panie doktorze proszę o pomoc

bb12 Re: panie doktorze proszę o pomoc 29.04.07, 13:57

No to masz problem.

Zachęcam do zapoznania się z poniższym artykułem.

Artykuł
Ona nic nie je..., czyli co zrobić, żeby Tadek-Niejadek zaczął jeść
opublikowano: 2005-04-24
aktualizacja: 2005-04-27, 11:47
Brak apetytu lub dziwaczne upodobania żywieniowe małych dzieci to jeden z
najczęstszych problemów z jakim zmagają się rodzice. Artykuł autorstwa
psychologa, pracującego na stałe w Klinice Pediatrii, omawia różnorodne
problemy związane z karmieniem dzieci w różnym wieku. Podkreślono fizjologiczną
zmienność zachowań żywieniowych, typową dla różnych etapów rozwoju dziecka.
Podano praktyczne zasady postępowania z "niejadkami".

Ona nic nie je, zupełnie nic – zapewnia matka trzyletniej Amelki. Nie można jej
zmusić, by wzięła do ust cokolwiek. Kaszki przestały jej smakować, banany też,
marchewkę wypluwa, a chleb jest dla niej za twardy... Każdy posiłek jest męką
nie tylko dla niej, ale dla całej rodziny. Amelka krzyczy, płacze, tupie a ja
się denerwuję. Nie mam już siły. Ciągle biegam za nią z kanapka, czy nabitym na
widelec kawałkiem kurczaka. Mam już dosyć.... – zwierza się matka dziewczynki –
niejadka.

Brak apetytu dziecka jest często głównym tematem w wielu rodzinach. Co zjadło,
a raczej czego nie zjadło maleństwo - staje się głównym dialogiem rodziców po
powrocie z pracy. Ogromna ilość energii oraz czasu matki i dziecka związana
jest właśnie z tym problemem. Matki obmyślają sposoby zabawiania podczas
spożywania posiłków, „karmienia w locie” czy podczas spacerów. Często jednak to
tylko matce (lub najbliższej rodzinie) wydaje się, że dziecko nic nie je.
Zdarza się, iż oczekiwania rodziców co do ilości kilogramów przybieranych przez
dziecko są nieadekwatne do jego rozwojowych możliwości (np. oczekują oni, iż
maluch po pierwszym roku życia będzie zwiększał swoją wagę tak jak dotychczas).

Rodzice powinni zrozumieć, że różne okresy w życiu dzieci bywają mniej lub
bardziej obfite w jedzenie. Wiek niemowlęcy ma swoje specyficzne problemy
związane z odżywianiem, jednakże u znacznej większości dzieci apetyt wtedy
dopisuje. Przez pierwsze cztery miesiące maluch wydaje się ciągle głodny.
Bardzo korzystne dla większości dzieci w tym wieku jest tzw. karmienie na
żądanie (dziecko jest karmione wtedy, kiedy jest głodne). Metoda ta uczy matkę
reagowania na sygnały dziecka oraz dziecka na informacje rodzica. Jednakże
pewna ilość maluchów nie potrafi prawidłowo oceniać czy jest głodne czy nie
(nie odczuwają one głodu, bądź też odbierają go nadmiernie). Takie dzieci muszą
być żywione o określonych porach, zgodnie ze ścisłym rozkładem.

