______WIERSZE________________

Jerzy Liebert

[rawik-is-me]

Jerzy Liebert

Do Anny
Z okna Twego jak z szklanki wąskiej piję wino,
Błękitne i różowe, z gwiazdami, co płyną
Na dnie przejrzystym.

A Ty z serca mojego, co wrzące i gwarne,
Słodką, serdeczną dłonią zbierasz krople czarne
Jak łzy perliste.

I tak w nieba i piersi wsłuchani oddechy,
Z winem różowym nasze łączymy uśmiechy
W przyjaźni zgodnej.

Aż serca niespokojne i dręczone burzą
Jak żagle się w przestworzach skąpią i zanurzą
W mowie pogodnej.

I gdy małą uliczkę dzień słońcem wybiela
I jak pszczelny ul dzwoni kościół Zbawiciela
Na pacierz ranny,

Usta, od słów błękitne, są jak obłok chłodne
I światło przez nie płynie czyste i łagodne —
Mój wiersz do Anny.

[rawik-is-me]

Usta Twe, które wieczór do moich ust skłania,
Całując, odnajduje dno mego kochania.
I, jak ptaki spłoszone, mych źrenic podwoje
W kościołach Twoich oczu gniazda wiją swoje.

I serce Twoje, które kadzidłem odurza,
Moja miłość płonąca, rozpięta jak róża,
Nad mym sercem — Twe serce — kopułą i szczytem
Urasta, w noc gwiazdami, w dzień tchnie błękitem.

I z palety błyszczącej biorąc farby wszystkie,
W błękit zamykam, w gwiazdy, Twoje oczy czyste,
I najpiękniejsza barwa wkoło ust Twych błądzę —
Ustami — nie wiem, miłość znajdując czy żądze.

Maria Wine

[rawik-is-me]

Gdzieś

Gdzieś
musi być przebłysk światła
który rozprasza mrok przyszłości
nadzieja
która nie daje się zabić
beznadziejnością
i wiara
która nie zaczyna natychmiast
nie dowierzać sobie
Gdzieś
musi być niewinne dziecko
którego jeszcze nie zdobyły demony
świeżość życia
co nie tchnie jeszcze
zgnilizną
i szczęście
którego nie osiąga się
nieszczęściem innych
Gdzieś
musi być budzik rozwagi
który ostrzega przed zabawą w samounicestwienie
powaga
która waży się brać siebie poważnie
i dobroć
której korzeniem nie jest tylko
powstrzymane zło
Gdzieś
musi być piękno
które wciąż pozostaje pięknem
czyste sumienie
co nie ukrywa zatajonej zbrodni
musi być
miłość do życia
która nie mówi rozdwojonym językiem
i wolność
której nie zdobywa się niewolą innych

Maria Wine
przekład Zygmunt Łanowski

Maria Wine

[seremine]

Gdy szukam róż
znajduję śnieg
gdy szukam śniegu
znajduję róże
gdy niczego nie szukam
znajduję i róże i śnieg

Maria Wine
przeł. Zygmunt Łanowski

Rimbaud Arthur

[seremine]

Rimbaud Arthur

Samogłoski

A czerń, E biel, I czerwień, U zieleń, O błękit,
Tajony wasz rodowód któregoś dnia ustalę:
A, czarny i włochaty gorset lśniących wspaniale
Much, co brzęczą w odorze, cień w zatokę zaszyty;

E, blask pary, namiotów, lance w lodowej skale,
Biali królowie, dreszcz pod baldaszkami ukryty;
I, purpura, krwi struga z ust, pięknych warg rozkwity,
Kiedy śmieją się w gniewie lub pokutniczym szale;

U, cykle, opalowa gra mórz,spokój pastwiska
Usiany zwierzętami, spokój, który odciska
W skórze uczonych czół bruzda alchemii głęboka;

O, trąba niebiańska, co dziwne świsty kołysze,
Obszary, gdzie Anioły i Świat prują ciszę:
- Omego, fioletowy promieniu Jego Oka!

Przełożył Adam Ważyk

"Do gwiazdy wieczornej"

[kristopherh]

William Blake "Do gwiazdy wieczornej"

Złotowłosy aniele wieczora, gdy słońce
Kładzie się na spoczynek pośród gór, ty zapal
Swą pochodnię miłosną. Promienną koronę
Przywdziej, uśmiechem ozłoć nam wieczorne łoże!
Uśmiechnij się do naszych miłości. Gdy zsuwasz
Ciemne kotary nieba, rozsiej srebrne krople
Na każdym kwiecie, który zwiera słodkie oczy
Do snu w stosownej porze. Niech twój wiatr zachodni
Uśnie pośród jeziora. Twe jasne źrenice
Niechaj mówią milczeniem. I srebrem zmyj ciemność.
Szybko odchodzisz, gwiazdo, bardzo szybko. Wtedy
Wilk zaczyna swą drogę pośród pustki. Lew
Świeci ślepiami poprzez mrok gęstego boru.
I wełnę naszych jagniąt łagodnych okrywa
Twa święta rosa. Chroń je swoją czułą mocą!

[dunant]

Małgorzata Kołakowska

"Mewa?"

