&*&*&*&*&Wiersze*&*&*&*&

[mala200333]

Mieczysław Jastrun

Owady

Wstyd pomyśleć, że motyl odczytał godzinę
W cieniu gałęzi, w polu, kiedy my niebacznie
Zabrnęliśmy w tak gęste gniazda koniczyny,
W kłosy, kity tęczowe, żeśmy zapomnieli
O dniu planety, który dopiero się zacznie,
Gdy przyszli ludzie skopią ogrody nadziei,
Gdy żarłoczne mrowiska nagą ziemie stoczą
I ze snów naszych nawet nie zostanie badyl.
Gdzie była miłość nasza, tam wzlecą owady
Rozkołysawszy w mroku latarnie swych oczu.

Jan Brzechwa "Kwoka"

[mala200333]

Jan Brzechwa "Kwoka"

Proszę pana, pewna kwoka
Traktowała świat z wysoka.
I mówiła z przekonaniem:
- Grunt - to dobre wychowanie.
Proszę pana, pewna kwoka
Traktowała świat z wysoka.
Zaprosiła raz więc gości,
By nauczyć ich grzeczności.

Osioł pierwszy wszedł, lecz przy tym
W progu garnek stłukł kopytem.
Kwoka wielki krzyk podniosła:
- Widział kto takiego osła?!
Przyszła krowa, tuż za progiem
Zbiła szybę lewym rogiem.
Kwoka, gniewna i surowa,
Zawołała: - A to krowa!

Proszę pana, pewna kwoka
Traktowała świat z wysoka.
I mówiła z przekonaniem:
- Grunt - to dobre wychowanie.
Proszę pana, pewna kwoka
Traktowała świat z wysoka.
Zaprosiła raz więc gości,
By nauczyć ich grzeczności.
Przyszła świnia prosto z błota.
Kwoka złości się i miota:
- Co też pani tu wyczynia?
Tak nabłocić! A to świnia!
Przyszedł baran. Chciał na grzędzie
Siąść cichutko w drugim rzędzie,
Grzęda pękła. Kwoka, wściekła,
Coś o łbie baranim rzekła

I dodała: - próżne słowa,
Takich nikt już nie wychowa.
Takich nikt już nie wychowa.

Trudno... Wszyscy się wynoście!
No, i poszli sobie goście.
Czy ta kwoka, proszę pana,
Była dobrze wychowana?
Proszę pana, pewna kwoka
Traktowała świat z wysoka.
I mówiła z przekonaniem:
- Grunt - to dobre wychowanie.
Proszę pana, pewna kwoka
Traktowała świat z wysoka.
Zaprosiła raz więc gości,
By nauczyć ich grzeczności.

Osioł pierwszy wszedł, lecz przy tym
W progu garnek stłukł kopytem.
Kwoka wielki krzyk podniosła:
- Widział kto takiego osła?!
Przyszła krowa, tuż za progiem
Zbiła szybę lewym rogiem.
Kwoka, gniewna i surowa,
Zawołała: - A to krowa!

Proszę pana, pewna kwoka
Traktowała świat z wysoka.
I mówiła z przekonaniem:
- Grunt - to dobre wychowanie.
Proszę pana, pewna kwoka
Traktowała świat z wysoka.
Zaprosiła raz więc gości,
By nauczyć ich grzeczności.
Przyszła świnia prosto z błota.
Kwoka złości się i miota:
- Co też pani tu wyczynia?
Tak nabłocić! A to świnia!
Przyszedł baran. Chciał na grzędzie
Siąść cichutko w drugim rzędzie,
Grzęda pękła. Kwoka, wściekła,
Coś o łbie baranim rzekła

I dodała: - próżne słowa,
Takich nikt już nie wychowa.
Takich nikt już nie wychowa.

Trudno... Wszyscy się wynoście!
No, i poszli sobie goście.
Czy ta kwoka, proszę pana,
Była dobrze wychowana?

Pchła, lew i jeszcze inne zwierzę" Antoni Marianow

[mala200333]

Pchła, lew i jeszcze inne zwierzę" Antoni Marianowicz

Siadam, zapalam fajkę,
chciałbym napisać bajkę.
Ja bajki tak lubię ogromnie...
Lecz muza nie przyszła do mnie.

Ja bajki tak lubię niezmiernie...
Lecz o czym pisać, mój Kernie?

O lwie? To nie brzmi źle.
Już wiem: o lwie i pchle.

Lew rządził bardzo szczęśliwie,
pchła mu siedziała w grzywie,

rejwach okropny czyni
i puszy sie krwiopijczyni.

Raz pewne zwierzę tam szło,
stanęło i mówi: "Pchło!

Z dostojnej czupryny lwiej
czym prędzej, insekcie, wiej!"

Spojrzała z odrazą pchła
i tak odezwała się zła:

"Pan zapomina, że pchła
jest częścią składową lwa,

i plwając na mnie, pan plwa
na władze naszą - na lwa!"

Lecz zwierzę, jak zwykle zwierzę,
Sceptycznie rzekło: "Nie wierzę.

Mam przecież oczy i wiem,
Co pchłą jest, a co lwem".

[seremine]

Nie zapominam
dni które odchodzą
myśląc o przyszłych
co nadejściem kuszą
one niepokoją
mącą sen mój błogi
mile zaskoczą
a może zasmucą
zapiszą pamięć
bo były nieznośne
czy raczej płoche
poplączą me drogi
jak przyszły
tak odejdą
z słońcem zachodzącym
i może pozostawią
ciekawość dni
przyszłych...

autorKSroka

[rawik-is-me]

wzruszajacy...

[seremine]

Katarzyna Lengren

"Oni"

Pedantów nie kochamy. Może
dlatego, że oni, kiedy się tak
wyczyszczą, napną, odprasują - to
"normalnemu" człowiekowi zaraz
robi się jakoś przykro. Poezja mu
więdnie, fantazja opada - a ręce
z poobgryzanymi paznokciami
chowają się same do kieszeni. No,
ale tych stukniętych bałaganiarzy
też nie można kochać bez
zastrzeżeń. Przecież oni list miłosny
zawsze zgubią, herbatę naleją do
brudnej szklanki i w ogóle wyjść
z takim rozczochrańcem na ulicę
jakoś wstyd. W PORZĄDKU jestem
JA - bo zawsze myślę o sobie,
że w sam raz. Jaki pedant...?
Po prostu człowiek dobrze
zorganizowany. Bałaganiarz...?
Ależ skąd! Odrobina artystycznego
nieładu i tyle. To oni, inni są
niemożliwi.

[mala200333]

Oni czyli mężczyźni

Mężczyźni, to 'coś'
Co ich tak nazywają
Coe innego od nas
Kobietek

Silni, z tymi barami
I często dużymi stopami
Głos ich piękny, boczący
Ryczący, jak trąba
Jerychońska

Władcza i słaba pleć
zarazem, hoc o tym
im mówić nie wypada

Są malutkimi chłopcami
Oglądającymi, po cichu
przed nami gazetki
z zabawkami i 'pornosami'
Jednak, my ich podziwiamy

landryna

Tadeusz Różewicz

[seremine]

Tadeusz Różewicz
Jak dobrze

Jak dobrze Mogę zbierać
Jagody w lesie
Myślałem
Nie ma lasu i jagód.

Jak dobrze Mogę leżeć
W cieniu drzewa
Myślałem drzewa
Już nie dają cienia.

Jak dobrze Jestem z tobą
Tak mi serce bije
Myślałem człowiek
nie ma serca.

[mala200333]

Tadeusz Różewicz "Głupi żart"

Pamiętasz ten stary kawał
ten głupi żart:

mam w domu nowy mebel

tu postawimy łóżko
tam postawimy stół
tu postawimy lustro
tam szafę
za wieś zasłonki w oknach
tu będzie mój kąt

oddaj mi łóżko
weź sobie stół
ty mi oddaj młodość
daj mi krzesło
weź sobie światło
zabieraj wszystko

pamiętasz ten głupi żart:
mam w domu nowy mebel żony

[mala200333]

Tadeusz Różewicz "Regio"


Vestibulum vaginae

w ciemnej ciepłej
szorskiej
wydłużającej się
piwnicy

wymoszczonej
duszną wilgocią
gniły wiosną
ziemniaki
puszczały ze ślepych
oczek mleczne
kiełki

pachniało
zbutwiałą słomą
słodką zgnilizną

tutaj odbywały się
wtajemniczenia
misteria
dzieci
jedynych mieszkańców nieba
na ziemi

tu
natura odsłaniała tajemnicę płci
odsłaniała okolice łona
odbytu
słodycz podpływała
ciemna gęsta
ciepła

piwnica
tutaj niewinni
jak ptaki psy
owady
szukaliśmy gorączkowo
owego wejścia
przeczuwanego
zamkniętego
przez zaciśnięte
wargi
rima pudendi

naśladując podpatrzone
ruchy zwierząt
oślepieni przeczuciem
wypełzaliśmy
z nory na słońce

dzień łowił nas
w swoją klarowną źrenicę
wracaliśmy do światła
przedsionek
pochwy
zamykał się

Templum

Świątynia boga miłości
w Kara Korum
kamienne żółwie
w klepsydrze pustyni
ośmioramienny
tłusty owalny
uśmiechnięty bóg
jego pieszczoty
są ustokrotnione

mówią o tym
wniebowzięte twarze
ziemianek

dalej dalej
ten sam
ale w innej postaci
dosiada kobiety
jak konia
na sposób zwierzęcy
nasienie w nią miot

zielony miękki raj

[mala200333]

Tadeusz Różewicz "Sznur"

Pociąg pośpiesznie ciął
odcinał krajobraz za krajobrazem

Zdyszana zbliżała się
gwiazda ust
otwarta
do dna
do czarnego nieba
do podniebienia nocy
do języka ognia

Oto jestem oto jestem oto jestem

Mam na szyi powróz
ukręcony z tęsknoty miłości
Naszyjnik cnót
gdyby pękł gdyby spadł

Uniosę się w próżnię

O dobra Miłości
kulo u nóg
ziemio rodząca
ślepa

Trzymając się miła za ręce
pleciemy czarodziejski sznur.

[mala200333]

Tadeusz Różewicz "Korekta"

Śmierć nie poprawi
w zwrotce ani jednej linijki
to nie korektorka
to nie życzliwa pani
redaktorka

zła metafora jest nieśmiertelna
kiepski poeta który umarł
jest kiepskim martwym poetą

nudziarz po śmierci nudzi
głupiec zza grobu
jeszcze głupstwa gada

[black_jotka]

Tadeusz Różewicz "Kolor oczu i pytania"

Czy moja ukochana
ma modre oczy
ze srebrną drzazgą
Nie

Czy moja miła
ma piwne oczy
ze złotą iskrą
Nie

Czy moja ukochana
ma czarne oczy
bez światła
Nie

Moja miła ma oczy
które opadają na mnie
jak jesienny
szary deszcz

[black_jotka]

Tadeusz Różewicz "Ewa"

Wychodzisz
z moich oczu rozebrana
szorstkie
muszle kolan
z różowym środkiem
otwierają się
w nocy
białe skrzydło
pachwina anioła
zamyka się powoli
i słona rosa miłości
pokrywa skórę

[jutta_t]

Tadeusz Różewicz "Pusty pokój"

pusty pokój

pusty?
przecież ja w nim jestem

jestem piszę
wsłuchuję się w ciszę

na poduszce wgłębienie
po twojej głowie
wypełnia
wygładza
czas

[jutta_t]

Tadeusz Różewicz "Szkic do erotyku współczesnego"

A przecież biel
najlepiej opisać szarością
ptaka kamieniem
słoneczniki
w grudniu

dawne erotyki
bywały opisem ciała
opisywały to i owo
na przykład rzęsy

a przecież czerwień
powinno opisywać się
szarością słońce deszczem
maki w listopadzie
usta nocą

najplastyczniejszym
opisem chleba
jest opis głodu
jest w nim
wilgotny porowaty ośrodek
ciepłe wnętrze
słoneczniki w nocy
piersi brzuch uda Kybele

źródlanym
przeźroczystym opisem
wody
jest opis pragnienia
popiołu
pustyni
wywołuje fatamorganę
obłoki i drzewa wchodzą
w lustro

Brak głód
nieobecność
ciała
jest opisem miłości
jest erotykiem współczesnym
lato 1963

[mala200333]

Tadeusz Różewicz "Głos anonima"

Tak długo kształtowałem
siebie
na kształt i podobieństwo
niczego
formowałem to oblicze
na kształt i podobieństwo wszystkiego

wreszcie zacierają się rysy
słowa
nie dziwią się sobie

[mala200333]

Tadeusz Różewicz "Dwa wyroki"

Widzę uśmiech
zdjęty z jego białej twarzy
pod murem.
Zwiastun śmierci Nieznajomy
schylił głowęniżej.

Widzęśmieszny posąg boleści
w przydeptanych pantoflach
przy kuchni
mała krzywą
figurkę
skamieniałej matki

[mala200333]

Tadeusz Różewicz "Drewno"

Drewniany Chrystus
z średniowiecznego misterium
idzie na czworakach

cały w czerwonych drzazgach

w cierniowej obroży
z opuszczoną głową
zbitego psa
jak to drewno łaknie

[mala200333]

Tadeusz Różewicz "Czas który idzie"

Tyś się odgrodził od świata
trwogą ogromną i ssącą
że ludzie wtargną do źródła
i czyste wody roztrącą

A może tylko cisza
ziewa w tobie jak bagno
chcesz mieć spokój i idziesz
powoli na dno

Wejdź w siebie i zobacz
w pustce wszystko umiera
uciekaj stąd uciekaj
Rzeczywistość ramiona otwiera

Czas który idzie jest piękniejszy
ludzie nie będą umierali jak larwy
komunizm ludzi podniesie
obmyje z czasów pogardy.

[mala200333]

Tadeusz Różewicz ***(biel się nie smuci )

biel się nie smuci
ani weseli
tylko się bieli

uparty
mówię do niej
że jest biała

ale biel nie słucha
jest ślepa
głucha

jest doskonała

i staje się bielsza
powoli powoli

[rawik-is-me]

"Białe groszki"

20 sierpnia wyszła z domu
i nie powróciła
osiemdziesięcioletnia staruszka
chora na zanik pamięci
ubrana w granatową sukienkę
w białe groszki

ktokolwiek wiedziałby
o losie zaginionej
proszony jest

[rawik-is-me]

Tadeusz Różewicz "Ale kto zobaczy..."

Ale kto zobaczy moją matkę
w sinym kitlu w białym szpitalu
która trzęsie się
która sztywnieje
z drewnianym uśmiechem
z białymi dziąsłami

Która wierzyła przez pięćdziesiąt lat
a teraz płacze i mówi:
"nie wiem... nie wiem"

jej twarz jest jak wielka mętna łza
żółte ręce składa przestraszona
dziewczynka
a wargi ma granatowe

ale kto zobaczy moją matkę
zaszczute zwierzątko
z wytrzeszczonym okiem

[rawik-is-me]

Tadeusz Różewicz "***(Rzeczywistość)"

rzeczywistość
którą oglądałem
przez brudną szybę
w poczekalni

ujrzałem
twarzą w twarz

słaby
odwróciłem się
od mojej słabości

odwróciłem się
od złudzeń

na piaskach
moich słów
ktoś nakreślił znak
ryby

[rawik-is-me]

Tadeusz Różewicz "***(Metafizyka skonała)"

Metafizyka skonała
powiedział Witkacy
i odszedł
w nic

optymiści
którzy go przetrwali
biegają z formą
z foremką
do robienia wierszy
z piasku

oni wesołe wyrostki
robaczkowe
ślepej kiszki
Europy

[rawik-is-me]

Tadeusz Różewicz - "Gotyk 1954"

Żebra umarłego Boga
sklepione
nad słowami
wierzących
ślepo

Bóg
jeż niebieski
nabity na tysiąc iglic wież
katedr banków
ocieka krwią
ludzi
nie własną

z worem złota u szyi
ciągną go
na swoje dno
skazani

[rawik-is-me]

Kto jest poetą

Poetą jest ten który pisze wiersze
I ten który wierszy nie pisze

Poetą jest ten który zrzuca więzy
I ten który więzy sobie nakłada

Poetą jest ten który wierzy
I ten który uwierzyć nie może

Poetą jest ten który kłamał
I ten którego okłamano

Ten który upadł
I ten który się podnosi

Poetą jest ten który odchodzi
I ten który odejść nie może

Tadeusz Różewicz

[rawik-is-me]

Ubogie łoże miała

ubogie łoże miała
nasza miłość wojenna

snopek słomy
zgrzebną płachtę

trochę księżyca
chrapanie obcych ludzi
zmordowanych
jak pociągowe konie

nasze ręce rozłączyły się
przed dwudziestu laty
więc skąd to światło
na białych tarninach
na białku
przymkniętego oka

czarny pociąg
owarowy grzmiał
na widnokręgu

drobne fale
na kałużach wody
zmarszczki wiatru

twoje suche ciepłe
dłonie kruche kostki
otwierałaś wargi
spojrzałem za siebie

od strony lasu
zbliżali się
w rozpiętych płaszczach
żołnierze

Tadeusz Różewicz

[rawik-is-me]

Perła

W miłości
usta otwierają się
z trudem
rodzą perłę
zimną dzwoniącą o zęby

która wypada
w cieple
topi się
na błonie śluzowej

Tadeusz Różewicz

[seremine]

-Tadeusz Różewicz-


Idzie przez moje serce
stary ojciec
nie oszczędzał w życiu
nie składał
ziarnka do ziarnka
nie kupił sobie domku
ani złotego zegarka
jakoś nie zebrała się miarka

Żył jak ptak
śpiewająco
z dnia na dzień
ale
powiedzcie czy może
tak żyć niższy urzędnik
przez wiele lat

Idzie przez moje serce
ojciec
w starym kapeluszu
pogwizduje
wesołą piosenkę
I wierzy święcie
że pójdzie do nieba

[seremine]

Tadeusz Różewicz

-Kolor oczu i pytania-

Czy moja ukochana
ma modre oczy
ze srebrną drzazgą
Nie

Czy moja miła
ma piwne oczy
ze złotą iskrą
Nie

Czy moja ukochana
ma czarne oczy
bez światła
Nie


Moja miła ma oczy
które opadają na mnie
jak jesienny
szary deszcz

[seremine]

Tadeusz Różewicz

- Nocna zmaza -

Sen mi przynosi twoje ciał
sen posłuszny
ciebie całą składa
w moje ramiona


jesteś ciepła żywa
zdyszany miotam nasienie
w twoje cienie
odległe o całą ziemię


Twoja twarz nade mną
uśmiechnięta moje palce
na twoich włosach
owoc pęka wyrzucony z nocy
zdyszany spadam
zalewa mnie jawa


Dzień biały rośnie
i rzeczy przybywa
na swoje miejsca twarze
powracają
trzepoczesz we mnie jak w sieci
wielka biała ryba


na moich udach senne
bezowocne
nasienie
uspokojenie łzy


nie wstydzą się płyną

[seremine]

Tadeusz Różewicz

Księżyc świeci

Księżyc świeci
pusta ulica
księżyc świeci
człowiek ucieka

Księżyc świeci
człowiek upadł
człowiek zgasł
księżyc świeci

Księżyc świeci
pusta ulica

[black_jotka]

Warkoczyk

Kiedy już wszystkie kobiety
z transportu ogolono
czterech robotników miotłami
zrobionymi z lipy zamiatało
i gromadziło włosy

Pod czystymi szybami
leżą sztywne włosy uduszonych
w komorach gazowych
w tych włosach są szpilki
i kościane grzebienie

Nie prześwietla ich światło
nie rozdziela wiatr
nie dotyka dłoń
ani deszcz ani usta

W wielkich skrzyniach
kłębią się suche włosy
uduszonych
i szary warkoczyk
mysi ogonek ze wstążeczką
za który pociągają w szkole
niegrzeczni chłopcy.

Tadeusz Różewicz

[black_jotka]

-Różewicz Tadeusz-

Są gruszki złote na talerzu
kwiaty i dwie dziewczyny młode

Na stole fotografia chłopca
jasny i sztywny w czarnym kepi

Dziewczyny mają miękkie wargi
dziewczyny mają słodkie oczy

Przez pokój idzie biedna matka
poprawia fotografię płacze

Gasną na stole złote słońca
i martwy owoc jej żywota.

[black_jotka]

Różewicz Tadeusz
Dola

Pamieci kaprala "Smuklego"

Leżał nagi partyzant

śpiewały ptaki

i mrówki wędrowały

po woskowych dłoniach

zakazali żandarmi

pod karą grzebać

niech tak gnije

ścierwo bandyty

ziemia ojczysta

uległa poruszona

jasna głowe przygarnęła

i wklęsła

leżał pod lasem cicho

jakby pił z źródełka wode

pochylony nad

swoja dolą

dołem.

[black_jotka]

Ojciec

Idzie przez moje serce
stary ojciec
nie oszczędzał w życiu
nie składał
ziarnka do ziarnka
nie kupił sobie domku
ani złotego zegarka
jakoś nie zebrała się miarka

Żył jak ptak
śpiewająco
z dnia na dzień
ale
powiedzcie czy może
tak żyć niższy urzędnik
przez wiele lat

Idzie przez moje serce
ojciec
w starym kapeluszu
pogwizduje
wesołą piosenkę
I wierzy święcie
że pójdzie do nieba


Tadeusz Różewicz

[black_jotka]

Różewicz Tadeusz
Zostawcie nas

Zapomnijcie o nas

o naszym pokoleniu

żyjcie jak ludzie

zapomnijcie o nas

my zazdrościliśmy

roślinom i kamieniom

zazdrościliśmy psom

chciałbym być szczurem

mówiłem wtedy do niej

chciałabym nie być

chciałabym zasnąć

i zbudzić się po wojnie

mówiła z zamkniętmi oczami

zapomnijcie o nas

nie pytajcie o naszą młodość

zostawcie nas

[black_jotka]

Różewicz Tadeusz
Pomniki

Nasze pomniki

są dwuznaczne

mają kształt dołu

nasze pomniki

mają kształt

łzy

nasze pomniki

budował pod ziemią

kret

nasze pomniki

mają kształt dymu

idą prosto do nieba

[black_jotka]

Czarny autobus

Ten czarny autobus
jest inny niż stado czerwonych
kipiący jak garnek
na blasze

W środku jeden pasażer
cierpliwy i podłużny
w drewnianym płaszczu
zapięty na ostatni gwóźdź
wysiądzie na ostatnim przystanku

Do tego autobusu nikt się nie pcha
po trupach
wprost przeciwnie

Pomalujmy wszystkie autobusy
na czarno z białym paskiem
ich melancholijny wygląd
skłoni ludzi
do wzajemnej życzliwości
przy wsiadaniu
i przy wysiadaniu

Tadeusz Różewicz

[black_jotka]

Różewicz Tadeusz
Opowiadanie o starych kobietach

Lubię stare kobiety

brzydkie kobiety

złe kobiety

są solą ziemi

nie brzydzą się

ludzkimi odpadkami

znają odwrotną stronę

medalu

miłości

wiary

przychodzą i odchodzą

dyktatorzy błaznują

mają ręce splamione

krwią ludzkich istot

stare kobiety wstają o świcie

kupują mięso owoce chleb

sprzątają gotują

stoją na ulicy z założonymi

rękami milczą

stare kobiety

są nieśmiertelne

Hamlet miota się w sieci

Faust gra rolę nikczemną i śmieszną

Raskolnikow uderza siekierą

stare kobiety są

niezniszczalne

uśmiechają się pobłażliwie

umiera bóg

stare kobiety wstaja jak co dzień

o świcie kupują chleb wino rybę

umiera cywilizacja

stare kobiety wstają o świcie

otwierają okna

usuwają nieczystości

umiera człowiek

stare kobiety

myją zwłoki

grzebią umarłych

sadzą kwiaty

na grobach

lubię stare kobiety

brzydkie kobiety

złe kobiety

wierzą w życie wieczne

są solą ziemi

korą drzewa

są pokornymi oczami zwierząt

tchórzostwo i bohaterstwo

wielkość i małość

widzą w wymiarach właściwych

zbliżonych do wymagań

dnia powszedniego

ich synowie odkrywają Amerykę

giną pod Termopilami

umierają na krzyżach

zdobywają kosmos

stare kobiety wychodzą o świcie

do miasta kupują mleko chleb

mięso przyprawiają zupę

otwieraja okna

tylko głupcy śmieją się

ze starych kobiet

brzydkich kobiet

złych kobiet

bo to są piękne kobiety

dobre kobiety

stare kobiety

są jajem

są tajemnicą bez tajemnicy

są kulą która się toczy

stare kobiety

są mumiami

świętych kotów

są małymi

pomarszczonymi

wysychającymi

żródłami owocami

albo tłustymi

owalnymi buddami

kiedy umierają

z oka wypływa

łza

i łączy się

na ustach z uśmiechem

młodej dziewczyny

[black_jotka]

Różewicz Tadeusz

Ocalony

Mam dwadzieścia cztery lata
ocalałem
prowadzony na rzeź.

