,,,,,,&&&&Wiersze&&&&

[dunant]

Wojciech Brzoska - NIGDZIE INDZIEJ

podobno zawsze bardziej kochaliśmy się nocą
niż nad ranem.

kiedy prosiła, bym odsłonił firankę,
zdradzałem ją z niebem i miastem.

tymczasem wciąż kołyszemy się w sobie,
kiedy wszystko od dawna skończone.

gdzie by tu się schronić jeszcze
przed nią i deszczem?

podobno któregoś wieczora
ktoś zauważył strużkę krwi
na jej szyi, tuż za uchem.

do dzisiaj pojawia się i znika.

do dzisiaj nie wierzę,
że to wina kolczyka.

[dunant]

Wojciech Brzoska

jotuomba

odkąd cmentarz ktoś zamknął na kłódkę,
zapomnieliśmy jak się tu umiera..

wszystko przez ciasto do chleba,
który jak ludzie i zdjęcia, potrzebuje

powietrza. z wypiekami na twarzy
ugniatamy wspomnienia, poza śmiercią

i czasem pozując do fotografii.
pijąc kawę przed domem,

zawracamy pontonem
na pierwszą stronę.

odkąd cmentarz ktoś zamknął na kłódkę,
życie otworzyło się nam, jak drzwi,

na oścież.

[dunant]

Wojciech Brzoska


Wojciech Brzoska (1978)— poeta, autor tekstów i wokalista w zespole Brzoska i Gawroński, absolwent kulturoznawstwa UŚ, autor sześciu książek poetyckich: Blisko coraz dalej Bydgoszcz, 2000), Niebo nad Sosnowcem (Warszawa 2001), Wiersze podejrzane (Nowa Ruda (2000), Sacro casco (Nowa Ruda 2006), przez judasza (Olsztyn 2008), Drugi koniec wszystkiego (Mikołów 2010) Współautor filmu Scrafitto oraz płyty NIE-takty. Publikował w wielu czasopismach i antologiach (m.in. „FA-art.”, „Lampa”, „Tygodnik Powszechny”, „Gazeta Wyborcza”, „Przekrój”, „Odra”, „Kwartalnik Artystyczny”, „Rita Baum”. Współredaktor nieistniejącego już Magazynu Literackiego „Kursywa”. Redagował także dział poetycki w internetowym dwutygodniku kulturalnym artPapier. Laureat poetyckiej Nagrody Otoczaka (2007). Jego wiersze tłumaczone były na angielski, niemiecki, czeski, słowacki, słoweński, serbski i hiszpański. Pochodzi z Sosnowca. Od kilku lat mieszka w Katowicach. Jesienią tego roku w Instytucie Mikołowskim ukaże się jego kolejny tomik zatytułowany „Zabawa w pochowanego”.

[ewelina333.3]

Wojciech Brzoska - BERLIN

"życie” zaczyna się dopiero
na urlopie, to jest przełom
sierpnia i września. wolność przed
kratami przypieczętowana cyframi

zdjęć: robimy zdjęcia nie ufając
pamięci? sygnatury dźwięków,
których nie ma w aktach, organy
dysponujące losami

słów. umiem pisać wyraźnie
tylko to, co dla mnie ważne?
tak właśnie zmienia się charakter
spojrzenia, w błękitnej bluzie

zwiedzam miasto luzu i wielkiej
budowy. odkąd przestałem
grypsować, produkuję tęczę,
w której czasem mieszkam,

a potem wybiegam na ulicę
wersów. jak to przetłumaczyć?
lepiej po anielsku?
resztki muru i cienie,

w których pochowano brzemię
tego miasta. ono razem oddycha
i osobno zasypia.
z metra do metra powstaje

ulica.

[ewelina333.3]

Wojciech Brzoska

lato, lato (...)


babcia już leży, kiedy tak nagle

pojawiam się nad nią

w czarnym T-shircie, a ona pyta:

„czy to już śmierć ?”

i jestem martwy

ze śmiercią na karku

(lub raczej na sobie)

w przyciasnym grobie

(a może nie) ?

babcia nie wstaje

w lipcowym upale,

przy dźwiękach, co wcale

nie nastrajają, bo :

lato nie czeka,

jesień uciekła,

zima nie wróci,

a wiosną jest

bez

[jerzy_55]

Piekny

[ewelina333.3]

Wojciech Brzoska

bomba

pomiędzy „Euforią”, a „czasem”,
second- handem, a zegarmistrzem
zaczyna wszystko
tykać od nowa.
wskazówki stoją w miejscu,
gdzie po staremu
przeprowadziłem się
z naprzeciw szpitala,
żeby znów coś sobie poukładać.
zegarek z pierwszej ręki
dostałem za pełnoletniość
na szczęście
bez podpisu.
miałem widok na śmierć
o nim zapomniałem,
mam widoki na miłość
spod latarni,
z okien sypialni.

[seremine]

Wojciech Brzoska

*

niedziela, niewierny

"esemes" do Pana Boga,

panie Brzoska ? Jezu, znowu pomyślisz, że Cię

ignoruję, a ja właśnie jestem w

kościele i nie wypada mi

pisać.