Ciepły piasek
spokojny szum morza
słońce

Mewa kreśli ósemki
na tle błękitu

Wzrokiem podążam
za tym lotem
czuję rytm

Jakby to muzyka
niosła ją

Słyszę melodię
jestem mewą
tańczę w powietrzu

To czysta radość
lotu i muzyki

Jednocześnie
jestem sobą

Na ciepłym piasku
obserwuję i słucham

ja-mewa

[dunant]

Apostrofa do miłości

Zanim gwiaździsty palec przetnie moje żyły

grzechem płynące jak mlekiem i miodem

ty ciało moje z wodorostów rozwiąż

i muł zielony z oczu —



Zanim wiatr zwieje plewy

spod klepiska skroni

już ty wyłuskuj ziarna

i chroń je przed ptakiem

i chroń je przed ulewą

i przede mną chroń je

— owoc kamiennej gleby



Nim Bóg jastrzębim dziobem

zaryje się we mnie

— ty mnie przede mną ocal

---Anka Kowalska----

Alicja Kuberska

[jane_doe_hej]

Koło Fortuny

Kiedy los uśmiechnął się
pieniądze padały jak deszcz.
Fortuna rozwiązała róg obfitości.
Drzwi domu otworzyły się szeroko
dla wesołych i miłych gości.

Kiedy los odwróci się
troski i smutki jak grad spadają.
Fałszywi przyjaciele,
jak śnieg w majowym słońcu,
rozpływają się i znikają.

Zostają tylko nieliczni, prawdziwi.

Marina Cwietajewa

[dunant]

Dla wierszy mych, tak wcześnie pisanych,
I nieświadoma byłam, że to - słowa poety,
Co wytrysnęły ze mnie, jak strugi z fontanny,
Jak snop iskier z rakiety.

I wtargnęły jak diabliki pełne wesołości
Do świątyni, gdzie śniłam w dymie kadzidlanym,
Dla wierszy moich, o śmierci i młodości
- Dla wierszy nieczytanych! -

Poupychanych w zakurzonych magazynach
(Bo nie było i nie ma amatora!)
Dla wierszy moich, jak dla szlachetnego wina,
Jeszcze nadejdzie pora!

Marina Cwietajewa
przełożyła Rena Marciniak

Z Netu..

[dunant]

Mądrość Macchiavela nigdy nie umiera:
Rząd jej wciąż hołduje: divide et impera!
Pacjentowi kasę z kieszeni wydziera,
powie: "winien lekarz, szczwany lis-przechera,
a także aptekarz" - wybuchnie afera.
Każdego na "troskę" o Polskę nabiera,
władza zawsze słuszna : divide et impera!

Skłócić człeka z człekiem - ot! i sprawa krótka.
By szalej nie działał - potrzebna odtrutka

TOMASZ JASTRUN

[jane_doe_hej]

TOMASZ JASTRUN

Urodził się w roku 1950; syn poetki - Mieczysławy Buczkówny i poety Mieczysława Jastruna. Jest poetą, prozaikiem, eseistą, krytykiem literackim i reporterem. Opublikował kilkanaście tomów wierszy, także w Niemczech, Szwecji i USA. Jest autorem kilku książek reportażowych, pisał m in. O "Solidarności" i stanie wojennym; o podróżach po Stanach Zjednoczonych i spotykanych tam polskich emigrantach. Pisał felietony paryskiej "Kultury", (pod pseudonimem Witold Charłamp), później - jako Smecz - cykl "Z ukosa", który kontynuuje w dodatku dziennika "Rzeczpospolita". Ma na swoim koncie także scenariusze filmowe, prowadził również telewizyjny program kulturalny "Pegaz". Laureat wielu nagród, m.in.: Fundacji Roberta Gravesa, Fundacji Kościelskich, nagrody Kulturalnej NSZZ "Solidarności" za twórczość z okresu stanu wojennego, nagrody Dziennikarzy Niezależnych im. A. Słonimskiego, nagrody literackiej paryskiej "Kultury".

Obecnie Tomasz Jastrun daje się poznać jako komentator polskiej rzeczywistości społeczno-politycznej, występuje w telewizyjnych programach publicystycznych. Zajmował się również bardziej fizyczną stroną naszej egzystencji, jako autor popularnego felietonu "Notatnik erotyczny" w miesięczniku "Twój Styl" (książka "Gra wstępna" to wybór tych tekstów). Obecnie pracuje w redakcji "Zwierciadła", gdzie pisze felieton "Czułym okiem".

[samanta_ewa]

Tomasz Jastrun

"Niekochana"

Pamiętam miłość w jej twarzy
Promień który wpadł przez okno
Gdy odsunęła zasłonę

Zawirowały w jego blasku
Drobinki mojego kurzu
Pył z roztrzaskanej planety
Na której słychać było kiedyś
Szelest rosnącej trawy

Pamiętam miłość w jej twarzy
Wbitą głęboko po rękojeść

I moje przerażenie bez granic
W które szła jak niewidoma
Poprawiając ręką włosy
Ze skupionym wokół ostrza uśmiechem

[samanta_ewa]

"Puste miejsca" Tomasz Jastrun

Za długo trzymaliśmy się za ręce
I poranione są nasze dłonie
Zbyt wiele było słów martwych
I już nie mamy sobie nic do powiedzenia

Zamiast kwiatów rosną w naszych doniczkach
Puste miejsca o dużych liściach
Gdy pada na nie promień słońca
Prześwitują żyły i powieki