To są nazwy puste i jednoznaczne:
człowiek i zwierzę
miłość i nienawiść
wróg i przyjaciel
ciemność i światło.

Człowieka tak się zabija jak zwierzę
widziałem:
furgony porąbanych ludzi
którzy nie zostaną zbawieni.

Pojęcia są tylko wyrazami:
cnota i występek
prawda i kłamstwo
piękno i brzydota
męstwo i tchórzostwo.

Jednako waży cnota i występek
widziałem:
człowieka który był jeden
występny i cnotliwy.

Szukam nauczyciela i mistrza
niech przywróci mi wzrok słuch i mowę
niech jeszcze raz nazwie rzeczy i pojęcia
niech oddzieli światło od ciemności.

Mam dwadzieścia cztery lata
ocalałem
prowadzony na rzeź.

[rawik-is-me]

Tadeusz Różewicz
zaraz zaczniemy rozmowę
słowa zasłonią
to co się stało
wcześniej
poza nami
bez wyjścia

jeszcze nie wiesz o tym

wyciągasz ręce
myślisz że jestem
w tym miejscu
gdzie mnie zostawiłaś

oglądasz się
odchodzisz
w ślepą ulicę

stoisz
nieruchoma niejasna
prawda dociera powoli
do twojego serca

nasze słowa stają się bezdomne.

[kristopherh]

Różewicz Tadeusz
List do ludożerców

Kochani ludożercy

nie patrzcie wilkiem

na człowieka

który pyta o wolne miejsce

w przedziale kolejowym

zrozumcie

inni ludzie też mają

dwie nogi i siedzenie

Kochani ludożercy

poczekajcie chwilę

nie depczcie słabszych

nie zgrzytajcie zębami

zrozumcie

ludzi jest dużo będzie jeszcze

więcej więc posuńcie się trochę

ustąpcie

Kochani ludożercy

nie wykupujcie wszystkich

świec sznurowadeł i makaronu

Nie mówcie odwróceni tyłem:

ja mnie mój moje

mój żołądek mój włos

mój odcisk moje spodnie

moja żona moje dzieci

moje zdanie

Kochani ludożercy

nie zjadajmy się Dobrze

bo nie zmartwychwstaniemy

Naprawdę

( Popieram apel, nie zjadajmy się nawzajem )

[kristopherh]

- Różewicz Tadeusz -
List do ludożerców

Kochani ludożercy

nie patrzcie wilkiem

na człowieka

który pyta o wolne miejsce

w przedziale kolejowym

zrozumcie

inni ludzie też mają

dwie nogi i siedzenie

Kochani ludożercy

poczekajcie chwilę

nie depczcie słabszych

nie zgrzytajcie zębami

zrozumcie

ludzi jest dużo będzie jeszcze

więcej więc posuńcie się trochę

ustąpcie

Kochani ludożercy

nie wykupujcie wszystkich

świec sznurowadeł i makaronu

Nie mówcie odwróceni tyłem:

ja mnie mój moje

mój żołądek mój włos

mój odcisk moje spodnie

moja żona moje dzieci

moje zdanie

Kochani ludożercy

nie zjadajmy się Dobrze

bo nie zmartwychwstaniemy

Naprawdę

( Popieram apel, nie zjadajmy się nawzajem )

[kristopherh]

Tadeusz Różewicz
Czy moja ukochana
ma modre oczy
ze srebrną drzazgą
Nie

Czy moja miła
ma piwne oczy
ze złotą iskrą
Nie

Czy moja ukochana
ma czarne oczy
bez światła
Nie

Moja miła ma oczy
które opadają na mnie
jak jesienny
szary deszcz.

[kristopherh]

Tadeusz Różewicz
poetą jest ten który pisze wiersze
i ten który wierszy nie pisze

poetą jest ten który zrzuca więzy
i ten który więzy sobie nakłada

poetą jest ten który wierzy
i ten który uwierzyć nie może

poetą jest ten który kłamał
i ten którego okłamano

poetą jest ten co ma usta
i ten który połyka prawdę

ten który upadał
i ten który się podnosi

poetą jest ten który odchodzi
i ten który odejść nie może.

[kristopherh]

Tadeusz Różewicz
poetą jest ten który pisze wiersze
i ten który wierszy nie pisze

poetą jest ten który zrzuca więzy
i ten który więzy sobie nakłada

poetą jest ten który wierzy
i ten który uwierzyć nie może

poetą jest ten który kłamał
i ten którego okłamano

poetą jest ten co ma usta
i ten który połyka prawdę

ten który upadał
i ten który się podnosi

poetą jest ten który odchodzi
i ten który odejść nie może

[kristopherh]

Tadeusz Różewicz
poetą jest ten który pisze wiersze
i ten który wierszy nie pisze

poetą jest ten który zrzuca więzy
i ten który więzy sobie nakłada

poetą jest ten który wierzy
i ten który uwierzyć nie może

poetą jest ten który kłamał
i ten którego okłamano

poetą jest ten co ma usta
i ten który połyka prawdę

ten który upadał
i ten który się podnosi

poetą jest ten który odchodzi
i ten który odejść nie może

[seremine]

Bardzo Dobry!

[seremine]

" Tak mi Ciebie brak..." Do Przyjaciółki.

Czy ten świat jest taki czarny,
czy już nie zobaczę Cię,
czy to tylko
moje oczy mylą się.

Nie wymagam nic od życia
może radę sobie dam,
gdy straciłam już tak wiele,
jestem sama...

Gdybym mogła Ciebie ujrzeć
i przytulić serce Twe
wiem,że to jest niemożliwe,
lecz ja śnię.

Jestem wciąż myślami z Tobą
choć nas dzieli ten okrutny los,
ja nie mogę żyć bez Ciebie,
a to dla mnie wielki cios...

Wszystko kwitnie dookoła
piękne kwiaty jak we mgle,
ale serce moje szlocha
i tak bardzo woła Cię.

Gwiazdy mkną na niebie czystym
morze szumi swoją pieśń,
a mi Ciebie tak brakuje
weź mą PRZYJAŹŃ i przez życie nieś...

Danuta B. " Szalona "

[seremine]

"On i ona oni my" Roman Śliwonik

Leżą naprzeciw siebie Jest noc

Obnażana czasem białą błyskawicą Nienawiści

zapala się w nich W oczach Leżą naprzeciw siebie

Zwierzyna Dysząca Zapolowali na siebie



no no myśli Ona ma jednak niezłe kły

Oczywiście sam moment szarpania już minął

jej oczy ciemne i ciepłe jak spacer w głąb wilgotnego ogrodu

mylą Ale

no no Ona ma jednak kły



ona też pewnie pamięta jego skok

tak spada siekiera

zamach kiedy człowiek zmienia się

w lecącą powietrzem pięść

no tak

doczekali się



jeszcze podnoszą się ciała w napiętym pomruku

czujnie węszą siebie

ale

już

powoli powraca człowiek



białe kielichy kwiatów z pierwszego wieczoru

zaczynają kołysać się w oczach i dzwonić

przy ustach cicho skomli żal

no tak

powraca w nich człowiek



chodź Mówi chodź

stają cisi pod najjaśniejszą gwiazdą w ich pamięci

bieleją pierwsze kwiaty

Tak zapolowaliśmy na siebie Po co

chodź Mówi chodź

dzwonią kielichy pierwszych kwiatów



chodź Mówi Chodź

i tak przecież musimy

jutro

kupić chleb

[mala200333]

Oni

Wciaż są tacy sami ,

Utkwili miedzy wspomieniem ,a terażniejszością,

Na zawsze w sobie zakochani,

Są jak te chmurne łabędzie posypane przez Boga gwiezdnym pyłem,

Ukryli sie w dolinie przeszłości,

Porywa ich rwąca rzek ,która na nic nigdy nie czeka,

Wiatr rozchyla ich skrzydła wolności,

Lecz znają drogę wpisana jest w ich serca,

Płyną blisko siebie ku wiecznosci dalekiej,

Gdzie Adam trzyma w ramionach Ewę,

Gdzie drzewa zawsze owocują,

Gdzie radość rozstała sie na zawsze ze smutkiem,

Gdzie brzmi anielska muzyka,

gdzie piękno mówi i nigdy nie milknie...

Agnieszka Urbanowicz

Piekny wiersz

[mala200333]

Leszek Kamiński


Usiądź przy mnie

nie będę gniewać się na ciebie
ani boczyć
po co nam kłótnie
będziemy czuli dla siebie
w różach deszczu
i wrzawie miasta

usiądź przy mnie
i uśmiechnij
popatrz mi w oczy
na moje dłonie
poukładamy swoje słowa
daleko na chmurkach

twórczo jak lubisz
twych oczu kolorem

[black_jotka]

życie tętni

Przemierzasz świat w zdluz i w szerz,
poznajesz kulture narodow, przezywasz,
nim sie obejrzysz za siebie, spotykasz
na drodze kamienie blyszczace,
autostrade do gwiazd.

A zycie kreci sie rytmem swym,
przechodzisz, witasz sie jak nigdy nic,
opowiadasz i myslisz jaka modlitwe
do reki wziac: Pozdrowienia, czy
Aniol Panski, czy korale z krzyzykiem.

Jakie to ma znaczenie pytam sie skoro
Bog jest jeden, roznica wynika z kultur
narodow i jednej bramy tam w niebie
albo piekle tak nas uczono .

Nie brakuje ci milosci - kiedy potykasz
sie o kamienie, zlosci - kiedy upadasz
niebezpiecznie, zarozumialosci - kiedy
stapasz po pasarzach, cierpliwosci -
kiedy cos sie powtarza.

Nie mow jesli mozesz milczec, cicho
krzycz jesli boli, smiej sie jak cie bawi
zycie, nie narazaj tylko zycia bo nie warto,
zbyt cenne jest.

Spojrz jeszcze raz i pokarz, ze to wszystko
juz znasz, a ludzi na ziemi jest jak piachu
na pustyni, ze slonce swieci nie rowno
na widnokregu swej drogi, ze jednym jest
bardziej goraco a inni krocza w ciemnosci.

Ze ksiezyc jest wyrownaniem dnia i nocy,
by odpoczac po upale i ostudzic to co boli,
kiedy w swietle kroczysz tak wytrwale,
ze cel to nie jest jedyny srodek.

Ze czasem trzeba chodzic bokiem, ze
jest cos wiecej niz my, ze sa tacy co czuja
jak boli swiatlo, nagrzane do temp. wrzenia,
ze czlowiek jest kruchy jak skala i nawet
maly podmuch moze go zlamac.

Ze serdecznosc i zwykly uscisk dloni buduje,
nowe mosteczki i wysyla w swiat szeroki po
oceani stateczki z towarami.

Pokazac siebie najtrudniej, pisac
i krzyczec o innych ... no coz,
lepiej pokazac, ze zycie tetni tym samym
rytmem, ze gna nieublaganie do przodu,
wyscig ze soba czy z czasem ktorego
nie mozna zatrzymac ani nigdy dogonic.

Elektron wolny zawsze krazy tak dlugo
do puki nie zderzy sie w prozni,
mysle ze jest takie wlasnie zycie,
jest tajemnica odrebna, choc wciaz
poznajemy to i tak do konca
wszystkiego nie wiemy.....
dlatego wciaz zycie gdzies gna
i trwa......

Teresa S.J

[mala200333]

ROCZNY PLAN ODCHUDZANIA

Slonce topi sniegu ostatnie liszaje
wnet zrzucimy palta, kurtki, peleryny
przydaloby sie zrzucic pare kilogramow
co sie nagromadzily w ciagu dlugiej zimy

Swiezoscia sie syca czysciutkie piwnice
i w dluzsze noce jakby jasniej jest
niedlugo w fale morskie sie rzucimy
dnia stale przybywa, ale i mnie tez ... wszerz

Zapomniany juz urlop, wakacje, podroze
tylko ptaki ciagna kluczami gdzies hen ...
Jesienny chlod czuje, drza na drzewach liscie
chyba dla rozgrzewki cos dobrego zjem ...

Przekwitly juz astry i ostatnie dalie
rosnie jak na drozdzach rachunek za prad
noce znowu ciemne i dlugie jak dawniej
dnia wciaz ubywa ... A mnie? A skad !!!

alastan 09.03.2012

[dunant]

Rafał Borowski


Kruchy lód...


Po kruchym lodzie
stąpam pomiędzy
zeszłorocznym łanem
trzcin i sitowia

Tam gdzie leżysz
okryta mgiełką
unoszącą się
w powietrzu

Pani Jeziora
na pół uśpiona i
pół przebudzona
pod sufitem nieba

[mala200333]

Dwie gwiazdy ·

Dwie gwiazdy na bezkresnym niebie,

Jedna dla mnie ,druga dla Ciebie,

Odbijają się ich cienie w jeziorze,

a lustrem jest im morze,

Przeglądają się też w naszych oczach,w póżnych tajemnicy porach,

Wpatrują sie nieśmiało w Wielki Woz,

,gdy zdradza ich siarczysty mróz,

A może te właśnie gwiazdy jak nikt dróg tysiace znają,

I w letni wieczór o nich ludziom opowiadają,

Gdy pereryną marzeń w chłodny wieczór się otulają,

Być może tylko prawdę znaja tylko świerszcze,

a ich melodia powiedzie nasze dusze do gwiazd raz jeszcze...

-Urbanowicz Agnieszka-

"Twoje imię" Bohdan Drozdowski

[rawik-is-me]

"Twoje imię" Bohdan Drozdowski
Bożenie

Ty pochylona
palców dziesięciorgiem
wygładzasz burzę
którą noc miniona
przez głowy nasze przetoczyła stępa
Ty pochylona
w stronę jutrz i pojutrz
przeliczasz zbiegłe godziny i chwile
na strat procenty i zysków promile

Ty pochylona
nad sławą i klęską
obca i bliska jak Ziemia i przestrzeń
Alino moja moja Balladyno
ty morderczyni i ty zabijana
widziana nawet kiedy nie widziana
i rozumiana kiedy przeklinana

ty pochylona

II

Ty oddalona
duża i posępna
zdradliwa rzeko wrzosie przenikliwy
brzozo pomiędzy pasiekami pszczoło
ty bielejąca i gotowa żądło
gdy pocałunki spowszednieją wczepić
kaskado smukła figurko woskowa
mój dzień żałosny w tobie nagość chowa
Ty oddalona

III

Za moim cieniem i za twoim cieniem
słońce się płaszczy i nie może zbliżyć
jest oddalenie
przerażeń zwrotnych jak ptaki wśród krzyży
Za twoją stopą i za moją stopą
z drogi się rodzi i w drodze przepada
pył który nigdy nie był smugą cienia

Jest w nas wytchnienie
lecz nie ma wytchnienia

IV

Przez moją głowę odległą i obłą
przepływa postać słowa które cię wypowie

Kamień posiadł tę siłę którą dał mu człowiek
a wiatr ma taką prędkość z jaką płynie obłok

Kamień w dłoni Dawida Kamień co jest milą
Obłok uformowany z twojego oddechu

wnikły w postać przegiętą pięknej Pani z Milo
której imię i w naszym przejrzało się grzechu

Tyś jest kamień i wiatr mój Tyś jest kształt przekorny
światło z ołtarza spóźnionych powrotów

tyś jest mrok wieczorny
Ostrołuk wniebowzięty ze świątyni Gotów

Tyś jest Mrok [oto imię!] w którym słabość moja
może się jarzyć i mglić znikać albo
Tyś jest gorzka wygrana tyś utraty bojaźń
Mroku domkniętych powiek nie skażony chwalbą

"Dopisek" Bohdan Drozdowski

[rawik-is-me]

"Dopisek" Bohdan Drozdowski
V

Nie bądź mi mrokiem
ani drzewem sennym
ani zwątpieniem ani puchem ostu
nie bądź mi czcionką łagodnej klepsydry
odtruwającej w wietrzne usypiska
nie bądź mi deszczem ni oczekiwaniem
moja ty

Nie bądź mi samą tylko łagodnością
ani lisicą co zapadłszy w potrzask
odgryza łapę aby unieść w życie
nie bądź mi

"Portret" Roman Śliwonik

[rawik-is-me]

"Portret" Roman Śliwonik

Podchodzisz blisko Patrzysz Widzę twoją twarz wyraźnie
tak Mówię To ten pejzaż ta okolica w której chciałem zamieszkać
tak To ta brązowa woda podcięta z dołu słońcem
tak To ta spokojna biała równina od której nic nie oczekuję
w pochyleniu jest cisza Tak Jesień w tej stronie będzie piękna
słońce Słońce ukośnie trwa obok cienia
powietrze Powietrze wisi uśpione
jest ziemia i niebo Jest uśmiech gdzie może klęczeć mały cień

Tak Mówię to ten pejzaż w kolorach spokojnych
Doczekałem się Mogłem tylko o nim marzyć w godzinach niebezpiecznych

podchodzisz blisko Bliżej Tak Na pewno tak
Nie Tak Nie
nie

ta woda stoi Ciemnieje Niebezpiecznie tnie powierzchnią blasku
czujnie wciąga mnie w siebie
pejzaż nagłym cieniem zarysował się ostro
upał Jest zmęczenie Wysuszyło uśmiech Powietrze
boleśnie wysusza skórę Wypija cień
jest niebo i ziemia Nie Tylko ziemia

ktoś podchodzi Blisko Bliżej Nie wiem
Jest ciemno Czy to deszcz płacze Pytam Czy deszcz
Boże Czy to już jesień Czy to ten pejzaż
ukrzyżowany litości

Tak Nie Tak — — —

[rawik-is-me]

"Życie" Bohdan Drozdowski

Znów się na ciebie nakładam pomału
jak cień klasztoru na grządkę u wrótni
złączeni przecie zostajemy smutni
nie dowierzając nawet swemu ciału

i tak cię zgarniam ku sobie zachłannie
tak wtulasz barki w moich ramion cęgi
jakobym ja jeden mógł cię zbyć udręki
tym kołysaniem mierzonym starannie

a to jest tylko krótki dreszcz majowy
błysk jeden podmuch bokiem prącej burzy
potem się niebo po prostu rozchmurzy
powiem bądź zdrowa odpowiesz bądź zdrowy

aż innej chwili o zmierzchu lub świcie
zgarnę cię znowu nieoporną zgoła
i dotykając pierw czołem do czoła
zagadnę lubisz to wahliwe życie?

Jan Pocek

[mala200333]

"CZAPLE" Jan Pocek

Noc odeszła już czarna
a dzień jeszcze nie przyszedł
dopiero na mokradłach
kaczeniec podpalił ciszę...

Pod świtu seledynem
we mgle jasnej różowej
brodzą wśród traw czaple siwe
topiąc swe cienie w wodzie...

Nic ich tutaj nie płoszy
nie uciekają z szumem
spokojnie resztki nocy
unoszą za kręty strumień...

[mala200333]

Jan Pocek "MELODIE WIOSENNE "

Radość rozpiera się w człeku,
Zdumionym wzrokiem spogląda,
Miedze się wiją z daleka,
Jakby siekierą wyrąbał.

Niebo nabrało kolorów
Od wody w zmąconym stawie,
Pogwar się niesie z boru,
Jakby orację prawił.

Kucnął nad drogą krzewiasty
Kłąb dzikiej róży kolącej
Kapelą zgodną zawrzasły
Żaby, hołota skrzecząca.

W zieleni kąpie się wioska
Krzykiem dziecięcym wybucha,
Słońce się śmieje beztrosko,
Niby piersiasta dziewucha.

Ptaszęca rzesza skrzydlata
Melodię skoczną ucięła,
Powój, stulistny fajtłapa,
Rozpoczął biegi na przełaj.

[mala200333]

Jan Pocek "OJ, LECIAŁA PTASZYNA..."

Oj, leciała ptaszyna
W wieczór letni, szarawy,
Ugodzona znienacka,
Padła martwa wśród trawy...

I z maleńkiej ptaszyny
Stał się tylko proch lichy:
Siłę z niego czerpały
Kwiaty, wznosząc kielichy.

Zgon ptaszyny maleńkiej,
Rozszarpanej na ćwierci,
Daje dowód, że życie
Czerpie soki iż — śmierci!

Oj, niejedne istoty,
Oj, niejedne mozoły
Podłość ludzka zabija
I przemienia w popioły!...

Lecz z popiołów tych żyznych,
Niby trawka krzewiasta,
Idealny i bielszy
Wciąż Dzień Nowy wyrasta!...

Aż wyrośnie przeczysty,
Niby kwiatek jabłoni!...
Może wtedy popiołom
Podłość ludzka się skłoni?!...

Różewicz

[kristopherh]

Różewicz Tadeusz
Bursztynowy ptaszek

Jesień

ptaszek bursztynowy

przejrzysty

z gałązki na gałązkę

nosi kroplę złota.

Jesień

ptaszek rubinowy

świetlisty

z gałązki na gałązkę

nosi kroplę krwi.

Jesień

ptaszek lazurowy

umiera

z gałązki na gałązkę

kropla deszczu spada.

