Czarownice

[seremine]

Kiedy w 1487 roku ukazało się dzieło pod łacińskim tytułem „Malleus Maleficarum” – po polsku przetłumaczone jako „Młot na czarownice” – od około 50 lat odbywały się na terenie całej Europy procesy kobiet oskarżanych o praktykowanie czarów. Polowania na czarownice trwać miały jeszcze prawie 300 lat. Jeśli chodzi o ścisłe dane – bezsporne liczby i statystyki – szacunki historyków bardzo się od siebie różnią. Niektórzy uważają, że w tym czasie za uprawianie czarnej magii zostało osądzonych dziewięć milionów osób, inni – w tym jeden z najwybitniejszych znawców tematu, amerykański historyk Brian P. Levack – szacują, opierając się przy tym na szczegółowych badaniach dostępnych źródeł, że było ich około stu tysięcy. Ponad połowa została kazana na śmierć.

[seremine]

Trudno na to pytanie odpowiedzieć jednoznacznie, bo o genezę, charakter i społeczno-psychologiczną naturę polowań na czarownice spierają się do dziś nie tylko historycy czy teolodzy, lecz także socjolodzy, a nawet psychiatrzy. Ci ostatni próbują na przykład w niezwykłych opisach zachowań czarownic albo ich własnych relacjach dotyczących rozmaitych nadnaturalnych zdolności czy doświadczeń dopatrywać się objawów chorób psychicznych. Bo czy można uznać za zdrową kobietę, która całkiem na serio relacjonuje, że oto pod osłoną nocy przybył do niej sam diabeł, a następnie przez długie godziny uprawiał z nią ekstatyczny, dziki seks?