A jednak za krótko tuliliśmy się do siebie
Za mało było szeptów i krzyków
Za mało w nas ciepła dla naszych roślin
Które pną się na przekór niebytom

I skąd wokół tyle krwi zabitych malin
Tu gdzie nikt niczego nie zrywał

[samanta_ewa]

"Zgaszony" Tomasz Jastrun

Zapalił się
Zgasiła go
Jednym spojrzeniem
Zielonych oczu
I odeszła
Z jego twarzą na plecach
Rozciętą pogardą warkocza

[samanta_ewa]

"Zakochanie" Tomasz Jastrun

Oblałaś mnie
swoim rumieńcem
Odszedłem
jakby nic się nie stało
A jednak było mi
różowo i gorąco
Klucząc jak kelner
omijałem stopy domów
płyty chodnika
kołysały się
popękana kra
Niosłem pamięć twoich oczu
ostrożnie
by nie uronić
ani jednej zielonej kropli
z drobinką słońca

[samanta_ewa]

Samotna

Opuszcza rolety
Opuszcza pończochy
Zamyka oczy
Podciąga kołdrę

Jest jak żywy owad
Przekłuty szpilką swojej płci

Słyszy jak skrzypi łóżko
Za ścianą

I jak w studnię przełyku
Spada kamyk śliny

Tomasz Jastrun

[samanta_ewa]

Granica

Dni które nas dzielą
Są jak schody
Po których wbiegnę
świeżym letnim popołudniem
Do jej domu
Usiądę przy stole
Naprzeciw
I pić będziemy złotą herbatę
Z dwóch czułych szklanek
A potem spróbuję
Jeżeli starczy mi odwagi
Przekroczyć zieloną granicę
Jej oczu i dojść
Aż do warg
Swoimi wargami
W pokoju gdzie przyczaił się zegar
Koszula jej męża
Wisi ukrzyżowana na krześle
I rosną bezszelestnie kwiaty
Które patrzą na nas
Szeroko otwartymi oczami

Tomasz Jastrun

[samanta_ewa]

Należał do „Solidarności”. W stanie wojennym ukrywał się przez rok. Był internowany. Redagował w drugim obiegu pismo literackie „Wezwanie” (1982–1988). W latach 1990–1994 był dyrektorem Instytutu Polskiego w Sztokholmie oraz attaché kulturalnym w Szwecji. Zasiadał w konwencie Ruchu Stu. Jest członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich.

[samanta_ewa]

Przytul się do mnie" Tomasz Jastrun

Jesteśmy tacy delikatni
Aż strach
Oczy z niebem i łąką
Chroni powieka z bibułki
Nóż wchodzi w brzuch
Łatwiej niż w chleb
A krew
Przy nieostrożnym ruchu kierownicy
Wyfruwa jak spłoszony ptak
Nasza płeć
Meduza wyrzucona na brzeg
Tylko przez chwilę wilgotna
Wszystko w nas
Jest bardziej kwestią czasu
Niż w przypadku cegieł
A nawet kruchego szkła
Kamień posiada nad nami
Druzgocącą przewagę
Więc przytul się do mnie
Tylko czułość idzie do nieba

[samanta_ewa]

Kiedy jesteś tak blisko

Nawet ciemność się świeci
A szczelina w podłodze
Wyfruwa jak srebrna ćma

Patrzę ci w oczy
Nie mam dla nich słów
Słyszę
Jak skrapla się nasze milczenie

Tomasz Jastrun

[samanta_ewa]

Tomasz Jastrun o swoich Rodzicach...

Mój ojciec nie dawał mi męskiego wzoru. Był poetą, zanurzony w sztuce - dużo starszy od mojej matki, słynny, siedział przy biurku, pisał. Miałem z nim kontakt, ale z pewnym dystansem, był bardzo zajęty sobą, jak wszyscy artyści. A matka była zajęta nim. Poeta jest zawsze trochę dzieckiem...

[samanta_ewa]

Rzęsy" Tomasz Jastrun

Nie wstydziła się pocałunków
Obnażonego westchnienia
Ale jego nagich oczu
Z bezwstydnymi rzęsami

[jutta_t]

Dom w ogrodzie
-------------------

Właścicielka jest przekwitłą kobietą
Częstuje nas kawą i herbatą
Pokazuje palce zajęte przez gościec
Mówi - nie mam już dużo czasu

Patrzę przez okno
Ogród pożera ten dom
Może to najlepsze rozwiązanie

Nie wiem co o tym myśleć

Dlatego idę ze ślepą szklanką
Od stołu do ust
Od ust do stołu

Tomasz Jastrun

[jutta_t]

Odtrącona
------------
Westchnęła
W tym westchnieniu
Była przepaść
Spojrzałem z lękiem
A ona chwyciła mnie za rękę
By pociągnąć ze sobą
Wyrwałem dłoń
Z białym odciskiem jej palców
I zamknąłem oczy
By nie widzieć jak
Spada
Na zawsze
Z gasnącą wstęgą włosów

Tomasz Jastrun

[jutta_t]