Konopnicka

[jane_doe_hej]

Jakże cię mam brać, dziewczyno
Maria Konopnicka

Jakże cię mam brać, dziewczyno,

Jakże cię mam brać,

Kiedy mi cię z białej chaty

Nie chcą ojce dać?...



Anim ja nie ptak skrzydlaty,

Anim ja nie ptak,

Żebym z tobą leciał w górę

Przez ten modry szlak!



Anim ja nie duch, najmilsza,

Anim ja nie duch,

Żebym ciebie zdmuchnął z ziemi,

Jako kwiecia puch!



Anim ja nie mgła znad łąki,

Anim ja nie mgła,

Żebym ciebie skrył tumanem

Przed jasnością dnia!



Anim ja nie grób, dziewczyno,

Anim ja nie grób,

Żebym z tobą poniewoli

Dostał wieczny ślub!



Oj, padają łzy z wierzbiny,

Oj, padają łzy!...

A kiedyż ty, słonko moje,

Będziesz świecić mi?

[jane_doe_hej]

"Co żyło raz,nie umiera
Lecz będzie róść i będzie trwać
Gdy znów zakwitu jego przyjdzie jasna sfera.
Ten tylko wejdzie do jutra bram,
Kto w jutro swoje wierzy."

Maria Konopnicka

Landryna

[samanta_ewa]

Pan tuli

W ogrodzie moim na wschodzie
Rosna sasanki i rożne
Tulipanki. Te zwykle i nie

Czarny pan tulipan pyszni
się swoim równo ułożonym
garniturem przed damami

Panie sasanki spojrzały i już
Go nie chciały, nawet młode
Króliczki pouciekały i się śmiały

Przyszła nowa zmiana i
Skończył się czas na pięknego
Zarozumiałego tulipana
Powiał wiatr, garnitur do oczka
Wodnego mu wpadł, i on sam tez

landryna

Gałczyński

[mala200333]

Gałczyński Konstanty Ildefons

Satyra na bożą krówkę

Po cholerę toto żyje?
Trudno powiedzieć, czy ma szyję,
a bez szyi komu się przyda?

Pachnie toto jak dno beczki,
jakieś nóżki, jakieś kropeczki —
ohyda.

Człowiek zajęty niesłychanie,
a toto, proszę, lezie po ścianie
i rozprasza uwagę człowieka;

bo człowiek chciałby się skoncentrować,
a ot, bożą krówkę obserwować
musi, a czas ucieka.

A secundo, szanowne panie,
jakim prawem w zimie na ścianie?!
Co innego latem, gdy kwitnie ogórek.

Bo latem to co innego:
każdy owad może tentego
i w ogóle.

Więc upraszam entomologów,
czyli badaczy owadzich nogów,
by się na tę sprawę rzucili z szałem.

I właśnie dlatego w Szczecinie,
gdzie mi czas pracowicie płynie,
satyrę na bożą krówkę napisałem.

[jutta_t]

Cudowny, cudowny Galczynski!

[jutta_t]

TAKIE TANGO

To takie tango, Miły,
tylko nasze tango.
Uszarpaliśmy się oboje
- ponad siły.
Nie umieliśmy się zgrać.
Pogubiliśmy się.
Za bardzo się pogubili...

e.żukrowska

[jane_doe_hej]

Spis spostrzeżeń. W kącie jest ciepło.
Wzrok naznacza piętnem każdy obiekt.
Woda jest to szkło, tylko ciekłe.
Od szkieletu straszniejszy jest człowiek.

Wieczór zimą, gdzieś nigdzie. Parter
w gęstwie wiklin. Picie wina bez słowa.
Ciało leży, na łokciu wsparte,
jak morena polodowcowa.

Za lat tysiąc ktoś tu skamieniałą
muszlę znajdzie – z firanki wzorem
i odciskiem ust, co nie miały
komu rzec „dobranoc” wieczorem.

J.Brodski

[jutta_t]

***(kiedy umrę kochanie)

kiedy umrę kochanie
gdy się ze słońcem rozstanę
i będę długim przedmiotem raczej smutnym

czy mnie wtedy przygarniesz
ramionami ogarniesz
i naprawisz co popsuł los okrutny

często myślę o tobie
często piszę do ciebie
głupie listy - w nich miłość i uśmiech

potem w piecu je chowam
płomień skacze po słowach
nim spokojnie w popiele nie uśnie

patrząc w płomień kochanie
myślę - co się też stanie
z moim sercem miłości głodnym

a ty nie pozwól przecież
żebym umarła w świecie
który ciemny jest i który jest chłodny

Halina Poświatowska

[mala200333]

Trzcinska Anna

uśmiecham się dla was
żyję po to by radość wam dać
tańczę bo kocham taniec
śpiewam do towarzystwa
przygody lubię jak dał nam
los przeznaczenie w nich
westchnień wiele
świat kolorów nabiera gdy
szczęście nas zaskoczy.......

[samanta_ewa]

Litania do uśmiechu

Uśmiechu w bólu głowy
uśmiechu w cierpieniu
uśmiechu gdy pieniędzy do jutra nie starczy
uśmiechu gdy dudek rozkłada swój czubek
bliźni przyszedł do kościoła i na bliźnich warczy
uśmiechu kiedy koza stanęła z zachwytu
ksiądz duszpasterz nie straszy bo wyciągnął nogi
kiedy niewierzący modli się po cichu
prezesowi rosną za uszami rogi
kiedy Ewa Adama wyprowadza z raju
ciemno coraz drożej niebo z komarami
uśmiechu Baranku Boży zmiłuj się nad nami

Jan Twardowski

[black_jotka]

JEST NOC

jest noc
bo kochasz
nie tylko to co we mnie piękne
ale też zapominasz o wadach

jest noc
bo podziwiasz mnie
nie tylko za moje wygrane
ale i usprawiedliwiasz porażki

jest noc
bo starasz mi się pomóc
a za dnia byłeś bezradny jak dziecko

to bardzo piękna noc
bo to noc kiedy kochasz

ale wiemy oboje
że nie do uratowania są
i takie noce i nasza miłość …

alastan

[mala200333]

CZTERY STRONY ŚWIATA

Cztery strony świat ma
A ja cię szukałam
Wszystkie kraje przeszłam
Wszędzie zaglądałam
Ludzie się dziwili
Pytali dlaczego
Nie odpowiedziałam
Ni słowa smutnego
Tylko oczka pieką
Od łez nieprzelania
Tylko nogi bolą
Od tego szukania
To ostatnia droga
Ostatnie szukanie
Jak cię tutaj nie ma
Samotna zostanę

e.żukrowska

[black_jotka]

"NA PRZYKŁAD TERAZ" Małgorzata Köhler

Czerwonym hakiem strącałam owoce
kot wpatrywał się, filut, zaczepnie
a Ty targałeś rumiane kosze
i rosły góry i piął się sad

I rosły góry i piął się sad
oddech przepadał wśród gałęzi
i tylko słońce i my i wiatr
i krnąbrne szczęście dojrzały owoc.

Nie dla wszystkich śpisz

Na przykład teraz: poprawiam włosy
przesuwam cienie na stronach powieści
jeżeli spytam - opowiesz mi
sad rozmiękły i górę pękniętą

[mala200333]

Krzysztof Jarzyński "Biel i czerwień"

rozpaliłem w kominku
płoną brzozowe bierwiona
czerwień żaru
pieści się z bielą szczap
za oknem gruchają grzywacze
przygotowują się do rodzicielstwa
na dywanie córka bawi się z psem
żona szydełkuje w fotelu bujanym

mrużąc oczy
zapatrzyłem się w palenisko

biel i czerwień to bezpieczeństwo
i wszechogarniające ciepło

[black_jotka]

ŻARTY O UŚMIECHU

1.
Poproszę kilogram uśmiechu.
Co? Znowu nie tu?
Po sklepach wiele takich bzdurnych towarów...
A uśmiechu — wcale !

2.
Poproszę kilogram uśmiechu,
Przecież słyszałam chichot
Zza tamtej firanki...
Zamknięto uśmiech na zamki...
Na tysięczne zamki...

3.
Poszukuję serdecznego uśmiechu
Bez względu na deklinację.
I tak ten ma rację,
Kto się śmieje ostatni!

4.
Nie rozcieńczaj uśmiechu w piwie, bo wyjdzie głupawy.
Nie rozwieszaj na drzewach, bo będzie dziurawy — jakby z czkawką.
I nie wrzucaj go czasem do kieliszka — to koniec zabawy.

Śmiej się z tego, co ja piszę — tu ci nic nie grozi!
Możesz się śmiać bez obaw! Do woli! To nie boli
Ciebie.

Mnie może ociupinkę.

e.żukrowska sierpień 2011

[jutta_t]

WIOSNA

Stopniały lody między
nimi, jak śnieg, co się
topi radośnie na wiosnę
brudny, paskudny

To wiosna idzie niepewnym
trochę krokiem.
dzisiaj skowronek zaśpiewał
Aria jego trwała długo

Śpiewał milo. aż serca
Wszystkich otworzył
Ukoił. Jego kochana do
gniazda mu przyleciała

Zatrzepotał skrzydełkami.
Ciesząc się, ze dobrze, ja
Zwabił,
tłumaczył wszystkim
Znajomym zwierzętom

landryna

[kristopherh]

Nasz dom
·

W domu delikatne pajęczyny naszych marzeń

obrazy wsomień

siany pomalowane ulubionymi naszymi kolorami

zapach kwiatów z pięknych ogrodów

w oknach zasłony przeszłości

popioły zdarzń wypalone jak Twój ostatni papieros

moc spjrzeń na siebie

uśmiechy głośne naszych dzieci a w nich nasz serca bijące

my to dusze tak bardzo ze sobą spokrewnione

zobacz nasz dom witający i żegnający słońce
- Urbanowicz Agnieszka -

[seremine]

Patrzę na wody rzeki.

Nurt wartki wesoły.
Żywe wiosny odgłosy nad wodą, na wodzie.
Ptactwo gniazda obsiadło by życie dać nowe.
Pąkami nabrzmiały gałęzie wierzb, krzewów,
jak okiem sięgnać - zieleń oziminy,
gęsta i soczysta dobrym plonem wróży.
Przysiadłam na pniu,
dojrzało mnie słonko.
Smaga promieniami, wtapia mnie w ów pejzaż,
któregom jest cząstką - swiadkiem chwili - czasu...

autoranuta Krystyna Sroka

[samanta_ewa]

Agnieszka Urbanowicz

życie
·....

życie jak materiał utkany z nici momentów ,

wszyte w niego guziki kamienie cierpień i nie powodzeń

świecące brokaty są szcześciem i radością

wyszywany komierzyk odpięłam go bo nie jestem już dzieckiem

ceruję go czasem opatrzność Boska,

woda deszczowa to modlitwa oczyszcza go z brudu grzechu

osusza ją ciepło miłość goniąca pod wiatr najczystsza

[black_jotka]

O drążeniu

Drążą czasem, czasem błądzą
jak źródlana woda korytarze rzeźbi,
czasem tylko połaskoczą i osusza
to co mokre, słone i niechcący
wycieknie nam z oka.

Drążą niczym wicher, tworzą się
łańcuchy, kolorują, przyciągają,
fauna, flora, ech...., poleciałbyś
jak cygan gdzieś, do promieni słońca.

Nie wiesz tylko ile jaskiń będzie
w cieniu przy zaćmieniu, w ilu
spotkasz nietoperza, który wplącze
się we włosy, echosonda je wystraszy,
pójdą głębiej a ty....

Zwrócisz oczy w stronę światła
i rozciągniesz marsz głęboki.

Spacerować każdy chciałby
po słonecznej stronie światła,
czy wystarczy tych promieni
do których się skradasz jako
mały chochlik.

Czy nie zdążysz i dostaniesz
w zamian cienkiego rogala,
nieco cienia, trochę szkiełek
migających gdzieś w oddali.

Pójdziesz znowu szukać drogi,
może światła....., kto to wie,
ile drążeń jeszcze spotkasz
zanim znów usiądziesz gdzieś ...

Teresa S.J

[black_jotka]

BORNEO ?

Już nie krzyczę,
Już nie miotam się po domu
Tylko jak mam sama się pozbierać?
Drzwi zamknąłeś
tak jak złodziej — po kryjomu
I podobno teraz jesteś na Borneo…
Milczę, milczę,
po co gadać nadaremnie.
W twoim wydaniu
przedstawienie już skończone,
tyle tylko, że to ja wygrana jestem
a dla ciebie Borneo nie jest zdrowe!

e.żukrowska

[jerzy_55]

PODRÓŻ MARZEŃ

Straciłam już wielu,których znałam
i mocno polubiłam,a może kochałam.
Teraz wyruszam w piękną podróż marzeń
wraz z wiosną i malowniczym obrazem.

Skowronek mnie do Ciebie poprowadzi,
co śpiewa tak wdzięcznie i sercu radzi.
Stokrotki i niezapominajki będą mu towarzyszyć
i radosnego dnia spotkania życzyć...

Nie wiem nawet jak wyglądasz i co czujesz,
co wiatr Ci podpowie,czy mnie zaakceptujesz?
Gwiazdy świecące wysoko na niebie
przekażą wiadomość,że kocham Ciebie.

A ja będę Twym Aniołem
cichym,skromnym,
który kocha,myśli,chroni
i od wszelkich nieszczęść broni...

Tobie PRZYJAŹŃ i SERCE oddaję,
które zjawią się u Ciebie wraz z majem.
Przyjmij je więc proszę,nie odrzucaj
i ze mną w tę cudowną podróż wyruszaj !

Danuta B. "Szalona"

[jerzy_55]

• Bo my lubimy... recytuje Krzysztof Kolberger

[jerzy_55]

• Usiądź przy mnie blisko , miła.... recytuje Krzysztof Kolberger

[seremine]

Na twarzach zapisany czas zmarszkami

Mapa dróg przebytych usmiechem , łzami, emocjami

My sami wielcy i mali



Na włosach dotyk przeszłosci w kolorze szarym

Nie raz złapaliśmy wolność we włosy

Nie raz zgubiliśmy ją w murach z kamieni

Szukaliśmy ją w przestrzeni

Ale nadal wciąz podążamy z przyszłoscią

Do bram ostatniej naszej nadziei

Otworzy nam ją święty Piotr

A wraz z nim stojący obok Anieli

Odczytają zycie z Naszych twarzy

I poranionych nim rąk i nóg

Sprawiedliwość tam przecież mieszka na zawsze

bo tu na dole jest tylko gościem ...
- Agnieszka Urbanowicz -

[kristopherh]

"MACIERZANKA" Cecylia Jamrozik

Obok słonecznej miedzy,

Na brzęczącej góreczce,

Tam macierzanka siedzi

Przy krwawniku, lebiodce.

Wielka, choć skromna, mała

W ciepłą ziemię wtulona,

Rozciągnęła drobniutkie

słodkiej woni ramiona.

Nad rozlanym bukietem

Stoję jak urzeczona

I nie mogę, niestety,

Przytulić go do łona.

Kwiat po kwiatku więc zrywam

W bukiecie mam zerwane.

Będzie zimą rozgrzewał

Zapachów pełny dzbanek.

[seremine]

WIOSNA IDZIE

obudziły się wiośniane powietrza
tkają pracowicie noce i dnie
wypełniają przestrzeń od końca do końca
wiosna powiewa błękitną wstęgą

nowa świeżość
nowe dźwięki
wytrzymaj to moje serce
to tylko świat się kręci

nie wiadomo czego
zażyczy sobie jutro ziemia
marzą nam się fiolki
ruszyło kwitnienie
każdego dnia piękniej
lśni odległa, głęboka dal

wytrzymaj tę radość
moje biedne serce
to tylko mój świat
znalazł bliższą drogę do słońca ...

alastan

[rawik-is-me]

ROZMYŚLANIA

Jesteś w grupie ludzi
dla których najważniejsza jest praca.
Ja mam tylko wierszowane słowa,
dla ciebie takie niepoważne.
Śmieszne i niepotrzebne.
Przecież to nie praca,
to zabawa.
Zastanawiasz się – po co ona pisze?
Tego i tak nikt nie czyta!
Po co jeszcze jeden wiersz,
skoro już tyle wierszy napisano?
Naśmiewasz się z poetów!
Mówisz, że to skowyt duszy tych,
którzy mają
popaprane życie.

Tak mi smutno...

e.żukrowska

[jutta_t]

[kristopherh]

INTUICJA?

Czekam na taxi
Chociaż nie powinnam
Kasy mam skąpo
A coś mnie tu trzyma
Przecież mogę tramwajem
A tego chłopaka widziałam wczoraj
pod teatrem
spacerował zupełnie sam
Widziałam go kiedyś
W centrum handlowym
jednak to nie znaczy
Że go znam
Nie wiem gdzie szukać
wspólnych znajomych
Tak bardzo mnie zainteresował
w oko wpadł
a pomysły na znalezienie
właśnie się wyczerpały
Może gdzieś na siebie wpadniemy
— nawet przypadkiem
Tylko jak mam spokojnie czekać
To nie z moim temperamentem
Jak z tego wybrnąć mam...
— Proszę na Krzywą za zaułek
Czarnych Bram
O, to ty... znaczy pan...
Pan jest taksówkarzem
— Jestem. I nawet z widzenia
— Panią znam...

e. żukrowska

[mala200333]

Ptasie radio

Halo! halo!
Tutaj ptasie radio w brzozowym gaju,
Nadajemy audycję z ptasiego kraju.
Proszę, niech każdy nastawi aparat,
Bo sfrunęły się ptaszki
dla odbycia narad:
Po pierwsze - w sprawie
Co świtem piszczy w trawie?
Po drugie - gdzie się
Ukrywa echo w lesie?
Po trzecie - kto się
Ma pierwszy kąpać w rosie?
Po czwarte - jak
Poznać, kto ptak,
A kto nie ptak?
A po piąte przez dziesiąte
Będą ćwierkać, świstać, kwilić,
Pitpilitać i pimpilić
Ptaszki następujące:

Słowik, wróbel, kos, jaskółka,
Kogut, dzięcioł, gil, kukułka,
Szczygieł, sowa, kruk, czubatka,
Drozd, sikorka i dzierlatka,
Kaczka, gąska, jemiołuszka,
Dudek, trznadel, pośmieciuszka,
Wilga, zięba, bocian, szpak
Oraz każdy inny ptak.

Pierwszy - słowik
Zaczął tak:
"Halo! O, halo lo lo lo lo!
Tu tu tu tu tu tu tu
Radio, radijo, dijo, ijo, ijo
Tijo, trijo, tru lu lu lu lu
Pio pio pijo lo lo lo lo lo
Plo plo plo plo plo halo!"

Na to wróbel zaterlikał:
"Cóż to znowu za muzyka?
Muszę zajrzeć do słownika,
By zrozumieć śpiew słowika.
Ćwir ćwir świrk!
Świr świr ćwirk!
Tu nie teatr
Ani cyrk!
Patrzcie go! Nastroszył piórka!
I wydziera się jak kurka!
Dość tych arii, dość tych liryk!
Ćwir ćwir czyrik,
Czyr czyr ćwirk!

I tak zaczął ćwirzyć, ćwikać,
Ćwierkać, czyrkać, czykczyrikać,
Że aż kogut na patyku
Zapiał gniewnie: "Kukuryku!"

Jak usłyszy to kukułka,
Wrzaśnie: "A to co za spółka?
Kuku-ryku? Kuku-ryku?
Nie pozwalam rozbójniku!
Bierz, co chcesz, bo ja nie skąpię,
Ale kuku nie ustąpię.
Ryku - choć do jutra skrzecz!
Ale kuku - moja rzecz!"
Zakukała: kuku! kuku!
Na to dzięcioł: stuku! puku!
Czajka woła: czyjaś ty, czyjaś?
Byłaś gdzie? Piłaś co? Piłaś, to wyłaź!
Przepióreczka: chodź tu! pójdź tu!
Masz co? daj mi! rzuć tu! rzuć tu!

I od razu wszystkie ptaki
W szczebiot, w świergot, w zgiełk - o taki:
"Daj tu! Rzuć tu! Co masz? Wiórek?
Piórko? Ziarnko? Korek? Sznurek?
Pójdź tu, rzuć tu! Ja ćwierć i ty ćwierć!
Lepię gniazdko, przylep to, przytwierdź!
Widzisz go! Nie dam ci! Moje! Czyje?
Gniazdko ci wiję, wiję, wiję!
Nie dasz mi? Takiś ty? Wstydź się, wstydź się!"
I wszystkie ptaki zaczęły bić się.

Przyfrunęła ptasia milicja
I tak się skończyła ta leśna audycja.

[seremine]

Niezapomniane Ptasie Radio

[seremine]

Oni czyli mężczyźni

Mężczyźni, to 'coś'
Co ich tak nazywają
Cos innego od nas
Kobietek

Silni, z tymi barami
I często dużymi stopami
Głos ich piękny, buczący
Ryczący, jak trąba
Jerychońska

Władcza i słaba pleć
zarazem, hoc o tym
im mówić nie wypada

Są malutkimi chłopcami
Oglądającymi, po cichu
przed nami gazetki
z zabawkami i 'pornosami'
Jednak, my ich podziwiamy

landryna

[rawik-is-me]

Rafał Borowski

Zaginiony uśmiech...


Czy widziałaś już
uśmiech kota
takiego jak ja

Jeśli nie to żałuj
często mi gdzieś
ucieka niecnota

Jeśli go spotkasz
napewno poznasz
nie da się go pomylić

I powiedz mu
że za nim tęsknię
niech do mnie wróci

[jutta_t]

Limeryk na jeza

Powiedzial do jezowej jez:
kocham cie, wiesz?
I przytulil ja do siebie fest ...
Duzo kosztowal go ten gest,
bo ona pokluta i on tez!

alastan 17.03.2012

[jerzy_55]

PAWEŁ MERLENND -RĘCE ZNALAZŁAM W BARDZO STAREJ GAZECIE chyba ponad 40 lat do tyłu. Twoje mamo spracowane dlonie zapalały wesołe ,szabasowe świece. Napełniały nas światłem,rozjaśniały dusze przedmiotów-myślącą komodę,szafę,rozumne miski,talerze,dzbany,zachrypnięty gramofon Twoje ręce,które co rano ziemniaki skrobaly,nabrzmiałe pracą i czułością,czarownym aromatem wanilii,cynamonu,grzybami - promienialy ciepłem,podpierały ściany. Dziś,kiedy u twej nieznanej mogiły stoję z raną otwartą i schylonym czołem - wiem że spłonęłaś w gettcie osłaniając dłońmi jak skrzydłem,wszystkie dzieci twoje. Dziś przeto jasność twą pragnę przywołać przynajmniej na chwilę - boś pełna jest światła - bo wciąż we mnie żyjesz.

[dunant]

SYMPTOMY STAROSCI

Nie zawsze bylem taki ramol -
to uplywajacy czas nie tracil czasu
Zakola rosna, ale nie rozum
razem z dlugoscia wlosow ...