[seremine]

Wojciech Brzoska

DRUKOWALNOŚĆ

(kolejny wiersz pretendujący do miana nieomylnego)

motto :

"Pańskie wiersze zbliżają się pomału do granicy
drukowalności, ale póki co jeszcze jej nie
przekroczyły.(...)Nie ma w nich nieomylności,
jakiej chcielibyśmy wymagać od literatury."
Adam Wiedemann
(cytat z listu)


Są pewne granice, których nie sposób przekroczyć

bez paszportu. Są pewne paszporty, które wstydzę się

kupić. W przejściu podziemnym literatury są pewne

miejsca, w których sprzedają płynne przepustki,

grymasy uśmiechów, tanie komplementy. Tam warto

się męczyć, tam warto nie trzeźwieć.

Są pewne granice NIEOMYLNOŚCI, po przekroczeniu

których przestaje się szukać, przestaje się żyć.

Są pewne granice przyzwoitości, po przekroczeniu

których nie sposób nie zgłaszać sprzeciwu.

[seremine]

Wojciech Brzoska

WSZYSTKIE ZNAKI NA NIEBIE I ZIEMI

kiedy wyjadę na wakacje
do piekieł, sąsiadka ci wywróży
moje morze
obłudy.

nad brzegiem
stołu ci wybuduje przytulny domek
z kart, by w nim zamieszkać
pod moją nieobecność, to nie żart.

i każde ziarenko w bucie ci powie,
że zdradzam cię z nią myślami i w słowie.

przyjaciel w rozmowie na inny temat
milcząc potwierdzi. mówiąc nie zaprzeczy.

kiedy twój pies trzy razy zaszczeka na sukę,
pora porzucić złudzenia i iść po naukę.

w najgorszym razie, ja wiem, kupić kaganiec.

w tym śnie.

[seremine]

Wojciech Brzoska

ZABAWA W POCHOWANYCH

K.O.

w miarę ciepły wrzesień,
leżymy na parapecie, rozmawiamy
w progu drzwi.

w tym oknie się zaczyna
nowe podglądanie- kiedy patrzę na ciebie,
ty przewracasz świat

na następną stronę.
drzwi się nie gasi
w oku okna strachu.

ludzie jeszcze chodzą,
a my pochowani milcząc za zasłoną
ciągle rozmawiamy

cudzymi wierszami.
bo nasze zdania już za mocno
znaczą.

odkąd wprowadziłaś
we mnie swoje słowa,
świat trochę przestał nas interesować.

co rano kupuję te same gazety,
których nie czytamy.

boimy się obudzić sami,
więc nawzajem chowamy.

się w głębokim śnie.

Ernest Bryll x x x Może ten stary, z którym..

[mala200333]

Ernest Bryll x x x

Może ten stary, z którym jechałem tramwajem
To był Bóg...Czeka, żyje, starzeje się z nami
Coś tam mu się udaje, coś tam nie udaje...

Jednym skinieniem palca silniej niż dynamit

Rozwaliłby to wszystko.. Ale co rozwalać

I jak z kawałków na nowo ustalać

Nie wie...

Powoli z teczuszki wyjmuje

Ciało chleba i w palcach zżółkłych łamie, żuje

Czasem on mnie częstuje, czasem ja częstuję

I spożywamy

Sobie

Co tam mamy.

[black_jotka]

Piekny wiersz.....

[seremine]

Wojciech Brzoska

transmisja

w pracy usiłują nawracać.
w domu mylą z księdzem.

gubię zdjęcie z adresem
siostry misjonarki
miłości.

i przepraszam za to.

że umówię się z nią
na inny dzień.

dzień w którym zapewne
już mnie tu nie będzie

[mala200333]

Wojciech Brzoska

***
już wszystko rozumiem
patrząc na napis opięty
na piersiach blondynki:
„love is seeing
eye to eye.”

[mala200333]

Wojciech Brzoska

annie leibovitz fotografuje niebo
dla susan sonntag

umierasz w moim locie.
nie zdążę pokazać ci chmur,
które właśnie dla ciebie robię
jak watę cukrową.

odfruwasz, kiedy ja ląduję.

twoja twarz jest wąwozem,
w którym chciałabym się schronić
jak w potrzasku migawki.
jak w stopklatce.

[mala200333]

Wojciech Brzoska

oan miró rysuje wiersz na plaży w palma de mallorca

Sztuka może umrzeć, obraz może ulec zniszczeniu.
Istotne jest ziarno, które zostało zasiane. (Joan Miró)

na linii życia wciąż mam pięć lat.
mój zamek z piasku właśnie gwiżdże wiatr.

morze ukradnie mnie już za chwilę,
ostatni raz spojrzę na tę fosę
na brzegu fal.

a potem w nią wejdę
aż po same kostki.
i będę brodził
bez początku i końca.

pod czarnym słońcem
palma de mallorca.