Zakochanie
-------------

Oblałaś mnie
swoim rumieńcem

Odszedłem
jakby nic się nie stało

A jednak było mi
różowo i gorąco

Klucząc jak kelner
omijałem stopy domów
płyty chodnika
kołysały się
popękana kra

Niosłem pamięć twoich oczu
ostrożnie
by nie uronić
ani jednej zielonej kropli
z drobinką słońca

Tomasz Jastrun

[jutta_t]

"Przed snem" Tomasz Jastrun

Miejsca z których zabrano
Przed chwilą przedmioty
Nie upominają się o nie
Na przestrzał obojętne
I tylko miejsce po tobie
Coś niewyraźnie szepce
Rumieni się i nagle
Przeraźliwie blednie lustro
W którym czesałaś włosy
Dzisiaj przed snem znowu zapomniałem
Nakręcić swoją pamięć
I już nie wiem jaki kolor
Ma nieobecność twojej sukni
Ciągle na nowo
Odkrywającej kolana

[jutta_t]

Uśmiech

Chciałbym
Zamieszkać w kąciku
Twoich ust

Abyś nagle
Zmarszczyła mnie
Swoim uśmiechem

Tak pogodzę się
Ze starością

Tomasz Jastrun

[jutta_t]

Przebudzenie bez ciebie" Tomasz Jastrun

Na porannej pościeli
Zapach perfum
Jakby przez noc wyrosło
Białe pole konwalii
Ciebie już nie ma
Całe są tylko oczy
Osobno fragment biodra
I stopa
Gdyż nie ma większej rzeźni
Niż pamięć

[rawik-is-me]

Fragment wywiadu z Tomaszem Jastrunem...

Wychowałem się w domu poetów. Pamiętam, jak ojciec ciągle pisał na maszynie, mama coś notowała, a ja stale w takiej atmosferze przebywałem. To z pewnością miało ogromny wpływ na moją twórczość, ale też trzeba pamiętać o tym, że każde dziecko jest tak właściwie poetą. Często, jak słuchamy dzieci, to słyszymy w ich głosach niezwykłą wrażliwość poetycką. Z czasem u większości osób ona twardnieje jak kora drzewa i zanika, ale niektórzy to hodują i pielęgnują. Budler pisze, że poezja to jest dzieciństwo odnalezione, trzeba odnaleźć w sobie dziecko, żeby móc pisać wiersze, później podstawowe zdziwienie świata jest źródłem każdej sztuki.Często, jak słuchamy dzieci, to słyszymy w ich głosach niezwykłą wrażliwość poetycką. Z czasem u większości osób ona twardnieje jak kora drzewa i zanika, ale niektórzy to hodują i pielęgnują. Budler pisze, że poezja to jest dzieciństwo odnalezione, trzeba odnaleźć w sobie dziecko, żeby móc pisać wiersze, później podstawowe zdziwienie świata jest źródłem każdej sztuki...

[black_jotka]

Odcisk

Pamiętajmy o sobie
Usilnie
Nawet kiedy rozsypią się
Numery naszych telefonów
Pamiętajmy dotyk dłoni
I smak ust
I jeszcze raz
Chwilę
Kiedy otworzył się widok
Na morze
Mewa zakołysała się
Jak siwa brew
Nad naszym okiem
Staliśmy przytuleni
Jakbyśmy brali z siebie odcisk
Dla potomnych

Tomasz Jastrun

Ten uwielbiam.

[black_jotka]

Przytul się do mnie

Jesteśmy tacy delikatni
Aż strach
Oczy z niebem i łąką
Chroni powieka z bibułki
Nóż wchodzi w brzuch
Łatwiej niż w chleb
A krew
Przy nieostrożnym ruchu kierownicy
Wyfruwa jak spłoszony ptak
Nasza płeć
Meduza wyrzucona na brzeg
Tylko przez chwilę wilgotna
Wszystko w nas
Jest bardziej kwestią czasu
Niż w przypadku cegieł
A nawet kruchego szkła
Kamień posiada nad nami
Druzgocącą przewagę
Więc przytul się do mnie

Tylko czułość idzie do nieba

Tomasz Jastrun

[black_jotka]

Tomasz Jastrun

Lekcja religii

z księdzem Twardowskim



Mówił o Matce Boskiej

łagodnie tak bardzo łagodnie

Jakby była płochliwa sarną



Zamknięty w czarnej sutannie

Patrzył na mnie z góry

A ja mnożyłem swoje siedem lat

Przez dziesięć wątpliwości



Teraz mam o kilkadziesiąt lat więcej

I odpowiednio więcej wątpliwości

Można by z nich już niemal

Zbudować bezbożny kościół



Lecz od tamtego czasu

Przychodzi do mnie często

Płochliwa sarna

Spogląda łagodnie

I wątpi we mnie

- Tomasz Jastrun -

[black_jotka]

Zakochanie

Oblałaś mnie
swoim rumieńcem

Odszedłem
jakby nic się nie stało

A jednak było mi
różowo i gorąco

Klucząc jak kelner
omijałem stopy domów
płyty chodnika
kołysały się
popękana kra

Niosłem pamięć twoich oczu
ostrożnie
by nie uronić
ani jednej zielonej kropli
z drobinką słońca

Tomasz Jastrun

[black_jotka]

Odtrącona

Westchnęła
W tym westchnieniu
Była przepaść
Spojrzałem z lękiem
A ona chwyciła mnie za rękę
By pociągnąć ze sobą
Wyrwałem dłoń
Z białym odciskiem jej palców
I zamknąłem oczy
By nie widzieć jak
Spada
Na zawsze
Z gasnącą wstęgą włosów

Tomasz Jastrun


Jak Wam sie ten podoba? Mnie bardzo!