Zawsze u kobiet mialem wziecie
podobalo mi sie wiele - szczegolow oszczedze -
No i od razu wiesz, jaki jestem stary
po tym, jak chetnie o tym gledze ...

alastan

W. Orkan

[samanta_ewa]

Giazdą Zawisasz ...

Gwiazdą zawisasz nocą w błękicie ,
Wieczna tęsknoto !
A z twoich promieni wysnine życie
Fantaści plotą ...

Ty ich prowadzisz za drogą mleczną
W czarowne sny ,
I oni , lecąc za prawdą wieczną ,
Giną jak ćmy ...

W bezbrzeż ich ciągnie magiczny wzrok
Dalej i dalej -
Póki ich wieczny nie skryje mrok
i żar nie spali ...

W. Orkan

[seremine]

Władysław Orkan

Władysław Orkan (urodzony 27 listopada 1875 w Porębie Wielkiej - zmarł 14 maja 1930 w Krakowie) to pisarz tworzący w okresie Młodej Polski, chociaż do nurtu modernistycznego ani on sam, ani współcześni go nie zaliczali.

Naprawdę nazywał się Franciszek Xawery Szmaciarz (Smaciarz). W 1898 roku zmienił nazwisko na Smreczyński, od nazwiska rodowego matki Smreczak. Rodzice jego pochodzili z ubogich rodów, ojciec był drwalem w lesie, zimą szył kierpce.

Z trójki rodzeństwa (najmłodsza była siostra Maria) on i jego starszy brat Stanisław, późniejszy profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego, zdobywali wykształcenie.

Wbrew woli ojca, który młodszego syna przeznaczył do pracy na roli, obaj po ukończeniu szkoły elementarnej w Szczyrzycu, prowadzonej przy klasztorze cystersów, kontynuowali naukę w Gimnazjum św. Jacka w Krakowie. Matka raz w miesiącu chodziła do synów ponad 70 km pieszo z Poręby do Krakowa, niosąc im w tobołku produkty żywnościowe. Jej poświęcenie, oddanie dzieciom w powieści Matka opisał jeden z czołowych przedstawicieli Młodej Polski Ignacy Sewer Maciejowski, pierwszy literacki opiekun Orkana, późniejszy jego przyjaciel.

W gimnazjum budził sensację swym góralskim pochodzeniem, ciesząc się jednocześnie dużą sympatią wśród kolegów.
Angażował się bardzo w działalność wielu kółek szkolnych, uczęszczał na zebrania tajnych organizacji niepodległościowych i przede wszystkim dużo czytał. Pierwsze utwory zaczął publikować w czwartej klasie. Ponieważ władze austriackie nie zezwalały uczniom na tego typu działalność, pisał pod pseudonimem Orkan, co oddawało jego buntownicze nastroje.
W tak intensywnie prowadzonym życiu brakowało miejsca na naukę i siódmą klasę ukończył z czterema ocenami niedostatecznymi, z pozostałych przedmiotów, łącznie z językiem polskim, mając zaledwie trójki. Zamierzał kontynuować naukę, ale mimo próśb matki i "Sewera" oraz możliwości uzyskania eksternistycznej matury, do egzaminu maturalnego nigdy nie przystąpił.

Po niepowodzeniach w uzyskaniu stałej posady urzędniczej w Krakowie powrócił do Poręby, aby z małymi przerwami na wyjazdy zagraniczne (do Włoch, Szwajcarii i na Ukrainę) czy do Zakopanego pozostać w Gorcach do końca życia.

W tym czasie nie żył już ojciec pisarza, którego przywaliło w lesie drzewo. Jego rysy oraz mocowanie się z odwiecznym żywiołem puszczy Orkan nadał Prokopowi, bohaterowi swojej powieści Drzewiej.

Za debiut Orkana przyjmuje się Nowele wydane w 1898 roku, do których przedmowę, zgodnie z panującym wówczas zwyczajem, napisał uznany już w literaturze, 10 lat starszy od Orkana autor Na Skalnym Podhalu Kazimierz Przerwa-Tetmajer.

Kiedy za powieść W Roztokach w 1903 dostał niewielkie honorarium, rozpoczął budowę nowego domu. Stara chałupa Smreczyńskich, coraz bardziej pochylona i przegniła, nie nadawała się już do remontu. Latem 1905 zamieszkał w niewykończonej jeszcze Orkanówce. Kłopoty finansowe, jakie nękały go przez całe życie, były przyczyną, że dom nigdy nie został w pełni ukończony.

W tym czasie Orkan poznał pracującą na poczcie w Niedźwiedziu Marię Zwierzyńską. Przyjechała spod Lwowa dla ratowania zagrożonych gruźlicą płuc. Ślub wzięli w Zakopanem, świadkami byli Jan Kasprowicz i profesor literatury na Uniwersytecie Jagiellońskim Tadeusz Pini. Z tego związku była Zosia, jedyne dziecko Orkana.

Maria umarła, kiedy Zosia miała trzy lata. Orkan dowiedział się o tym w dwa tygodnie po pogrzebie, sam przebywał wówczas w szpitalu w Krakowie.
Maria Zwierzyńska pochowana jest na cmentarzu w Niedźwiedziu.

Wychowaniem Zosi zajęła się siostra pisarza, Maria Moszowa, żona znanego kowala artystycznego z Zakopanego. Orkan bardzo kochał swoje jedyne dziecko, ale zajęty ciągłymi troskami materialnymi, kłopotami z wydawcami nie poświęcał jej zbyt wiele czasu.

Druga żoną pisarza była Bronisława Folejewska. Jako jedyna spośród kobiet związanych z pisarzem nie lubiła domu pod Pustką i rzadko tu bywała.
Po śmierci Orkana dom pozostał w rękach Folejewskich, ostatnim spadkobiercą był starszy syn Bronisławy, Witold, profesor Uniwersytetu w Poznaniu.

Władysław Orkan pisał dramaty, wiersze i powieści i nowele, utwory publicystyczne, w tym reportaż Drogą Czwartaków, w którym zawarł własne wspomnienia kapitana legionów.

Tematyką jego utworów był głównie obraz biednej polskiej wsi. Ale był również wspaniałym humorystą (Herkules nowożytny i inne wesołe rzeczy), piewcą urody gorczańskiego pejzażu. Jego baśń z dawnych czasów Drzewiej, obok powieści W roztokach szczytowe osiągnięcie pisarza, porównywana jest do Puszczy Jodłowej Żeromskiego. Zaangażowany był bardzo w nurt regionalizmu podhalańskiego, był współzałożycielem i pierwszym prezesem Związku Podhalan.

W 1927 roku pisarz obchodził jubileusz 30-lecia pracy twórczej. Z tej okazji w auli Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie odbyła się sesja naukowa. Uroczystości zorganizowane w Nowym Targu ściągnęły tłumy nie tylko Podhalan. Nie powiodły się jednak zabiegi przyjaciół o ustanowienie stałej pensji twórczej. W trzy lata później nagrodę literacką przynało pisarzowi m.st. Warszawa, ale nie zdążył już jej odebrać.

Zmarł w Krakowie, dokąd pojechał odwiedzić umierającą córkę. Zosia umarła w dwa tygodnie później, nie dowiedziawszy się o śmierci ojca. Pochowana jest na cmentarzu w Niedźwiedziu (w Niedźwiedziu znajduje się również grób Witolda Folejewskiego, pasierba Orkana).

Władysław Orkan został pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie. W rok później specjalnym pociągiem jego trumna została przewieziona do Zakopanego. Pociąg zatrzymywał się na każdej stacji, całe Podhale żegnało dumaca z Gorców. Na Cmentarzu Zasłużonych na Pęksowym Brzyzku jego grób znajduje się w sąsiedztwie Tetmajera, Chałubińskiego i Sabały.

W 1934 roku Polonia amerykańska ufundowała pomnik Władysława Orkana, który stanął na Rynku w Nowym Targu. W 2003 roku został on przeniesiony do Niedźwiedzia, rodzinnej miejsowości pisarza, gdzie został usytuowany w centrum wsi. Natomiast w Nowym Targu postawiono bliźniaczy pomnik.

[black_jotka]

Limeryk rozumny

Pod nos podtykajac mezowi cenzurke
zona jak na noblistke wskazuje na corke
i mowi: ona na pewno po mnie rozum ma ...
Maz na to zgodnie: pewne jak 2 x 2 ...
moj mam na miejscu, choc mi zawsze u ciebie pod gorke ...

alastan

[black_jotka]

Władysław Orkan

MGŁY ZASNUWAJĄ ZBOCZA ...

Mgły zasnuwają zbocza
Pomroką dymną -
Zły wiatr żenie przez pustkę -
Jak sercu zimno !

Jako ten suchar drzewny,
Ziębnący w korze,
Stoję - instrument wichrem śpiewny -
W pokorze ...

Niechże wicher szyderca
Ma ze mnie lutnię -
Śpiewać los swego serca
Nadto okrutnie.

[black_jotka]

Władysław Orkan

CZŁEK I DRZEWO

W skalistej kępie na ugorze
Stoi samotny, suchy smrek -
Dokoła niego skałę orze
Zgarbiony biedą człek ...

Ledwo za pługiem wlecze kości ...
A musi w skałę owies siać -
I nieraz drzewu pozazdrości,
Że może cicho stać.

[black_jotka]

Władysław Orkan "Czyż to jest prawdą o świecie?."
Czyż to jest prawdą, o świecie,
Że słońce co rano wschodzi?
Że gwiazdy lśnią tak samo,
Jak w dni ubiegłych powodzi?

Czyż to jest prawdą, o męko,
Że świat nie zmylił biegu?
Że gwiazdy lśnią tak samo,
Jak w dni zbiegłych szeregu?

Że kwiaty kwitną jak dawniej
I drzew co wiosny przybywa —
I nic pojrzeniu nie jawni,
Co się na ziemi odgrywa?

[black_jotka]

Władysław Orkan "Jesteś jak bóstwo..."

Jesteś jak bóstwo cudowne,
Godne Botticellowych palet;

Jako to bóstwo dosłowne,
Które li żyje przez pokłony tłumu:

Wtedy jest pełne, jak Ty, boskich zalet,
Wielkoduszności, serca i rozumu.

Dopiero w ciszy zmierzchu,
Gdy samo ostanie w świątyni,
Widzi się, smętne, czym jest —
A czym je hołd wierzących czyni.

[black_jotka]

Władysław Orkan "Jedyne prawo"

Jedyne prawo: iść —
Nie dać się nieść, jak wiatrem wiany liść
Ale jak świat w okruchu
Po własnej biec paraboli —

A gdy z koniecznej Woli
Skończy się kiedyś lat chyży,
Iść dalej w duchu —
Iść wyżej.

[black_jotka]

Władysłąw Orkan "Jesteś jak bóstwo..."

Jesteś jak bóstwo cudowne,
Godne Botticellowych palet;

Jako to bóstwo dosłowne,
Które li żyje przez pokłony tłumu:

Wtedy jest pełne, jak Ty, boskich zalet,
Wielkoduszności, serca i rozumu.

Dopiero w ciszy zmierzchu,
Gdy samo ostanie w świątyni,
Widzi się, smętne, czym jest —
A czym je hołd wierzących czyni.

[black_jotka]

Władysław Orkan "Kłamstwem jest człowiek..."

Kłamstwem jest człowiek, och zaiste,
Kłamstwem jest jego świat —
A prawdą jest drzewo strzeliste,
Prawdą są obłoki czyste,
Prawdą jest kwiat.

[black_jotka]

Władysław Orkan "Ku słońcu"

Wszyscy idziemy naprzód!... przez wyboje,
Przez zaspy miałkich piasków, przez urwiska,
Przez dnie i lata, przez trudy i znoje,
Przez zaginionych osad popieliska —

Wszyscy idziemy... Z okrzykiem wesela,
Z pieśnią zwycięską, która czyni szumy
I lotem ptaka ku niebu wystrzela —
Z fanfarą pychy i odkrywczej dumy

Idziemy naprzód... O każdym poranku
Czas wieczny życia ujmuje po ćwierci —
My idziem naprzód wciąż i bez ustanku,
Nie bacząc, że idziem ku śmierci...

[black_jotka]

Władysław Orkan "Ku pustce"

O święty gaju!
O ciche źródło oczyszczeń,
Źródło zdrowia —
O szczęście, skryte w żałobie!
Z kurzu obcego kraju,
Spośród ludzkiego mrowia
Dążę, grzeszny, ku tobie.
Na twym łonie matczynym
Wypłaczę wszystkie zawody,
Wyznam najcięższą przewinę.
Twoje jesienne chłody
Są mi jako uśmiech zdroja —
O śnie! O pustko moja!

wiersz

[black_jotka]

Limeryk na podrywacza

Chcial sie dziewczyna popisac
lecz jakby tu ja opisac ?
Po trzech nocach balowania
powiedzial: ona jest nie do opisania !!!
Wiec o co tu jeszcze pytac ?

alastan

[black_jotka]

Władysław Orkan "Niemiłosiernym jest serce"

Niemiłosiernym jest mrok,
Niemiłosiernym jest słońce,
Lecz żadne katem się nie wwyższa
Nad serce kochające...

Z obojętnością władczą
Albo mściwością heloty
Kołem rydwanu druzgoce
Pierś swej upadłej tęsknoty.

Mijając pobojowisko
Przy orłów kraszonych chrzęście,
Ostatnią strzałą zwycięską
Własne zabija szczęście

W myśli, że wroga dom burzy,
Nie wiedząc w szaleństwie, co czyni,
Podrywa kolumny stropu
Własnej świątyni...

wiersz

[black_jotka]

Limeryk na malpy

Gdy wziac pod uwage fakt
ze odroznia nas od malp
tylko to, ze my sie ubieramy,
to naprawde powodu nie mamy
by wyzywac sie od malp ...

alastan

[black_jotka]

Gałązki olszyn


Gałązki olszyn, które pieści
Wiatr, chybotając je miarowo,
Więcej zaiste mają treści,
Niż najtreściwsze słowo.

Ach, jakże pusta jest i ckliwa
Ta proza poetyczna!
Prawie że zawsze nieprawdziwa,
Najczęściej nielogiczna.

Oto oblana kwieciem grusza,
W słońcu stojąca, biała —
Przynajmniej jest w niej własna dusza,
Własna żywiczność ciała.

Czy zajdę w las między igliwy,
Czy kwiatów w polu narwę —
Każde ma kształt swój osobliwy
I własną barwę.

Władysław Orkan

[black_jotka]

Z "Jesiennych liści" I

Chętnie bym ja chciał zanucić radośnie,
Żeby miłą wiosnę wrócić: o wiośnie
I o słonku, co się latem ubieli,
I o dziecku, co się kwiatem weseli,
I o wszystkim, co miłością oddycha,
A rozkoszną pije słodycz z kielicha...

Lecz mi wiosny nie powrócić śpiewaniem,
Ni mi smutków nie ukrócić kochaniem.
A na słonku widzę krwawe półkole,
A u dzieci widzę łzawe niedole —
Wiem zaś, że świat nienawiścią oddycha,
A, za słodycz, ssie truciznę z kielicha...

Autor: Władysław Orkan

[black_jotka]

Autor: Władysław Orkan

- Bajka-


1

Chcesz, żebym bajkę Ci napisał,
Jaką dziecku opowiada mama
Po cóż ułudą śnioną Cię kołysać,
Gdy Bajką jesteś sama.

2

Czyż nie zjawiłaś się na morskiej plaży
Jako Rusałka, topielica zwodna,
Która najdoświadczeńszych z kół śmiałych
barkarzy
Na toń sprowadzić godna?

3

Albo nie wstałaś z białej morza piany
Jako Syrena z oddali wabiąca,
Która żeglarzy w kraj raf zabłąkanych
W otchłań ułudą wtrąca?
4

Syrenie niechby, czy li rusałczane
Są Twe ułudne czary czy przymioty,
Bajka jest treścią Twej w istność przemiany
I Twej boginczej istoty.

5

Bajką jesteś prawdziwą zaiste,
Mimo ziemskiej realizacji —
Nie wiadomo, co dla Cię bardziej rzeczywiste:
Świat czy utrwalony miraż wbrew racji?

6

Niby znasz zło i dobro, co Cię więcej rani,
Kolce ukłuć skwapliwie niby róże zbierasz -
A wobec życia, jak wobec nagłej otchłani,
Szeroko oczy otwierasz.

7

Mówię do Ciebie: „Zbudź się, życie zyskiem!
Nie wstanie sercu prawdą, co zaniechasz" -
A Ty, jak we śnie, płyniesz nad urwiskiem
I lunatycznie się uśmiechasz.

8

Twe łzy nawet wyniesione z głębi
Błyszczą niemo jak perły przy blasku księżyca
I nie wiadomo, co Cię w rzeczy gnębi,
A co naprawdę zachwyca.

[black_jotka]

D e d y k a c j a

Pięknej - która Sama Sobie przeczy ,
Cudnej - która już nie wierzy w cuda ,
Mądrej - która sili się mówić od rzeczy ,
zczerej - jako i siostra Jej Ułuda ,
Marzycielce - która " już nie marzy " ,
A jeśli w Łasce Swej kogoś obdarzy ,
To 1/4 serca

W . Orkan ( okres ' Pochwały Zycia " )

[black_jotka]

Kocham!


Kocham to jasne słonko, co ku ziemi leci
Milijardów gwiazd ogniem w brylantach zaklętym.
Kocham światło! co skarbem jest przez ducha
wziętym
Niebiosom — i na wieczny żywot — niebem świeci.

Kocham wszystko stworzone, naiwnie, jak dzieci...
I to, co widzę, i to, co jest niepojętym —
Wszystko mi bliskim sercu i drogim, i świętym...
Tak musieli miłować pierwotni poeci...

Cała ziemia — w mistyczne rozkwitnięta kwiaty
Łąka —: co na nią spojrzysz, to żywot, to perła...
To wszystko miłowane duszą siostry, braty...

Kocham i czczę, i wielbię, i jestem jak w niebie,
I nie chcę serca władzy pomieniać na berła!...
Kocham świat cały — odkąd ukochałem Ciebie!...

Władysław Orkan

[black_jotka]

Z dalekiej gwiazdy jestem ,
Nie znam tej waszej ziemi ,
Gdzie człowiek zakrył piękno
Plecami zgarbionymi .

Cóż mi te jego troski
I cóż mi jego życie !
Z innego świata jestem ,
O innym myślę bycie .

łudziłem się czas jakiś ,
Ze jestem waszym bratem ,
{Ze} cel wasz moim celem ,
Ze świat wasz moim światem .

Boginczyn jestem z rodu ,
Tu wtórnie narodzony -
Lecz baczę dawny żywot ,
We snach powrotnie śniony .

Rodzicem moim słońce ,
Siostrą moją Pogoda -
Czeka mię po tym życiu
Matka wieczyście młoda .

. Orkan

[black_jotka]

Byłam przed wieki dziką różą...


DUSZA MÓWI:

Byłam przed wieki dziką różą,
Byłam szumiącym smrekiem...
Jakieś mi tajne szepty wróżą,
Że stanę się człowiekiem.


CZŁOWIEK:

A przeto dusza musi się nawrócić,
Musi być kwiatem, drzewem,
Aby być znowu prawdą własną,
Aby być ziemi śpiewem.


ŚPIEW ZIEMI:

O duszy swej któż powiedzieć może
Prawdziwe słowo rzeczy?
Zarówno w niej jest Bóg, który potwierdza,
I Szatan, który przeczy.

Władysław Orkan

[black_jotka]

Kiedy marzeniu podasz głowę... -

Marzeniu kiedy podasz głowę,
Łatwie ci się zapalić...
Śnią ci się,wierzysz,rzeczy nowe-
Pragniesz je w mig utrwalić.

Lecz nie wierz w słowa szeptane
I pilnie swoje sny śledź-
Marzą się tylko rzeczy znane,
Nowe zaś trzeba myśleć.

Autor: Władysław Orkan

[black_jotka]

O przyjaciółko moja!

O przyjaciółko moja!
Dziwną jest własność serca :
Gdy komuś się oddaje w pełni -
Kogoś uśmierca.

Władysław Orkan

[black_jotka]

Kiedy marzeniu podasz głowę...

Marzeniu kiedy podasz głowę,
Łatwie ci się zapalić...
Śnią ci się,wierzysz,rzeczy nowe-
Pragniesz je w mig utrwalić.

Lecz nie wierz w słowa szeptane
I pilnie swoje sny śledź-
Marzą się tylko rzeczy znane,
Nowe zaś trzeba myśleć.

Władysław Orkan

[black_jotka]

Dobro i zło

Wszystko dobro stało się dość złem,
Aby imię ująć,spętać-
Wszystko zło w dobro przeszło w oddaleniu swem,
Abym je mógł pamiętać.

Wszystkim,co pieści mię w objęciu swem,
Jako więzami się krwawię-
Zasię wszystko,co było kiedyś sercu złem,
Dziś-błogosławię.

Władysław Orkan

[black_jotka]

P o s t ę p

Ponoć już wyginęli wstrętni ludożerce ,
Ktorzy zjadali żywcem całych ludzi .
Dziś tą obrzydłą jedzą nikto sie nie trudzi .
Dziś co najwyżej wygryzają serce ;
Za sercem pójdzie mózg - i coraz dalej ,
Coraz delikatniej będą się zjadali .

W. Orkan

[black_jotka]

Pustelnik i pielgrzym

- Witaj , który przychodzisz w Boże imię ...

........................................................

Mizerny wygląd twój , pielgrzymie ,
Szata twa stargana w strzępy -
Przez leśne muśiałeś drzeć się ostępy .
Szkielet twój zeschły i chudy -
Pustynne na nim znać trudy .
Włosy twe zlepione błotem -
Niejedną-ś w polu musiał przebyć słotę .
Oczy twe krwawe , jarzące -
Wyżarło je okrutne słońce .
Na stopach twoich rany -
Czyś szedł przez las cierniany ?
Na piersiach krwi strumyki -
Przez jaki szedłes kraj dziki ?
Mów - czy cię wilcy obstąpili ?

- Szedłem przez kraj , gdzie ludzie byli ...

W . Orkan

[samanta_ewa]

Bardzo mie sie ten wiersz wieczorowa pora podoba. Jeszcze...

[jutta_t]

samanta_ewa napisała:

> Bardzo mie sie ten wiersz wieczorowa pora podoba. Jeszcze...
Mnie tez!