[mala200333]

Wojciech Brzoska

czarna płyta

ojcu,

mylimy groby, jakbyśmy chcieli
zmylić przeciwnika.
kręcimy się wokół cudzego życia,
zamiatamy liście pod czarną płytę.

mylą nas napisy i odtwarzamy
obce obrazy, zmieniamy podkład.
walczę ze śmiechem, kiedy do grobu
podchodzi wariat i pyta, czy czasem tu

nie są pochowani żołnierze?
tak do końca nie wiemy, kto tutaj leży,
nie możemy być pewni.

nigdy się przecież nie znaliśmy,
tak, my się w ogóle na tym nie znamy.

[jane_doe_hej]

Chwile
Pierwsze szczęśliwe
jak motyle kolorowe ulotne
kuszą wabią uwodzą znikają
niekiedy naprawdę bezpowrotnie.
Potem pojawiają się inne
lecz już nigdy nie zawładną tak nami
jak wtedy gdy byliśmy tak bardzo
po raz pierwszy naprawdę zakochani.

autorKSroka

[jerzy_55]

Contrapunkt

Pojęcie punktu jest szeroko wykorzystywane w sztuce.
Punkt jest pojęciem pierwotnym, to jest takim, którego się
nie definiuje.
Może taka powinna być poezja? Zaskakująca, która omota
nas czarem i pięknie położoną kładką, czyli skrótem takim
od wyobraźni poety do wyobraźni czytelnika; takim, jak
rzymska droga prowadząca od środka świata, po krańce
ziemi.
Poeci faktycznie powinni być wdzięczni matematykom za to,
że ujmują temat tak prosto, jak to tylko jest możliwe.
Poeci mają czasem skłonność do rozciągłości, nieostrości.
Im lepszy poeta, tym krótszy skrót potrafi zastosować, omija "opisywactwo", dąży do uzyskania takiego skrótu,
który byłby zrozumiały zarówno dla miłośników poezji,
jak i dla ludzi niezbyt znających się na niej, bo nie muszą.
Chodzi o to, aby taka atomizacja poezji dotarła do jednych
i drugich. Inkluzja się kłania.
To samo zjawisko występuje u impresjonistów w
malarstwie. Uzyskanie odpowiedniej impresji otrzymywali
oni poprzez nakładanie punkcików barw; razem tworzyło to,
co oko odbiera jako coś, co przemawia nie tylko do oczu,
ale i do zmysłów, tworzy historię, która dzieje się na
obrazie bez żadnej dozy narracji.
W muzyce również, contrapunkt, punctum contra punktum,
nuta przeciw nucie - wykorzystywana w jazzie.
Wszędzie jest obecna szeroko pojęta atomizacja, bowiem wykorzystanie tak zatomizowanych elementów - daje w
całości dzieło skończone...Ludmila Janusewicz

[mala200333]

Dobre..

[mala200333]

Wojciech Brzoska

wszystko gra

grzechy jak fałszywe karty
wykładają się na krzywy blat konfesjonału:
wino karo pik
wina kara pstryk -
rozgrzeszenie

i znowu trochę czasu na przetasowanie

niedługo
w tym samym miejscu
gra zostanie wznowiona
a sumienie po raz kolejny uspokojone

[mala200333]

Mirosław Czyżykiewicz - MAESTRO BEZDOMNY

Długo w nocy stukają klawisze
Nocna lampka płonie do świtu
Co pan pisze maestro bezdomny
Co pan pisze

Dziś już takich wierszy nie drukują
Każdy dźwiga osobną chandrę
Pan nie wierzy a jednak to prawda
Pan nie wierzy

To wszystko napisane w księgach
Mamy nawet wiernych proroków
Więc do przodu maestro bezdomny
Więc do przodu

Zechciej słuchać za oknem zgrzyta
Masowej pieśni ton wesoły
Smutek proszę znika bezboleśnie
Smutek proszę

Z pejzażu wyszły stare wiatraki
Z pieczątką grzesznych Don Kichoci
A myśmy przeszli do współczesnych
A myśmy przeszli
A myśmy przeszli
Przeszli

Długo w nocy stukają klawisze
Nocna lampka płonie do świtu
Szkoda ciszy Maestro Bezdomny
Szkoda ciszy

[mala200333]

Na miły wieczór- wiersz mistrza Konstantego...

A ja tobie bajki opowiadam
Konstanty Ildefons Gałczyński

A ja tobie bajki opowiadam,

szeptów moich słuchasz bardzo rada.

Lśnień dodają twym oczom i włosom,

jesteś cała jak srebrny posąg,

a ja biję przed tobą pokłony,

zakochany, zazdrosny, spragniony,

i nazywam ciebie srebrną nocą,

srebrną różą z ręki zwisającą.

Loki twoje mrok barwi na modro

i spokojna jest twoja mądrość.

[black_jotka]

Lubię...

[mala200333]

Krystyna Wojtas " Brzeg"
Brzoza

Na wysokiej skarpie morskiej
brzegu stromym klifowym
brzoza rozwiana gałęziami
toczy swe wojny o życie

Morze podmywa korzenie
wyszarpać usiłują ją wichry
wije się walczy o swoje życie
boje z żywiołami toczy

Jest skazana na klęskę
nikt nie wygrał jeszcze z naturą
na chwilę ustąpi podda się cofnie

Ze zdwojoną siłą wróci i uderzy...