[mala200333]

-"Obraza" Tomasz Jastrun

Długo nie mogłaś zasnąć
Zasypiałaś budziłaś się
Dotykałaś mnie jeszcze nie we śnie
Już nie na jawie
Nie byłaś zdecydowana na nic
I nic nie było twoje
I rozczuliły mnie dłonie
Które leżały obok ciebie
Okryłem je pocałunkami
Troskliwie i ciepło
Wtedy zasnęłaś
I jak obraza zabolała mnie
Obojętność twojego snu

[mala200333]

"Mur" Tomasz Jastrun

Ręce kobiet
Które dotykały mnie
Nie ma ich
Pocałunki nie zostawiły śladów
Jak łapki ptaków na kamieniu
I nie wiem jak udało mi się
Zatrzymać ciepło tamtego popołudnia
Kiedy siedzieliśmy daleko od siebie
Chociaż na wyciągnięcie ręki
W milczeniu którego cegły liczyłem
Myląc się nieustannie

[mala200333]

Smuga

Zapisać lot ptaka
I nachylenie jego łapek
Gdy siada na trawie

Zapisać plątaninę
Naszych dróg
Ich zbieg okoliczności
Ciepłą pieczęć
Pierwszego pocałunku

Kosmatą chmurę
Z której spada kropla
Co przepełnia nasz dzban
Potem zapach rozstania
W nim
Smugę światła

Tomasz Jastrun

Gra wstępna - Tomasz Jastrun - audiobook

[mala200333]

www.youtube.com/watch?v=74fiq0P_eVY&mid=57

"Niespotkanie" - Jastrun

[mala200333]

Niespotkanie

Nawet nasze niespotkanie
Ma już tylko ślady dawnej urody
Biegnie tym śladem mój pies
Kulejąc na obie nogi

Miejsce gdzie nadaremno czekam
Porosło szczeciną brody
Marszczy się skóra
Nie przytulonego policzka
Zapach twoich włosów
Osiada kurzem
Na nie narodzonych liściach

Stoję przy umówionej ulicy
Już tyle lat
I nadal czuję w ustach
Smak nie pocałunku

I widzę oczekiwanie które się dłuży
Jak czarna skórzana rękawiczka
Która wypada z okna domu
Gdzie od lat nikt już nie mieszka

Tomasz Jastrun

"Oczy" - Jastrun

[mala200333]

Oczy

Jest w jej twarzy coś
Jeszcze nie wiem co
Moje wargi schną

Już wiem - to oczy
Które nie mogą połączyć się
W morze

Tomasz Jastrun

[rawik-is-me]

Tomasz Jastrun jest dyslektykiem, dobre nie? To jest dowód na to , jak można pokonać własne ograniczenia.

[rawik-is-me]

Brwi
Dotknąłem
Pękniętą wargą
Jej ust
I nic się nie stało
Nie uderzyła mnie w twarz
Jej oczy nie zmieniły koloru
Tylko brwi
Uniosły się jak skrzydła ptaka
Który nie wie
Zostać
Czy odlecieć

Tomasz Jastrun

:Jeszcze raz czułość: TOMASZ JASTRUN

[rawik-is-me]

Jeszcze raz czułość

Wszystko zniknie
Kolor oczu wyfrunie spod brwi
I zamieszka w innym lesie
Pocałunki zwiędną
Wiatr straci moc i zapach
Ten sam wiatr
Który rozwiewał ci włosy

Ocaleje nasza czułość
Kamyk z jasnym okiem
Turlany przez fale
Tam i z powrotem

Tomasz Jastrun

[mala200333]

Ks. Tischner napisał że wiersze się pisze o miłości, nasz omawiany poeta Tomasz Jastrun jest pięknym tego przykładem.

[seremine]

Nie wstydziła się pocałunków
Obnażonego westchnienia
Ale jego nagich oczu
Z bezwstydnymi rzęsami

T.Jastrun

Poswiatowska

[zamyslona_7]

Jestem z upływającej wody
z liści które drżą
trącane dźwiękiem wiatru
przelatującego pośpiesznie

jestem z wieczoru
który nie chce usnąć
patrzy uparcie
głodnymi oczyma gwiazd

noc - poprzez niebieskie żyły
w każdym włóknie ciała
w końcach palców
pulsuje namiętnym niespełnionym

jestem ochrypłym głosem
milczącym głucho
nade mną dni
o wielkich pustych skrzydłach
mijają...

[zamyslona_7]

CZYM JEST MIŁOŚĆ



Płomieniem który posiadł drewnianą chatę - pijanym
pocałunkiem wgryzł się w głąb strzechy.
Piorunem - który kocha wysokie drzewa - wodą
uwięzioną płasko - wyzwalaną przez niesyty wolności wiatr.
Włosami sosny - gładzonymi jego ręką - włosami
rozśpiewanymi w szaloną wdzięczną pieśń.
Ciemną głową topielicy - która palce rozsnuła
w poprzek fali - a uśmiech dała nieżywemu słońcu.
Wyciągnięta na brzeg - płakała długo i nie wyschła
aż dotąd póki smutni ludzie nie zakopali jej w ziemi.
Płomieniem.