[samanta_ewa]

dwugłowa wieża dostojnie trwając
trójbramą gardziel wnętrz otwierając
scalona w witraż koła rozety
wabi do wnętrza refleksów świetlnych

***
poranna mądrość tutaj szperana
bladość oblicza tkwi u zarania
ponawlekanych jakby niedbale
paciorków życzeń w formie ospałej

za progiem nicość strachy odziane
w zmiętą codzienność -boskie skaranie
na świecach trwale łzy przycupnięte
wota od myśli w szepty zaklętej

co wszystko kryje pyłem duszącym,
porządek rzeczy zmysły drążący.
surowość formy wzmaga wyniosły
patos legendy w mury porosły

osad wniesiony historii sprawą
jest użyźnienia myśli podstawą
pojęcia racji pokoleń przeszłych
czynów alibi czasów zamierzchłych

sekret piwnice kryją w otchłani
tarczą ryngrafu wiary skrywani
świadkowie czasów sobie obecnych
trwają czekając słów ostatecznych

***
theatrum owe już ku końcowi
wyobrażenia przekaz bez słowy
na zewnątrz w obraz dnia się rozchodzi
z amnezji piętnem szkoda tu wchodzić


***
dwugłowa wieża dostojnie trwając
trójbramą gardziel wnętrz otwierając
scalona w witraż koła rozety
wabi do wnętrza refleksów świetlnych

***
poranna mądrość tutaj szperana
bladość oblicza tkwi u zarania
ponawlekanych jakby niedbale
paciorków życzeń w formie ospałej

za progiem nicość strachy odziane
w zmiętą codzienność -boskie skaranie
na świecach trwale łzy przycupnięte
wota od myśli w szepty zaklętej

co wszystko kryje pyłem duszącym,
porządek rzeczy zmysły drążący.
surowość formy wzmaga wyniosły
patos legendy w mury porosły

osad wniesiony historii sprawą
jest użyźnienia myśli podstawą
pojęcia racji pokoleń przeszłych
czynów alibi czasów zamierzchłych

sekret piwnice kryją w otchłani
tarczą ryngrafu wiary skrywani
świadkowie czasów sobie obecnych
trwają czekając słów ostatecznych

***
theatrum owe już ku końcowi
wyobrażenia przekaz bez słowy
na zewnątrz w obraz dnia się rozchodzi
z amnezji piętnem szkoda tu wchodzić

Zbigniew Murawski

[rawik-is-me]

Kamiński posted in Poezja




Leszek Kamiński

********************************

Szpital

Franek siedzi na łóżku
nie wstaje bo po co
w głowie u niego zawierucha
mówić nie umie więc wyje

wyje gdy jest głodny
gdy go czasem zaboli
wtedy gdy chce pogadać
i nikt nie zwraca uwagi

mam swoje szpitalne trzydniówki
napatrzę się ludzkiego nieszczęścia
tam wisi kroplówka
tutaj nieprzytomny leży

krew mu przetaczają na okrągło
nie wstaje już z łóżka
leży ciało a dusza
puka właśnie do nieba bramy

zapachem nie do wytrzymania
wita gangrena
nie chce się wierzyć że z człowieka
może wyjść tyle smrodu

nogi opuścił na podłogę
bandaże sięgają do kolan
trudno się dziwić chłopu
że na własnych nogach
chce maszerować do nieba

wiele się dzieje na oddziale
w czasie mych pobytów trzydniowych
wiec wybaczcie mi bardzo proszę
że unikam widoku wraku człowieka

[black_jotka]

Bukiet z marzeń

Bukiet z marzeń

Jest dla wszystkich dla każdego

Bo przecię wiesz,

że nigdy nie wiginą,

nie przestaną kwitnąć,

nie zaprzestaniemy je kochać,

cieszyć się ich widokiem,

nie zaprzestaniemy pragnąć je

zawsze podarowac możesz je

zawsze możesz na nie czekać

nigdy o nich nie zapominamy to całe ich piękno jest
Agnieszka Urbanowicz

[jerzy_55]

Mily wiersz...

Janusz Śmigielski

[seremine]

PIĄTA ŁZA

mówią na mieście o śmierci poety
podobno zapomniał po co żyje
pierwsza łza smutku drąży ulice
teraźniejszość wpisuje się w chwilę

w parkach tęsknota zawisła na drzewach
codzienność zostawia odciśnięte ślady
druga łza smutku spływa po liściach
ludzkich marzeń zamknięte enklawy

na dachach domów cienie kominiarzy
wpisane w nostalgiczne postrzeganie
trzecia łza smutku sączy się rynnami
mała żebraczka perłę nadziei dostanie

różańcem na krzewie zawieszę czwartą
mocno chwycę w dłonie jej trwanie
zastygła przerażona nagłą myślą
że samotną, wieczność tam zastanie

i ta piąta z nich, inna w stopniowaniu
wzmocniona wiarą że życie jest coś warte
tasuje karty do gry przygotowane
o moją duszę, między Bogiem a czartem

Janusz Śmigielski

[mala200333]

Rozrachunek

Nie pisałem w natchnieniu na mankietach
na serwetkach ani na murach

Żółcią dziegciem lukrem wazeliną
plwocinami ni rzygowinami

Nie pisałem krwią własną ni cudzą

Nie pisałem wierszy które brużdżą
jątrzą – mizdrzą się dla poklasku

Piszę palcem na wodzie
patykiem na lotnym piasku

Zbigniew Dmitroca *

[seremine]

WIOSENNY PORANEK

wiosną ukwiecone gałęzie
przepuszczają fanfary świtu
ślizgające się po gałęziach
perłami jak źrenice rosy

na nowo wstający dzień
słońce zapala i budzi duszę
pulsuje melodyjnie krew
chcę pobiec w tę wiosnę boso

wybrzmiewa melodia poranka
słońce puszcza oko zza firanki
radość aż kipi z nieba lazuru
dziś też ją w mój świat poniosę …

alastan

[seremine]

Monika Rafalska



‎"Spacer w Sopocie"
przechadzał sie raz pan z panią alejką sopocką
spacer był nietypowy odbywał sie nocką
szli w sobie zakochani tak bardzo powoli
bo mogli się teraz całować do woli

a ponieważ był lipiec, roślinność w alejce
pyszniła się zielenią, bujna była wielce
aż schowac się w niej można było, ot co
chować się zakochanym? można, ale po co?

pan objąłwszy panią tuż pod snieguliczką
rozpoczął ten korowód wąziutką uliczką
śnieguliczka sypnęła białymi kwiatami
a oni mogliby się tak całować latami

nie uszli zbyt daleko zaledwie kawałek
i niezmęczeni pod drzewem zrobili przystanek
brzoza gałazkami cienkimi szumiała
że pani coraz to czerwieńsze lica miała

ich usta preludium miłosne zagrały
złączone miękkim, czułym tańcem wirowały
teraz stali pod lipą zapachem kuszącą
a zakochanych krew była rzeką rwącą

wtem smoki wargi te kąsały czerwone
łapczywie zjadały usta zniewolone
pazurami drapiąc ich kąciki
lecz to tylko gra, niewinne flirciki

a potem opadły miekkimi płatkami
i woń aksamitną bladymi różami
rozlały na sklepienie podniebienia
płynęły jak pastylki znieczulenia

następny był klon z długimi noskami
co głaskał ich po głowach swymi gałęziami
a oni niepamiętni ni czasu ni głodu
byli jak te namiętne podlotki za młodu

zaraz potem bez co lilakiem zwany
porwał ichnie języki w te miłosne tany
i tak bez pamięci zapadli w słodyczy
nie widząc w koło ludzi, nie znając goryczy

i przeróżne drzewa co chwilę mijali
jakby ich oazami miłosnymi stały
opiekę zakochanym głowom dając
i w sercu miłośc goszczącą wzniecając

lecz gdy jesień przyszła i liscie opadły
nie ciepłe juz noce chłód nastapił nagły
więc pod tym rozłożystym rzymskim platanem
nie było juz tej pani razem z tamtym panem

[rawik-is-me]

Haniu nie smuć się
proszę,
że już minął
bezpowrotnie ten czas
kiedy byliśmy szaleni
troszkę,
to zawsze zostanie w nas.
Zamkniesz oczy,
i znów jesteś młoda,
znowu wiosna Ci w duszy gra,
biegniesz lekko
szczęśliwa, radosna
bo to życie dla Ciebie ma...
wiele czaru,
tajemnic,
rozkoszy,
ale także smutku
i łez.
Ale nie smuć się,
bardzo proszę,
już niedługo
zakwitnie bez.

Anka W.

[mala200333]

....Panie o jedno Cię proszę
Panie wysłuchać mnie chciej
Pielgrzymów do wiejskich kapliczek
Zawsze w opiece swej miej.
DKSroka

Tadeusz Różewicz "Zasypiając"

[mala200333]

Tadeusz Różewicz "Zasypiając"

Ciało zasypiając
szepcze do siebie
poufnie
jesteś jedyne niepowtarzalne

czujesz o moja dłoni
ciepło moje
czy czujesz jak żyję pulsuję
pod tobą
czujesz jak się prężę
węszę zdobycz

Tamtej nocy
moje ciało pragnęło
pożądało twojego
skradało się
skakało do gardła

Zasłony
jak bandaże
spowiły związały
utaiły ranę twego ciała

jak wyjąć
wyłuskać
z tych zasłon
słów gestów
jak wydobyć
twoją cielesność
wyjawić
płeć

Nasze ręce
były mądrzejsze od nas
usta mądrzejsze od słów

byliśmy jak
zwierzęta zanurzone
w przyśpieszonym oddechu

zwierzęta
które rozmnożyły się
tak zatrważająco
nieobliczalnie
w XX wieku

zwierzęta tajemnicze
które urodziły boga
a potem go zabiły

[black_jotka]

Tadeusz Różewicz "Siedząc przy stole"

Siedząc przy stole
w poczekalni czyta się gazetę
myśli się bez gniewu
jak długo będę siedział
przy tym stole
z tą kobietą

może po obiedzie
otworzymy drzwi
i każde pójdzie w swoją stronę

gdzie ja widziałam tego człowieka

pociera dłonią czoło
i przypomina
ta obca twarz ten oddech za gazetą
głos
te ręce które uciekają
od moich rąk

[black_jotka]

Tadeusz Różewicz "Nocna zmaza"

Sen mi przynosi twoje ciało
sen posłuszny
ciebie całą składa
w moje ramiona

jesteś ciepła żywa
zdyszany miotam nasienie
w twoje cienie
odległe o całą ziemię

Twoja twarz nade mną
uśmiechnięta moje palce
na twoich włosach
owoc pęka wyrzucony z nocy
zdyszany spadam
zalewa mnie jawa

Dzień biały rośnie
i rzeczy przybywa
na swoje miejsca twarze
powracają
trzepoczesz we mnie jak w sieci
wielka biała ryba

na moich udach senne
bezowocne
nasienie
uspokojenie łzy

nie wstydzą się płyną

[jutta_t]

Tadeusz Różewicz "Szkic do erotyku współczesnego"

A przecież biel
najlepiej opisać szarością
ptaka kamieniem
słoneczniki
w grudniu

dawne erotyki
bywały opisem ciała
opisywały to i owo
na przykład rzęsy

a przecież czerwień
powinno opisywać się
szarością słońce deszczem
maki w listopadzie
usta nocą

najplastyczniejszym
opisem chleba
jest opis głodu
jest w nim
wilgotny porowaty ośrodek
ciepłe wnętrze
słoneczniki w nocy
piersi brzuch uda Kybele

źródlanym
przeźroczystym opisem
wody
jest opis pragnienia
popiołu
pustyni
wywołuje fatamorganę
obłoki i drzewa wchodzą
w lustro

Brak głód
nieobecność
ciała
jest opisem miłośc
jest erotykiem współczesnym
lato 1963

[rawik-is-me]

Zaplątana, zasłuchana
czasem jestem w obce słowa,
cudze wiersze przecież czytam
wczoraj, dzisiaj i od nowa.

Czytam, słucham, wypatruję,
może i mnie sypnie wierszem,
ale myśli się buntują:
żadna nie chce być ta pierwsza!

Patrzę więc na jasne niebo
lub po chmurach chodzę grząskich,
nocą w oknie pokazuję
swoja gębę sam Twardowski!

e.żukrowska

[jerzy_55]

NIEWYPOWIEDZIANE SŁOWA...

Rozradowane słońce wypełnia mi głowę.
Złotymi blaskami kładzie się na ręce.
Czekam na każde twoje słowo nowe.
Czekam na uśmiech i ... czekam na więcej...

Przychodzisz środkiem dnia z podniesionym czołem.
Przynosisz nowych słów roztańczone blaski.
Patrzę na ciebie i już nic nie wołam:
Cichutka tkliwość starczy za oklaski.

Przychodzisz do mnie bym mogła z ufnością
Oprzeć dziś głowę na twoim ramieniu.
Nie padły żadne słowa o miłości
A jest jej pełno w każdym twoim tchnieniu...

e.żukrowska

[samanta_ewa]

W RESTAURACJI

Jeszcze cię nie dotykam ni słowem, ni ręką
Tylko oczami swymi nieustannie wabię
Widząc, jak zamykasz za bramami powiek
spojrzenie jeszcze nie zalotne, lecz już prawie - prawie...

Nie zaczepiam, nawet bez uśmiechu patrzę
Obojętnym wzrokiem w twarz twego partnera,
A potem szybko zwracam wzrok na ciebie.
I już mi nie uciekniesz, już ciebie rozbieram!

Gwałtownie rękę do włosów podnosisz,
nieznanym gestem poprawiasz fryzurę.
Jeszcze... rozbieraj... słyszę jak mnie prosisz
Następne tasiemki szybko rozwiązuję...

To co widzę - moja tajemnica droga!
Szalona wyobraźnia krzyczy mi o wszystkim!
Krągłości, różowości i pieszczota twoja...
Ale ty ... wychodzisz – ja zostaję z niczym.

e.żukrowska

[samanta_ewa]

........)......

co raz większa ma łysina
strusie jajco przypomina
przerzedzona bądźmy szczerzy
powód hucznych moich przeżyć

a w młodości daję słowo
żyło się dość kolorowo
kłopot z bujnej mej plerezy
nikt już jakoś dziś nie wierzy

przez nią z lekcji wyrzucano
by powrócić razem z mamą
i pytano dokąd zmierzam
tą fryzurą jeżozwierza

fryzjer nie krył też pogardy
bo z kudłacza dochód marny
ciągle legitymowano
tych z włosami gdzieś do ramion

dziś fryzura nie da szaleć
włosów prawie nie ma wcale
żeby tak odpowiedź znaleźć
lepsze siwe czy też wcale...)

Zbigniew Murawski

[jutta_t]

Tadeusz Różewicz "Nad wyraz"

Co ty robisz
wyszły z ciemności
Czemu nie chcesz
w pełnym świetle żyć

Wojna się we mnie otwiera
powieka
miliona rozpadłych lic

Co tam składasz
co dźwigasz
krwią umazany

Składam słowa
dźwigam mój czas

Już tak długo
twa bezsłoneczna praca
trwa

Nad wyraz ciężka
do wypowiedzenia
jest jedna łza

[kristopherh]

"Gadanie ptasie" Teofil Lenartowicz

Ja skowronek spod kamienia, spod mojego, hej!

Przyśpiewuję rolnikowi: siejże, człeku, siej...

Przyśpiewuję jak mogący, milsze ptaszki są-ć,

Ja ca jeno podśpiewuję: daj ci. Boże, żąć...

Daj ci. Boże, suche żniwa, daj ci mokry maj,

Daj ci. Boże, gospodarzu, żyto gdyby gaj...

Życzysz ty mnie skowronkowi, to ci. Boże, piać,

Na życzenia ubogiego j enoć tylko stać.

Ano wejrzę) po nowinie, aż coś serce rwie,

Co wiaterek się zawinie, klosik żyta gnie.

Ano wejrzej po dolinie, co tam szumnych grusz,

A gniszeczki pocieszenie dla chłopięcych dusz.

Ano wejrzej po dolinie, rzepikowy łan,

Pozłocił d zlotem ziemię ten Niebieski Pań.

Ano wejrzej po dolinie: tu Dniester, tu Zbrucz.

A tam lecą dzikie gęsi i żurawi klucz,

A tam ci się przewalają srebrne fale niw.

Nasza ziemia, gospodarzu, toć to szczery dziw,

Gdyby jakie objawienie, jako w niebie zaś.

Nadychaj się swego wiatru, oczy swoje paś,

A swego się trzymaj pługa, boć to z nieba pług:

Rodzicowi Adamowi darował sam Bóg.

Z aniołami najświętszymi gdyś się z raju miał,

Na pracę ci, na pociechę pług, człowieku, dał...

Ukuli go w jasnym niebie aniołowie w trzech,

Użyczyli na zasiewy silny zboża miech.

Bo ten Ojciec miłosierny nie chciał śmierci twej,

Ulitował się Adama: siej! Adamie, siej!...

Wszystko pójdzie ci po ręku, będziesz miał i grosz,

Jeno pługa się nic puszczaj, orz, Adamie, orz!

Gaj wam śpiewa po swojemu, wietrzyk po swojemu,

Znaj, człowieku, swoje prawo, boskie przykazanie.

Hań!... Na rolę woła ciebie ptaszyna mizerna:

Wstań, dzwoneczek od kościoła a dzwoni, a dzwoni.

Spiesz się, człeku, do roboty, mogiłki coś gwarzą.

Wierz i dulaj, bo jak strzała dzień wartko przelata,

Raz ci żyć. na powrócenie nie masz pozwoleństwa...

Czas, co stracisz na wygodzie, chaty nic podeprze.

Stój w przygodzie, jak polskiemu człeku przynależy...

Bóg ci doda wesołości, a ręce ukrzepi.

Wstyd nie przyjdzie, a gdy zaśniesz, dusza: świt! zawoła.

Świt, świt, świt...

Skowroneczek spod kamienia, piosenek mam dość,

Jak ja będę przyśpiewywał, będzie zboże rość.

Bo piosenka moja każda szczeropolska wdąż,

Jeno oraj, jeno siewa], jeno w snopki wiąż.

A pamiętaj o niewieście, patrzy ta zza łąk.

Piastuje ci Mazureczka, nie popuszcza z rąk.

A pamiętaj o tatusiu, matusieńce swej,

A wejrzej też po kościółku w onej wiosce twej.

A pamiętaj, przyjacielu, o mogiłkach, wiesz...

Zagaiły je pokrzywy, wierzchem poszedł perz.

Pożałuj się ubogiemu, co podąża rad,

Od mogiły do mogiły obicżawszy świat.

Wiatr polami polatuje, siwa broda w pas,

Poleciały jego lata jako liście w las.

Ano widzisz: lirę niesie, pod pachą ją ma,

Ptaszek tobie przyśpiewuje, on mogiłkom gra.

Bo wszystkiemu na tym świecie i aż za świat ten

Coś przygrywa na zbudzenie, przygrywa na sen!

Coś przygrywa, przyśpiewuje: wiej, wietrzyku, wiej!

Od prawego do lewego, hej! po świecie, hej!

[kristopherh]

"Słowik" Teofil Lenartowicz

Śród lasów zieleni,

Jak zawsze, ja sam;

Słowiki tych cieni

Już wszystkie tu znam.

Hej, ptaszku znad drzewa,

Na próżno nie zwodź;

Nie ona to śpiewa:

Chodź, chodź, chodź, chodź, chodź!

Jak liście te chwile

Odwiały się w gaj,

A szczęścia ni tyle,

A kraj mój. gdzie kraj?

I nuta skończona

Swobodnych gdzieś tchnień,

I ona, gdzie ona?

Cień tylko, cień, cień.

Tak samo śpiewała.

O ptaszku ty mój,

Gdy łza jej spływała:

Stój, stój, stój. stój, stój...

Na lewo, na prawo

Szeleści tam liść,

I ciężko, i łzawo,

I nie wiem, gdzie iść.

Więc śpiewaj mi głośniej,

Toż słucham cię już

I w sercu mi znośniej

Przy zajściu tych zórz.

Bo dobra twa rada,

Slowiczku ty mój:

Gdy wszystko upada.

Stój, stój. stój, stój, stój.

[rawik-is-me]

Krzysztof Jarzyński "Nie wojnom"

nie wierzcie telewizji
która wciąż walczy
nie wierzcie w jej wieści
o wyimaginowanych wojnach
one zaśmiecają wam umysł
ta prawdziwa tu skończyła się
wiele lat temu
Szarik dawno zdechł a
agent J 23 nigdy nie istniał

to nieprawda że wszyscy
walczą ze wszystkimi
a świat cały
jest waszym wrogiem

nie wierzcie telewizji
ona walczy o widza
który jej ślepo ufa
wyjrzyjcie za okno
jest normalnie
kasztany nie kwitną tylko
na placu Pigalle

[rawik-is-me]

SŁOWO

Tam, gdzie piły i siekiery
lecą drzazgi oraz wióry.
Ciągnij mocniej - nie bądź bierny!
A do topora trzeba siły.

Tam gdzie walka jest na słowa
(są te z jadem, z cierniem, z ością),
mogą zatruć, zranić, zabić -
nie ma miejsca na czułości.

Zagrzewając do parady
finezyjnej jak floretem,
ktoś nie zdąży zrobić gardy
- później tego przykry efekt...

Słowo tańczy w twoich ustach
jakby szpada na turniejach:
kogoś dotkniesz , kogoś zranisz
- szybciej, niż on się spodziewa.

I oklaski na stojąco,
te dla ciebie, te dla gości,
jutro też będzie gorąco,
lepiej więc rozruszaj kości...

Wszystkie szpady już gotowe,
nawet proce wyważone -
i choć wróblem leci słowo
to powraca ciężkim ...wołem...

e.żukrowska

[dunant]

powtarzalność
darowanych
przez los
kawowych poranków
kubek w kubek
do znudzenia
przypomina
wczoraj

jednak nie nudzi

może dlatego
że świat
o następny poranek
też się postarzał

Zbigniew Murawski

[mala200333]

Tadeusz Różewicz "Zdjęcie ciężaru"

Przyszedł do was
i mówi

nie jesteście odpowiedzialni
ani za świat ani za koniec świata
zdjęto wam z ramion ciężar
jesteście jak ptaki i dzieci
bawicie się

i bawią się

zapominają
że poezja współczesna
to walka o oddech

[mala200333]

Trzcinska Anna


noce bez senne
dni senne
chwile ulotne
marzenia wierzące
lat przybywa
dni ubywa
mało czasu
dużo myśli
świat patrzący
ludzie wzywający
moc poteżna
sprawa ciężka
zmora straszna
anioł piękny
wpatrzony
zagubiony
cień za cieniem
mija sie
prawda z
kłamstwem....
sprawiedliwy
człowiek uczciwy......

[black_jotka]

Władysław Orkan "Mija mię czas"
Mija mię w biegu czas —
Gdy spoczywam, jak głaz,
O swój koniec bezpieczny —
Nie czuję w sercu win,
Spokojny o swój czyn —
Czas śmiertelny — jam wieczny..

[rawik-is-me]

czasem nachodzi taka chwila
co to niepokój trwożny rodzi
by na papierze myśl ożyła
a po dobremu łeb zawodzi

już podkoszulek leży w strzępach
i flaszka jak by w pół wypita
pustostan kartki już zniechęca
a myśl jak kotlet milczy zbita

papieros szaman nie okadza
na metafory jest nie czuły
flaszki obecność nie pomaga
gdy mózgu pustka czarnej dziury

pytanie pada czego szukasz
prąc nerwowością co dokswiera
ogół się tylko w czoło puka
o żółtych coś mówi papierach)

Zbigniew Murawski

[rawik-is-me]

CIENIE I SŁOŃCE

Stoją cienie zadumane
- słońce im całuje boczki,
a gdy trochę się przesunie
czasem nawet gładzi loczki.