[black_jotka]

* (A kiedy przyjdzie...)
Żeleński Boy Tadeusz

...A kiedy przyjdzie godzina rozstania,

Popatrzmy sobie w oczy długo, długo

I bez jednego słowa pożegnania

Idźmy - ja w jedną stronę,, a ty w drugą.

Bo taka nam już pisana jest dola,

Że nigdy dla nas Jutro się nie ziści,

Wiecznie nam w poprzek stanie tajna WOLA,

Co tkliwość mieni w podmuch nienawiści.

Najmilsza moja! Leć, kędy cię niesie

Twych piórek zwiewność i krwi młodej tętno;

Leć, kędy życia pieśń wzdyma i gnie się

W rytmów tanecznych melodię namiętną;

Leć, kędy Rozkosz wyciąga ramiona

Po smutne serce człowieka tułacze,

Co w jej śmiertelnym spazmie drży i kona,

I wyje z bólu, i ze szczęścia płacze...

Leć... ale pomnij: w pogody uśmiechu,

W marzeń haszyszu i w smutków żałobie,

I w cnót dystynkcji, i w plugastwie grzechu

To wiedz, najmilsza: ja jestem przy tobie.

Oczyma na cię patrzę skupionemi,

Jak na misterium ważne, groźne prawie,

I co bądź czynisz, biedna Córo Ziemi,

Ja, brat twój starszy, ja ci błogosławię...

...Gdy będziesz cierpieć, ja ciebie pocieszę,

A gdy się zbrukasz, wówczas wiedz, ty droga:

Ja cię wysłucham i ja cię rozgrzeszę,

Bo taką władzę mam daną od Boga.

W twe dłonie wtulę twarz od tęsknot bladą,

O twe kolana głowę oprę biedną,

A ty mi bajaj, o Szecherezado,

Twych cudnych nocy, ach, tysiąc i jedną...

...A kiedy przyjdzie godzina spotkania,

Może w nas pamięć dawnych chwil poruszy

I bez jednego słowa powitania

Popatrzym sobie aż w samo dno duszy...

[black_jotka]

Piekny

[seremine]

Obleśny wiersz…bardzo…

[black_jotka]

...A kiedy przyjdzie godzina spotkania,

Może w nas pamięć dawnych chwil poruszy

I bez jednego słowa powitania

Popatrzym sobie aż w samo dno duszy...Piekne slowa!!

[jutta_t]

Może w nas pamięć dawnych chwil poruszy

I bez jednego słowa powitania

Popatrzym sobie aż w samo dno duszy...

[mala200333]

(Dwie są rzeczy mniej smutne niż inne)
Żeleński Boy Tadeusz

Dwie są rzeczy mniej smutne niż inne

na tym świecie przepojonym łzami:

albo rymy dobierać niewinne,

lub usteczek dobierać nutami;

albo wgryzać się z radosnym znojem

w myśli tkankę i sok z niej wysysać,

albo serce drgajace na swojem

słów kłamliwych pieszczotą kołysać.

[mala200333]

** (Pytają mnie się ludzie)
Żeleński Boy Tadeusz

Pytają mnie się ludzie,

Czemu, lenistwem uwiedzion,

Ustałem w miłym trudzie

Łechtania polskich śledzion;

Czemum zaniedbał struny

Mej "ironicznej`` lutni,

By zgłębiać dawne runy

Lub ziewać coraz to smutniej...

Źle czynię, bracia moi,

Lecz zważcie w zamian, proszę,

Ze jeśli rzecz tak stoi,

Wasza w tym wina po trosze;

W iskier krzesaniu żywem

Materiał to rzecz główna;

Trudno najtęższym, krzesiwem

Iskry wydobyć z substancji miękkiej i podatnej...

W tej generalnej klapie

Każdy niech sobie leży:

Ja, z książką, na kanapie,

Wy, z wdziękiem, w trawce świeżej;

A za pociechę może

Służyć jednemu z drugim,

Że nas tymczasem orze

HISTORIA swoim pługiem...

[mala200333]

(Fragment zamierzonego dzieła)

gim4.bci.net.pl/biblteka/autor059/text0008.html
Barbara się bawiła z bernardynem bardzo,

Lecz że taką zabawą zacni ludzie gardzą,

Teraz każde z osobna winy swoje maże:

Bernardyn beczy Bogu, a bęben Barbarze..

Certował się co nocy z Cecylią Celestyn,

Z ilu zdań ma się składać ich miłosny festyn;

Dziś błąd swój poniewczasie pojmować zaczyna

Cesia, całując chłodne ciało Celestyna...

Długą dyskusję z durniem dorzeczna Dorota

Wiodła, co jest ważniejsze, czy miłość, czy cnota:

Tymczasem się ściemniło: gdy weszli rodzice,

w dłoniach durnia dostrzegli Dorotę dziewicę

Ekscytowała Edzia eteryczna Emma,

Iż przewrotnej miłości chce poznać dilemma:

Póty się naprzykrzała, aż wreszcie znudzony

Edward ewakuował Emmy edredony...