[zamyslona_7]

Bądź przy mnie blisko
bo tylko wtedy
nie jest mi zimno

chłód wieje z przestrzeni

kiedy myślę
jaka ona duża
i jaka ja

to mi trzeba
twoich dwóch ramion zamkniętych
dwóch promieni wszechświata

[zamyslona_7]

lubię tęsknić
wspinać się po poręczy dźwięku i koloru
w usta otwarte chwytać
zapach zmarznięty

lubię moją samotność
zawieszoną wyżej
niż most
rękoma obejmujący niebo

miłość moją
idącą boso
po śniegu

[zamyslona_7]

ODKUPIONA




w jednym ruchu
upadła i objęła krzyż

łagodnie
jakby to była szyja
umarłego

zdumiona
rękę podaje sobie
i prowadzi siebie po śniegu

jest tak biało
że niepodobna zginąć

[zamyslona_7]

Bez ciebie jak
bez uśmiechu
niebo pochmurnieje
słońce
wstaje tak wolno
przeciera oczy
zaspanymi dłońmi
dzień -

szeptem
modlę się do uśpionego nieba
o zwykły chleb miłości

[zamyslona_7]

Czy świat umrze trochę
kiedy ja umrę

patrzę patrzę
ubrany w lisi kołnierz
idzie świat

nigdy nie myślałam
że jestem włosem w jego futrze

zawsze byłam tu
on - tam

a jednak
miło jest pomyśleć
że świat umrze trochę
kiedy ja umrę

Poswiatowska

[zamyslona_7]

KONIUGACJA




ja minę
ty miniesz
on minie
mijamy
mijamy
woda umyła liście olszynie

nad wodą
olszyna
czerwona
zmarzła moknie
mijam
mijasz
mija
a zawsze tak samotnie

minąłeś
minęłam
już nas nie ma
a ten szum wyżej
to wiatr
on tak będzie jeszcze wieczność wiał

nad nami
nad wodą
nad ziemią

[samanta_ewa]

Niebo

Szukałem nieba
tego co jest blisko
gdzie zmierzch wycisza skołatane serce
i choć trzeba by jeszcze....
nic nie trzeba więcej

szukałem nieba na wyciągnięcie ręki
które ma tyle dobrych znaczeń
i choć można by jeszcze.....
nie trzeba inaczej

szukałem nieba
tuż obok bliziutko
we wszystkim co tak dobrze znałem
tam gdzie wiem że jesteś choć Cię nie widziałem
i choć można by jeszcze.....
bliżej nie szukałem

niebo jest chyba tam
gdzie Ty mnie spotkałeś
-J.M. -

Anna Kamieńska

[mala200333]

Małżeństwo
''Że tak im było dane
zestarzeć się jak świątkom przy drodze
tak samo spróchniali
tak samo
poorani mrozem i zawieją

Że tak im dozwolono
iść serce w serce
biodro w biodro
zmarszczka w zmarszczkę

Że tak im darowano
istnieć w sobie podwójnie
i milczeć wzajemnie

Że tak im dopuszczono
by nawet w sen wchodzili razem
on ją obejmował na poduszce
by o kamień snu nie zraniła stopy

Że tak ich wysłuchano
aby to on
czerwone jabłko niósł jej do szpitala
i ukląkł w jej ostatniej łzie''
- Anna Kamieńska -

Anna Kamieńska

[jane_doe_hej]

"Ząb"
Na całej ziemi
została ona jedna
w domu dla starców
ze swoim kubkiem z fajansu,
z kuferkiem
zamkniętym jak oko sowy.
W tym kuferku
leży mleczny dziecinny ząb
na dnie''
Anna Kamieńska

Abracadabra poems of Juliusz Erazm Bolek Polish Po

[mala200333]

www.youtube.com/watch?v=Xiz1vb4-LvQ

William Butler Yeats

[rawik-is-me]

Gdybym miał niebios wyszywaną szatę
Z nici złotego i srebrnego światła,
Ciemną i bladą, i błękitną szatę
Ze światła, mroku, półmroku, półświatła,
Rozpostarłbym ci tę szatę pod stopy,
Lecz biedny jestem: me skarby – w marzeniach,
Więc ci rzuciłem marzenia pod stopy,
Stąpaj ostrożnie, stąpasz po marzeniach.

William Butler Yeats

"Kiedy kobieta płacze" Tamara Kalinowska

[samanta_ewa]

Kiedy kobieta płacze" Tamara Kalinowska

Ze wszystkich smutków mi znanych
Tych które tak wiele znaczą
Największym smutkiem napawa
Kiedy kobieta płacze
Niezwykłej to obraz rozpaczy
Nie rodem z teatru czy kina
Bowiem kobieta płacze
Inaczej niż młoda dziewczyna

To nie jest ucieczka
Kobieta już w płacz nie ucieka
To nie jest tęsknota
Kobieta potrafi już czekać

Lecz kiedy nie boli już nic
I nie ma powodu by być
To nie ma nawet nadziei
By chcieć do człowieka

Dorośnij najpierw do tych łez
Nim powiesz o niej łka więc jest
Nim powiesz o niej łka więc żyje
Dorośnij najpierw do tych łez
Nim powiesz o niej łka więc jest
To łka kobieta nie dziewczyna

Ty mówisz że znasz ja najlepiej
I wszystko tak pięknie tlumaczysz
Nie mów że płacz nie oślepia
Nie ironizuj rozpaczy

Możesz się skryć za piosenką
Skoro nie umiesz inaczej
Ale bądź bądź choć pod ręką
Kiedy kobieta płacze

Dorośnij najpierw do tych łez
Nim powiesz o niej łka więc jest
Nim powiesz o niej łka więc żyje
Dorośnij najpierw do tych łez
Nim powiesz o niej łka więc jest
To łka kobieta nie dziewczyna.

