......Tamara Lempicka

[mala200333]

[mala200333]

[mala200333]

[mala200333]

[mala200333]

[mala200333]

[seremine]

W Polsce znajduje się kilkanaście jej obrazów, jednak nie są prezentowane publiczności. Obrazy Łempickiej były eksponowane w Polsce wyjątkowo rzadko m.in. na wystawie w warszawskiej Zachęcie w 1928 roku a także na Międzynarodowych Targach Poznańskich w 1929 roku. W 2008 roku Muzeum Narodowe w Warszawie (wystawa "Wyprawa w dwudziestolecie") wyeksponowało tylko jeden obraz Tamary Łempickiej "Kobieta na krześle" z 1927 roku.

[jutta_t]

Egzotyczne , przykuwajace uwage.

[seremine]

Szkoda ze tak Malory

[black_jotka]

Tak jak malarka!

[jutta_t]

A dzisiaj?

[jutta_t]

Bardzo lubie jej malarstwo.

[jutta_t]

Pierwszy raz jej prace zostały wystawione przez Salon d'Automne, w 1922, dzięki siostrze artystki Adriannie, która zasiadała w komisji dopuszczającej obrazy na wystawę. Malarstwo Tamary zostało jednak od razu zauważone i miało swój oddźwięk w prasie (min. w "Le Figaro" i "Le Seine et Marnais") Wkrótce też stała się sławna jako portrecistka Tamara de Lempicka. W tym czasie słynna była ze swoich romansów (była biseksualna). Wpływ tych przeżyć w jej malarstwie jest bardzo widoczny- choćby w obrazie "Cztery akty". Jest to najbardziej kojarzony z Tamarą Łempicką okres jej twórczości - wyidealizowane portrety i akty o lekko kubicznych formach, o nasyconej gamie barwnej, zamknięte w sobie i bardzo estetyczne. Z tego okresu też pochodzi jej autoportret "Tamara w zielonym Bugatti" przeznaczony na okładkę czasopisma "Die Dame" i uważany za jeden z typowych obrazów art déco. Wobec rozwiązłego życia Tamary Tadeusz Łempicki w 1927 roku powrócił do Warszawy i zamieszkał z Ireną Spiess, z którą się później ożenił. Mimo błagań malarki, która trzykrotnie przyjeżdżała do Polski by powstrzymać męża, rozwód został ostatecznie zasądzony w 1931 roku. Od tego momentu Łempicka zaczyna chorować na depresję, a okresy jej szalonej aktywności twórczej przeplatają się z miesiącami podczas których nie wychodziła z łóżka. Na dodatek zaczynają się lata trzydzieste- czyli okres, gdy do władzy dochodzili w Europie kolejni nacjonaliści. Wyczulona po swoich przeżyciach z Rosji Tamara zaczęła wyczuwać zagrożenie, czego odbicie od razu dało się wyczuć w jej malarstwie. Dalej wysoko dopieszczone, stało się jednak bardziej naturalistyczne. Pojawiają się zmarszczki, brodawki i sękate dłonie o mocno zaznaczonych stawach – wynik jej narastającej fascynacji Dürerem. W tym czasie ponownie wychodzi za mąż i wyjeżdża do Ameryki.
Na początku II wojny światowej przeniosła się do Beverly Hills w Kalifornii z drugim mężem, austriackim baronem Raoulem Kuffnerem. W 1943 przeprowadzili się do Nowego Jorku, gdzie malarka kontynuowała twórczość artystyczną w swoim charakterystycznym stylu. Prasa amerykańska nie traktowała jej jednak poważnie - skupiając się głównie na tworzonej przez nią samą wokół siebie historii - i przylepiła jej łatkę malującej pani domu. Jest to czas jej licznych eksperymentów, m.in z abstrakcją geometryczną, był to jednak niewiele znaczący epizod w jej twórczości. Wyznacznikiem trzeciego etapu jej malarstwa stała się szpachla- narzędzie przed impresjonizmem zupełnie pogardzane i używane co najwyżej do mieszania farb. Łempicka zaczęła tworzyć monochromatyczne obrazy w odcieniach beżu lub brązach. Były to obrazy o rozmytych konturach i bezpretensjonalnych tematach np. Praczka, Gołębie.
Po śmierci barona Kuffnera w 1962 przeniosła się do Houston w Teksasie. Jej nowe dzieła nie zostały dobrze przyjęte, toteż Tamara przyrzekła iż nigdy więcej nie wystawi swoich prac.
W 1978 przeniosła się do Cuernavaca,w Meksyku. Zmarła tam podczas snu 19 marca 1980. Na własne życzenie jej ciało zostało skremowane, a prochy rozrzucone z helikoptera nad wulkanem Popocatepetl.
W Polsce znajduje się kilkanaście jej obrazów, jednak nie są prezentowane publiczności. Obrazy Łempickiej były eksponowane w Polsce wyjątkowo rzadko m.in. na wystawie w warszawskiej Zachęcie w 1928 roku a także na Międzynarodowych Targach Poznańskich w 1929 roku. W 2008 roku Muzeum Narodowe w Warszawie (wystawa "Wyprawa w dwudziestolecie") wyeksponowało tylko jeden obraz Tamary Łempickiej "Kobieta na krześle" z 1927 roku.
Znaną miłośniczką twórczości Tamary Łempickiej jest Madonna. Obrazy Tamary można podziwiać m.in. w teledyskach Open Your Heart oraz Vogue, a także w jednym z odcinków Californication (sezon 2, odcinek 2). Postacie z obrazów posłużyły także jako element dekoracyjny sceny podczas trasy koncertowej Blond Ambition World Tour w 1990 roku.