Około szesnastego tygodnia życia apetyt większości maluchów zaczyna słabnąć.
Mogą one rezygnować z niektórych posiłków, a u dzieci jedzących mniej mogą
nasilić się wymioty, spowodowane spożyciem zbyt dużej ilości pokarmu. W tym też
okresie dzieci zaczynają przejawiać zwykle zainteresowanie stałym pokarmem
(rozgniecione banany) oraz trochę później piciem z kubka, co ma wpływ na dalsze
odżywianie się dziecka. Części dzieciom trudno jest zaakceptować nowe pokarmy
(notabene: Amerykanie odkryli, że dzieci karmione piersią łatwiej
przyzwyczajają się do nowych smaków i akceptują je). Występują też trudności w
akceptacji nowej formy ich podawania – łyżeczką, zamiast smoczkiem. Ważne jest,
by nie przeoczyć tego etapu rozwoju dziecka, gdyż jeśli dziecko nie będzie
miało okazji wypróbowania nowych smaków, a przy tym podjęcia nauki żucia,
gryzienia i połykania, to wieku dwóch – trzech lat poważnym problemem może stać
się dla niego połknięcie większego kęsa.

Roczne dziecko zwykle jasno i głośno wyraża swoje poglądy na temat jedzenia, a
jego wymagania potrafią zmieniać się z posiłku na posiłek. W drugim roku życia
apetyt często słabnie. Ze względu na uzyskaną sprawność ruchową trudno utrzymać
pozycję siedzącą podczas jedzenia (wolałoby biegać, skakać, a nie jeść). Inne
utrudnienie związane jest z chęcią samodzielnego spożywania posiłków, czego
jednak jeszcze nie potrafi (zdarza się to najczęściej pomiędzy piętnastym a
osiemnastym miesiącem życia). Czasem wystarczy wtedy pomóc dziecku w
napełnianiu łyżki lub pozwolić jeść palcami, a dzieciom, które nie potrafią
jeszcze spożywać stałych pokarmów można dać drugą łyżeczkę do zabawy. W tym
wieku maluch przywiązuje się często do ulubionego śliniaczka, łyżki czy
miseczki, odmawiając korzystania z innych. W tym wieku zaczyna ono również
coraz bardziej reagować na inne bodźce, co dla spożywania posiłków nie jest
korzystne. Przedmioty w kuchni mogą być tak ekscytujące i rozpraszające uwagę
dziecka, że warto wtedy przenieść się z jedzeniem w bardziej zaciszne miejsce.

Jedzenie w trzecim roku życia bywa dla części rodziców utrapieniem ze względu
na chęć wyrażania własnej opinii także w tej kwestii. Dziecko chce po prostu
decydować o sobie, ma potrzebę wypróbowywania rodziców na ile i na co mu
pozwolą. W tym wieku maluch ma bardzo wyrobione gusta dotyczące smaku, formy,
konsystencji, a nawet koloru posiłków. Ma też swoje nawyki, które jeśli nie są
dla niego skrajnie złe - warto uszanować. Jeżeli przez tydzień chce ono jeść na
obiad pierogi z mięsem albo bułkę z szynką na każdą kolację- pozwólmy mu na to.
Za kilka dni na pewno zmieni zdanie. Ważne jest, by nowe dania wprowadzać w
odpowiednich, przyjemnych dla dziecka okolicznościach, by potem kojarzyły mu
się z nimi, a rodzice mogli się do tego odwołać. Apetyt w tym czasie jest
zwykle bardzo zmienny - nie należy oczekiwać regularnego spożywania tych samych
ilości pożywienia. Pozwalanie na samodzielność często zwiększa ilość
spożywanych przez dziecko pokarmów.

Czterolatka łatwo przekonać do jedzenia, „by lepiej rosło”, namówić do wyścigów
(oby nie za szybkich!) w jedzeniu z rodzeństwem, czy w do zjedzenia w
określonym czasie. Dzieci w tym wieku zazwyczaj zjedzą coś, by otrzymać deser.
Niestety jedzenie (jak wszystko, co robi) w tym wieku jest zazwyczaj szybkie.
Trudno mu się na nim skupić i często bywa przerywane, by pobiec do toalety.