[mala200333]

Żeleński Boy Tadeusz

O ty dziadku, mój druhu serdeczny,

Coś tak długo mówił do obrazu,

A zaś obraz (och, symbolu wieczny)

Nić do ciebie nic rzeki ani razu.

Pójdźmy społem, stary marzycielu,

Ot, przed siebie, wszak świat jest dość duży.

Z dłonią w d3oni i w serca weselu

Śpiewać sobie, biedni trubadurzy,

O tej naszej cichutkiej tęsknocie

Krwi się falą cisnacej do gardła,

O drobniutkiej, przymilnej pieszczocie,

Co przedwcześnie w smutku obumarła,

O tym szczęściu, co od nas ucieka,

O tym, które mijamy w pośpiechu,

I o sercu niewinnym człowieka,

Tak dziecięco nieświadomym grzechu,

O tej tkance prześlicznej półzdarzeń,

Co tkwią w życiu zaledwie na tyle,

By się kanwą stać leciuchnych rojeń

Fruwających het, w słonecznym pyle,

I o tobie, pachnący mój kwiecie,

Przez naturę wypieszczony na 1o,

By storczykiem był dziwnym poecie,

Zanim komuś tam będzie sałata.

Idźmy śpiewać! Niech w mroku przepadnie

Cała prawdy prawdziwość obrzydia:

Trzeba myśli wszyściutkie tak ładnie

W bibułkowe poubierać skrzydła,

Trzeba włożyć im pierrotów kryzy,

Mąka ślady zamazać męczeństwa

I w żelazne zacisnąć je ryzy,

By wciąż górne C brały błazeństwa,

By, za gors się1 wciskając natrętnie,

Wciąż cię śmiechem łcchtaly pod paszki,

Ciebie, śmiać się lubiącą tak chętnie,

Arcywzorze Kolombiny-łaszki,

Żeby każda w swych pragnień wyrazie

Była tkliwa, przewrotna i rzadka -

Może wówczas, mój cudny obrazie,

Się odezwiesz do swojego dziadka..

[mala200333]

Dedykacja
Żeleński Boy Tadeusz

Skończyłem już robótki

Te, com miał w życiu grubsze,

I mogę, czas choć krótki,

Spocząć na własnym kuprze.

Miesięcy pięknych sporo

Z geniuszem żyłem górnie,

A teraz znów z pokorą

Powracam między durnie.

Znów, ziemio, twój-em cały,

Znów jestem dawnym Faustem,

Gotowym twe specjały

Łykać pełniutkim haustem.

Dajcie mi życia czarę!

W odmiany mej przededniu,

Choć felietonów z parę

O Życiu nocnym w Wiedniu!

Ach, nuć mi, nuć, słowiku,

Pieśń narkotyczną bytu,

Ty, co mi wnet, Esiku,

Urośniesz w ogrom mitu!

Ach, nuć mi, Ferdynandzie,

Twe sussen Himmelslieder,

Aż oko łzą mi zańdzie:

Die Erde hat mich wieder!

[mala200333]

Krzysztof Jarzyński "Spadające liście"

na poboczu
wielu polskich dróg
prześcigają się kolorami
liście i mini spódniczki
dziewczyn machających
przyjaźnie kierowcom

we wrześniu upadają
liście i dziewczyny...

[rawik-is-me]

Wyspa marzeń

Gdy nad miastem dzień brzaskiem się budzi
wrzaskiem ptaki sennie ludzie
zwykły dzień w znoju się zaczyna
wyjdę na brzeg - będę czekał

Płyniesz w swej łodzi z marzeń krainy
jestem z tobą w naszej wyśnionej
widzę twoje oczy snu pełne zamglone
czekam na ciebie na wyspie wytrwania

Kiedy twoja dusza do mojej dopłynie
zleją się razem w przeogromnej miłości
będziemy razem wędrować po obłokach
aż zakotwiczymy

Na wyspie spełnienia

Leszek K.

Krystyna Miłobędzka

[black_jotka]

Podzielne
Krystyna Miłobędzka

Dokładnie, ostrzem, po skrajach — zrywa związek ręki

z trawą, zaręczyny ramion z ciągłym we śnie pofruwa-

niem, po kołataniu rozstrzyga to drzwi domu, to serce,

to będzie śmierć dziecinnie własna, przecina sprawę sto-

łu w lesie zrównanym do wspomnienia, i wszystko jest

po naszej stronie podzielne, i dalej naprzykrzamy się

sobie — źdźbło oku, nożyce trawie, piła drzewu, do nóg

naszych krzywo poślubiona łąka.

[black_jotka]

Krystyna Miłobędzka
"Cały nasz dobytek"

Kawałek dnia podsunął się do połknięcia, jedzą go, obgryzaj,
liżą w świetle. Tyle co widzę tyle co upływam.