Biegnie śmiechem po sukienkach
gdy deszcz tęczę z cicha woła,
nawet wcale się nie zmęczy
po kałużach, tych dokoła!

Słońce woła stadko wróbli,
co w sam raz rozświergotane,
do zabawy z burym kundlem,
gdy znudzony szczeka na nie.

Cienie wciąż się wydłużają,
słońce do snu oczka mruży
wróble w strzechy uciekają
- księżyc właśnie się wynurzył...

e.żukrowska

[kristopherh]

Słońca zachodzącego piękno
kontemplujmy z morzem
jaką paletą barw odcieni
ściele swoje łoże
gdy resztkami promieni
w karminy purpury
nad horyzontem ubiera rozpostarte chmury
a głowę swą ognistą jak w miękkie poduszki
do snu chyli wtulając się w chmur złotych kłębuszki.

Morze szumi Jemu kołysaniem w dali
układając promienie na wzburzonej fali
przymykam powieki biegnę oną drogą
przez bezkresne morze
by odprowadzić Słońca zachodzące zorze...

autorKSroka

[kaczorek_dwa]

Elżbieta Żukrowska
MOJA KOCHANA*)

Zatrzymaj mnie w tym patrzeniu niezbornym, niezdarnym;
powiedz, że sobie fantazje jakieś tylko wymyśliłem;
powiedz, że uległem złudzeniom, omamom;
powiedz, że ty wciąż czekasz i że wierzysz w miłość;
powiedz, że zaraz dalej pójdziemy spacerkiem
tamtą alejką, gdzie słowa o miłości szeptem...
że i dla ciebie to ważne jest miejsce;
takie nasze sanktuarium, nasze Jeruzalem...
Powiedz, że wieczorem gdy słońce uciekło
innym ludziom świecić, rumianki malować
- ty masz swoje ryciny zdobione stokrotką
i dla mnie schowane na życie, te nowe...

Powiedz, czy teraz, gdy blaski niebiańskie,
gdy inne ogrody ciebie otaczają... będziesz czekała?
Zatrzymaj dla mnie miejsce o specjalnej krasie;
wcale się nie zmienię - byś mnie rozpoznała...
Zatrzymaj to miejsce u swojego boku...
gdy słońce ucieknie, gdy już będzie trzeba...
przybędę malować bialutkie stokrotki
po drugiej stronie Twojego nieba...

Jeszcze gest pożegnania, taki ostateczny...
kwiaty powiązane wstążeczką żałoby...
I to ciche wspomnienie przez łzy ukrywane
- chcę zachować twój obraz piękny i pogodny...

[jutta_t]

........)))...........

wiosna w pełni ma to swoje
że z tygodnia w pracy znoje
weekendowy czas podróży
zdrowiu i regeneracji służy

auto full zatankowane
mnóstwo rzeczy spakowane
jak przysłowie mądre głosi
"kto ma swoje się nie prosi"
ref.
chlebak kanapki
japońskie klapki
puszka po śledziach
skóra z niedźwiedzia
łatki do dętek
zestaw wędek
napoje różne
torby podróżne
jest kalkulator
akumulator
apteczka pełna
na sweter wełna
para kaloszy
faktur skoroszyt
do wody baniak
proszek do prania
węgiel do grilla
z kablem zasilacz
torebka cukru herbata z mięty
są gwoździe młotek i blachowkręty.....

no to ruszamy uśmiech na ustach
jazda przyjemna bo droga pusta
radio muzyczką też nie zasmuca
w połowie drogi autem coś rzuca

jakaś polana tam też zjechałem
wysiadam patrzę gumę złapałem
koło w zapasie mam w samochodzie
lecz mały problem na samym spodzie

nie ma wyboru zatem z zapałem
zabrane rzeczy wyładowałem

ref.
chlebak kanapki
japońskie klapki
puszka po śledziach
skóra z niedźwiedzia
łatki do dętek
zestaw wędek
napoje różne
torby podróżne
jest kalkulator
akumulator
apteczka pełna
na sweter wełna
para kaloszy
faktur skoroszyt
do wody baniak
proszek do prania
węgiel do grilla
z kablem zasilacz
torebka cukru herbata z mięty
są gwoździe młotek i blachowkręty.....

koło zmienione wóż spakowany
przyroda wzywa wartko ruszamy
wreszcie u celu miejsce marzenie
wypijam piwo bo mam pragnienie

szybko i sprawnie obóz założyć
kąpiel w jeziorze kocyk rozłożyć
wtet do roboty już się zabrałem
znany już zestaw wypakowałem

ref
chlebak kanapki
japońskie klapki
puszka po śledziach
skóra z niedźwiedzia
łatki do dętek
zestaw wędek
napoje różne
torby podróżne
jest kalkulator
akumulator
apteczka pełna
na sweter wełna
para kaloszy
faktur skoroszyt
do wody baniak
proszek do prania
węgiel do grilla
z kablem zasilacz
torebka cukru herbata z mięty
są gwoździe młotek i blachowkręty.....

praez całą drogę wrażenie miałem
że jeszcze czegoś nie spakowałem
już mam odpowiedź na mój dylemat
wszystko przejrzałem ...namiotu nie ma)

na powrót bagaż mam spakowany
wściekły zmęczony potem oblany
zawartość rzeczy znacie na pamięć.....
zatem ten refren nućcie już sami ....
ref...(
Zbigniew Murawski

[jerzy_55]

[mala200333]

..patos)...

to Ja po nocy nie śpię myśląc o was
jak gałąź szczęścia wam przychylić
strategię siły by to można wywojować
byście w maraźmie bezsilności nie utkwili

Ja jestem z walki ulepiony pokolenia
wrogów odnajdę napiętnuję w słowach
historię w rewolucję czas zamieniać
bo hasła moje rozgrzewają w głowach

reduty zwyciestw wybuduję dla rodaków
co pięścią walczyć będą chcieli swój byt
Ja chcę prowadzić was do kontrataku
chyba że nie wybierze mnie znów nikt..

leżąc w szpitalu doksonalę swe teorie
zapięty kaftan trzyma w ryzach wszak.
bo tu najlepiej wymyślają się teorie
żółte tabletki koją klęski smak.)

Zbigniew Murawski

[mala200333]

JAŚKU WYCZEKANY

Czekałam z takim duszy drżeniem
Czekałam na ten gest najmniejszy
Niosąc ci w sercu przyzwolenie
Miałeś już nie być najsmutniejszy

I nie zabrakło tobie klasy
I nie zabrakło kindersztuby
Acz nie przerwałeś ciągu zdarzeń
I zaplatałeś się - mój luby...

Jaśku mój, Jaśku, coś ty zrobił...
Teraz już kłopot jest niemały,
Bo nasze serca zatańczyły,
a nawet ręce się ...splatały...

e.żukrowska

[black_jotka]

Kuplecik pro-anty

zapalczywość to jest defekt
znany nie od dzisiaj
znanych na to kilka recept
nikt nie chce napisać

taniec trwa....

mnogość prawd i argumentów
pobudziła zmysły
choć ocena jej bezsensu
czyn pokoleń przyszłych

taniec trwa...

smutny widok zdradza braki
w ustawowym płocie
zidiocenia są oznaki
przyczyn trudno dociec

taniec trwa.......

ten i ów ma swoje racje
wykrzykując w złości
jeden mnoży biurokrację
drugi anty przyjął pozę...... odpowiedzialności

Taniec trwa.....)
Zbigniew Murawski

[mala200333]

Tadeusz Różewicz "Prawa i obowiązki"

Dawniej kiedy nie wiem
dawniej myślałem że mam prawo obowiązek
krzyczeć na oracza
patrz patrz słuchaj pniu
Ikar spada
Ikar tonie syn marzenia
porzuć pług
porzuć ziemię
otwórz oczy
tam Ikar
tonie
albo ten pastuch
tyłem odwrócony do dramatu
skrzydeł słońca lotu
upadek

mówiłem ślepcy

Lecz teraz kiedy teraz nie wiem
wiem że oracz winien orać ziemię
pasterz pilnować trzody
przygoda Ikara nie jest ich przygodą
musi się tak skończyć

I nie ma w tym nic
wstrząsającego
że piękny statek płynie dalej
do portu przeznaczenia

[seremine]

Kochanie

kochanie -
to słońce
świecące nad nami
piękne ogrody
kwitnące kwiatami

kochanie to czułość
i wieczne oddanie

promienny uśmiech
z wieczora i ranka
pachnącej kawy
razem filiżanka
twojego serca
czułe powitanie
i moje wieczne
dla Ciebie oddanie
to wszystko Kochanie

autor: Helena Szymko/

[jerzy_55]

Warto

zawsze w życiu jest za co dziękować ,

zawsze można coś komuś podarowć,

zawsze warto jest na coś czekać chodzby nawet wiecznśc,

zawsze warto kochać,

zawsze warto płakać czy z radości ,czy też w smutku,

zawsze warto marzyć,

a także warto coś w życiu żałować

-Agnieszka Urbanowicz-

"Kocham cię" Maria Aniśkowicz

[mala200333]

"Kocham cię" Maria Aniśkowicz

Kocham cię

jeszcze nikomu tak nie mówiłam
...
nie szeptałam

nikogo nie całowałam tak jak ciebie

nie pozwalałam bez żadnego wstydu

obnażać się

brać w posiadanie

i chociaż jesteśmy dla siebie tylko

przypadłościami

to kocham cię

bo na tym świecie

liczą się tylko przypadłości

[mala200333]

"Przebudzenie" Maria Aniśkowicz

pot na pościeli

zaciągnięte firanki

czyjeś ciało pod palcami

przesuwam ręką ku górze

i odnajduję twarz z zamkniętymi oczyma

ciepły spokojny oddech

cisza

na podłodze moja pończocha

na krześle sukienka

przebłysk urywanych słów

nie należę już tylko do siebie

[samanta_ewa]

Tak wlasnie czuje!

[dunant]

Co za przepiekny wiersz.

[black_jotka]

Rafał Borowski

Colombina w deszczu...


W deszczu kropel
spadających na głowę
ściąganych nieubłaganą
siłą grawitacji

Broczysz makijażem
w smugach i zaciekach
moja Colombino

Pędzel mokrego nieba
maluje twój portret
nie dbając o kostium
czy wyraz twarzy

W strużkach farby
kryjąc twoje myśli
tylko w oczach żywe

[rawik-is-me]

Tomasz Gąsiorowski

odwzorowanie
kiedy się stara
być doskonale wierne
czym się staje?

niczym albo
raczej
zastojem
zatorem
ugrzęźnięciem

innymi słowy
istnieniem

jak zdjecie
dobre zdjęcie kogoś
kto się łudzi że

oto

dotknął tajemnicy albo
zatrzymał czas jak jaki W

a tymczasem krok naprzód
jest czynnością nudną
wręcz trywialną i w każdym razie
nie przypomina opery

[seremine]

Maj to maj

już nie tak jak dawniej
zapach bzów świat utulił
zew krwi nie taki silny
zostały piękne wspomnienia

o tej dziewczynie jak ty
która się tuli w mych ramionach
wiosenny deszcz który mży
na świat i przydrożne drzewa

idziemy razem ja i ty
dróżką którą chodzą zakochani
wspólny oddech oczu blask
zazdroszczą nam przydrożne krzaki

Leszek K.

[kaczorek_dwa]

Serce przestało skomleć uparcie i cicho
Jakby teraz do nowej miłości zbudzone
Jakby to drugie czuło gdzieś zupełnie blisko
Jakby jedno do drugiego wyciągało dłonie

I choć jedno drugiemu białych bzów nie przynosi
Choć jedne drugiego w ramionach nie trzyma
Nawet jedno drugiego o nic też nie prosi
To... właśnie ten chłopak, właśnie ta dziewczyna...

e.żukrowska

[ewelina333.3]

Elżbieta Żukrowska
~~
* * *
Słońce z góry jasno świeci
na dorosłych i na dzieci
nawet starsi ożywają
i do rymów wnet siadają

Choć już myślisz o lenistwie
(weekend zbliżył się jak wicher)
miło w dobrym towarzystwie
gdy się gładko wiersze piszą...

[rawik-is-me]

Rozpaliłeś moją wyobraźnie do białości!
Przyniosłeś mi kwiatów najwonniejszych słowa,
Otworzyłeś się na mnie tak jak drzwi na oścież,
Jakbyś już nie mówił, tylko mnie całował...

Rozesłałeś wokół mnie tyle ciepła,
Rozjarzyłeś jasne światła nad głową,
Obdarzyłeś wszystkim pięknem tak lekko,
Jakbyś tylko dla mnie je chował...

Dałeś może więcej niż miałeś - Kochany!
Dałeś nową nadzieję o zimowym poranku,
zawrót głowy tak piękny, jak na szkle malowany
Anioł Stróż zaprzyjaźnionej malarki-góralki...

[rawik-is-me]

Leszek Kamiński

Kawa

gdy dziś z samego rana
czajniczek z kawą skacze melodyjnie
w całym mieszkaniu pachnie kawa
gdy jej przede mną stanie kubek cały
gdy tylko jej pierwszy łyk wypiję
...........to wiem że żyję

[dunant]

Czekamy na jutro

Spekulujemy wyobraźnią czy lepsze od " dziś ",
mniej powszednie?
Prognozujemy na tak.
Lubimy dobre wieści.
Może będą jutro?
Zapominamy że " dziś " to też "jutro"
tylko wczorajsze.
I nic.
Nuda.
Marazm.
Życie - to tu i teraz.
Jutro to niewiadoma,
aż nadejdzie jej czas.

autor: DKSroka

[rawik-is-me]

zero
niby nic o takie zero
a znaczenie miewa duże
więc do zera się zabieram
teraz przykładami służę

cyfra prosta może osiem
obłożona teraz w zera
kiedy z tyłu zer dołożę
to wartości wnet nabiera

zero przed ósemką z przodu
i z przecinkiem teraz przytknę
to ważności już powodu
prawie nie ma albo niknie

zero zatem to przywilej
bez znaczenia małe duże
szkód najwięcej może przynieść
kiedy znajdzie się na górze.)

Zbigniew Murawski

[mala200333]

JAŚKOWA PROŚBA

Kiedy słowiki rozkląskały przedwieczorny mrok,
kiedy bzy majowe zaczarowały świat swoją wonią,
jak błędny rycerz jam za tobą szedł,
by chociaż oczy dziś nasycić tobą!

Mam już dla ciebie sto imion miłosnych,
mam naszyjnik z piór kraski i szyszek sosnowych,
mam wreszcie westchnień tysiące zazdrosnych,
pieszczotliwych przytuleń i dotknięć cudownych...

Wszystko to tylko jak dar specjalny dla ciebie!
Wszystko - byleś mnie chciała wyróżnić spojrzeniem!
Byleś pozwoliła na otwarcie nieba!
Na chwilę rozmowy pod bzów słodkich cieniem...

Dla ciebie jako skarb to wszystko chowam,
byleś tylko spojrzała, uśmiech darowała,
byleś się ze mną pod bzami spotkała...
Troszkę ja... a słowik niech resztę dopowie...

e.żukrowska

[jutta_t]

Wisława Szymborska

Poeta i świat - odczyt noblowski 1996 rok

Podobno w przemówieniu pierwsze zdanie jest zawsze najtrudniejsze. A więc mam je już poza sobą... Ale czuję, że i następne zdania będą trudne, trzecie, szóste, dziesiąte, aż do ostatniego, ponieważ mam mówić o poezji. Na ten temat wypowiadałam się rzadko, prawie wcale. I zawsze towarzyszyło mi przekonanie, że nie robię tego najlepiej. Dlatego mój odczyt nie będzie zbyt długi. Wszelka niedoskonałość lżejsza jest do zniesienia, jeśli podaje się ją w małych dawkach.

Dzisiejszy poeta jest sceptyczny i podejrzliwy nawet - a może przede wszystkim - wobec samego siebie. Z niechęcią oświadcza publicznie, że jest poetą - jakby się tego trochę wstydził. Ale w naszej krzykliwej epoce dużo łatwiej przyznać się do własnych wad, jeżeli tylko prezentują się efektownie, a dużo trudniej do zalet, bo są głębiej ukryte, i w które samemu nie do końca się wierzy... W różnych ankietach czy rozmowach z przypadkowymi ludźmi, kiedy poecie już koniecznie wypada określić swoje zajęcie, podaje on ogólnikowe "literat" albo wymienia nazwę dodatkowo wykonywanej pracy. Wiadomość, że mają do czynienia z poetą, przyjmowana jest przez urzędników czy współpasażerów autobusu z lekkim niedowierzaniem i zaniepokojeniem. Przypuszczam, że i filozof budzi podobne zakłopotanie. Jest jednak w lepszym położeniu, bo najczęściej ma możność ozdobienia swojej profesji jakimś tytułem naukowym. Profesor filozofii - to brzmi już dużo poważniej.

Nie ma jednak profesorów poezji. To by przecież znaczyło, że jest to zatrudnienie wymagające specjalistycznych studiów, regularnie zdawanych egzaminów, rozpraw teoretycznych wzbogaconych bibliografią i odnośnikami, a wreszcie uroczyście otrzymywanych dyplomów. A to z kolei oznaczałoby, że po to, żeby zostać poetą, nie wystarczą kartki papieru zapisane choćby najświętniejszymi wierszami - konieczny jest i to przede wszystkim, jakiś papierek z pieczątką. Przypomnijmy sobie, że na takiej właśnie podstawie skazano na zesłanie chlubę poezji rosyjskiej, późniejszego Noblistę, Josifa Brodskiego. Uznano go za "pasożyta", ponieważ nie miał urzędowego zaświadczenia, że wolno mu być poetą...

Przed kilkoma laty miałam zaszczyt i radość poznać Go osobiście. Zauważyłam, że on jeden, spośród znanych mi poetów, lubił mówić o sobie "poeta", wymawiał to słowo bez wewnętrznych oporów, z jakąś nawet wyzywającą swobodą. Myślę, że to przez pamięć brutalnych upokorzeń, jakich doznał w młodości.

W krajach szczęśliwszych, gdzie godność ludzka nie jest naruszana tak łatwo, poeci pragną być oczywiście publikowani, czytani i rozumiani, ale nie robią już nic albo bardzo niewiele, żeby na co dzień wyróżniać się wśród innych ludzi. A jeszcze tak niedawno temu, w pierwszych dziesięcioleciach naszego wieku, poeci lubili szokować wymyślnym strojem i ekscentrycznym zachowaniem. Było to jednak zawsze widowisko na użytek publiczny. Przychodziła chwila, kiedy poeta zamykał za sobą drzwi, zrzucał ze siebie te wszystkie peleryny, błyskotki i inne poetyczne akcesoria, i stawał w ciszy, w oczekiwaniu na samego siebie, nad niezapisaną jeszcze kartka papieru. Bo tak naprawdę tylko to się liczy.

Rzecz charakterystyczna. Produkuje się ciągle dużo biograficznych filmów o wielkich uczonych i wielkich artystach. Zadaniem ambitniejszych reżyserów jest wiarygodne przedstawienie procesu twórczego, który w rezultacie prowadził do ważnych odkryć naukowych czy powstawania najsłynniejszych dzieł sztuki. Można z jakim takim sukcesem ukazać pracę niektórych uczonych: laboratoria, przeróżne przyrządy, mechanizmy wprowadzone w ruch są zdolne przez pewien czas utrzymać uwagę widzów. Ponadto bardzo dramatyczne bywają chwile niepewności, czy powtarzany po raz tysiączny eksperyment, z drobną tylko modyfikacją, przyniesie wreszcie spodziewany wynik. Widowiskowe potrafią być filmy o malarzach - można odtworzyć wszystkie fazy powstawania obrazu od początkowej kreski do ostatniego dotknięcia pędzla. Filmy o kompozytorach wypełnia muzyka - od pierwszych taktów, które twórca słyszy w sobie, aż do dojrzałej formy dzieła rozpisanego na instrumenty. Wszystko to jest w dalszym ciągu naiwne i nic nie mówi o tym dziwnym stanie ducha, zwanym popularnie natchnieniem, ale przynajmniej jest co oglądać i jest czego słuchać.

Najgorzej z poetami. Ich praca jest beznadziejnie niefotogeniczna. Człowiek siedzi przy stole albo leży na kanapie, wpatruje się nieruchomym wzrokiem w ścianę albo w sufit, od czasu do czasu napisze siedem wersów, z czego jeden po kwadransie skreśli, i znów upływa godzina, w której nic się nie dzieje... Jaki widz wytrzymałby oglądanie czegoś takiego?

Wspomniałam o natchnieniu. Na pytanie, czym ono jest, jeśli jest, poeci współcześni dają odpowiedzi wymijające. Nie dlatego, że nigdy nie odczuli dobrodziejstwa tego wewnętrznego impulsu. Przyczyna jest inna. Niełatwo wyjaśnić komuś coś, czego się samemu nie rozumie.

Ja także, pytana o to czasami, istotę rzeczy obchodzę z daleka. Ale odpowiadam w sposób taki: natchnienie nie jest wyłącznym przywilejem poetów czy artystów w ogólności. Jest, była, będzie zawsze pewna grupa ludzi, których natchnienie nawiedza. To ci wszyscy, którzy świadomie wybierają sobie pracę i wykonują ją z zamiłowaniem i wyobraźnią. Bywają tacy lekarze, bywają tacy pedagodzy, bywają tacy ogrodnicy i jeszcze setka innych zawodów. Ich praca może być bezustanną przygodą, jeśli tylko potrafią w niej dostrzec coraz to nowe wyzwania. Pomimo trudów i porażek, ich ciekawość nie stygnie. Z każdego rozwiązanego zagadnienia wyfruwa im rój nowych pytań. Natchnienie, czymkolwiek ono jest, rodzi się z bezustannego "nie wiem".

Takich ludzi nie jest zbyt wielu. Większość mieszkańców tej ziemi pracuje, żeby zdobyć środki utrzymania, pracuje, bo musi. To nie oni z własnej pasji wybierają sobie pracę, to okoliczności życia wybierają za nich. Praca nie lubiana, praca, która nudzi, ceniona tylko dlatego, że nawet w tej postaci nie dla wszystkich jest dostępna, to jedna z najcięższych ludzkich niedoli. I nie zanosi się na to, żeby najbliższe stulecia przyniosły tutaj jakąś szczęśliwą zmianę.

Wolno mi więc powiedzieć, że wprawdzie odbieram poetom monopol na natchnienie, ale i tak umieszczam ich w nielicznej grupie wybrańców losu.