W okresie pomiędzy czwartym i piątym rokiem życia apetyt często wzrasta przez
rosnącą samodzielność, a także poprzez większy spokój podczas posiłków (dziecku
łatwiej słuchać). Często też w tym czasie zaczynają kusić malucha reklamy
produktów spożywczych oraz gazety kulinarne. Należy dbać aby nie ukształtowały
się wówczas nieprawidłowe nawyki żywieniowe: pokarmy "z reklam" są zwykle
bardziej kaloryczne i bogatsze w niezdrowe tłuszcze i cukry proste.

Sześciolatki mają zmienny apetyt, a największy zwykle między posiłkami. W tym
okresie „jedzą często oczami” tzn. żądają takich porcji, których potem nie
potrafią zjeść. Nie są one w stanie doprowadzić wielu rzeczy do końca – więc
również i jedzenia. W tym wieku najtrudniej jest często ze śniadaniem, które
poprzedza wyjście z domu – najpierw do przedszkola a potem do szkoły. Odczuwany
stres może spowodować, iż dziecku trudno cokolwiek przełknąć. Dlatego też wtedy
warto dawać pierwszoklasiście niewielkie, lekkie śniadanie (np. mleko z
płatkami), a więcej kanapek dać do szkoły.

Ośmiolatki często stają się „prawdziwymi żarłokami”. Pochłaniają zazwyczaj
nawet te dania, których wcześniej by często nie tknęły. Nie są już tak
zainteresowane rozmowami przy stole, często nie chcą przerw pomiędzy obiadem a
deserem. Generalnie począwszy od ośmiu lat ilość i jakość spożywanych pokarmów
wzrasta systematycznie. Oczywiście istnieją olbrzymie różnice indywidualne
pomiędzy odżywianiem się dzieci. Bywają maluchy, które po prostu uwielbiają
jeść, ale są i takie, które nie myślą w ogóle o jedzeniu. Zazwyczaj jednakże
nie ma większych różnic w rozwoju dzieci z obu grup.

Zaniepokojonym, o to, że ich dziecko „nic nie je”, rodzicom warto zaproponować
dokładne zapisywanie, co maluch rzeczywiście zjad

Drzewko
Od najstarszego
Od najnowszego

bb12 Re: panie doktorze proszę o pomoc 29.04.07, 13:57

No to masz problem.

Zachęcam do zapoznania się z poniższym artykułem.

Artykuł
Ona nic nie je..., czyli co zrobić, żeby Tadek-Niejadek zaczął jeść
opublikowano: 2005-04-24
aktualizacja: 2005-04-27, 11:47
Brak apetytu lub dziwaczne upodobania żywieniowe małych dzieci to jeden z
najczęstszych problemów z jakim zmagają się rodzice. Artykuł autorstwa
psychologa, pracującego na stałe w Klinice Pediatrii, omawia różnorodne
problemy związane z karmieniem dzieci w różnym wieku. Podkreślono fizjologiczną
zmienność zachowań żywieniowych, typową dla różnych etapów rozwoju dziecka.
Podano praktyczne zasady postępowania z "niejadkami".

Ona nic nie je, zupełnie nic – zapewnia matka trzyletniej Amelki. Nie można jej
zmusić, by wzięła do ust cokolwiek. Kaszki przestały jej smakować, banany też,
marchewkę wypluwa, a chleb jest dla niej za twardy... Każdy posiłek jest męką
nie tylko dla niej, ale dla całej rodziny. Amelka krzyczy, płacze, tupie a ja
się denerwuję. Nie mam już siły. Ciągle biegam za nią z kanapka, czy nabitym na
widelec kawałkiem kurczaka. Mam już dosyć.... – zwierza się matka dziewczynki –
niejadka.

Brak apetytu dziecka jest często głównym tematem w wielu rodzinach. Co zjadło,
a raczej czego nie zjadło maleństwo - staje się głównym dialogiem rodziców po
powrocie z pracy. Ogromna ilość energii oraz czasu matki i dziecka związana
jest właśnie z tym problemem. Matki obmyślają sposoby zabawiania podczas
spożywania posiłków, „karmienia w locie” czy podczas spacerów. Często jednak to
tylko matce (lub najbliższej rodzinie) wydaje się, że dziecko nic nie je.
Zdarza się, iż oczekiwania rodziców co do ilości kilogramów przybieranych przez
dziecko są nieadekwatne do jego rozwojowych możliwości (np. oczekują oni, iż
maluch po pierwszym roku życia będzie zwiększał swoją wagę tak jak dotychczas).