Czesław Miłosz

[samanta_ewa]

Czesław Miłosz

"Wiara"

Wiara jest wtedy,kiedy kto zobaczy
Listek na wodzie albo krople rosy
i wie ze one są - bo są konieczne.
Choćby się oczy zamknęło, marzyło,
Na świecie będzie tylko to,co było,
A liść uniosą dalej wody rzeczne.

Wiara jest także, jeżeli ktoś zrani
Nogę kamieniem i wie, że kamienie
Są po to, żeby nogi nam raniły.
Patrzcie jak drzewo rzuca długie cienie,
I nasz, i kwiatów cień pada na ziemię:
Co nie ma cienia, istnieć nie ma siły.

Ernest Bryll

[samanta_ewa]

Ernest Bryll * * *

Zeszyty biednych ludzi - ta biblia domowa
Gdzie akuratnie wszystko zapisane
Każdy litr mleka bułka pięciozłotowa
Pół ćwiartki masła przed sklepem wystane

Zeszyty biednych ludzi - ta biblia domowa

Papier taniutki na którym powoli
Kobieta głowę schylając skroboli
Urywa coś z radości, zabiera z nadziei
I powolutku dom co wieczór klei

Zeszyty biednych ludzi - ta biblia głodowa.
13 III 81

Agnieszka Osiecka

[samanta_ewa]

Agnieszka Osiecka

"Nie bądź!"

Nie bądź smutna,no nie bądź,
ta mgiełka, to tylko pamięć.
Patrz jakie czyste niebo,
a w morzu - łabędź!

Nie bądź smutny, ja nie chcę,
to czarne, to tylko myśli,
dalej jest mała przystań
na brzegu Wisły.

Nie bądź smutna, no nie bądź,
ta chmura jest małą chmurką,
jutro już będzie słońce
i ciastko z dziurką!

"Bezczas" Julia Hartwig

[samanta_ewa]

"Bezczas" Julia Hartwig

Przebyć tydzień
przebyć rok
przebyć trzydzieści a potem siedemdziesiąt lat
dzielnie

Ale były lata których nikt nie liczył
królewskie
Kiedy bawiliśmy sie pod starymi dębami
i wieczność była przy nas

Else Lasker-Schuler

[samanta_ewa]

Z oddali

Serce twe jest jak noc jasna,
Mogę je widzieć w mroku,
Gdy myślisz o mnie, wszystkie gwiazdy
nieruchomieją wokół.

I jak księżyc złoty twoje ciało
Z oddali nagle
Blaskiem zajaśniało.

Else Lasker-Schuler

Jorge Rueda

[samanta_ewa]

Pocałunek

Ukradnę pocałunek
z twoich ust.
Prowokuje mnie ich czerwień
i obietnica miłości.

Pragnąłbym wniknąć
w twoją duszę i ciało,
obudzić śpiące fantazje
i rozpalić ogień namiętności.

Chcę cię całować
W nocy i w dzień
Z pasją i oddaniem.

Czuję, że życie
bez ciebie nie ma sensu
i że kocham cię coraz bardziej.

Jorge Rueda
USA, January 16, 2012

[samanta_ewa]

ANTONI SŁONIMSKI

rozmowa z ciszą

Po dniach utrapień, zgiełku, wrzawy,
Kiedy wytchnienia przyjdzie chwila,
Gdy głowa sennie się przychyla
I w ciszy płynie czas łaskawy,

Kiedy się pióro chwieje w dłoni,
Bezwolne nad stronicą czystą,
Gdy srebrna cisza w uszach dzwoni,
Wsłuchaj się w ciszę tę srebrzystą.

Bo nie w zwycięstwach pyrrusowych,
Triumfach, klęskach i zmaganiu
Odnajdziesz prawdy głos surowy,
Ale w tej ciszy i w słuchaniu.

Jak ktoś, co wstrzymał się przed progiem,
Nim zrobił pierwszy krok w nieznane,
Zapomnij rany otrzymane,
Pojednaj się z wczorajszym wrogiem,

Rzuć pychę, która w bezsenności
Groźnym rozrasta się koszmarem,
A spokój smutki twe uprości,
Właściwą im przywróci miarę.