Tutaj jednak mogą się w słuchaczach zbudzić wątpliwości. Rozmaici oprawcy, dyktatorzy, fanatycy, demagodzy walczący o władzę przy pomocy kilku byle głośno wykrzykiwanych haseł, także lubią swoją pracę i także wykonują ją z gorliwą pomysłowością. No tak, ale oni "wiedzą". Wiedzą, a to, co wiedzą, wystarcza im raz na zawsze. Niczego ponad to nie są ciekawi, bo to mogłoby osłabić siłę ich argumentów. A wszelka wiedza, która nie wyłania z siebie nowych pytań, staje się w szybkim czasie martwą, traci temperaturę sprzyjającą życiu. W najskrajniejszych przypadkach, o czym dobrze wiadomo z historii dawnej i współczesnej, potrafi być nawet śmiertelnie groźna dla społeczeństw.

Dlatego tak wysoko sobie cenię dwa małe słowa: "nie wiem". Małe, ale mocno uskrzydlone. Rozszerzające nam życie na obszary, które mieszczą się w nas samych i obszary, w których zawieszona jest nasza nikła Ziemia. Gdyby Izaak Newton nie powiedział sobie "nie wiem", jabłka w ogródku mogłyby spadać na jego oczach jak grad, a on w najlepszym razie schylałby się po nie i zjadał z apetytem. Gdyby moja rodaczka Maria Skłodowska-Curie nie powiedziała sobie "nie wiem", zostałaby pewnie nauczycielką chemii na pensji dla panienek z dobrych domów, i na tej - skądinąd zacnej - pracy upłynęłoby jej życie. Ale powtarzała sobie "nie wiem" i te właśnie słowa przywiodły ją, i to dwukrotnie, do Sztokholmu, gdzie ludzi o duchu niespokojnym i wiecznie poszukującym nagradza się Nagroda Nobla.

Poeta również, jeśli jest prawdziwym poetą, musi ciągle powtarzać sobie "nie wiem". Każdym utworem próbuje na to odpowiedzieć, ale kiedy tylko postawi kropkę, już ogarnia go wahanie, już zaczyna sobie zdawać sprawę, że jest to odpowiedź tymczasowa i ab

[jutta_t]

Lech Kamiński
Jak żyją motyle

mienię się twoim przyjacielem
obowiązek jest to wielki
współczuję
widzę że powód jest nie byle jaki

chętnie cię pani przytulę
do serca mojego - mocno
jestem przyjacielem nie byle jakim
gdy trzeba - jestem z tobą zawsze

pozwól potrzymam cię za rękę
łzy z oczu powycieram chusteczką
poprowadzę jak panienkę
na ławeczkę w parku
tam koło jaśminu

opowiem jak żyją z sobą motyle
popatrz jest jednak szczęście

przynajmniej w ich świecie

[black_jotka]

…...epizod.....

W rozleniwieniu
pustostanu myśli
postać za szybą
ożyła

gestem
inicjując
spotkanie
spojrzeń

wypowiedziała
słowa
których
nie przyjęła
moja wyobraźnia

w ramach protestu
odmówiłem
kategorycznie
modlitwę

pojednawczo
wyciągnęła
dłoń
pełną niczego

markując
ostatnie pożegnanie.
ku obopólnej
zgodzie

Zbigniew Murawski

[jane_doe_hej]

…...epizod.....

W rozleniwieniu
pustostanu myśli
postać za szybą
ożyła

gestem
inicjując
spotkanie
spojrzeń

wypowiedziała
słowa
których
nie przyjęła
moja wyobraźnia

w ramach protestu
odmówiłem
kategorycznie
modlitwę

pojednawczo
wyciągnęła
dłoń
pełną niczego

markując
ostatnie pożegnanie.
ku obopólnej
zgodzie

Zbigniew Murawski

[mala200333]

Tadeusz Różewicz "Lament"

Zwracam się do was kapłani
nauczyciele sędziowie artyści
szewcy lekarze referenci
i do ciebie mój ojcze
Wysłuchajcie mnie.

Nie jestem młody
niech was smukłość mego ciała
nie zwodzi
ani tkliwa biel szyi
ani jasność otwartego czoła
ani puch nad słodką wargą
ni śmiech cherubiński
ni krok elastyczny

Nie jestem młody
niech was moja niewinność
nie wzrusza
ani moja czystość
ani moja słabość
kruchość i prostota

mam lat dwadzieścia
jestem mordercą
jestem narzędziem
tak ślepym jak miecz
w dłoni kata
zamordowałem człowieka
i czerwonymi palcami
gładziłem białe piersi kobiet.

Okaleczony nie widziałem
ani nieba ani róży
ptaka gniazda drzewa
świętego Franciszka
Achillesa i Hektora
Przez sześć lat
buchał z nozdrza opar krwi
Nie wierzę w przemianę wody w wino
nie wierzę w grzechów odpuszczenie
nie wierzę w ciała zmartwychwstanie

[rawik-is-me]

Jim Carrey

Na smutki dziewicze, na nostalgię starczą
Pij Jim Carrey

Na nudę wczorajszą, na różowe smutki
Pij Jim Carrey

Na płacz dzieci, marudzenie żony
Pij Jem Carrey

Na blask telewizora, bajkę dla dzieci
Pij Jim Carrey

Na początek wiosny, ranek żałosny
Pij Jim Carrey

Na ból głowy, z zaświatów wołanie
Pij Jim Carrey

A gdy smutek nastanie bo zabraknie
Pij Jim Carrey

Leszek K.

[seremine]

Małgorzata Pietrzak



Urodzona 27.08.1970 r w Lubrańcu. Szkołę Podstawową ukończyła w Topólce. Do Liceum Ogólnokształcącego uczęszczała w Lubrańcu. Obecnie mieszka z rodziną w małej miejscowości Dębianki koło Topólki. Wiersze zaczęła pisać jeszcze w szkole podstawowej, ale zadebiutowała na łamach dwumiesięcznika gminnego „Nasze Sprawy” w 2000 roku, a w 2001 roku w „Gazecie Kujawskiej”. Utwory swe publikowała w „Kronice Radziejowskiej”, „Powiatowym ABC’, „Radziejowianinie”, tygodniku „Kujawy”, miesięczniku „Wieś Kujawsko-Pomorska”, a także w bydgoskim „Akancie”. Jej wiersze znalazły się w antologii „Skarbnica współczesnych poetów”, almanachu ogólnopolskim „A duch wieje kędy chce” /Lublin/, w książkach po konkursowych: ‘Strofy z szuflady”/Choszczno 2002/, „W objęciach dobra”/Krośnice 2003/, ‘Z poezją do Unii Europejskiej” / Wąglany- Białaczów 2004/, „Odblaski nocy” /Chojnice 2004/, „Dom nasz czy ulica...” /Bydgoszcz 2005,/, „Od serca na grzech chorego”/Wieleń – Poznań 2005/, „Człowiek i czas”/ Kraków 2005/, ‘Wiersze wybrane” /Rypin 2006/, Kujawskie czakramy” /Kruszwica 2007/, almanachy ‘’Twórcy regionu nr 4,5,6,7/Włocławek/.

[seremine]

Hanna Kurowska

ROMANS Z WIATREM

Budzę wiatr co rano
rozchyla powieki poniekąd zdziwiony
karmię go pieszczotą
nazywam imieniem
trzepocze rzęsami
i odfruwa jak spłoszony motyl
do swoich zajęć

czasem przemyka w ciągu dnia
oddechem po mej twarzy
odwiedza mnie na chwilę
szeptem i szelestem

dzisiaj sam mnie zbudził
i wysączył z włosów
rozmodlonę ciszę
do ust przypiął uśmiech
a słowa nasycił
powiewem wzruszenia

to dlatego piszę

[rawik-is-me]

Łąka
Ten kolorowy dywan
który tak podziwiałam
padł
pod nożem maszyny do sianokosów
padł wczoraj
leżały trawy rozrzucone mdlejące
w nich zioła kwiaty tataraki pachnące
padły dnia jednego.
Dlaczego?
Odarto mnie z miłości oczu moich
co syciły się do woli i pasły jej widokiem.

Teraz siedzę nad potokiem
żalę się wodzie
ta zaś szemrze że trawa wzejdzie
zazieleni się łąka nowa
ale wnet też ściętą będzie - na potraw
mówi - że suche trawy tataraki i zioła
pachną cudownie tak
ich zapach przyniesie mi wiatr
i będę znowu wesoła...

autorKSroka

[rawik-is-me]

NIE WOLNO MI KRZYCZEĆ

Jesteś w innym wymiarze
Jesteś jak za grubą zasłoną
Nie poznam nigdy twego zapachu
Ani czułości twoich dłoni
Nie uchwycę twego oka błysku
Nie dotkniesz nigdy mojej skroni
Nie odnajdę cię nie przygarnę
Nie poznam naprawdę
Zostaniesz daleki
W zaciszu swojej groty
Skąd wiem że kładziesz dłoń na moich ustach
Skąd wiem że nakazujesz milczenie

e.żukrowska

[rawik-is-me]

Miłość
to ufność spojrzenia
to zachwyt
to ciepło twych rąk
oczekiwanie spełnienia
bezpieczny z tobą dom

to smak tęsknoty w rozstaniu
z powrotów radości to łzy
krzyk życia boleść konania
początek i kres naszych dni

ona wyzwala pragnienia
jest pierwsza
jest dobra lub zła
jest źródłem wszelkiego istnienia
choć bywa ulotna jak mgła

czy odziać ją w barwy ziemi
czy słodycz niebiańską w nią wlać
bywa że blednie żar jej płomieni
by móc prozę życia grać

Uwierzmy w miłość jak w życie
zechciejmy do końca w niej trwać
a ona w dziewiczym zachwycie
nadejdzie by siebie nam dać.

autor: DKSroka

[jutta_t]

Kachna i rosół.

Idzie Kachna przez wieś,
w jednym koszu warzywa,
w drugim skrępowany sznurkiem dorodny kogut.

Kachno będzie rosół?
Oj będzie!
Sagan wodę grzeje, a Kachna się śmieje.
Oj, oj śmieje!
Wrzątkiem go skropiła, piórek pozbawiła.
Oj, oj do naga!
Poszła w warzywniku
poszukać lubczyku .
Oj, oj przebiegła!
Przyjdzie Bartek całuśny,
jak ten kogut tłusty.
Oj, oj przybędzie!
Rosołu spróbuje Kachnę wycałuje.
Oj ,oj wycałuje!
Lubczyk już zadany
Bartek rozkochany.
Oj, oj w rosole.
Tak mu zasmakował,
że pół garnca wyjadł.
Oj, oj smakował!
Wnet w pierzyny prasnął,
razem z Kachną zasnął w komorze.
Oj, oj, oj, oj!
Ah!

autorKSroka

[kristopherh]

pamiętasz wieczory
biwaków wiosennych
przy ognisku spory
i nocach bezsennych
pamiętasz ?

pamiętasz oporu słowa
używane wtedy
buntem tkwiły w głowach
wokół zwykłej biedy
pamiętasz ?

pamiętasz przyjaciół
co zdrowie szargali
smrody powielacza
nocami wdychali
pamiętasz?

pamiętasz?
nie pamiętasz
to może i lepiej
bo i oni dzisiaj
nie chcą pamiętać też Ciebie...
Zbigniew Murawski

[rawik-is-me]

KTOŚ SPARTACZYŁ

W labiryncie słów z patosem,
tam, gdzie księgi pełne gadek,
może chciałbyś też trzy grosze
- wszak masz chęć iść innych śladem.

Ale patos bywa grząski
- a tak rzadko za to szczery,
lepiej znaleźć inne słowa
i nie stawać do kamery.

Skromnych słów wielki dostatek
- do koloru, do wyboru -
tu już łatwo wiersz rym łapie
(a przynajmniej tak z pozoru).

Wyważonym słowem karmisz,
tutaj uśmiech, a tam drinki,
jeszcze kogoś możesz zranić,
choć w tych słowach nie ma szpilki.

Gdzie kolory i zapachy,
gdzie wymyślny świat porównań,
ozdobniki aż po dachy,
gra słówkami, śmieszna, złudna?

Uruchamiasz wyobraźnię,
pleciesz słowo, rym za rymem,
wiersz już zmysły ci podrażnił,
jak trociczki wonnym dymem.

Jeszcze słowo o muzyku,
co melodie miał gotową
- miał do rymu dźwięk dołożyć,
ale właśnie zachorował...

Ku rozpaczy już nie zagra
- niespodzianie słuch utracił,
a wiersz solo - smutna sprawa,
nie ma rytmu - ktoś spartaczył...

e.żukrowska

[seremine]

Jaśmin
Pawlikowska-Jasnorzewska Maria

Patrz, już opada jaśmin, który w ręku niosę -

lecz w twych ustach płatki jaśminu

oparte na liściu z karminu

zwyciężą jeszcze wiele wiosen...

[smieszka-on-line]

Jesteś w innym wymiarze
Jesteś jak za grubą zasłoną
Nie poznam nigdy twego zapachu
Ani czułości twoich dłoni
Nie uchwycę twego oka błysku
Nie dotkniesz nigdy mojej skroni
Nie odnajdę cię nie przygarnę
Nie poznam naprawdę
Zostaniesz daleki
W zaciszu swojej groty
Skąd wiem że kładziesz dłoń na moich ustach
Skąd wiem że nakazujesz milczenie

e.żukrowska

[rawik-is-me]

Pod wszystkowiedzącą wierzbą rosochatą
umówiłam się z Jaśkiem na pierwsze spotkanie.
Mama mówiła - nie idź! - Czy to słuchać warto?
Poszłam. Pobiegłam! Szybko! - Było całowanie...

Randka za randką co dzień! Nie tylko całował!
Sama szłam prosto w ręce Jaśka mego...Ech....
Kochałam bez warunków!- tak mnie oczarował.
Lecz on już nie pamiętał słowa mi danego...

Widywałam go z inną... Ciągle jeszcze maj był...
Słowik dalej wygrywał najpiękniejsze trele.
Jasiek już się wykręcał, spóźniał, nie przychodził...
Jednak tej miłości nie miał dla mnie wiele...

e.żukrowska

[seremine]

-----------

[seremine]

RÓŻNE DROGI

Moje proste drogi, zakręty, nagłe skrzyżowania...
drzewa przydrożne, świerki w śniegu,
Wędrówki do przyjaciół, wędrówki po wspomnienia,
Filiżanka herbaty wypita ... czy w biegu?

A może delikatnie podana prosto w twoje ręce,
Z serdecznym uśmiechem, radowaniem z gościa...
I najprostszą zachętą – przybywaj tu częściej...
a może nawet... na stałe pozostań...?

Opuszkami palców dotykasz twarz drogą,
smakujesz herbatę, aromat jej chłoniesz...
A serce już otwarte, całujesz spojrzeniem...
Ustami na razie uśmiechy kierujesz...

e.żukrowska

[jerzy_55]

Moje osobiste smutki
i refleksje niepojęte
czas obelgi i pokuty
miłosierdziem nie objęte

W rozszeptaniu cichym usta
miłość w sercu jest ogrzana
płynie cicho ta modlitwa
rozpłakana na kolanach

I wymieniam cicho prośby
lub też moje dziękczynienia
czasem słowa są jak groźby
bywa że ledwie jak tchnienia

Ty to dla mnie - a ja tamto
- czasem cicho się targuję
lecz wiem dobrze że nie warto
- przyjmę wszystko co darujesz

Raptem milknę i odchodzę
w rozmyślania strefę cichą
nawet gdy mi nie po drodze
- już poddaję się tym myślom

Dziś wybieram trudną drogę
zginam kornie kark mój twardy
czasem myślę - już nie mogę
- lecz przed Tobą nie ma gardy

Rozsupłałeś mój węzełek
wysypałeś wszystko z niego
nie wiem co mnie dalej czeka
co chcesz jeszcze z serca mego

I choć bardzo płacze dusza
(a nie wszystko jest na pokaz)
już do własnych wrót wyruszam
już się nie dam smutkom dopaść

e.żukrowska

[rawik-is-me]

kicho_nor 16.05.12, 08:36

Trzeba być chamem nad życie
Z rodowodem w korycie
Na drzwiach ma wizytówkę
Z informacją dla panów i dam
Że gości
Dobiera sobie sam

[black_jotka]

Stare drzewo.

Młodą będąc
śmiała się wesoło
płonęła z ciekawości wędrując po ziemi
wystarczył jej tylko chleba kawałek łyk mleka
dobre buty tobołe pod głowę
a już szczęśliwą była.

Dziś porównuje siebie do starej brzozy płaczki
nigdzie się nie chce ruszyć
siedzi w miejscu smutna
nie dlatego że boi się wędrówki
raczej dezaprobaty za wiek że to nie dla niej
albo nie wypada.

Wtedy spogląda w lustro
czesze swe długie włosy
splata je w warkocz
i śmieje się z siebie myśląc

Stara brzozo płaczko
targają tobą czasu nawałnice
a ty się nie poddajesz
wiosną nawet umiesz być piękna
gdy okryjesz gałęzie lekkim płaszczykiem
wczesnej zieleni...

autor: DKSroka

[samanta_ewa]

Krzysztof Jarzyński "Mamo"

Mamo dlaczego życie boli
stoję nad twoim grobem
uśmiechasz sie do mnie ze zdjęcia
a ja płaczę
przecież miało być inaczej mamo
miałaś wspierać mnie radami
ja na spacery cię prowadzać
i gadać gadać gadać
wieczorami w karty grać lub warcaby
przeglądać zdjęcia wspominać
a ty
uśmiechasz się do mnie z tej porcelany
jakbyś mówiła córciu to grzech
sprzeciwiać się woli bożej
tak chciał tak jest amen

ale dlaczego już
mamo

[seremine]

W nocy wszystkie koty są czarne,
a psy szczekają jakby głośniej,
tymczasem ludzie są jacyś marni,
nawet starają się pospać.

A wszystkie Jaśki co robią?
Jaśki płonąc miłością wielką
rude i piegowate (wyłącznie) uwodzą,
i na ich zawołanie są nocą.

Te nie-rude i zawiedzione czasami
płaczą za swoimi Jaśkami,
a czasem zwyczajnie się złoszczą
a kiedy indziej mówią — dość!
I z innym chłopakiem-nie-Jaśkiem
idą na randkę-nie-randkę...
Albo słuchają serenady
ze starej płyty gramofonowej
popijając w samotności sok.

Smutne
zwykłe dziewczyny...
A Jaśki dla zwykłych dziewczyn
nie zawsze mają czas...

e.żukrowska

[smieszka-on-line]

On
nadal przychodzi
minutę przed godziną zero
z delikatnym skrzypieniem luźnej deski na schodach
z przenikliwym chłodem
przez ledwo uchylone drzwi
wiem to
nie patrzę za siebie
aby nie spłoszyć jego obecności
albo mojej chorej wyobraźni
nieważne
lubię tą ciszę między nami
czuję jakby ochronę
bardziej w nocy niż za dnia
chociaż w dzień inaczej przychodzi
weselej
nagłym podmuchem wiatru
nieraz muśnie mój policzek
liściem
piórkiem ptasim
jakby budził mnie z zamyślenia
to nie wiatr
odchodzi z mgiełką
lekką
ledwo dostrzegalną
może tęskni
jak ja...

autorKSroka

Roman Śliwonik

[seremine]

"Studium w szarości" Roman Śliwonik

Mimo że ściana jest cienka nie słyszę nocą skrzypienia łóżka w ich pokoju

kąt jadalni w którym siedzę jest pusty Nie widzę ich

z sufitu tylko zwisa pajęczyna

czasem z tamtego kąta dobiegnie szczęk łyżki

czasem dobiegnie głośniejsze siorbnięcie zupy

patrzę w tamtą stronę Widać tylko wahadłowo błyszczącą łyżkę

wychodzę na ulicę Nagle wyrastają z wypłowiałego parkanu

idę asfaltem

Dopiero po kilkudziesięciu krokach uprzytamniam sobie że ich minąłem

wchodzę do kawiarni Przesuwają się przed szpalerem oczu

wczoraj pewna kobieta zauważyła mnie przez nich

siedzę Nie trzymają się za ręce Nie patrzę na siebie

kelnerka wylewa kawę Kawa opada przez nich Na podłodze lśni kałuża

kelnerka ściera kałużę Nie przeprasza

Ryzykuję Mówię dzień dobry

odpowiedź rozpływa się szybko w nijakich włosach

jej uśmiech na chwilę rozmiękczył twarz Od razu przebił twarz na wylot

Zniknął

Stoję na schodach sam Za oknem szary asfalt

Poszli Zapadli w drogę

myślę Szczęśliwi Sami na świecie Nie nagabywani

Nie walczę ze ścianę Z ludźmi Z pejzażami

mimo że ściana jest cienka nie słyszę nocą skrzypienia łóżka w ich pokoju



i nagle uprzytamniam sobie

wczoraj widziałem obciśnięte czarnym swetrem jej strome piersi

wielkie piersi

kwitnie w szarości wielkimi białymi piersiami



białe piersi

białe piersi



są za ścianą Jeszcze nie wiedzę że w to południe

stanął nad nimi cień

[seremine]

"Kiedyś któregoś dnia" Roman Śliwonik

Lenie



Kiedyś

któregoś dnia ogołoconego z liści i blasku

dnia jak wieża



będziemy odnajdywać wszystko

i być może odnajdziesz mój głos

który miał być głosem

boga

boga powracającego zawsze do światła

którym ty być miałaś

bardzo starzy i mądrzy skrzypiący delikatnie jak

pergamin

usiądziemy naprzeciw siebie

bez zawiści i małych piekących udręczeń

bez gestów kurczowo zaciśniętych



powiemy sobie wszystko



powiem ci o mojej miłości

która będzie świecić za nami jak łuna dalekich ognisk

będę mówił o dziwnych drogach którymi chodziłem

i o tym że ciało twoje było jedynym latem



będziemy odnajdywać wszystko

i być może odnajdziesz mój głos

który miał być głosem

boga

boga powracającego zawsze do światła

którym ty być

miałaś

[seremine]

"Kobieta, która już tak jest mną" Roman Śliwonik

Kobieta już tak jest mną

że moim gestem posługuje się na co dzień

w jej śmiechu poznaję mój śmiech

pali papierosa tak jak ja

narzuca płasz podobnie

wszystko to jest trochę mniejsze lub z jakimś obcym ornamentem



lecz moje



kolor tych wspólnych lat upodobnił nas

dopasowaliśmy czynności Część należy do niej

Nasze gesty

mieszczą się w określonej godzinie lub potrzebie

nie potrącają się niezręcznie jak to bywa

w okresie pierwszej miłości

która zmieniła się w celowość

również rozkoszy I snu spokojnego



i teraz patrzę

jak codziennie ta kobieta

wykonuje wokół siebie tysiąc upiększających gestów

czesze się Maluje Wchodzi i wychodzi twarzą z lustra

upiększa się również czynnościami

robi to już nie dla mnie

codziennie dla kogoś innego

i codziennie warstwy czynności nakładają się na nią znużeniem



coraz wolniej wykonuje ruchy

aż kiedyś

znieruchomiała

zobaczyłem w lustrze odbitą z jej oczu pustkę

umilkła "krzątanina jej palców

i w ciszy w napięciu Pochylone do przodu jej ciało

mówiło dookoła że przecież

chciałaby czynić siebie



dla kogoś

trwale

przez wszystkie kształty i czynności zmienne

do dnia ostatecznego i kształtu



i ciekawe Myślałem

czy kiedyś kiedy spotka mnie w miejscu obojętnym

i będzie z kimś innym

czy wtedy mój gest który został u niej

schowa speszona do torebki

[seremine]

"Portret" Roman Śliwonik

Podchodzisz blisko Patrzysz Widzę twoją twarz wyraźnie

tak Mówię To ten pejzaż ta okolica w której chciałem zamieszkać

tak To ta brązowa woda podcięta z dołu słońcem

tak To ta spokojna biała równina od której nic nie oczekuję

w pochyleniu jest cisza Tak Jesień w tej stronie będzie piękna

słońce Słońce ukośnie trwa obok cienia

powietrze Powietrze wisi uśpione

jest ziemia i niebo Jest uśmiech gdzie może klęczeć mały cień



Tak Mówię to ten pejzaż w kolorach spokojnych

Doczekałem się Mogłem tylko o nim marzyć w godzinach niebezpiecznych



podchodzisz blisko Bliżej Tak Na pewno tak

Nie Tak Nie

nie



ta woda stoi Ciemnieje Niebezpiecznie tnie powierzchnią blasku

czujnie wciąga mnie w siebie

pejzaż nagłym cieniem zarysował się ostro

upał Jest zmęczenie Wysuszyło uśmiech Powietrze

boleśnie wysusza skórę Wypija cień

jest niebo i ziemia Nie Tylko ziemia



ktoś podchodzi Blisko Bliżej Nie wiem

Jest ciemno Czy to deszcz płacze Pytam Czy deszcz

Boże Czy to już jesień Czy to ten pejzaż

ukrzyżowany litością



Tak Nie Tak — — —

Anna Kamieńska

[seremine]

Prośba

Boże przywróć rzeczom blask utracony
oblecz morze w jego zwykłą wspaniałość
a lasy ubierz znowu w barwy rozmaite
zdejm z oczu popiół
oczyść język z piołunu
spuść czysty deszcz by zmieszał się ze łzami
nasi umarli niechaj śpią w zieleni
niech żal uparty nie wstrzymuje czasu
a żywym niechaj rosną serca od miłości.

