zyciem a to jest o
wiele powazniejsze niz silnik.Jestes madra wyksztalcona kobieta wiec dzialaj
tak jak madra i wyksztalcona kobieta a nie jak glupia kobieta.
Madre kobiety ida do lekarza i szukaja ratunku bo zycie niestety ma sie tylko
jedno. zycze powodzenia.

[brytyjka]

Co u Ciebie? Jak sie czujesz?
trzymaj sie cieplutko,
bryt