[samanta_ewa]

Jan Siwmir


opowiem wam o wodzie

opowiem wam o wodzie
poprzetykanej skałami
z nisko zawieszonym niebem w swym odbiciu

delikatny świt wydobywa z niej soczyste owoce limonki
południe oddycha gęstością farb z obrazów malowanych dla turystów
wieczór syci pomarańczą i biżuteryjnym złotem

jest jeszcze czas na fiolety grube niczym krynoliny elegantek
i na coca colę deszczu

tylko nocą woda jest sobą
szarą myszką bezgłośnie falującą
w utartym korycie

[zamyslona_7]

Bliskość niewidoma
Jerzy Ficowski

Jestem



Za blisko jesteś

bym cię mogła widzieć

mieszkasz w moich źrenicach

tobą patrzę

nie w ciebie



Raz zobaczyłam cię

naprawdę



Z daleka

przez szkło powiększające łzy



Odchodzę



Zostań bo

nie chcę cię widzieć

Mieczysława Buczkówna

[rawik-is-me]

To nie tylko gwiazda ust -
Pocałunek krążący w ciemności krwiobiegu
Nie tylko gwałtowne
- Teraz -
Egoistyczne splatanie dotyku
Po najlżejszy oddech

Ale malutkie zacisze splecionych rąk
Wśród lecących przestrzeni
Iskra ciepła
W świtającym szronie śmierci
Rozpostarcie po najwyższy punkt
Łuku nieświadomości
Naszych biednych skrzydeł
Dotknięcie skrzelami oddechu
Dna unicestwienia

Najtkliwsze zasłonięcie oczu
Sobą
Nawzajem

Mieczysława Buczkówna

Osiecka

[jutta_t]

Agnieszka Osiecka

Uciekaj, moje serce

Gdzieś w hotelowym korytarzu krótka chwila
Splecione ręce i na plaży oczu błysk
Wysłany w biegu krótki list
Stokrotka śniegu, dobra myśl
To wciąż za mało, moje serce, żeby żyć

Ref.
Uciekaj skoro świt
Bo potem będzie wstyd
I nie wybaczy nikt
Chłodu ust twych

Deszczowe wtorki, które przyjdą po niedzielach
Kropelka żalu, której winien jesteś ty
Nieprawda że tak miało być
Że warto w byle pustkę iść
To wciąż za mało, moje serce, żeby żyć

Ref.
Uciekaj skoro świt...

Odloty nagłe i wstydliwe, niezabawne
Nic nie wiedzący, a zdradzony pies czy miś
Żałośnie chuda kwiatów kiść
I nowa złuda, nowa nić
To wciąż za mało moje serce, żeby żyć

Ref.
Uciekaj skoro świt...

Józef Baran

[seremine]

Ach serce...

ach serce
ćmo szalona
porzucona w ciemnych dolinach
u podnóża rozumu
tłuczesz się
opalonymi skrzydłami
w pogoni za tym
co wielkie i jasne
a przecież
wystarczyłoby podfrunąć wyżej
żeby ujrzeć jak na dłoni
jakie małe
próchnem świecące
są te twoje
urojone słońca

Józef Baran

Vojtech Mihálik

[kristopherh]

Prawo

Niegwiazda, która płonie, gwiazdę światła uczy,
Niewicher pokonuje wicher, gdy się wzmaga,
pierwszy kiełek poezji – to dźwięczne niesłowo,
i właśnie w tym jest, w tym jego przewaga.

Nieserce wszakże zawsze będzie służyć sercu,
a niemiłość – miłości, jak krzew niemy – glebie;
nawet myśl, zdolna słowem spalić wszechświat, jednak –
duszo – tylko niesłowem może zabić ciebie.

Vojtech Mihálik
przełożył Józef Waczków

Edward Estlin Cummings

[dunant]

"Miłość jest gęstsza
niż zapomnieć"

miłość jest gęstsza niż zapomnieć
przejrzystsza niż pamiętać
rzadsza niż fale są wzburzone
częstsza niż ponieść klęskę

jest nocna i szaleńcza
i nie być mniej nie może
nie morze które głębsze
potrafi być niż morze

miłość mniej zawsze jest niż walczyć
mniej nigdy niż ocaleć
mniej większa niż najmniejsze zacząć
mniej mniejsza niż żyć dalej

jest mocna i słoneczna
w niej śmierci więcej nie ma
niż w niebie które świętsze
potrafi być od nieba

Edward Estlin Cummings

[jane_doe_hej]

"Jesteś jak śnieg ale" Edward Estlin Cummings

Jesteś jak śnieg ale
bielsza szybsza, jak deszcz
ale słodsza kruchsza

do ciebie pewne
kwiaty są podobne chociaż drżą (pełne
lęku
że przeoczą w twym najbłahszym geście
boleśnie żywą lekcję) i skoro
nic nie może przetrwać
ponad krótką chwilę,
rym ani śmiech,
O pani moja
(i każda krucha cudownie oddychająca rzeczy)
skoro ty i ja jesteśmy w drodze do pyłu

twojej kruchości
(a zwłaszcza twojego uśmiechu
który tak nagle staje się
małżeństwem miłości i śmierci) użycz mi
odwagi
aby mnie samemu na przekór
nie zmąciły się wyraziste dni
I nie trwoży mnie że to
co nazywamy jesienią, roztropnie
umiera wędrując po dojrzałym świecie
z czułym i ostrożnym
uśmiechem na ustach (sprawiając

że wszystko starzeje się nagle i swoimi
kosymi oczami zapędzając
sen pod spód i w środek
wszelkich pięknych rzeczy)
zima, którą Wiosna zabije
Przełożyła
Julia Hartwig