[black_jotka]

Oczy nie widzą głęboko, widzą daleko albo blisko, dlatego
tyle brzegów, tyle zgniecionych mórz - czy myśleniu wystar-
czy oczu na zatopienie świata? Za dużo razy poznane przez
siebie, żeby mogło zapuścić korzenie. Przesuwane przez wszy-
stkie pory roku. Zbliżąło się do siebie nieustannie zbyt lekkie,

[black_jotka]

[a usta]

a usta? ust nie ma

słodziutka, usta zaraz pani zrobię, wymieramy się przecież wybierając szczegóły ubrania

ewentualnie: wymieniając je


[od rana]

od rana męczę się nad celnością słów

nie pamiętam kogo miały zabić


[podziwiaj sztukę]

(podziwiaj sztukę bycia cicho
uderzysz w stół, odezwie się długopis)


[przepraszam za tu]

przepraszam za tu mnie jeszcze już nie ma
za wszędzie jestem i zawsze mnie znajdziesz

przepraszam za nigdy cię już nie powtórzę
za w kółko w kółko ciebie powtarzam

za nie wtedy, za nie tak, za nie to
przepraszam


[zasłużyłaś na lepsz]

"zasłużyłaś na lepsze"

jak wszyscy


[źle przyjęta]

źle przyjęta, źle weszła, źle wszyta, cała w igłach, lala w igłach, cała nie stąd

ucieczki w nad głowę, w nad nami niebo, w zaraz stąd odejdę

zamieszkała w przed siebie, w byle nie tutaj, w oby nie przystanąć nie przystać

[black_jotka]

Białe, czarne błyski - walczące i pochłonięte: przez powie-
trze, z powietrzem. Przyciskają do ziemi skrzydłami przezro-
czyste, chwiejne góry. Po czarnym kole, puste koło - tak
odchodzą.

[black_jotka]

Krystyna Miłobędzka

X X X

Moje wśód ciebie oczekiwanie - nie donoszone, nie takie,
za pręko, bo co więcej wytarguje głodny od głodnego, prócz -
że się powtórzy, pomnoży, zachłyśnie?

[jutta_t]

K
Za wiele powietrza zabieram bliźnim, oni tacy nadęci z gło-
du i ząb za ząb trafia pusto, miejsca też podobno za wiele,
odkąd się przechadzam i samowtór z siebie do siebie przesy-
ouję cukier, a choćby o stół jaki zadrzeć, po swojemu zbio-
rę - tak co więćej, gdzie milej, komu ciszej ustępować z dro-
gi? Kiedy wreszcie dobijemy targu, znowu zaczną, znowu poł-
knę za wiele, za słodko.

[mala200333]

Krystyna Miłobędzka "te dwie my stare dziewczynki kobiety"

o czym mówimy sobie? O huśtaniu dziecka od lalki do lalki "lalka
po niej". Rodzina słów. Mówią "powtórz", co ona próbuje powtó-
rzyć dziecku. Ta moja lekka pewność ciebie "dziecino". Gdzie
ja cię z przepaści wyniosę, gdzie po cieniutku ukryję? czy coś
jeszcze tak mocno obdarzę życiem? Krążenie nad nami, tupanie

nasze nieutulone czepia się sprzętów, sprzątań. Rodzina stołów,
rodzina drzwi. To jest mężczyzna wybrany na życie spośród nie-
wielu znajomych "ty mi tym nie świeć w oczy". Jedno ma w boku
ranę na drugie, każde w swoim włąsnym niewyobrażeniu na
obraz o drugim "widzę że mnie nie widzisz, ja ci tym w oczy
nie świecę". W coś razem żyjemy, wmawiamy się sobie. Rodzi-
na ścian, rodzina głosów. Na to niepewne, niewiadome gdzie
teraz. Obrus w zielpne koniczynki, czerwone serca, przetarty
od składania na pół, na ćwierć. Ty Wydobędziesz go dla. Ty wy-
dobędziesz go dla. Blisko oddalona krzyczy szeptem

z nie wiem, nie rozumiem ze strachu przed nie wiem, nie rozu-
miem, co to ona mówi? "Tak żeby skapywało z łyżki" dała przepis
na wypiek tani i wypóbowany. "Co z ciebie mam? jeden strach
więcej". "Mama czy te świeczki to są świeczki czy lata?" Rodzina
głosów, rodzina ech. W otoczeniu bliskich bliska, a obcujemy
obcy i to bez zwiążku w coś się wiąze. A kiedyś, kedy mi się otwo-
rzą oczy. Była cała wszyta w obrąbek od pieluszki do ostatniego
prześcieradła, tajemnica jej przeszyć dla mnie, pytanie o igłę

co to nam mówi? "przebiję, przebyję". Te dwie, my stare małe
dziewczynki, zakrzątane słowa, co to mówi? O huśtaniu dziecka
od lalki do lalki (lalka po niej) "teraz jest całe jak dawniej, jak
nowe" "nie krusz i tak są plamy". Nasze niutulone czepia się
śćian stołó serwet, jakby mogło

jak gdyby one mogły czy są dość jasne gdyby
dość wysokie, czy nas jasno i wysoko podrzucą, wytłumaczą?

[mala200333]

Dyduch pyta Krystynę Miłobędzką

Dlaczego poezja jest ważniejsza niż proza?

Bo więcej mówi, używając mniej słów.

Czy pamięta Pani pierwszy własny wiersz, jeśli tak, to jak brzmiał jego tytuł albo incipit?

Chyba wiersz "Przedwiośnie", napisany w wieku lat 15 i wydrukowany w powielaczowym pisemku szkolnym Płomień.