Anna Kamieńska

[samanta_ewa]

Góral

Góral, ten spod Tatr
szukał drogi do nieba
na północy znalazł
skalistą jak szlag
wspiął się
ręce wyciąga
do nieba

Boże - zobacz górala,
proszę -
daj ludziom szczęście

On się wychylił
spod zorzy północnej
spojrzał krzywo na górala
i rzecze
Kajdyś tu przyloz
me góralskie dziecię
czego szukasz
w zimnej krainie
wracaj góralu
gdzie jest twoje miejsce
gdzie żeś się rodził
i ze smrekiem chował
gdzie znasz każdy kamyk
i kocha Cię słonce

Wracaj
gdzie Cię ludzie znają
tam Twoje życie i szczęście

Leszek K.

[seremine]

Różewicz Tadeusz
Koniec

to początek

twarz

zaciśnięta

gruzłowata

zawiązana

skręcona w jeden

supeł

węzeł ze sznura

z postronka

powoli

zaczęła się rozwiązywać

rozluźniać

opadać

w ciszy

zwisła

zapadła się

wklęsła

w strach poniżenie

w ostateczną klęskę

w nic

[seremine]

INNY WULKAN

Rozpękła się góra gniewu złości i frustracji
jak fala powodzi, jak nowe tsunami.
Nie było obrony, nikt nie podał ręki,
niby jeszcze razem, a zostali sami.

I już nie wiadomo, czy się jeszcze znajdą,
choć oczy zrozpaczone i ręce bezradne,
usta co ust nie tknęły, myśli jakieś harde,
słowa niewypowiedziane, bezładne...

Oboje poranieni, przerażeni nagle.
Duma wściekle krzyczy:
- nie przepraszaj, nigdy nie ulegaj!
Serce zaś skamieniałe z żałości,
aż bić zapomina...
Jest jednak bardziej od dumy wytrwałe...

e.żukrowska ..

Witold Zembrowski..Milczenie...

[rawik-is-me]

Milczenie...(2009 r.)

Bez słów,
nie zrodzi się
odbicie prawdy

bez drwa
nie trzaśnie
smuga iskier

bez pokory
nie przyjdzie
posłaniec tajemnicy

wobec rozumu
jesteśmy nad - geniuszami
wobec ducha
głos ma tylko
przeznaczenie...

Miciński Tadeusz

[dunant]

"Bądź zdrowa!..." Miciński Tadeusz


Bądź zdrowa! (jak dziwnie brzmi dzwon!)

Bądź zdrowa! (lecą liście z drzewa...)

Bądź zdrowa! (miłość jest jak zgon...)

Bądź zdrowa! (wiatr złowrogi śpiewa...)

- Już nigdy -

Rwie serce Twój płacz!

- Wydarł się z piersi niespodzianie,

- Żegnam cię - trzeba - i Ty Boże racz -

- Litości!... - -

W konie!... Chryste Panie..

[dunant]

"Fioletowe góry..." Miciński Tadeusz


Fioletowe góry

zapadają w mgły,

ciemnieją lazury -

jakby w głębię szły.

Złoty róg miesiąca

sieje poblask mdły -

lasów wiatr nie trąca,

jakby do snu szły.

Potok wciąż głośniejszy

rwie się jak zwierz zły -

smutek wciąż czarniejszy -

coraz gęstsze mgły.

[dunant]

"Natchnienie" Miciński Tadeusz


Na koralowych snu księżycach

Ciebie me skrzypki sławią, Pani!

do ciemnej schodząc mar otchłani

zapalasz kwiaty na łzawnicach.

Uwiędłe serce, jak dzieciątko,

tulisz do piersi obłąkanej

i dziwnej pieśni - nie wygranej -

bawisz nadziemną pamiątką.

Już się godzina zaćmień zbliża,

kiedy mię z Tobą Bóg rozdzieli -

Ciebie uniosą w chór anieli,

a mnie przybiją do stóp krzyża.

[seremine]

DLA MNIE SŁOWA

Dla mnie słowa najważniejsze
czasem małe czasem smutne
lecz nie ja tu jestem ważna
mogę czekać do pojutrza

Wszystkie myśli poskładane
czyjaś byle jaka mowa
a ja czekam już od jutra
może aż do pozawczoraj...

Odwrócone czas i przestrzeń
pozmieniane daty liczby
w moją stronę tylko kamień
memu sercu tylko blizny

Choć poczuję - nie wykrzyczę
już przywykłam że ma boleć
tylko wierszy zbiór przemycę
nie narażę ich na kolec...

e.żukrowska

[seremine]

Zbigniew Murawski


dzieło to dedykuję jednemu z moich zatrudnionych i innym jego filozofii pdobnym)

wiosna postacią swą liryczną
wybudza myśl filozoficzną
nad fundamentem zazbrojonym
kaca działaniem sił zwątlonych

słońce parząco tu zagląda
wysiłku resztek wciąż porząda
łyk z węża wody sił przywraca
podporą wierna wciąż łopata

piasek i woda brzmi kusząco
dla betoniary pysk szczerzącej
pulpa z błędnikiem wciąż wiruje
z piskiem kół taczki dzień się snuje..

[jutta_t]

Tamten miły pan
to on
z twarzą przy szybie blisko
w sennym autobusie
który gdzieś nas wiózł
obok jedno z miejsc
czekało
jakby ktoś miał się przysiąść
cicho zapytałam
siadłam obok tuż.

A on w milczeniu
oglądał świat za szybą
coraz bardziej intrygował mnie
lecz jego aksamitny tenor
zmienił wszystko
oczarował mnie
jak w cudownym śnie.

Jego ciepły głos
gest rąk
łyk kawy z mego kubka
sączył powolutku śladem moich ust
a niewidzialna nić swą sieć
tkała tak cichutko
że serca zaczęły szybkim rytmem biec.

Czas płynął w sennym autobusie tylko dla nas
ale nadszedł tej podróży kres
on zanim wysiadł
zbliżył twarz do moich dłoni
na nich został dotyk jego ust.

Nie czekając zajął wolne miejsce w moim sercu
jak wtedy ja gdy nas autobus senny wiózł
Dziś wiem że już niedługo znowu wyruszymy
sennym autobusem w najpiękniejszy kurs.

autorKSroka

[seremine]

ku pamięci....pewnemu Nobliście....

taka mnogość bohaterów
takie piękne karty życia
klapy pełne od orderów
księcia żywot nie od dzisiaj

tworzą taką elit armię
co potrafi zysk swój mnożyć
po to przecież solidarnie
z dołów chcieli się wydobyć

wymyślali piękne hasła
pobudzając do oporu
teraz już ich pamięć zgasła
że wywodzą się z pospołu

masy miejsce znowu w tyle
jednak kiedy głos podnosi
wypałować ją czym byle
przecież sama o to prosi

szary człowiek dzisiaj zbędny
bo przeszkadza w nowym czynie
gdy Europy tworzą zręby
by tam nowych kumpli wynieść.

Zbigniew Murawski

Marian Hemar

[kristopherh]

Moje wielkie odkrycie

Po latach rozmyśliwań,
Niemal u schyłku życia,
Dokonałem niezmiernie
Głębokiego odkrycia.

Moje wielkie odkrycie
Raz na zawsze, niezbicie
Rozwiązuje odwieczną
Zagadkę, mianowicie,

Rozstrzyga nieomylnie,
Ustala niezachwianie
Ostateczną odpowiedź
Na ciekawe pytanie,

Co dręczy nas od wieków
I wciąż wraca od nowa:
KTO RZĄDZI ŚWIATEM? Jaka
Mafia anonimowa?

Nie wierzcie w bajki. Nie ma
Żadnego Synhedrionu
Sekretnych władców. Nie ma
Żadnych "Mędrców Syjonu".

Więc to bajka. I bujda,
Że "światem rządzą kobiety"
I nieprawda, że światem
Rządzą Żydzi - niestety.

Nie my, tj. nie oni.
Nie Żydzi i nie masoni,
Nie mormoni, nie kwakrzy
Nie fabrykanci broni.

Nie junkrzy, nie sztabowi
Wojskowi kondotierzy,
Nie monopole, kartele,
Bankierzy ni bukmakierzy,

Nie związki zawodowe,
Nie "Standard Oil", nie Watykan,
Nie internacjonałka
Kalwinów czy anglikan,

Nie międzynarodówka
Komuny, czy "kapitału" -
Ktoś inny. Kto? - pytacie.
Zaraz, ludzie, pomału.

Gotowiście na wszystko?
Ha, dobrze, jam też gotów.
Słuchajcie: światem rządzi
Wielka zmowa idiotów.

Światem rządzi sekretna
Pomiędzynarodówka
Agresywnego durnia
I nadętego pólgłówka.

Trade union grafomanów,
Tajna loża bęcwałów,
Klub ćwiercinteligentów,
Konfederacja cymbałów,

Aeropag jełopów,
Jałowych namaszczeńców,
Pompatycznych ważniaków,
Indyczych napuszeńców.

To oni, sprzymierzeni
W powszechnym związku, który
Rozstrzyga o powodzeniu
Teatru, literatury.

Gramofonowej płyty,
Filmy, obrazu, symfonii.
To oni decydują
O kulturze, To oni.

Przydzielają posady
Stypendia, nagrody, szanse,
Ordery, renumeracje,
Bonusy i awanse.

Samym instynktem głupoty
Odnajdują się wzajem.
Rozumieją się wspólnym
Językiem i obyczajem.

I hasłem, które woła
Z ochotą raźną i rączą:
KRETYNI WSZYSTKICH KRAJÓW
LĄCZCIE SIĘ! Więc się łączą.

Przeciw wszelkim ambicjom,
Przeciw wszystkim talentom,
Przeciwko swoim wrogom,
Przeciw nam - inteligentom.

To oni - pan generał,
Co dziś rozumie bezwiednie,
Jak dziś w cuglach, szach mach, wygrać
Wszystkie wojny poprzednie.

To cenzor, ktory skreśla
Wszystkie mądre kawały,
Tak, aby w rękopisie
Same głupie zostały.

To krytyk, co bełkoce,
Chociaż nikt go nie słucha
I czepia się cudzego
Pióra, jak wesz kożucha.

Ekonomista, który
Kosztem ogólnej nędzy
Uzdrowi "wymianę dewiz"
I "pokrycie pieniędzy".

To polityk, mąż stanu
Dyplomata, co wkopie
Niewinnych ludzi w Azji,
W Afryce i w Europie

W tak trudne sytuacje,
W tak kręte labirynty,
W tak polityczne kanty
I dyplomatyczne finty,

Że z nich jedyne wyjście
Na świat i światło Boże -
Przez wojnę, której nikt nie chce,
Przez morze krwi i morze

Łez. - Oni nas trzymają
W ryzach, za twarz i pod batem.
To ONI - i to jest właśnie
Ta mafia, co rządzi światem.
* * *

A jaka na nich rada?
Bo czuję moi mili,
Że z dziecięcą ufnością
Pytacie mnie w tej chwili,

Muszę prawdę powiedzieć,
Wbrew ufności dziecięcej:
Niestety, nas jest za mało.
Durniów jest znacznie więcej.

My skłóceni, więc słabi.
Durnie zgodni, więc silni.
My się często mylimy.
Durnie są nieomylni.

My sceptycy, zbłąkani
Na ziemi i na niebie -
A ONI tak aroganccy
I tacy pewni siebie

I tacy energiczni
Że serce z trwogi mdleje.
Ach, nie znam żadnej rady.
Mam tylko jedną nadzieję.

Żyję tylko tą drobną
Otuchą i nadzieją
Że my umiemy śmiać się.
A durnie nie umieją.

Kto wie... może po wiekach,
Kto wie... może w oddali,
To jedno przed durniami
Obroni nas i ocali.

Tym śmiechem was zasłonię
I do serca przygarnę.
I może nie pójdziemy
Ze wszystkim na hemarne...

Marian Hemar
kpt. Nemo

[black_jotka]

Zbigniew Murawski

cygański romans
łzawo się wlewa w moje uszy
cygański romans
nawet twardziela czasem wzruszy
cygański romans
mistrz wykonuje doskonale
cygański romans
bo bez cygana nie brzmi wcale
cygański romans
kunsztem porusza ten co śpiewa
cygański romans
z wysiłku starań pot zalewa
cygański romans
cygańska nuta rzewnie drga
cygański romans
cygan się zmienia.... romans trwa
murzby

[jerzy_55]

Jestem trochę senna
za firanką deszczowo
Niebo w chmurach całe
jak kapryśna dziewczyna
co twierdzi że nie ma co włożyć na się
nad stertą garderoby zanosi się płaczem

Ty Niebo nie bądź tą dziewczyną
nie patrz na ziemię zasnute
daj nam nie ulewy a tylko dżdżu odrobinę
co by toaletę poranną sprawić Wiośnie

Ty Niebo uśmiechnij się dziś słońcem
otul promieniami sad wiśniowy
patrz na tę łąkę na rzeką
jak w trawach jej wiatr swawoli

Ty Niebo daj mi jeden słońca promyk
ja ujmę go w dłonie
zaniosę Marylce co chora
uśmiechnie się
a ja jej o Tobie zanucę...

autorKSroka

[black_jotka]

Gdy zbliżasz twarz do mojej twarzy
Zamykam oczy by nic nie uronić,
Zamykam, by bez przeszkód marzyć,
By przed obcymi uczucia osłonić….

Oddycham twoim oddechem, kochanie,
W słodkich warg spotkaniu już prawie omdlewam.
Wszystko to jak potęga, jak organów granie
I jak śpiew syreni — choć ja już nie śpiewam…

Jeszcze twoje ręce niosą słodkie drżenia.
Jeszcze mnie przytulasz… Może tylko mamisz?
Przeczuwane tęsknoty już wychodzą z cienia,
Zaraz znikniesz na zawsze… Długo nie zabawisz…

e.żukrowska

Michel Houellebecq

[jutta_t]

"Przyroda"

Nie zazdroszczę tym wszystkim idiotom, co w lesie
Umierają z zachwytu nad norą królika,
Gdyż przyroda jest brzydka, nieprzyjazna, dzika,
I żadnego przesłania nam, ludziom, nie niesie.

Z fotela Mercedesa jest zupełnie miło
Podziwiać te cudowne miejsca, te pustkowia,
Zmieniając delikatnie biegi w wozie, człowiek
Przemierza góry, rzeki i co by tam było.

Tuż za oknami lasy ślizgają się w słońcu
I stare znajomości widać jak na dłoni;
W głębi ich dolin jedno cudo drugie goni,
Nawet pewności siebie nabiera się w końcu.

Wysiadasz z samochodu i wpadasz w kłopoty.
Utykasz w środku jakiejś wstrętnej gmatwaniny,
Wszechświata nikczemnego, gdzie sensu ni krztyny,
Za to muchy i węże, chaszcze i wykroty.

Tęsknisz za parkingami, za pracą silnika
I za błyszczącą ladą przydrożnego bistra;
Jest późno. Coraz chłodniej. W dali księżyc błyska.
Las cię w swym śnie okrutnym powoli zamyka.

tłum. Maciej Froński

[mala200333]

Jacques Prévert "Śniadanie"

Nalał kawy
Do filiżanki
Nalał mleka
Do filiżanki
Wsypał cukier
Do kawy z mlekiem
Małą łyżeczką
Kawę zamieszał
Wypił kawę
Filiżankę odstawił
Bez słowa
Papierosa zapalił
Kółka z dymu
Puszczał sobie chwilę
Strząsnął popiół
Do popielniczki
Bez słowa
Bez spojrzenia
Wstał
Włożył kapelusz
Na głowę
Włożył
Płaszcz od deszczu
Bo padało
I wyszedł
Na deszcz
Bez słowa
Bez spojrzenia
A ja głowę
W dłoniach schowałam
I zapłakałam

tłum. Ewa Fiszer

[rawik-is-me]

Alda Merini
"Wyznanie"

Ty o mnie prosisz na zawsze,
lecz moje życie jest nieciągłe,
karmiłabym cię tylko chwilami.
Jestem widzeniem, które się rozmywa,
a czas, który rozdziela kolejne etapy,
to rozejm ze wskazaniem na śmierć.
Żyję w przestrzeni objęcia:
choć tego nie widzisz, ty sam mnie hodujesz
temperaturą swoich pieszczot...
Ale wyznaję, a ty mi uwierz:
w moim wnętrzu nie ma kobiety
która dopełnia rewers kochanki.

tłum. Jarosław Mikołajewski

[samanta_ewa]

"A gdy idzie wiosna..." Konstanty Ćwierk


A gdy idzie wiosna

O cichej północy,

To błyszczące gwiazdy

Ma w swojej karocy.

A gdy idzie we dnie,

To się w słońcu mieni

I ma cudne włosy

Ze złotych promieni.

A tak lekko tańczy

Wśród leśnej polanki,

To się dla niej w wieńce

Zwijają sasanki.

A kiedy podąża

Wśród pól oziminy,

Ma suknię zieloną

Z traw i koniczyny.

A kiedy wód fale

Ramieniem otoczy,

To ma czoło z lilii

i błękitne oczy.

Zna ją każdy zagon,

Każdy gaj i miedza,

Jeno próg serc ludzkich

Tak rzadko odwiedza.

[samanta_ewa]

"Maj" Konstanty Ćwierk

Ptaszęce chóry, najpiękniejsze z harf

Co dnia zwiastują wielkie wiosny święto.

Maj niesie w słońcu kwiatom tęczę barw

Z twarzą promienną, jasną, uśmiechniętą.

W szmaragd się każde ustroiło z drzew

I w woń najsłodszą i w najbielsze kwiaty

Wiatru w gałęziach delikatny wiew

Śpiewa kochania słodkie poematy.

Jeszcze przed żarem nie uciekam w cień,

Ni ogniem z nieba pierś jest przepalona.

Wiotką ruń łanów czar wiosennych tchnień

Ku słońcu podniósł z pulchnej ziemi łona.

Za rok wiosenne czary wrócą znów:

Słońce zaświeci i słowik zanuci,

Akacja kwitnąć będzie i krzak bzów,

Jeno się człowiek zmieni i nie wróci.

[samanta_ewa]

"Bzy kwitną" Konstanty Ćwierk

Bzy już zakwitły, lecz nie w mem ogrodzie,

co legł samotny na wysokiej skale.

Kwiat się nie rodzi hen, gdzieś w górskim chłodzie

gdzie całun śnieżny rozrósł się wspaniale.

Pono w nizinach wiosna jest królową:

Ziemię pokryła szmaragdowa chusta...

Gdzieś, ktoś miłości szepce cudne słowo

i uśmiech stroi purpurowe usta.

Pono tam słońce co dnia kąpie ziemię

w potoku blasków tęczowych nadziei,

pono z serc spadło łez niestartych brzemię

i nie masz grzmotów ni śnieżnych zawiei

Pono bzy kwitną pachnące, wspaniałe...

Czemuż nie rosną hen, w podniebnym chłodzie?!

Ja jednak kocham swą odludną skałę,

chociaż bzy kwitną nie w moim ogrodzie,

[jutta_t]

Wół
Był w pewnym towarzystwie Wół
co wlókł za sobą kół
a że wlókł go z mozołem
to gdy siadał za stołem
potrącał wszystkich
tym kołem
tratując strawę
jedzącym na łące
za nic mu były
soczyste trawy kwitnące
więc darń kopytami darł
i ze wszystkimi się żarł
nie zważając na konwenanse
jak to Wół
na wszystkich podnosił swój kół
nie bacząc na skargi i żale
koleżeństwu atmosferę sobą psuł
za swoje przewinienia dostawał upomnienia
aż miara się przebrała
Woła z łąki przegnała cała chmara gzów
grzeczności Wole się ucz
musisz pójść znów do szkół
by w mozole niestety
uczyć się taktu i etykiety...

autor: DKSroka

[seremine]

PLACZ

Szloch dziki czasami
opęta mnie.
Głowę przytulam
Do poduszki i płaczę

Cierpię i wracam
do radosnych chwil
Gdy mój tata żył
Gdy Bogowie byli
Nam łaskawi

Naraz lepszy świat
Hadesu zaoferował
Mu cień słodyczy
Adam i Ewa
Na łódce miłości
Zapłacili obola

Mój tata fruwa już
Czuwa i widzi góry
Z błękitnej chmury
Mnie i dom mój

landryna

[jutta_t]

Niech szarpią

niech gryzą
niech nie oszczędzają
niech boli
niech zadają śmierć
bolesną

nienawidzę siebie
nienawidzę żyć
marzę o niebycie

zdradziło mnie ciało
zdradziło mnie serce
życie zdradziło
nie zostało nic

parę kwiatów tylko

Leszek K.


Bywam w ... forum.gazeta.pl/forum/f,99957,KSIAZKI_MUZYKA_i_Remarque.html