Rodzice powinni zrozumieć, że różne okresy w życiu dzieci bywają mniej lub
bardziej obfite w jedzenie. Wiek niemowlęcy ma swoje specyficzne problemy
związane z odżywianiem, jednakże u znacznej większości dzieci apetyt wtedy
dopisuje. Przez pierwsze cztery miesiące maluch wydaje się ciągle głodny.
Bardzo korzystne dla większości dzieci w tym wieku jest tzw. karmienie na
żądanie (dziecko jest karmione wtedy, kiedy jest głodne). Metoda ta uczy matkę
reagowania na sygnały dziecka oraz dziecka na informacje rodzica. Jednakże
pewna ilość maluchów nie potrafi prawidłowo oceniać czy jest głodne czy nie
(nie odczuwają one głodu, bądź też odbierają go nadmiernie). Takie dzieci muszą
być żywione o określonych porach, zgodnie ze ścisłym rozkładem.

Około szesnastego tygodnia życia apetyt większości maluchów zaczyna słabnąć.
Mogą one rezygnować z niektórych posiłków, a u dzieci jedzących mniej mogą
nasilić się wymioty, spowodowane spożyciem zbyt dużej ilości pokarmu. W tym też
okresie dzieci zaczynają przejawiać zwykle zainteresowanie stałym pokarmem
(rozgniecione banany) oraz trochę później piciem z kubka, co ma wpływ na dalsze
odżywianie się dziecka. Części dzieciom trudno jest zaakceptować nowe pokarmy
(notabene: Amerykanie odkryli, że dzieci karmione piersią łatwiej
przyzwyczajają się do nowych smaków i akceptują je). Występują też trudności w
akceptacji nowej formy ich podawania – łyżeczką, zamiast smoczkiem. Ważne jest,
by nie przeoczyć tego etapu rozwoju dziecka, gdyż jeśli dziecko nie będzie
miało okazji wypróbowania nowych smaków, a przy tym podjęcia nauki żucia,
gryzienia i połykania, to wieku dwóch – trzech lat poważnym problemem może stać
się dla niego połknięcie większego kęsa.

Roczne dziecko zwykle jasno i głośno wyraża swoje poglądy na temat jedzenia, a
jego wymagania potrafią zmieniać się z posiłku na posiłek. W drugim roku życia
apetyt często słabnie. Ze względu na uzyskaną sprawność ruchową trudno utrzymać
pozycję siedzącą podczas jedzenia (wolałoby biegać, skakać, a nie jeść). Inne
utrudnienie związane jest z chęcią samodzielnego spożywania posiłków, czego
jednak jeszcze nie potrafi (zdarza się to najczęściej pomiędzy piętnastym a
osiemnastym miesiącem życia). Czasem wystarczy wtedy pomóc dziecku w
napełnianiu łyżki lub pozwolić jeść palcami, a dzieciom, które nie potrafią
jeszcze spożywać stałych pokarmów można dać drugą łyżeczkę do zabawy. W tym
wieku maluch przywiązuje się często do ulubionego śliniaczka, łyżki czy
miseczki, odmawiając korzystania z innych. W tym wieku zaczyna ono również
coraz bardziej reagować na inne bodźce, co dla spożywania posiłków nie jest
korzystne. Przedmioty w kuchni mogą być tak ekscytujące i rozpraszające uwagę
dziecka, że warto wtedy przenieść się z jedzeniem w bardziej zaciszne miejsce.