Kto po raz pierwszy boleśnie odmówił Pani talentu i dlaczego nie wzięła Pani sobie tego do serca?

Ja sama sobie, nie raz, wiele razy. I wiedząc to, próbowałam zapisywać wszystko od początku. Wiele razy.

Czy udało się kiedyś Pani zdobyć choćby na chwilę partnera dzięki własnej poezji?

Udało mi się raz a dobrze. Od 40 lat żyję z pisarzem i krytykiem Andrzejem Falkiewiczem.

Jaka jest Pani ulubiona potrawa? Jeśli poezja to artykuły spożywcze, to jaki artykuł reprezentują Pani liryki?

Kluski z białym serem i skwarkami. Moje liryki należą do artykułów sypkich. Cukier? Nie. Sól? Nie. Kasza? Nie. Mąka! Mąkę najłatwiej zdmuchnąć.

Który z żyjących polskich poetów zasługuje na Nobla?

Moi kandydaci na Nobla już umarli.

Jeżeli rację miał Gombrowicz pisząc, że "poeci lęgną się wszędzie jak robactwo", to dlaczego?

Gombrowicz miał rację, poetów jest zbyt wielu, ale nie użyłabym takich słów. A dlaczego - wielu? Bo miłe złego początki. Poezję zacząć najłatwiej.

[mala200333]

Krystyna Miłobędzka
"Wiersz ślimak"

zostawia
po sobie
srebrną ś c i e ż e c z k ę

[mala200333]

Krystyna Miłobędzka
"Proces konia"

Do mnie nigdy całe zwierzę nie wychodzi z konia, za nic ma
mój wysiłek, a tu jeszcze - dzień rpzpoznać rozrzucony pod
pozorem suszenia siana

a tu jeszcze - rozsądzić przyjście na świat pierwsze i powtórne.
Płochliwe żrebię podejrzane w koniu? kasztan, który spadł w dzie-
ciństwo i pogalopował? Obiecać drzewo, jeśli to był kasztan,
przynęcić cukrem, jeśli wdał się w zwierzę. A tu jeszcze mam
nie płakać nad swym niedołęstwem.

Nie bój się, trochę siły, już cię wyłaniam z zachodzącej łąki. Znak
zniżony do szmeru, do niedowidzenia, cofnięcie w nagłe to samo:
zielone zwierzę! Ale był jeszcze głos chrapliwy -

i tak po kole karuzeli, od kasztana do konia. w zawrotach do
mdłości, martwe konie, ruch we mnie , plama skacząca z pa-
stwiska w pastwisko.

A gdyby mu teraz nienazwanym dopiec? Bawić się tak lekko jak
wtedy - nitką? postronkiem? zwidzeniem, co usidli konia/

Cały przyjść nie może, zaświadczam tylko, że był spodziewany.

[mala200333]

"NIE UDŹWIGNIE TEN KRAJ CZŁOWIEKA
NIE WYSYŁA ZNAKÓW:

Mówią o nim, pokazują palcem to miejsce, a ja ciebie do dziś
z klocków ustawiam. do rozsupływania się dałeś, w gardle
czuję twój wężeł, do ciebie drogi prowadzę szre, kruche.
Wyciągam z poplątanego - i to jest proste. Kładę proste na
prostym - i znów się plącze.

[mala200333]

uż senni jesteśmy, wydobyci bezładnie, chociaż nie do szczę-
tu, każde z nas osobne, w ucieczce zmieniamy miejsca. I to
jest zawsze: kto kogo ogarnie? Czy polne to, co mnie z polem
łączy, czy to, co się polnego we mnie dopomina? Kiedyśmy
się rozstali, choć posiani razem?

[mala200333]

Krystyna Miłobędzka "Wiersz głęboki"

staw? nie
studnia? nie, nie to
morze? nie, nie to nie to

to nie? nie
tonie? nie

nie tonie
nie to nie

[mala200333]

Krystyna Miłobędzka - "To znakomita poetka, choć nie w pełni jeszcze doceniona. Rozgadani lirycy powinni się od niej uczyć, jak napisać Dobry Wiersz."

Ryszard Kołodziej
© by "Twórczość" 2006

[rawik-is-me]

Krystyna Miłobędzka "Wiersz bez ratunku"

ach
to byłby
"padający śnieg"

[rawik-is-me]

Krystyna Miłobędzka "Wiersz na piasku"

można przebiec
ale kto przeczyta

[mala200333]

Wierzy się samo. Ja i o mnie, czuwam i przymierzam na czuwa-
nie, wtedy, dziś, będzie, przepadło (trwamy?), dogoni, chwilka.

Bo to jest w mijaniu. Jest kiedy mija. uchem przy uchu, sercem
przy sercu. Za prędko słyszy, za szybko nadbiega, upada spłoszo-
ne. Posypało w sen, w trawę. Dom w swój cień. Ktoś najbliższy
(ja, prawie ja) daje znak. Jest że w przelocie ale przelotem.