[mala200333]

Zdolna, ciekawa postac...

[dunant]

Zmysłowa Tamarka! Uwielbiam!

[seremine]

Polecam!

[seremine]

"Nienasycona seksualnie, teatralna, elegancka, bystra i utalentowana, należała do najbardziej egzaltowanych i imponujących postaci stulecia” – pisze o swej bohaterce w swej ksiazce Laura Claridge.

[seremine]

Sama Łempicka nie była kobietą pospolitą. Słynęła z niepohamowanego apetytu seksualnego (gustowała zarówno w mężczyznach jak i kobietach), zamiłowania do bogactwa i światowego życia.

W jej życiu najważniejsza była ona sama – na drugim palnie była córka (o której urodę była zresztą zazdrosna i którą całe życia usiłowała kontrolować), dwaj mężowie (obaj byli jej potrzebni da zapewnienia materialnego komfortu), kochankowie i kochanki, których porzucała bez skrupułów.

Na swój temat wymyślała niezliczone anegdoty, które miały budować jej niezwykły wizerunek. Wyzwolona, zmysłowa i perwersyjna – taka była on a sama i taka była jej twórczość.

Obrazy Tamary Łempickiej zostały naprawdę docenione dopiero w ostatnich latach. Zdobią ściany najsłynniejszych gwiazd Hollywood, które za oryginalne akty płacą krocie. Historia Tamary Łempickiej znów żyje własnym życiem – i wciąż nie wiadomo, co jest w niej prawdą, a co mistyfikacją.

[seremine]

Z Netu tak o niej....Rodzice Tamary, Borys Gurwik-Gorski i Malwina z domu Dekler poznali się w jednym z tych kosmopolitycznych europejskich kurortów, gdzie jeździło się dla podreperowania zdrowia i zawiązania korzystnego małżeństwa. On był majętnym rosyjskim Żydem, kupcem czy przemysłowcem. Ona pochodziła z zamożnej polskiej rodziny. W 1896 lub 1898 roku przyszła na świat ich najstarsza córka. Na cześć bohaterki jednego z wierszy Michaiła Lermontowa dano jej imię Tamara.
Letnie miesiące Tamara spędzała zwykle w Warszawie u rodziny matki. Deklerowie należeli do elity towarzyskiej - w ich salonie do fortepianu często zasiadali Ignacy Paderewski i Artur Rubinstein. Jako dorosła kobieta Tamara będzie podkreślała, że jest Polką. Sfałszuje nawet swoją metrykę: jako miejsce urodzenia poda nie Moskwę, lecz Warszawę. Mimo, że Tamara Łempicka krążyła w swoim życiu pomiędzy Moskwą, Petersburgiem, Warszawą, Paryżem, Rzymem i Los Angeles, dla mnie najcudowniejsze obrazy malowała w okresie paryskim.
Zarówno jej twórczość, styl malarski, życie prywatne jak i epoka bardzo przypominają mi Witkacego. To byli ludzie mający arcyciekawe życie w arcyciekawych czasach. Nie będę przepisywał całej jej biografii, na początku dałem link do artykułu w GW. Ale postanowiłem zaprezentować końcówkę ww: "Ile dostanę za ten nadzwyczajny obraz na desce namalowany przez najsłynniejszą portrecistkę art déco, Tamarę de Łempicką?" - pytanie zelektryzowało publiczność, która 19 marca 1994 roku zgromadziła się w głównej sali domu aukcyjnego Christie's w Nowym Jorku. Podwójny akt, "Adam i Ewa", zmarłej w 1980 roku malarki sprzedano po burzliwej licytacji za prawie dwa miliony dolarów. Po kilkudziesięciu latach zapomnienia - albo nie pisano o niej wcale, albo traktowano jako malarkę "drugiej ligi", "baronową z pędzlem" - prace Tamary Łempickiej znów stały się przedmiotem pożądania.

"Nie liczą się początki - twierdziła artystka - o ile koniec jest dobry".
Tamaro – dodam od siebie – jesteś cudowna.

[seremine]

[seremine]

[seremine]

Super

[mala200333]

Tez tak uważam..

[mala200333]

I nie zniknęło!

[jutta_t]

Lubie te kwiaty Lempickiej.

[jutta_t]

I ciekawe zycie miala...

[smieszka-on-line]

Wspaniala...

[black_jotka]

Oryginalna...

[jerzy_55]

Wspaniala postac...

[jutta_t]

Była wspaniala

[jutta_t]

Świetna!

[seremine]

Była super. I ciekawa postac...