Jedzenie w trzecim roku życia bywa dla części rodziców utrapieniem ze względu
na chęć wyrażania własnej opinii także w tej kwestii. Dziecko chce po prostu
decydować o sobie, ma potrzebę wypróbowywania rodziców na ile i na co mu
pozwolą. W tym wieku maluch ma bardzo wyrobione gusta dotyczące smaku, formy,
konsystencji, a nawet koloru posiłków. Ma też swoje nawyki, które jeśli nie są
dla niego skrajnie złe - warto uszanować. Jeżeli przez tydzień chce ono jeść na
obiad pierogi z mięsem albo bułkę z szynką na każdą kolację- pozwólmy mu na to.
Za kilka dni na pewno zmieni zdanie. Ważne jest, by nowe dania wprowadzać w
odpowiednich, przyjemnych dla dziecka okolicznościach, by potem kojarzyły mu
się z nimi, a rodzice mogli się do tego odwołać. Apetyt w tym czasie jest
zwykle bardzo zmienny - nie należy oczekiwać regularnego spożywania tych samych
ilości pożywienia. Pozwalanie na samodzielność często zwiększa ilość
spożywanych przez dziecko pokarmów.

Czterolatka łatwo przekonać do jedzenia, „by lepiej rosło”, namówić do wyścigów
(oby nie za szybkich!) w jedzeniu z rodzeństwem, czy w do zjedzenia w
określonym czasie. Dzieci w tym wieku zazwyczaj zjedzą coś, by otrzymać deser.
Niestety jedzenie (jak wszystko, co robi) w tym wieku jest zazwyczaj szybkie.
Trudno mu się na nim skupić i często bywa przerywane, by pobiec do toalety.

W okresie pomiędzy czwartym i piątym rokiem życia apetyt często wzrasta przez
rosnącą samodzielność, a także poprzez większy spokój podczas posiłków (dziecku
łatwiej słuchać). Często też w tym czasie zaczynają kusić malucha reklamy
produktów spożywczych oraz gazety kulinarne. Należy dbać aby nie ukształtowały
się wówczas nieprawidłowe nawyki żywieniowe: pokarmy "z reklam" są zwykle
bardziej kaloryczne i bogatsze w niezdrowe tłuszcze i cukry proste.

Sześciolatki mają zmienny apetyt, a największy zwykle między posiłkami. W tym
okresie „jedzą często oczami” tzn. żądają takich porcji, których potem nie
potrafią zjeść. Nie są one w stanie doprowadzić wielu rzeczy do końca – więc
również i jedzenia. W tym wieku najtrudniej jest często ze śniadaniem, które
poprzedza wyjście z domu – najpierw do przedszkola a potem do szkoły. Odczuwany
stres może spowodować, iż dziecku trudno cokolwiek przełknąć. Dlatego też wtedy
warto dawać pierwszoklasiście niewielkie, lekkie śniadanie (np. mleko z
płatkami), a więcej kanapek dać do szkoły.

Ośmiolatki często stają się „prawdziwymi żarłokami”. Pochłaniają zazwyczaj
nawet te dania, których wcześniej by często nie tknęły. Nie są już tak
zainteresowane rozmowami przy stole, często nie chcą przerw pomiędzy obiadem a
deserem. Generalnie począwszy od ośmiu lat ilość i jakość spożywanych pokarmów
wzrasta systematycznie. Oczywiście istnieją olbrzymie różnice indywidualne
pomiędzy odżywianiem się dzieci. Bywają maluchy, które po prostu uwielbiają
jeść, ale są i takie, które nie myślą w ogóle o jedzeniu. Zazwyczaj jednakże
nie ma większych różnic w rozwoju dzieci z obu grup.

Zaniepokojonym, o to, że ich dziecko „nic nie je”, rodzicom warto zaproponować
dokładne zapisywanie, co maluch rzeczywiście zjad

Najnowsze z forum Zdrowie małego dziecka

Zaloguj się