Próbujemy siebie mieć. Chciałam przylgnąć ozdobić powstrzy-
mać. Przez ile tak niosę trwonię żeby w tym cieniu świetle nikogo
czy wszystkich nie mieć obejmować? Ile mnie, ile pamięci, ile w pa-
mięci? Przecież coś sobie podajemy, dzień, miesiąc, miejsce.
Piasek.

Wpadamy z krzykiem. Do kogoś biegnę, może mnie na rękach,
może ja to trzymam przez przez i dalej, tam na świeżym i po-
wtórzonym płaczemy. Co Ci doniosę czy dotrzymają uszy oczy
palce - a Ty wychylony Twoim ogromnym słuchem nas. Co mam,
co mnie, co po sobie, co po skrzętnie? W jedno. Po okruszku
żebyś brał (to tutaj!) za nad podziw, za lżejsze.

(I tylko mówię sobie: tylko tym jak sobie to mówię jeszcze raz
Cię przeinaczę żeby dotknąć.)

[jutta_t]

Krystyna Miłobędzka

X X X

Spij tu śpij nie zmruż oka! Nie moje, nie moje słowa meble
ozdoby, czyszczą.. Dom chwieją raz do mnie raz do słuchu,
wkiwnęli. Oko w oko na siebie mnie biorą, przerdtawiają żywe
obrazy. Aż się zapadnie na głucho rozkruszy niezdobyta forteca.

[jutta_t]

Krystyna Miłobędzka

x x x

Wykołowali mnie na człowieka i dalej kołują, a ja im się
dziwię. Tacy biedni rodzice, tacy rozrzutni, mogli mieć ze
mnie nie wiedzieć co jeszcze.

[jutta_t]

obieram kartofle, głaszczę cię po głowie, podnoszę listek z ziemi, zapalam światło, zapalam papierosa, chwytam klamkę, wyjmuję bilet tramwajowy

nie spiesz się tak, za prędko siwiejesz

biegnij biegnij, tyle twojego co zakłuje w piersiach

[mala200333]

Krystyna Miłobędzka X x X

ruch temu domowi, przybywanie wielki przypływ
czepek sukienka różaniec in nomine buciki
Patris et Filii mocny haft
z ręką na klamce
ruch temu domowi, nie pokój, teraz i zawsze
zapis ruchu
przypływ i odpływ, podawanie się sobie do ust
kogo jem kto mnie zjada

drzwi w tej wschodowej i schodowej klatce

twarz w półobrocie, półciemna raz w moją
i już w nie moją stronę

[seremine]

stuletnie drzewa dorodne nad wyraz
stropem liści ozdabiają niebo
girlandami wiszą czekają słońca
ono je złotem obleka w świtaniu

wstydliwie wychyla się zza Chełmskiej Góry
złotem maluje dach koszalińskiej katedry
cieszy się kolorami nowych bloków
cieniem igra na liściach w alejach drzew

zatrzymało się chwilę na widokowej wieży
zbudziło śpiące w pobliżu czarne ptaki
teraz krążą wokół robią wiele hałasu
jak czarownice w mrokach średniowiecza

już mocno oświetla rozbudzone miasto
pokolorowało przednią fasadę koszalińskiego ratusza
sprawdziło czy się nie spóźnia na jego zegarze
poszło budzić ludzi czas wstawać do pracy

zmęczone usiadło przy fontannie w parku
ogrzało ciepłem tamtejsze kaczki i łabędzie
serca rozgrzało kochankom na ławce
odpoczęło trochę i poszło pracować dalej

zaczął się ruch na ulicach spieszą się gdzieś wszyscy
pędzą niewyspane samochody w strony przeciwne
będzie tak jak co dzień do późnego zmroku
aż słońce zajdzie zmęczone a miasto zaśnie po nim

Leszek K.

[mala200333]

Krystyna Miłobędzka X x X

ruch temu domowi, przybywanie wielki przypływ
czepek sukienka różąniec in nomine buciki
Patris et Filii mocny haft
z ręką na klamce
ruch temu domowi, nie pokój, teraz i zawsze
zapis ruchu
przypływ i odpływ, podawanie się sobie do ust
kogo jem kto mnie zjada

drzwi w tej wschodowej i schodowej klatce

twarz w półobrocie, półciemna raz w moją
i już w nie moją stronę

[mala200333]

Krystyna Miłobędzka
"Wiersz ulotny"

wiatr go porwał

,,,,,,&&&&Wiersze&&&&Asnyk&&&&

[mala200333]

Ty czekaj mnie!
Adam Asnyk

Ty czekaj mnie, dzieweczko cudna,
Pod tą wysmukłą topolą!
Przysięgam ci - choć to rzecz trudna,
Że wrócę - gdy mi pozwolą.

Ty czekaj mnie i kochaj wciąż!
Będzie to wielką zasługą -
A jak się znajdzie dla ciebie mąż...
Nie każ mu wzdychać zbyt długo!

Lecz bierz z nim ślub i kochaj znowu,
Dopóki serca ci stanie,
I wierzyć chciej mojemu słowu,
Że to ci skróci czekanie.

Gdy minie już miłości szał -
Czekaj mnie pod tą topolą;
Chociażbym z grobu powstać miał,
Powrócę - gdy mi pozwolą.